คัดลอกลิงก์เเล้ว

Go to HELL

เมื่อศาลยุติธรรมไม่สามารถเรียกร้องความเที่ยงตรงได้ พวกเราผู้ต้องการความยุติธรรมจึงต้องลุกขึ้นมาจัดการความฟอนเฟะด้วยตัวเอง แล้วคุณล่ะ ต้องการความยุติธรรมไหม มาร่วมมือกับเราสิ

ยอดวิวรวม

19

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


19

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 61 / 23:15 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ถ้าตำรวจกับศาลตามกฎหมายมันทำอะไรไม่ได้ ก็จัดการเองซะเลยสิ



กฎข้อที่ 1 ฆ่าให้ตายอย่างสาสม

กฎข้อที่ 2 ต้องจัดการอย่างหมดจดห้ามสาวมาถึงตัวได้อย่างเด็ดขาด

กฎข้อที่ 3 ลงหลักฐานว่าใครเป็นคนทำ

กฎข้อที่ 4 หากโดนจับได้ ห้ามปริปากถึงMURDERเด็ดขาด

กฎข้อที่ 5 เชื่อฟังผู้จัดตั้งกลุ่มอย่างเคร่งครัด

กฎข้อที่ 6 ห้ามตั้งข้อสงสัยกับMURDERเมื่อเข้าร่วมกลุ่มแล้ว

กฎข้อที่ 7 หากมีข้อสงสัยกลับไปอ่านข้อที่ 5

พวกเราคือMURDER อย่าได้บอกว่าพวกเราที่เป็นศาลเตี้ยเป็นผู้บริสุทธิ์ สะอาด และยุติธรรมเที่ยงตรงที่สุด ฆาตกร ก็ยังเป็น ฆาตกรวันยังค่ำ


อนึ่ง ฟิคนี้เป็นฟิคที่แต่งขึ้นโดยเป็นความneedล้วนๆ

สอง ตัวละครและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฟิคนั้นไม่มีเกิดขึ้นจริงแต่อย่างใด อย่าได้ขวัญหนีตีฝ่อกันนะคะ

สาม ขอให้นักอ่านทุกคนโปรดทำความเข้าใจและเอนจอยไปกับฟิคเรื่องนี้

สี่ หากมีข้อผิดพลาด หรือไม่ชอบใจยังไงสามารถคอมเม้นติได้ตามสะดวกเลยนะคะ~


ไรท์กากๆ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 ส.ค. 61 / 23:15

บันทึกเป็น Favorite


    เสียงจอกแจ้กจอแจตามห้องเรียนที่เป็นปกติทั่วไปดังขึ้นเหมือนทุกวัน ข่าวที่ประโคมเรื่องไร้ความสามารถของรัฐก็ยังมีให้เห็นอยู่ทุกวัน ทำไมกันหน่อ ผู้คุมกฎของประเทศจึงพากันเสื่อมเสียเช่นนี้ คนดีก็มีบ้างแต่ไร้จุดยืนให้อยู่ คนชั่วก็มีมากแต่มีที่ยืนอย่างมั่นคง "เห็นที จะปล่อยไว้ก็รั้งแต่จะเจ็บปวดใจ"

[หากใครสนใจที่จะลงทัณฑ์ตายเพื่อช่วยเหลือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายให้พ้นความทุกข์ มากับเรากลุ่มMURDER]


     เว็บไซต์สีดำแดงถูกปิดลงเงียบๆ ใบหน้าอ่อนวัยของเด็กหนุ่มแย้มยิ้มบางๆก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดโน้ตบุ๊คของตัวเอง

.

.

.

.

.

แฮ่ก แฮ่ก


     ร่างกายอ้วนท้วมของคนมีอันจะกินของชายวัยกลางคนวิ่งแหวกพงหญ้าที่สูงท่วมหัวอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหนีจากอะไรบางอย่างที่อาจจะคร่าชีวิตของเขาได้ หากมองดูแล้วก็คล้ายจะเป็นชายวัยกลางคนที่โดนตามล่าธรรมดาแต่ไม่ใช่เลย เขาคือชายผู้ตกเป็นข่าวดังต่าเนื่องมากกว่าหนึ่งเดือนเพื่อค้นความผิดที่มีหลักฐานยืนยันแน่นหนาแต่ไม่อาจเอาผิดได้ เพราะเขาเป็นCEOของบริษัทที่มีชื่อเสียง และมีเงินมากพอที่จะติดสินบนเจ้าหน้าที่เพื่อไม่ให้ตัวเองติดคุก แต่บารมีเงินอันมากล้นนั่นคงใช้ไม่ได้กับสถานการณ์หนีตายในตอนนี้


     ชายวัยกลางคนวิ่งต่อไปทั้งๆที่เหงื่อไคลนั้นไหลออกมาราวประปาแตก ความเหนื่อยหอบรุมเร้าแต่ก็ไม่อาจจะหยุดสองขาที่วิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่ได้ 

"ฮะฮะ ฮ่าๆๆ!!" 


     เสียงหัวเราะของมัจจุราชดังไล่หลังมาอย่างสนุกสนานน ร่างกายเล็กๆวิ่งฝ่าดงหญ้าไล่ตามเหยื่ออย่างไม่ลดล่ะ รอยยิ้มพราวประดับหลังหน้ากากปกปิดใบหน้าสีดำสนิท เสื้อผ้าเดินป่าถูกนำมาใช้อย่างดีเยี่ยม มือเล็กๆที่ถือลูกซองยกขึ้นพาดตั้งท่าที่จะยิงเมื่อเห็นหลังไหวๆ



ปัง!



     ร่างอ้วนท้วมนั่นเซไปเพราะโดนกระสุนฝังเข้าที่หัวไหล่เต็มๆ เขาเริ่มจะไม่ไหวเพราะวิ่งมานานแล้วหาที่หลบซ่อนตัวเพื่อหนีออกจากที่นี่ ก่อนที่จะเห็นแสงไฟจากไฟฉายไกลๆอย่างมีความหวัง แม้ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่เขารอดจากมัจจุราชที่ไล่ตามเขามาก็พอ และนั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์


     "เฮ้ย!! ไอ้แก่เวร แกน่าจะยอมติดคุกดีๆซะตั้งแต่แรกนะ ถ้าทำแบบนั้นฉันอาจจะไม่มาไล่ฆ่าแกแบบนี้ก็ได้นา แต่ในเมื่อแกไม่ยอมเข้าคุกดีๆฉันก็จะจัดการแกเพื่อตราชั่งแห่งความยุติธรรมเอง!!" เสียงตะโกนบันดาลโทสะดังขึ้นให้ได้ยินทั่วๆ คุกอย่างนั้นเหรอ ให้ตายร้ายดียังไงชายวัยกลางคนผู้มีเงินล้นฟ้าอย่างน่ารังเกียจคนนี้ก็ไม่มีทางติดคุกแน่นอน


     ร่างท้วมตะเกียดตะกายไปหาแสงไฟช้าๆ เขาได้ออกจากพงหญ้าสูงท่วมหัวไปที่ป่าไม้ใหญ่ที่มีแสงไฟของผู้ตรวจตรา รอบข้างมืดสนิทยิ่งกว่าเพราะป่า คืนที่มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่สว่างส่องให้เห็นรอบข้างทำให้เขาหวั่นใจ สองขาอวบๆก้าวไปช้าๆพยายามไม่ให้มีเสียงให้มัจจุราชได้ตามล่าเขาอีก แต่ทว่า

"จะหนีไปไหนเล่า~" 



แกร๊ก ปัง!



     เสียงปืนดังขึ้น และริ้วความเจ็บปวดก็ได้ริ้วแล้นขึ้นมาตั้งแต่ต้นขา "อ๊ากกกกกกกก!!!!!!" ผู้ที่ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากหัวเราะในลำคอ "อ้าว สัตว์ตัวนี้มันร้องได้ด้วยว่ะ เจ็บเป็นด้วยเหรอเนี่ย ไม่รู้มาก่อนเลย" เขาหัวเราะระงมไปพร้อมกับเสียงกรีดร้อง ปัง! เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด เขายิงเข้าที่ต้นแขนของอีกฝ่ายก่อนจะเปิดโอกาสให้หนี "เอ้า หนีสิ ฉันเปิดโอกาสให้ไปถึงคนฝั่งนั้นเลยนะ 1 2.." ไม่ว่าจริงเท็จมากแค่ไหน สัญชาตญาณของมนุษย์ได้ร่ำร้องให้เขาได้หนีอย่างสุดใจ ไม่ว่าจะเดินกะเผลกหรือคลานไปก็ตาม


     ชายร่างท้วมตัดสินใจที่จะหนีและซ่อนตัวจนกว่าจะเช้า ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เสียงฝีเท้าย่างสามขุมเดินเข้ามาช้าๆเหมือนกับการล่าสัตว์ป่า เขาเดินสลับกับการซ่อนตัวเพื่อให้ไปถึงแสงไฟจากกระบอกไฟฉาย แน่นอนว่านั่นอาจจะเป็นเจ้าหน้าที่ที่จะช่วยเขาได้ออกไปจากเกมเกมนี้ เหงื่อไหลท่วมตัวเพราะความกลัวแต่ก็ยังต้องหนีต่อไป


"ยอมแพ้ซะเถอะน่า มาให้ฆ่าง่ายๆเถอะนะ มามะ


     เขาได้ยินเสียงหัวเราะไกลๆ แสดงว่าเขานั้นออกห่างจากมัจจุราชมาพอสมควรแล้ว ดังนั้นจึงได้เดินหน้าต่อสุดกำลัง แสงไฟจากบ้านพักเจ้าหน้าที่สว่างราวกับเป็นแสงแห่งคงามหวังสุดท้าย เขาได้เห็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านพัก นั่นทำให้ชายวัยกลางคนได้เร่งรุดที่จะเดินกะเผลกไปหาอย่างมีความหวัง หวังว่าเมื่อถึงมือเจ้าหน้าที่จะโดนส่งเข้าโรงพยาบาลและเอาเรื่องคนที่ทำแบบนี้กับตัวเองให้ถึงที่สุด


      เมื่อไปถึงชายร่างท้วมได้ล้มลง เขาเกาะขากางเกงของเจ้าหน้าที่และร้องขอความช่วยเหลือ "คุณ คุณ ช่วยผมด้วย ผมโดนตามล่า ช่ว-ช่วยผมที แล้-แล้วผมจะจ่ายค่าตอบแทนให้ ช่วยผมด้วย!!" เจ้าหน้าที่คนนั้นทำหน้าสับสนก่อนจะสงบนิ่งเมื่อได้เห็นหน้าค่าตาชัดๆ 


"อ่า คุณนั่นเองที่เป็นข่าว คนนี้รึนี่.." 


"สงสารเหรอ คุณเจ้าหน้าที่"


     คำถามดังขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ลูกซองในมือพาดบ่าเอาไว้อย่างสบายๆไม่ทุกข์ร้อน ชายร่างท้วมโวยวายขึ้นมา "ไม่!! ไม่นะ อย่าทำฉัน!!! คุ-คุณเจ้าหน้าที่ ช่วยผมด้วยผมยังไม่อยากตาย ช่วยผมด้วย!!!" ร่างในชุดเดินป่าหัวเราะเสียงดังแข่งกับเสียงโวยวาย เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่เฉยเมยกับเหตุการณ์ตรงหน้าและคนที่ปกปิดใบหน้าหัวเราะราวไม่รู้สึกอะไร ทุกอย่างประติดประต่อกัน "พวกแก พวกแกรู้จักกัน!!!"


     "ฉลาด" เขาพูดสวนขึ้นมาเบาๆ


     "แก แก แก!! อย่าให้ฉันรอดไปได้นะเว้ย แกตายแน่ แกตายแน่!!!" ชายร่างท้วมโวยวายและกระเถิบถอยห่างกระทั่งจับลูกบิดประตูของห้องพักและเผลอเปิดออก ห้องที่จัดแต่งโล่งๆมีเพียงเฟอนิเจอร์เล็กๆน้อยๆที่ไม่มีใคร "โอ้ย ไม่ต้องห่วง แกไม่รอดหรอก ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเรา ฉัน แก และเขา และแกกำลังจะตายเป็นอนุสาวรีย์หน้าบริษัท" ร่างในชุดเดินป่าดึงผ้าปิดปากออกและฉีกยิ้ม เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆที่เหมือนกับสัตว์ป่า


กฎข้อที่ 1 ฆ่าให้ตายอย่างสาสม

กฎข้อที่ 2 ต้องจัดการอย่างหมดจดห้ามสาวมาถึงตัวได้อย่างเด็ดขาด

กฎข้อที่ 3 ลงหลักฐานว่าใครเป็นคนทำ

กฎข้อที่ 4 หากโดนจับได้ ห้ามปริปากถึงMURDERเด็ดขาด

กฎข้อที่ 5 เชื่อฟังผู้จัดตั้งกลุ่มอย่างเคร่งครัด

กฎข้อที่ 6 ห้ามตั้งข้อสงสัยกับMURDERเมื่อเข้าร่วมกลุ่มแล้ว

กฎข้อที่ 7 หากมีข้อสงสัยกลับไปอ่านข้อที่ 5

พวกเราคือMURDER อย่าได้บอกว่าพวกเราที่เป็นศาลเตี้ยเป็นผู้บริสุทธิ์ สะอาด และยุติธรรมเที่ยงตรงที่สุด ฆาตกร ก็ยังเป็น ฆาตกรวันยังค่ำ


     (ข่าวใหม่ค่ะ เกิดเหตุสะเทือนขวัญหน้าตึกของบริษัทCEOชื่อดังที่กำลังเป็นข่าว หลังจากชายเจ้าของบริษัทได้หายตัวไปราว3วันก็ได้พบร่างของเขาในสภาพสยดสยอง เจ้าหน้าที่กำลังจะทำการตรวจสอบหาคนร้ายค่ะ ข่าวต่อไ-) 


     ช่องทีวีจอแบนราคาแพงถูกเปลี่ยนไปเป็นช่องการ์ตูนเด็กทันทีที่ข่าวดังจบลง เด็กสาวผมกระเซอะกระเซิงหาวหวอดๆหน้าทีวีที่ตอนนี้ไม่รู้จะดูอะไรก่อนจะรับแก้วโกโก้กับข้าวเข้าจากคนที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืน "เหนื่อยเหรอฟาง" ชายหนุ่มที่ตอนนี้ผมเละเทะไม่ต่างกันนั่งลงข้างๆเด็กสาว 


     เธอปรายตามองคนมาใหม่ด้วยสายตาหมั่นไส้ที่คนข้างตัวได้เปลือยท่อนบนที่มีมัดกล้ามเรียงตัวสวยอย่างน่าอิจฉา ใบหน้าคมหล่อเหลาและผิวสีน้ำผึ้ง บอกเลยว่าโดยรวมคนคนนี้จัดว่าหน้าตาดีแต่เหตุไฉนแม่สาวผมฟูคนนี้ถึงได้มองอย่างหงุดหงิดกัน


     ภาพเมื่อคืนที่พวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกันกับคนคนหนึ่งฉายแวบเข้ามารวมกับหนัง ร่างของคนอ้วนท้วมสมบูรณ์โวยวายดังลั่นพร้อมกับร่างกายที่จับมัดขึงอย่างยากเย็น เอาผ้ายัดปากป้องกันเสียงร้องน่ารำคาญแม้ว่าภายในห้องจะเป็นห้องเก็บเสียงก็ตามที ประตูเปิดออกมาพร้อมกับผู้มาใหม่ที่สวมชุดกาวน์เหมือนหมอ ผมสีดำชี้ฟู ใบหน้าอ่อนเยาว์ของชายหนุ่มมาใหม่ยิ้มพราวและดันแว่นขึ้นอย่างนึกสนุก 


     "หมดอารมณ์ละ" เด็กสาวที่ตอนนี้ถอดชุดเดินป่าและหน้ากากออกจนเหลือเสื้อคอกลมถอนหายใจออกมาหนายๆ ชายหนุ่มในเสื้อกาวน์หัวเราะเบาๆแล้วเอื้อมมือมาจับหัวเด็กสาวโคลงไปมา "ออกไปรอข้างนอกมั้ยล่ะ หรือจะอยู่ดูดี เชนเองก็เหนื่อยแล้วไปพักด้วยกันมั้ย?" เขาว่า "อยู่ดูก็ได้มั้ง อ่า พี่ภูจะทำอะไรยังไงก็ได้ แต่บอสอยากได้เอาไปแปะไว้หน้าบริษัทมัน" 'ภู' พยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเดินไปหยิบมีดผ่าตัดมาวิเคราะห์ดูว่าจะใช้แบบไหนกับคนตรงหน้าดี 


     ภูหัวเราะให้กับสีหน้าตระหนกนั่น เขาก้มลงไปกระซิบบางอย่างกับคนถูกมัดติดเตียงแล้วหันไปทางผู้ช่วยสองคน "เชน ว่างมั้ย" ชายหนุ่มพยักหน้าเดินเข้าไปหา ก่อนที่จะได้ทำอะไรก็ได้ยินเสียงท้องร้องของใครซักคนในห้อง 

จ็อกกกกกกก~~~~ 


"......" 


".......พี่ว่าฟางไปหาอะไรกินก่อนเถอะ


"ค่ะ..." 


     หลังจากนั้นเด็กสาวก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับสลัดผักชุดใหญ่ น้ำอัดลม และเดินไปนั่งแหมะบนโซฟา ระหว่างที่กำลังเจอฉากเลือดสาดอยากการตัดส่วนสำคัญ ถลกหนังทั้งเป็นระคนเสียงกรีดร้อง เด็กสาวก็นั่งกินสลัดผักและดื่มน้ำอัดลมอย่างไม่ทุกข์ร้อน 'แหวะ กินอะไรแทบไม่ลง' ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ แต่เด็กสาวก็ได้วางจานสลัดที่ว่างเปล่าลงและดูฉากเลือดสาดที่เหลือ จนถึงเอาหุ่นไปตั้งโชว์ที่หน้าบริษัทโดยแฮกระบบกล้องวงจรปิดให้ปิดตัวลงชั่วคราวและเปิดขึ้นมาใหม่


     "บอสจะชอบมั้ยนะเชน?" เด็กสาวถามคนข้างตัวอย่างสงสัย เธอเข้าร่วมMURDERเพราะทนความเหลาะแหละของกฎหมายไม่ได้ และเธอค่อนข้างจะพอใจกับสิ่งที่ได้ทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง "น่าจะ แต่รายต่อไปน่าจะง่ายหน่อยแค่จับมาแล้วก็ฆ่าทิ้งแล้วเอาไปปล่อยที่ สน.ที่จับเจ้าหล่อนได้" เชนว่าพลางจิ้มไส้กรอกในจานขึ้นมากินอย่างอารมณ์ดี 


     "จับตัวครูในคดีข่มขืนมาตัดไอ้นั่นทิ้งแล้วเอาไปปล่อยหน้าโรงบาลดีมั้ย?" ฟางหยิบขนมปังในจานมากินบ้าง "นั่นน่ะโดนจัดการไปตั้งแต่เมื่อวานซืน อีกคนมีอีกกลุ่มที่อยู่แถวนั้นกำลังไปจัดการ" เชนตอบกลับ เอี้ยวตัวหลบหมอนที่ปามาจากด้านหลัง "ถ้าเข้าใกล้ฟางมากกว่านี้ไม่โดนแค่หมอนแน่เชน" ภูในเสื้อคอวีสีน้ำเงินและกางเกงยีนส์ยิ้มเหี้ยม 


     ความซิสค่อนปะทุจากการที่น้องสาวสุดที่รักกำลังจะโดนคุกคาม "พี่กำลังไปไหนน่ะ" ฟางละจากจานข้าวเช้าหันมาถาม "ไปจับแม่สาวฆ่าหั่นศพน่ะ พร้อมกับเพื่อนมีคนไปสมทบกับพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก ฟางก็ไปพักหน่อยละกัน พี่ไปละนะ

"ค่าาา~" 


     ฟางกลับไปนั่งท่าเดิม หยิบมือถือส่งข้อความหาคนจัดตั้งกลุ่มที่เธอรู้ว่าเป็นใคร เพราะเขาไม่เคยปิดบังตัวเองตั้งแต่เริ่ม 


ฟาง : (คิดว่าจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่เหรอ)


JJ : (จนกว่ากฎหมายของประเทศนี้จะสามารถจัดการคนผิดได้)

       (ถึงตอนนั้นMURDER จะหายไป และให้สมาชิกสำนึกผิดที่ฆ่าคนตลอดชีวิต)

       (จนกว่าจะถึงวันนั้น เราจะฆ่าต่อไปเรื่อยๆ)


ฟาง : (ส่งสติ้กเกอร์ยิ้ม)


[ฟางออกจากการสนทนา


[JJออกจากการสนทนา]


[website error]

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ trick and treat จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น