SF (Seventeen x you)

ตอนที่ 2 : Jeon Wonwoo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

Image result for wonwoo seventeen

  

“วอนอูย่า~” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวผมลอนเรียกชายหนุ่มที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ก่อนที่เธอจะเดินถือจานอะไรบางอย่างออกมาจากห้องครัวภายในห้องที่เช่าอยู่ด้วยกัน

“หืมมม” เขาตอบกลับด้วยการลากเสียงยาว แต่ไม่ได้สนใจที่จะหันไปมองที่ต้นเสียง

“เลิกเล่นเกมได้แล้วค่ะ...แล้วมาทานข้าว” หญิงสาวพูดพลางส่ายหน้าไปมาให้กับนิสัยติดเกมของแฟนหนุ่ม

“ใกล้เสร็จแล้วๆๆ” ตั้งแต่คบกันมาจะเข้าปีที่ 3 จอน วอนอู ก็ติดเกมมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้เพราะเขามีอะไรที่เครียดจนต้องหาทางออกด้วยเกมหรือเปล่า 

“ใกล้เสร็จมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วแล้วนะ” เธอเริ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนให้กับผู้ชายที่นอนเหยียดตัวบนโซฟา 

“ยอซูกินก่อนก็ได้นะ เดี๋ยววอนอูจัดการเอง” เขาบอกปัดๆ แต่ก็ไม่วายใช้นิ้วกดยิกๆ ที่จอโทรศัพท์

“...” 

ชิน ยอซู กำลังจะอ้าปากพูดประโยคบางอย่างออกไป แต่เธอเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ พร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องครัว หญิงสาวมองจานอาหารต่างๆ ที่เรียงรายอยู่เต็มไปหมด 

ทุกครั้งหลังจากเลิกงาน เธอก็อยากที่จะมีเวลาทานอาหารเย็นกับคนที่เธอรักบ้าง แต่ทุกครั้งที่กลับมา ก็เห็นเขาเอาแต่จ้องโทรศัพท์อยู่แบบนั้น นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน

เธอทั้งเหนื่อย ทั้งล้าจากการทำงาน อยากกลับมาเจอหน้าเขามากแค่ไหนในแต่ละวัน มีแต่เธอคนเดียวละมั้งที่รู้จักความรู้สึกนี้ เขาอยากเจอเธอบ้างหรือเปล่า หรือเอาแต่สนใจเกมในโทรศัพท์จนลืมไปแล้วว่าเธอก็มีความรู้สึก 

ยอซู มองจานอาหารบนโต๊ะ พร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นจนเกือบไหลออกมา เธอเบือนหน้าเข้าหาผนังก่อนจะใช้นิ้วเรียวปาดน้ำตาออกแบบลวกๆ ไม่ได้นะยัยยอซู...อย่าร้องไห้สิ!!

พอหวนคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ยิ่งทำให้...คิดถึง จอน วอนอู คนเดิม...

 

“ชิน ยอซู!!!! ซารังแฮ~” ชายหนุ่มตาตี่ใช้มือป้องปากบางของตน ก่อนจะตะโกนคำพูดหวานออกไปจนสุดเสียง เสียงทุ้มต่ำของเขาดังไปทั่ววิวยามค่ำคืนของฮวังยองซาน

“จอน วอนอู!!! ซารังแฮ~” เธอทำแบบเดียวกันกับเขา เพื่อบอกความในใจของตัวเองออกไป จนวอนอูหมั่นเขี้ยวในความน่ารักของแฟนสาวตัวเล็ก เขาใช้มือเรียววางลงบนเส้นผมนุ่มก่อนจะขยี้มันจนยุ่งเหยิง

“ยุ่งหมดแล้ววว~” ยอซูปัดมือซุกซนของเขาออกจากหัวของตัวเอง

นานๆ ทีที่ทั้งสองคนจะว่างตรงกัน เขาเลยถือโอกาสพาเธอมาเที่ยวที่นี่ วิวยาวค่ำคืนของฮวังยองซาน ก่อความโรแมนติกขึ้นทุกขณะ คนตัวสูงดึงยอซูเข้ามาใกล้ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผาก วอนอูหลับตาพริ้มพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“รักนะครับตัวเล็ก” ไม่อยากจะเชื่อว่าลุคเจ้าชายเย็นชาของเขา มักชอบพูดคำหวานๆ กับหญิงสาวคนนี้จนนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่เขาจะจี้เข้าที่เอวบางจนยอซูร้องเสียงหลง ...ถ้าไม่นับความขี้เล่นนี้ หิมะที่กำลังโปรยลงมาคงจะละลายหายวับไปกับตา

“วอนอูย๊า!!!!!” เธอรีบสลัดตัวออกจากอ้อมแขนนั่นอย่างรวดเร็ว เขาระเบิดหัวเราะออกมาจนเห็นฟันครบเกือบทุกซี่

 

ตื่ดดดด~

“ว่าไง” ยอซูที่กำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆ หลุดออกจากภวังค์ เมื่อโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเกิดสั่นขึ้นเพราะมีสายโทรเข้า

“ตอนนี้เหรอ?” เสียงปลายสายพูดบางอย่างออกมา แต่คงจะเป็นเรื่องงานที่ยอซูทำอยู่ ทำให้เธอต้องรีบเก็บของใส่กระเป๋าอีกครั้ง

คนตัวเล็กมองไปที่วอนอู ที่นอนหันหลังให้เธอ แต่มือเขายังกดโทรศัพท์อยู่ไม่ลดละ เธอเลือกที่จะไม่พูด แต่เขียนโน้ตแล้วแปะลงบนพื้นโต๊ะทานข้าวแทน

 

 

 

“นี่นามบัตรฉันนะคะ ถ้าสนใจหรือมีอะไรสงสัยก็โทรมาได้เลยค่ะ ^^” ยอซูเพิ่งบอกลาลูกค้า VIP คนนี้ไป เพราะสายที่โทรเข้ามากะทันหันนั่นแหละ ที่ทำให้เธอต้องรีบบึ่งออกมาเจอเขา

“ขอบคุณครับ ไว้ผมจะติดต่อไป ^^” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะขอตัวกลับ

ชินยอซูทำงานเป็นพนักงานขายบ้าน และคอนโด วันนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ถ้าหากเป็นลูกค้า VIP แล้วก็ต้องออกมาพบลูกค้าให้ได้

“เป็นไงยอซู ลูกค้าคนนั้นอะ” อารังเดินเข้ามาเพื่อดูว่าเพื่อนสาวทำสำเร็จรึเปล่า

“เขาบอกว่าเดี๋ยวติดต่อมาน่ะ” เธอทำเสียงเนือยๆ ทั้งเมื่อยล้าจากที่ทำงาน แถมจากแฟนหนุ่มของเธออีก

“แค่เนี้ยอะนะ?” 

“อือ”

“อะไรอ่า...นึกว่าเขาจะมาจีบเธอซะอีก” เพื่อนสาวบ่นอุบ

“จีบอะไรยะ จะบ้าเหรอ??” หญิงสาวหันควับไปตวาดใส่

“ก็เขาติดต่อจะเรียกยอซูอย่างเดียวเลยนี่นา ขนาดทางบริษัทส่งคนไปกี่คนก็บอกว่าขอเป็นเธออะ ไม่ให้เรียกว่าจีบละจะให้เรียกว่าอะไรละยะ” อารังอธิบายยาวเหยียด พร้อมกับลากแขนของยอซูออกมาจากร้านอาหารที่นัดพบกับลูกค้า

“ไม่เกี่ยวหรอกย่ะ แล้วนี่จะรีบไปไหน?” เมื่อเห็นว่าเพื่อนมีท่าทางรีบร้อน เธอก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ไปฉลองกัน ^^” 

“ฉลอง?”

“อื้อ!! ก็วันนี้ฉันขายคอนโดได้ตั้ง 3 คนแหนะ ><” ว่าแล้วก็ฉุดกระชากลากถูยอซูไปที่ร้านที่นัดกับเพื่อนอีกสองคนไว้

ทั้งอารังกับยอซูเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย และวันนี้อารังก็ได้นัดเพื่อนอีกสองคนไว้ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของพวกเธอเหมือนกัน

“มาช้าจังนะพวกเธอ” ชายหนุ่มผมเข้มพูดขึ้น แถมยักคิ้วกวนประสาทให้คนทั้งสอง

“ก็ยัยยอซูอะสิ ลูกค้าติดแจ กว่าจะออกมาได้” พอนั่งลงก็เริ่มใส่ไข่กันเต็มที่

“เว่อร์ไปละ” คนที่ถูกพูดถึงก็มองบนกลับไปแรงๆ

“แล้วไปไงมาไงถึงได้นัดกันได้เนี่ย?” ยอซูมองเพื่อนชายอีกสองคนที่ต่างก็มีแก้วเครื่องดื่มเป็นของตัวเองแล้ว

“ก็วอนโฮอะแฟนฉัน ส่วนตานั่นอะห้อยมาด้วยเฉยๆ” อารังกอดแขนแฟนหนุ่มอย่างอวดๆ พร้อมกับโบ้ยหน้าไปทางหนุ่มอีกคนที่นั่งหน้านิ่ง รอตอบกลับคนตัวแสบ

“อะไร? ฉันมันทำไม??” อูยองทำหน้าหาเรื่อง พลางกระดกแก้วดื่ม

“พอได้แล้วทั้งสองคนเลย มาถึงทีไรก็เถียงกันตลอดอะ -*-” ยอซูเบรกทัน ก่อนที่จะเกิดสงครามประสาทขึ้น พร้อมกับสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม วันนี้รู้สึกเครียดกว่าปกติแฮะ ขอจัดหนักหน่อยละกัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

 

 

 

“เฮ้ยๆๆ ยอซู!! ทำไมกินเร็วแบบนี้ละ พอแล้วๆ ยัยบ้า!” อูยองปรามเพื่อนสาว แล้วคว้ามือเธอทันก่อนที่จะกระดกแก้วใส่ปาก

“เรื่องของฉานนน่า...อย่ายุ่งงดิ้อูยองง~” หลับตาดูก็รู้ว่าเริ่มเมาหนัก

“จะมีอะไรอีกละ ก็คงวอนอูนั่นแหละ” ทันทีที่พูดถึงบุคคลที่สาม อูยองก็ขมวดคิ้วทันที

“มิน่าละ ช่วงนี้ไม่เห็นหัวมันเลย ทะเลาะกันหรอ?” เขาถามแต่ก็ยังไม่วายห้ามเธอไม่ให้กระดกเหล้าเข้าไปอีก

“ม่ายยด้ายทาเลาะ...ฮือออออออ...ม่ายด้ายทาล๊ออออ!!” เสียงคร่ำครวญโหยหวนของหญิงสาวเกือบทำให้ร้านแตก 

“ยัยบ้า!! เบาดิ้ คนอื่นหันมามองหมดแล้วเนี่ย”

“งั้นเรารีบกลับกันดีกว่า ฝากยัยยอซูกลับบ้านด้วยนะอูยอง” อารังเห็นท่าเพื่อนไม่ดี เลยรีบเช็คบิล

“งือออ ม่ายเปนนรายยย วันนี้ฉันเอาโร้ดดดมา...จะกลับบเอง!”

“สภาพนี้จะกลับเองยังไงวะ!! ไหนกุญแจรถ เอามานี่ จะขับให้” 

“อือออ...อยู่ในป๋าววเนี้ยะ!!” เธอปากระเป๋าใส่อกอูยองดังปั่ก 

“-*-” 

 

 

 

“ค่อยๆ...จะถึงแล้ว” หลังจากที่เอารถเธอเข้าจอด อูยองก็พยุงคนตัวเล็กให้เดินขึ้นบันไดไป

“ไปไหนกันมา?” เสียงเข้มของคนปริศนาดังขึ้นเหนือหัว ทำให้อูยองเงยหน้าขึ้นมอง

“ไม่น่าถามนะไอ้ลูกหมา”

“-*- ไปกันสองคน??” วอนอูขมวดคิ้วพร้อมกับพ่นลมหายใจเคืองๆ ออกไป

“เปล่า...ไปกันสี่คน แต่ยัยนี่ไม่รู้ไปเอาแรงที่ไหนมาเมา นึกว่าทะเลาะกับนาย พอถามก็ร้องลั่นร้าน” 

“ส่งยอซูมานี่” 

“เออ! กุรู้แล้ว ดูแลมันดีๆ หน่อยดิ...มึงไม่กลัวมีคนมาคาบไปเหรอวะ?” อูยองถามด้วยอารมณ์หงุดหงิดเหมือนกัน

“ก็คงมีแค่มึงที่จะมาคาบ -_-” คนที่ยืนอยู่สูงกว่าคว้าคนตัวเล็กเข้ามาชิดตัว ก่อนจะตีหน้ามึนๆ ใส่อีกคน

“เวร! คนไม่ใช่หมา กุหมายถึงคนอื่น เรื่องที่แล้วมาก็ให้มันแล้วไปดิวะ” เมื่อกล่าวถึงเรื่องเมื่อก่อน ทำให้เขาหวนถึงเรื่องเมื่อตอนมหาลัย เพราะอูยองก็เคยชอบยอซูเหมือนกัน แต่คนที่ได้ใจเธอไปก็คือไอ้โย่งที่ยืนอยู่ด้านบนตรงนี้ อูยองเขารู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่วอนอูละเลยเธอ จนถึงขั้นที่ยอซูเอาความรู้สึกไปลงกับเหล้า

“ใครจะไปรู้ มึงกลับบ้านไปได้ละ ชิ่ว!” วอนอูไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แล้วก็พยุงยอซูเข้าบ้านไป

“ไอ่เวร!” พร้อมกันนั้นก็มีเสียงตะโกนด่าตามหลังมาด้วย

 

 

 

“...ยอซู” คนตัวโตอุ้มหญิงสาวเข้ามาในห้องพลางวางเธอลงบนเตียง อะไรเนี่ย เมาจนหลับไปเลยเหรอ...

“อืออออ ม่ายด้ายยยทาเลาะนา...” คนตัวเล็กขดตัวกลมพร้อมกับพึมพำออกมา

“...” เขาเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องได้ในหัว

“...ไปเมาอะไรขนาดนี้เนี่ย หื้ม?” วอนอูนั่งคุกเข่าลงข้างเตียง พร้อมกับเกลี่ยเส้นผมของคนตัวเล็กเบาๆ

“อืออ...” ยอซูส่งเสียงในลำคอเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา

“พรุ่งนี้ก็มีทำงานไม่ใช่เหรอ...บ๊องเอ้ย!” เขาใช้นิ้วชี้เคาะลงที่หน้าผากมนเบาๆ 

“...” นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นหน้าเธอตอนหลับแบบนี้ เขาคง...เล่นเกมเยอะไปแน่ๆ

“นอนหลับเป็นตายเชียวนะ” คนตัวสูงบ่นอุบ ก่อนจะถอดเสื้อสูทของเธอออกอย่างเบามือ แล้วจัดแจงให้คนตัวเล็กนอนบนเตียงดีๆ แล้วตัวเองก็ลงนอนข้างๆ นานแล้วจริงๆ ที่ไม่ได้มองใบหน้าที่เขาชอบมองแบบนี้ใกล้ๆ 

“ฝันดีนะตัวเล็ก” วอนอูเลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตที่หน้าผากของยอซูเบาๆ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดแล้วหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา 

 

 

 

“ยอซูครับ ยอซู...ยอซู~” วอนอูปลุกคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมตื่น

“อื้ออออ~” เธอพลิกตัวหันหลังให้ พร้อมกับดึงผ้าห่มไปกอดแน่น วอนอูเลยเอาคางเกยคอคนตัวเล็กไว้

“ยอซู...ตื่นได้แล้ว...สายแล้วครับ” เขากระซิบเบาๆ ข้างหูหญิงสาว แถมคนตัวโตยังเป่าลมไปโดนข้างแก้มเธอ ปกติถ้าคนเมาคงไม่ตื่นกันง่ายๆ แต่สำหรับคนเมา+บ้าจี้แบบยอซูแล้ว เธอรับรู้สัมผัสแบบนี้ได้ไวมาก

วอนอูอมยิ้มเพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงเธอก็ต้องตื่น ไม่ว่าจะใช้ไม้นี้กี่ครั้ง ตัวเล็กของเขาก็เป็นต้องตื่นทุกที

และก็เป็นไปตามคาด ยอซูหันมาตามเสียงกระซิบของเขา ทำให้ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันเบาๆ แต่เป็นวอนอูที่จูบซ้ำลงมาอีก

“...ตื่นแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามแต่ไม่ยอมขยับตัวไปไหน มีแต่จะขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น

“วะ...วอนอู” 

“อาบน้ำไปทำงานได้แล้ว สายแล้วครับ” อะไรนะวันนี้ ทำไมเขาทำตัวแปลกๆ ชอบอ้อน ชอบทำตัวน่ารัก ชอบทำให้ใจเต้น .///.

 

 

 

“วันนี้วอนอูไปส่งนะ :)” เขายืนค้ำประตูห้อง พลางมองคนตัวเล็กของเขาแต่งตัวแต่งหน้าทำผมอยู่ 

“ไม่เล่นเกมอยู่บ้านแล้วเหรอ?” ยอซูพูดดักทางเหมือนงอนๆ เพราะทุกวันเขาจะนอนเล่นเกมทั้งแต่เช้า หรือไม่ก็ยังไม่ตื่น

“ไม่อะ อยากไปส่งยอซูมากกว่า” 

“ก็ได้...ไปนั่งรอข้างนอกก่อนค่ะ ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวบอก” 

“นั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอ?” วอนอูเดินอ้อมมานั่งที่เตียง

“แล้วแต่ค่ะ -///-” 

ตื่ด! ตื่ด!

“สวัสดีค่ะ ยอซูพูดค่ะ” ยอซูกำลังหยิบยางรัดผม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน วอนอูเลยยื่นมือขอยางรัดผมกับเธอ มือหนาค่อยๆ รวบผมหญิงสาวขึ้นให้อยู่ในระดับที่พอดี แล้วมัดกลุ่มผมหนาขึ้นอย่างเบามือ

“อ๋อ ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ สวัสดีค่ะ” 

“ลูกค้าเหรอ?”

“อ่า...ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^” เธอกล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่มัดผมให้เธอจนเสร็จ

“เดี๋ยววอนอูไปส่งยอซูที่ร้าน XX หน่อยนะ ต้องไปหาลูกค้าก่อนอะ”

“ครับ”

 

 

 

“ให้รอมั้ย?” พอขับรถมาถึงร้านที่นัด วอนอูก็ถามขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวยอซูเข้าไปกับลูกค้าเลย บ้ายบายค่ะ”

“เลิกงานแล้วโทรหานะ”

“ค่ะ ^^” รู้สึกอบอุ่นหัวใจแปลกๆ แฮะวันนี้ เพราะอยู่ๆ คุณแฟนติดเกมก็ลุกมาปรนนิบัติดูแลอย่างกะเจ้าหญิง

ทันทีที่ลงจากรถ ก็มีผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากร้าน เขาเดินเข้ามาทักทายยอซูด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นั่นทำให้วอนอูที่กำลังจะขับรถออกไปแตะเบรกกะทันหัน เขามองทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านด้วยกันด้วยความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ และพยายามคิดว่าชายคนนั้นเป็นเพียงลูกค้าของเธอ แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ ที่จะหาที่จอดรถแล้วเดินเข้าร้าน และทำได้เพียงสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ

“คุณยอซูทานข้าวมารึยังครับ?”

“อ่า...ยังเลยค่ะ...ปกติฉันกินแค่กาแฟค่ะ”

“เช้าแบบนี้ต้องทานข้าวนะครับจะได้มีแรงทำงาน ^^” จริงๆ ยอซูก็ทานข้าวเช้าบ่อยนะ แต่พักหลังมานี้ ไม่ค่อยได้ทานเท่าไหร่ เพราะวอนอูไม่อยู่ร่วมวงด้วย เลยทำให้เธอเลือกที่จะไม่ทานดีกว่า

“อ่าค่ะ...แล้วคุณอูจินมีอะไรเร่งด่วนรึเปล่าคะ ถึงนัดเจอซะเช้าเชียว ^^; ” หลังจากที่คุยกันไปแล้วเมื่อคืน ทำให้ทั้งสองคนค่อนข้างที่จะสนิทกันอย่างรวดเร็ว

“เอ่อ...จริงๆ แล้ว ผมแค่อยากเลี้ยงข้าวคุณน่ะครับ” เขาเริ่มด้วยการไม่อ้อมค้อม

“เลี้ยงฉันทำไมคะ จริงๆ ทางเราต่างหากที่ต้องบริการคุณน่ะ” ยอซูพูดขำๆ ท่าทางที่เธอกำลังมีความสุข ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งดูอยู่ห่างๆ เริ่มฉุนเฉียวเล็กน้อย

“ก็...อยากขอบคุณที่แนะนำคอนโดให้น่ะครับ ^^” อูจินเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ หรือเขาจะจีบเธออย่างที่อารังพูด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่น่ะ คุณอูจินไม่ต้องลำบากเลยค่ะ ฉันเกรงใจ แหะๆ” 

“ไม่ต้องทางการกับผมมากก็ได้ครับ เราก็เพื่อนกันนี่ครับ พูดกันสบายๆ ดีกว่า ^^” 

“งั้นก็ได้ค่ะ แล้วเป็นยังไงบ้างคะ คอนโดที่ฉันแนะนำไป” 

“ตกลงครับ ^^”

“ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” ยอซูแทบจะยืนขึ้นแล้วโค้งงามๆ ให้กับอูจิน

“แล้วคุณยอซูทานอะไรดีครับ สั่งได้เลยนะ ^^” อูจินพูดอย่างยิ้มแย้ม ทำให้วอนอูที่มองดูอยู่ไกลๆ เขม่นจมูกเล็กน้อย ถ้าไม่ติดว่ายอซูต้องขายคอนโดให้เขา ป่านนี้ไอ้หมอนั่นหน้าหงายไปแล้วแน่ๆ -_-

“ขอแค่กาแฟกับขนมปังก็พอค่ะ”

“โอเคครับ”

วอนอูนั่งอยู่ในร้านนานกว่าครึ่งชั่วโมงเพื่อดูแฟนของตัวเองกับไอ้หนุ่มหน้ามนคนไฮโซจู๋จี๋กัน มันชักจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย!!!! แต่เขาก็กลัวว่าอารมณ์ร้อนของเขาจะไปทำให้งานของยอซูพัง เลยเลือกที่จะเดินออกจากร้านไปในทันที

“ฉันจะคอยจับตาดูนายไว้ ไอขี้หลี!!” วอนอูยืนด่าอูจินหน้าร้านก่อนจะบึ่งรถกลับบ้านไปอย่างหัวเสีย

 

 

 

ตกเย็น วอนอูนั่งรอโทรศัพท์ของยอซูอย่างใจจดใจจ่อ

“เมื่อไหร่จะโทรมาเนี่ย!!” เพราะในหัวของเขาตอนนี้มีแต่เรื่องของอูจินเต็มไปหมด

ตื่ด! ตื่ด!

“เลิกแล้วเหรอ?”  เขารีบหยิบโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อของยอซูมารับอย่างร้อนรน

[วอนอูคะ วันนี้ยอซูอาจกลับดึกนะ ไม่ต้องรอทานข้าวนะคะ]

“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ...แล้วนี่จะไปไหน ทำไมกลับดึก?” ชายหนุ่มร้อนใจ ลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในบ้านอย่างร้อนใจ

[พอดีต้องจัดการคอนโดให้ลูกค้าอะค่ะ อาจจะต้องเข้าไปติดต่อกับเขาด้วย] 

“แต่นี่มันจะสองทุ่มแล้วนะ!” สิ้นคำตอบของยอซู ก็ทำเขาแทบประสาทจะกิน อ๊ากกกก! ไอ้บ้านั่นแน่ๆ -*-

 [ไม่เกินสองทุ่มครึ่งหรอกค่ะ เดี๋ยวยอซูกลับเองนะ ไม่ต้องรอนะคะ ค่า~ คุณอูจิน ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!]  

“หะ...ห้ะ!!!” ก่อนที่เธอจะวางสาย สิ้นเสียงคำพูดชื่อของใครบางคน วอนอูเกือบปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่เขาก็ทำได้เพียงปามันลงบนโซฟา นะ...นั่นมันชื่อผู้ชายนี่ ต้องเป็นไอ้หมอนั่นแน่ๆ หนอยยยยย!! ไอ้ขี้หลี!!

นี่เขาทำได้แค่รอเหรอเนี่ย โว้ยๆๆๆ อยากจะบ้า ขอร้องเถอะ หรือเขาควรขับรถออกไปหาเธอดี โว้ย!!! แต่ก็ไม่รู้จักคอนโดนั่นอยู่ดี ทำไงดีๆๆๆ 

วอนอูเดินวนไปวนมา จะนั่งก็นั่งไม่ติด เขากำโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่รู้จะทำยังไงดี ใครพอจะช่วยเขาได้บ้างนะ???

“อารัง!!!” ทันทีที่นึกขึ้นได้ วอนอูก็กดเบอร์ของอารังทันที

“ฮัลโหล อารัง!! ยอซูอยู่กับเธอรึเปล่า?” 

[ห้ะ?? ไม่นี่ แยกกันตั้งแต่ที่ทำงานแล้วอะ นายมีอะไรรึเปล่า?]

“มีสิวะ!! แล้วนี่รู้มั้ยว่ายอซูกำลังขายคอนโดให้ใคร อยู่ที่ไหน??” ด้วยความใจร้อนของเขา เขาเลยพุ่งประเด็นไปโต้งๆ เพราะรอยัยตัวเล็กกลับมาจนแทบจะไม่ไหวแล้ว

[กะ...ก็คอนโด PD อะ ทำไมเหรอ?]

“อยู่ตรงไหนวะเนี่ย? เออแล้วนี่เธอกับยอซูแยกกันนานยัง?” 

[กะ...ก็เกือบ 20 นาทีได้อะ อะไรของนายเนี่ยวอนอู ไอ้บ้า ฉันตก เฮ้ย! เดี๋ยว!!] 

“เวรๆๆๆ” ยังไม่ทันที่เสียงปลายสายจะพูดจบ เขาก็ตัดสาย แล้วเตรียมตัวพุ่งออกไปข้างนอกทันที 

แต่ไม่ทันที่จะก้าวขาลงจากบันได ก็มีรถเก๋งคันสีขาวจอดอยู่หน้าบ้าน พร้อมกันนั้น ผู้ชายที่เจอที่ร้าน XX ตอนเช้าก็เปิดประตูลงมา เพื่อเปิดประตูให้กับยัยตัวเล็กของเขา !!!!!!

“ไอ้!!!!” แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงไปใช้กำลังประทุษร้ายอูจิน ยอซูก็เดินขึ้นมาซะก่อน

“อ้าว จะออกไปไหนเหรอคะ?” ฮึ่ม!! ยังมาทำหน้าใสซื่ออีกนะยัยบ๊อง!!

ไม่มีเสียงตอบจากเขา วอนอูคว้าข้อมือเล็กแล้วลากเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าสองคนนี้เป็นยังไงกันแน่ ถึงจะเจออูจินได้แค่วันเดียวก็เถอะ ก็คนมันหวง!!

“ดะ...เดี๋ยวสิวอนอู...มีอะไรรึเปล่า??” เมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ ของคนตัวสูง ยอซูก็ถามขึ้นมา

“ไปกับไอ้หมอนั่นมาใช่มั้ย?” เขาโพล่งคำถามใส่เธออย่างรวดเร็ว ภายใต้ห้องโถงที่เงียบเชียบ

“คะ...คุณอูจินน่ะเหรอ?”

“ก็ไอ้นั่นนั่นแหละ!!”

“กะ...ก็ใช่...เขาเป็นลูกค้าของยอซู ยังไงก็ต้องพาไปติดต่อที่คอนโดอยู่แล...” วอนอูดึงข้อมือเล็กเข้าใกล้จนทั้งสองคนตัวแทบจะติดกัน

“ให้พนักงานคนอื่นไปไม่ได้หรือไง?”

“กะ...ก็เขาเป็นลูกค้าของยอซูนี่ จะให้คนอื่นไปแทนได้ไง?”

“เหอะ! แล้วทำไมต้องดึกขนาดนี้?”

“ก็กว่าจะเคลียร์งานเสร็จ แถมเขาก็ต้องเคลียร์งานที่บริษัทเขาอีก เลยนานน่ะสิ”

“ทำไมต้องตามใจมันมากด้วยวะ??” เขาเริ่มโมโหมากขึ้น จนเผลอบีบข้อมือยอซูโดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตตัวเอง

“นี่วอนอู! หยุดหยาบคายใส่คุณอูจินได้แล้วนะ!! คำก็หมอนั่น สองคำก็มัน อะไรของนายเนี่ย??” เธอเริ่มสับสนกับการกระทำของแฟนตัวเอง เลยพยายามที่จะผละออกจากเขา แต่คนตัวโตก็ไม่ยอมปล่อย

“ทำไม?? หวงกันมากนักเหรอ?” 

“โอ้ย!! อิตาบ้า!! นายเป็นอะไรของนายเนี่ย คิดอะไรอยู่ฮะ???” ยอซูพยายามแกะมือใหญ่นั่นออก แต่เขากลับจับแน่นกว่าเดิม

“ก็คิดอะไรไม่ดีอยู่น่ะสิ!!!” 

“ก็บอกว่าเขาเป็นลูกค้าไงเล่า ไม่มีอะไรซะหน่อย!!”

“จะไม่มีอะไรได้ไง ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าไอ้หมอนั่นมันจีบเธออยู่อะ หรือเธอมีใจให้มันแล้วเหรอ???” วอนอูหมดสิ้นสติไปแล้วเรียบร้อย เขาเพียงแค่หวงแฟนออกนอกหน้าเยอะไปหน่อย

“บ้าเหรอ!! วอนอูเห็นยอซูเป็นคนแบบไหนเนี่ย??” เธอถามด้วยความหัวเสียอยู่หน่อยๆ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันอีก หึงไม่ดูตาม้าตาเรือ!!

“โธ่เว้ย!!”

“วอนอู!! นายช่วยมีสติก่อนได้มั้ย??” ดูเหมือนเธอจะดึงสติกลับมาได้ เลยเปลี่ยนจากการแกะมือเขาเป็นการกุมมือแทน

“...” ตอนนี้เขาเหมือนหมาบ้าที่พร้อมจะทำลายข้าวของ

“ฉันกับคุณอูจินไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น”

“...จะไม่เป็นได้ยังไง???” เขายังคงเป็นเหมือนเด็กที่ต้องเถียงอยู่ตลอดเวลา

“นี่...ฟังยอซูก่อนสิ...ยอซูคิดกับคุณอูจินแค่เพื่อนนะ”

“...แต่ไอ้หมอนั่น...”

“แต่คุณอูจินคิดมากกว่าเพื่อน..อันนั้นยอซูรู้...”

“...”

“หลังจากนี้เราก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้ว ขายคอนโดเสร็จก็เสร็จไป”

“แต่ยังมีเบอร์กันนี่...”

“ก็เพื่อนกันนี่”

“แต่ไอ้หมอนั่นมันไม่ได้คิดกับเธอแบบเพื่อน!!” ถึงแม้เธอพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แต่ก็ไม่สามารถลูบวอนอูคนนี้ได้จริงๆ

“แต่ยอซูบอกเขาไปว่ามีวอนอูอยู่แล้ว”

“...” ประโยคล่าสุดของเธอ ทำให้เขาเงียบ เพื่อที่จะฟังต่อ

“เห็นมั้ย...ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”

“งั้นแสดงว่าไอ้หมอนั่นมันก็ขอจีบยอซูน่ะสิ ยอซูถึงบอกว่ามีวอนอูอยู่แล้ว” เขาไตร่ตรองอย่างรอบคอบเพื่อให้ได้เหตุผลที่แท้จริง

“ก็ใช่”

“แล้วตอนที่มันขอจีบ อยู่ที่ไหนกัน??” อ่า...หึงรุนแรงเหลือเกินพ่อคุณ -.-///

“กะ...ก็...อยู่ที่คอนโดนั่นแหละ”

“ไอ่เวร!!!” 

“ย่าห์!!! ก็แค่ขอจีบย่ะ!! ยังไม่ได้อะไรไปมากกว่านั้น!!”

“โว้ยยย ก็ใครจะไม่คิดกันละ??” เขาขมวดคิ้วเข้าหากันไม่ต่ำกว่า 10 ครั้ง

“วอนอู!! เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว ยอซูบอกว่าไม่มีอะไรก็คือไม่มีไง”

“...จะให้ทำไงได้ละ ก็วอนอูหึงนี่ หวงด้วย ห่วงมากด้วย” เขาทำหน้างอเหมือนเด็ก ทำให้หญิงสาวอมยิ้มเบาๆ

“รู้แล้วค่ะ นี่นั่งคิดเรื่องยอซูจนค่ำเลยเหรอ?”

“จนจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย”

“อ่า...ขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“ยอซูไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เขาตัดบทเพราะงอน พลางดันตัวหญิงสาวออก

“อื้อ” ว่าเสร็จเขาก็เดินเข้าไปในห้อง ยอซูก็ไปอาบน้ำ

 

 

 

เดินออกมาก็เห็นคนตัวโตนอนอยู่บนเตียงแล้ว เขาหันหลังให้เธอ คนตัวเล็กไม่รู้ว่าเขาหลับหรือยัง เลยเดินเข้าไปใกล้

“หลับแล้วหรอ?”

“...” วอนอูแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน และขยับตัวหนี แสดงว่ายังไม่หายงอนละสิท่า...

“ยังงอนอยู่เหรอคะ?”

“...” คงจะจริง เพราะเขาเขยิบไปจนชิดขอบเตียงแล้ว

ยอซูเลยขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วขยับเข้าไปใกล้คนขี้งอน มือเล็กค่อยๆ จับบนผมของวอนอูเบาๆ

“ใครกันน้า~ ที่บอกว่าจะนอนทีหลังยอซูทุกคืน”

“...”

“ไหงวันนี้หลับก่อนซะงั้น” คนตัวเล็กยังคงเล่นผมนุ่มนิ่มของเขาอยู่

“...”

“คนที่บอกว่าจะจับมือยอซูตอนนอนหายไปแล้วเหรอคะ?” เธอเอื้อมมือมาเขี่ยฝ่ามือเขาเล่นอย่างหยอกๆ 

“...”

“ไหนบอกจะร้องเพลงให้ฟังก่อนนอนด้วย...อุตส่าห์ไปเป็นครูสอนร้องเพลง จะเบี้ยวยอซูเหรอ?” รอบนี้เธอก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเขา พลางกลั้นขำเอาไว้ เพราะกำลังแกล้งวอนอูขี้งอนอยู่

“...”

“แล้วก็...”

“...” ยอซูก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่เรือนผมของวอนอูอย่างนุ่มนวล

“ลืมหมดแล้วใช่ อะ!” วอนอูพลิกตัวกลับมาพร้อมกับวางแขนกันไว้ ทำให้ยัยตัวเล็กตกอยู่อ้อมแขนของเขาเสียแล้ว

“หายงอนแล้วเหรอคะ?” ยอซูพูดยิ้มๆ

“...ใครสอน”

“คะ?” 

“ใครสอนให้ง้อแบบนี้”

“ก็...ไม่มีใครสอนสักหน่อย .///.” ทำไมต้องเขินกับคำถามเขาด้วยละ

“รู้มั้ยว่ามันอันตราย”

“หืม?” หมายถึงอะไรที่ว่าอันตราย

“ยัยบื้อ...ห้ามไปทำแบบนี้กับใครนะ” เก็บไว้ทำกับฉันคนเดียวก็พอ อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า -///- 

“สรุปหายงอนแล้ว?”   

 “หายงอนตั้งแต่เขี่ยผมเล่นแล้ว!! -///-” 

“ฮ่าๆๆๆ”

“หยุดหัวเราะเลยยัยเปี๊ยก!”

“ง่า...วอนอูอะ ทำไมขี้งอนจังเลยคะ??” เขาทำเป็นดุ แต่ก็ไม่ยอมถอยออกไปไหน

“ก็วอนอูหวงอะ หวงอะ เข้าใจไหม?” เขาเริ่มเมื่อยที่ต้องเท้าแขนคุยกับเธอแบบนี้ เลยนอนทับลงไปที่คนตัวเล็กซะเลย แขนทั้งสองข้างกอดเอวเล็กไว้แน่น

“อือออ...เข้าใจค่ะ...ถ้าไม่ให้ยอซูรับลูกค้าผู้ชายเลย ก็ตกงานอะดิ” แขนเล็กของยอซูลูบไปมาบนแผ่นหลังกว้าง

“ถ้าตกงาน วอนอูก็จะเลี้ยงยอซูเองไง” มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบผมนุ่ม พร้อมกับสูดกลิ่นหอมจากตัวเธอเข้าไปจนแทบเต็มปอด 

“แค่นี้ก็เหมือนเจ้าหญิงแล้วค่ะ ^^”

“แต่วอนอูต้องขอโทษยอซูด้วยนะ ที่ทำให้ลำบากใจ แถมยังมีเรื่องที่วอนอูติดเกมอีก”

“...งอนกลับดีมั้ยคะเนี่ย?”

“ถ้างอน วอนอูก็จะง้อแบบที่ตัวเล็กทำ” 

“รู้วิธีง้อแล้ว ไม่หายงอนหรอก ชิ!” ปากบอกอีกอย่าง แต่ยังกอดเขาแน่นอยู่เลย

“งั้นก็ง้อแบบวอนอูดีมั้ย” เขาทำเสียงเจ้าเล่ห์ พร้อมกับผละอ้อมกอดออกจากยอซู

“บะ...แบบไหน?”  ทันทีที่ได้ยินเสียงหมาป่าเจ้าเล่ห์ เจ้าตัวก็ตัวหดเหมือนเป็นแกะที่โดนหมาป่าจ้องจะงาบ

“ใครจะบอกละ หึหึ” วอนอูหัวเราะชั่วร้ายในลำคอ คนตัวโตโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนจมูกทั้งสองชนกัน

“...” ถึงแม้จะคบกันมาตั้งหลายปี แต่เขาคนนี้ก็ทำให้เธอใจเต้นแรงได้ตลอดเวลา

“อยากนอนมองหน้าตัวเล็กแบบนี้ทั้งคืนเลยอะ” วอนอูกระซิบเบาๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปาก

“บะ...บ้า...” ทำเอายัยตัวเล็กของเขาแทบจะลมจับ

“แต่ถ้าตัวเล็กง่วงก็นอนเลยนะ เดี๋ยววอนอูจะเฝ้าตัวเล็กเอง :)” เฝ้าแบบนี้ใครจะกล้าหลับลงเล่า ตาบ้า!! -///-

“วันนี้ยอซูต่อให้...ให้วอนอูนอนก่อนเลย .///.” 

“ไม่เอาอะ งั้นขอกอดทั้งคืนด้วยนะ” เขากระชับอ้อมแขนแน่น โหยหากอดนี้เหลือเกิน

“ก็ทำแบบนี้ทุกคืนนี่ ยังจะมาพูดอีก -3-/// ” 

“ฮ่า! คิดถึงตัวเล็กอะ ไม่เจอกันตั้งครึ่งวัน” เขากอดเธอแน่นขึ้นพร้อมกับเอียงตัวไปมาเหมือนเด็กกอดตุ๊กตานุ่มนิ่ม

“ปากหวานจังวันนี้”

“อยากชิมดูมั้ยละ? :)” 

“นอนแล่ว!” ยอซูมุดหน้าเข้ากับอกกว้างของวอนอูเพราะความเขิน 

“แต่เค้าอยากกินของหวานก่อนนอนงะ” แมวน้อยวอนอูใช้หน้าผากถูกับหน้าผากมนไปมาเป็นเชิงอ้อน

“อะ...อะไร??” ถึงจะเป็นแฟนกันมานานก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็ยังไม่ชินอยู่ดี งือออ >///<

“ทำเหมือนไม่รู้~” เปลี่ยนจากหน้าผาก มาเป็นจมูกแทน อิตาบ้า!!!

“-///-”

“:)” 

“CHU!” ยอซูจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากบางของแฟนหนุ่ม ทำให้เขาอมยิ้มพอใจ แต่ว่าความหวานแค่นี้มันยังไม่พอหรอกนะยัยตัวเล็ก!!

มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้ายอซูอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากของเธอ เขาซึมซับเอาความหวานจากกลีบปากอมชมพู ดูเหมือนเขาอยากลิ้มรสความหวานละมุนละไมไปทั้งคืน เจ้าตัวเลยกดจูบหน่วงๆ ลงไปอีก จนแขนของคนตัวเล็กเลื่อนขึ้นมาโอบรอบคอเขาไว้ วอนอูประคองท้ายทอยของยอซูไว้เบาๆ พร้อมกับประทับริมฝีปากลงไปย้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง จนลมหายใจที่ขาดห้วงของเธอทำให้เขาถอนริมฝีปากออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ยอซูซุกหน้าลงบนอกเขาอีกครั้งด้วยความเขิน

“ยังไม่อิ่มเลย”

“งื้ออ เค้าจะนอนแล้ววว!!” 

“วอนอูหลับไม่ลงแล้วครับ :)”

 

อะ...ไงต่อทีนี้ ไรท์ขอรับบริจาคเลือดก่อนได้ปะ ขอยาดมด้วย -.-/// งื้อออ ไปแล่ววว ไปน๊อนนนน!! 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น