Love In The Host Club คลับนี้มีแต่รัก (SS501+SHINEE+U-KISS)

ตอนที่ 16 : Love In The Host Club : Chapter 10 (70%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มิ.ย. 55

Chapter 10

ท่ามกลางฝนฟ้าครึกคะนอง ภาพของผู้เป็นแม่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ผู้เป็นลูกอย่างเขาก็ทำได้เพียงยืนดูการกระทำอันไร้ศักศรีดิ์ของผู้เป็นแม่อย่างใจสลาย

แม่ครับ!! อย่าทำแบบนี้ เรากลับกันเถอะครับผู้เป็นลูกได้แต่ยืนร่ำไห้ร้องขอผู้เป็นแม่อย่างน่าสงสาร

คยูจง!! แม่ขาดเขาไม่ได้ แม่ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาต้องทิ้งแม่ไปแบบนี้ด้วย แม่ไม่เข้าใจ คยูจง แม่ไม่เข้าใจ ฮือออออ!!”

แม่ครับ!!” ลูกชายวัยสิบห้าปีนั่งทรุดเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นแม่ หัวใจของเขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้ผู้เป็นแม่เลยทีเดียว

/ผมขอโทษ ผมไม่ได้อยากเสียคุณไป แต่ผมก็ต้องทำตามสัญญาที่ผมให้ไว้กับเพื่อนรักของผม ผมต้องดูแลภรรยาและลูกชายของเขาให้ดีที่สุดแทนเขา ผมรู้ว่าคุณคงจะไม่ให้อภัยผมง่ายๆ แต่ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว และผมมั่นใจว่าคุณจะดูแลลูกของเราได้เป็นอย่างดี ผมขอโทษ ผมขอโทษนะ ซังซู\

คำพูดที่ออกมาจากปากสามี ทำให้ภรรยาอย่างเธอเจ็บปวดจนแสนสาหัส สิ่งเดียวที่พอจะเยียวยาจิตใจเธอได้ ก็เหลืออยู่เพียง ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของเธอ แม้หัวใจของเธอจะเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่อยากให้ลูกของเธอต้องเจ็บปวดไปกับเธอด้วย

สิบปีแล้วสินะที่เธอต้องเลี้ยงลูกชายเพียงลำพัง แม้ว่าเธอจะแสดงออกว่าไม่ได้ติดใจหรือคิดที่จะหาเหตุผลจริงๆของสิ่งที่สามีของเธอได้ตัดสินใจไปแล้ว แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้นทีไร หัวใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ทุกครั้งไป

คยูจง!! ลูกฟังแม่นะ อย่าโกรธ อย่าเกลียด กับสิ่งที่พ่อเขาได้ตัดสินใจทำ เพราะสิ่งที่พ่อเขาเลือกทำ มันดีที่สุดสำหรับเราสองคนแล้ว เพราะฉะนั้น อย่าได้โกรธหรือเคียดแค้นเขา และรักเขา เหมือนที่ คนเป็นลูกรักพ่อ นะ

แม่ครับ!! ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องทำกับเราสองคนแบบนี้ด้วย ผู้หญิงคนนั้นสำคัญอะไรกับพ่อหนักหนา พ่อถึงได้เลือกทิ้งเราสองคนไว้แบบนี้

แม่เชื่อว่าพ่อจะต้องมีเหตุผลของเขา

แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาอยู่อย่างมีความสุข ผมจะต้องหาทางแก้แค้นเขาให้ได้ ผมจะไม่ยอมให้แม่ต้องเป็นฝ่ายเจ็บเพียงผู้เดียว

ยิ่งลูกแค้นเขามากเท่าไหร่ ยิ่งลูกคิดจะทำร้ายเขามากเท่าไหร่ สุดท้ายแล้วสิ่งที่ลูกทำมันจะย้อนกับมาทำร้ายตัวลูกเอง อย่าทำร้ายใครอีกเลยนะ คยูจง แม่ขอร้อง

ที่สุดแล้ว ลูกชายของเธอก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป เขาทำเพียงแค่ ส่งรอยยิ้มบางๆให้เธอ และปฏิญาณกับตัวเองภายในใจ ความเจ็บปวดที่แม่และเขาได้รับนั้น  จะไม่มีวันหายไป ถ้าเขาคนนั้นยังอยู่สบายจนถึงทุกวันนี้ เขาจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น “พ่อ” ของเขาเองเด็ดขาด

********************************************

 “ทำไมไม่ตอบล่ะสุดหล่อ!!” ฮยองจุนส่งยิ้มให้คนตรงหน้า อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เลยทำให้ฮยอนจุงอยู่ในอาการตกตะลึงเล็กน้อย

อันนี้เมาจริงใช่มั้ย!! ไม่ได้แกล้งกันเล่นนะฮยองจุนแม้จะมาลุคหวานแหววขนาดนี้ แต่ก็ยังคงไว้ใจอะไรไม่ได้ ฮยอนจุงมองฮยองจุนอย่างสับสน เพราะเดาใจไม่ถูกว่าฮยองจุนจะมาไม้ไหนกันแน่

ใครเมา!! ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้แกล้งนายเล่นด้วย เอิ้ก!!” ใบหน้าหวานหุบยิ้มทันที ก่อนที่จะเถียงคนตรงหน้ากลับ

คนเมาที่ไหน เขาจะยอมรับว่าตัวเองเมาล่ะฮยองจุน

ก็ไม่ได้เมาจริงๆนี่น่า!! ทำไมชอบหาเรื่องกันนักนะฮยอนจุง ไหนบอกว่ารักฉันมากไงฮยองจุนแสดงให้ฮยอนจุงได้เห็นว่าตัวเองไม่ได้เมาจริงๆ ด้วยการพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่จะใช้สองแขนโอบรอบเอวฮยอนจุงเอาไว้ แล้วเอียงศีรษะซบลงที่อกของฮยอนจุง

นายจะทำอะไรน่ะฮยองจุนฮยอนจุงมองอาการของฮยองจุนทั้งตกใจและสับสน  สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อได้อยู่ใกล้ฮยองจุนมากขนาดนี้

ฉันเหงา เหงามากเลยฮยอนจุง ชีวิตของฉัน ฉัน.....ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว ฮืออออออ!!” จู่ๆร่างเล็กก็สะอื้นออกมา จนฮยอนจุงได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ

แล้วครอบครัวของนายล่ะ นายยังมีครอบครัวของนายอยู่นะ อย่าร้องไห้แบบนี้สิ ไม่สมกับเป็นนายเลยรู้มั้ย!! คิมฮยองจุนที่กล้าแกร่ง อวดเก่ง ไปไหนซะแล้วล่ะฮยอนจุงที่ไม่รู้จะต้องทำอย่างไร จึงได้แต่ใช้สองแขนของตัวเองโอบกอดฮยองจุนตอบกลับไปอย่างนั้น

นั่นมันก็แค่ละครตบตา ที่จริงแล้วฉันนะ ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด ฉันเป็นเพียงแค่คนอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น และครอบครัวของฉัน ถึงจะมี.......มัน.......มันก็เหมือนไม่มีซะมากกว่า

ทำไมล่ะ ทำไมนายถึงต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่ใช่นายด้วย ฉันว่านายก็เป็นนาย อย่างนี้ดีกว่านะ น่ารักกว่าตั้งเยอะ

เพราะฉันจะต้องเก็บซ่อนความอ่อนแอของฉันเอาไว้ให้ได้ ถึงแม้จะต้องฝืน ยังไงฉันก็ต้องทำให้ได้ ฉันไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็น โดยเฉพาะ กับผู้ชายกับผู้หญิงคู่นั้น ฉันจะอ่อนแอไม่ได้ คนทรยศ ฮึก!!”

ฮยองจุนนายเป็นอะไรเหรอเปล่าแล้วเสียงสะอื้นก็ยังคงดันขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฮยอนจุงก็ได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างน่าสงสาร

ฉันเจ็บ!! เจ็บตรงนี้ เจ็บตรงนี้มากๆเลยฮยอนจุงฮยองจุนเอามือทุบไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองให้ฮยอนจุงดู

มันเกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฉันฟังได้มั้ยฮยองจุน เผื่อว่าฉันจะช่วยอะไรนายได้บ้างฮยอนจุงยื่นมือไปบีบมือน้อยๆของฮยองจุนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

ขนาดฉันยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้ แล้วนายเป็นใคร จะมาช่วยอะไรฉันได้ ฮึก!! ฉันแพ้เขาแล้ว ฉันแพ้ให้กับน้องชายตัวเอง เหอะ!! ฉันมันน่าสมเพชมากเลยใช่มั้ยฮยอนจุงฮยองจุนเงยหน้าขึ้นไปสบตากับฮยอนจุงที่ก้มหน้าลงมาพอดี

ไม่เอาน่า!! ฮยองจุน อย่าร้องไห้สิ แล้วก็หยุดโทษตัวเองได้แล้ว เป็นพี่น้องก็ต้องรักกันให้มากๆสิ ถึงแม้ว่าอีกคนจะทำผิด เราในฐานะพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน ก็ต้องพร้อมที่จะให้อภัยเสมอ ยังไงซะ คนในครอบครัวก็สำคัญที่สุดสำหรับเรานะฮยอนจุงพูดปลอบพร้อมเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้กับฮยองจุนด้วย

ไม่มีทางเป็นไปได้ คำว่า ให้อภัย สำหรับฉัน มันจะไม่มีอีกแล้ว ฮึก!! ไม่มีอีกแล้ว นายเข้าใจมั้ยฮยอนจุง!!” แล้วฮยองจุนก็ก้มหน้าลงไปซบลงที่อกฮยอนจุงอีกครั้ง

นายกำลังจะบอกว่าน้องชายนายหักหลังนายอย่างนั้นเหรอ

ไม่ใช่เขาคนเดียว ผู้หญิงคนนั้นก็ด้วย ทั้งสองคนรวมกันปั่นหัวฉัน และคนเดียวที่เจ็บปวดก็คือฉัน  ฉันไม่เคยลืม ไม่เคยลืมความเจ็บปวดครั้งนี้เลย ทุกๆวันนี้ชีวิตฉันจะต้องทนเห็นคนสองคนนี้รักกันอย่างมีความสุข โดยที่ฉันได้แต่อิจฉาอยู่ฝ่ายเดียว ทำไมคนที่ฉันรักทั้งสองคนจะต้องมาหักหลังฉันแบบนี้ด้วยนะ

ใจเย็นๆนะฮยองจุน ถ้าฉันจะขอถามนายสักคำถามจะได้หรือเปล่า เผื่อว่าฉันจะสามารถช่วยอะไรนายได้ หรืออย่างน้อย นายก็ควรจะหาที่ระบาย และฉัน ก็พร้อมที่จะฟังนะ

ฮึก!! จะถามอะไร

คนที่นายรักสองคนนั้นนะ เป็นใครเหรอ!!” คำถามของฮยอนจุง ทำให้ฮยองจุนชะงักที่จะตอบกลับ แต่แล้วฮยองจุนก็ตอบกลับคำถามนั้นไปอย่างไม่ลังเล

สองคนนั้นมีอิทธิพลมาก กำลังของฉันไม่พอที่จะสู้กับพวกเขาแล้วล่ะ ฉันยอมแพ้แล้ว

อย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆสิ ฉันพร้อมที่จะยืนเคียงข้างนายนะ ขอแค่นายบอกว่าต้องการฉัน ฉันพร้อมที่จะช่วยนาย ไม่ว่าจะใหญ่มาจากไหน ฉันก็เป็นคนควบคุมเกมได้

ถ้านายอยากจะช่วยฉัน นายจะต้องตอบคำถามของฉันตามความจริงฮยองจุนผละออกจากอ้อมกอดของฮยองจุน แล้วหันมาเผชิญหน้ากับฮยอนจุงแทน

อืม!! ฉันจะตอบตามความจริงฮยอนจุงพยักหน้าแทนคำสัญญา

ระหว่างความรักที่นายมีให้ฉันกับมิตรภาพที่ดีของนายและเพื่อนๆนายจะเลือกอะไร ถ้านายให้คำตอบฉันได้ดี ฉันก็จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้นายฟัง

คำถามของฮยองจุนที่ถามออกมานั้น ทำให้ฮยอนจุงต้องหยุดชะงัก สีหน้าของฮยอนจุงก็ปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ใบหน้าคมกำลังคิ้วขมวดกันอย่างค้นหาคำตอบ

ถ้านายลำบากใจที่จะตอบ ไม่ต้องตอบก็ได้นะ เพราะฉันไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว ฉันรู้ยังไงฉันก็คงไปแทนที่มิตรภาพอันดีงามระหว่างนายกับเพื่อนของนายไม่ได้ ฉันรู้.....ฉันเข้าใจนายนะฮยอนจุง

ฮยองจุน......คือว่าฉัน

ไม่เป็นไรฮยอนจุง ไม่เป็นไหร่ ไม่ต้องตอบคำถามฉันก็ได้ ฉันก็แค่ให้ความหวังตัวมากเกินไป ไม่เป็นไร ฮึก!! ฮยอนจุง ฉันเข้าใจนายและแล้วน้ำใสๆก็เอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาของคนตัวเล็กอีกครั้ง  ฮยอนจุงได้แต่มองอย่างลำบากใจ

ไม่ใช่อย่างนั้นฮยองจุน คือว่าฉัน ฉัน........

ขอบคุณที่ทนฟังสิ่งที่ฉันพูดนะฮยอนจุง ถึงแม้ว่านายจะให้คำตอบฉันไม่ได้ ไม่เป็นไรฮยอนจุง ไม่เป......อุ๊บ!!”

ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาจูบที่ริมฝีปากบางแทนคำตอบ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังไม่จางหายไปของฮยองจุนกำลังสร้างความเคลิบเคลิ้มให้กับอีกคนได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากของทั้งสองยังคงแตะกันไม่ยอมออกห่าง แม้จะเป็นจูบที่ไม่ลึกซึ้งอะไรมากมาย แต่ภายในใจของทั้งสองคนกำลังร้อนเร่าเหมือนโดนเปลวไฟแผดเผา

จูบนี้แทนคำตอบได้หรือเปล่า......ฮยองจุนฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมาถาม หลังจากที่ละออกจากริมฝีปากบางแล้ว

อ่ะ.......อือ ฮยองจุนส่งเสียงในลำคอโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ถ้าอย่างนั้นเล่าให้ฉันฟังได้หรือยัง

ขอบคุณนะฮยอนจุง ขอบคุณที่เลือกฉัน ขอบคุณจริงๆฮยองจุนถลาตัวเข้าไปโอบกอดฮยอนจุงอีกครั้ง

กอดแน่นไปแล้วฮยองจุน!! เวลาเมานี่ดูเหมือนเป็นคนละคนจริงๆเลยนะฮยอนจุงโอบกอดฮยองจุนเอาไว้ในอ้อมอก

ตัวจริงของฉัน อ่อนแอ และ อ่อนไหว มากกว่าที่นายคิดนะ

อืม!! ฉันเข้าใจนายทุกอย่าง ฮยองจุนฮยอนจุงมองคนในอ้อมกอด แล้วยิ้มออกมาอย่างสุขใจ

คิมคิบอม!!”

ห๊ะ!! นายว่ายังไงนะฮยอนจุงมองคนในอ้อมกอดอย่างสงสัย เมื่อกี้ได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย “คิมคิบอม”

รู้จักเขาดีไม่ใช่เหรอ สหายรักของนายไง ฉันถึงไม่อยากพูดให้นายฟัง ฉันกลัว กลัวว่าจะไปทำให้มิตรภาพของนายกับเขาสั่นคลอน!!” ฮยองจุนเริ่มเปิดปากอธิบายความจริงทีละนิด

อย่าบอกนะว่า น้องชายที่นายพูดถึง คือ คิบอมฮยอนจุงผละออกจากอ้อมกอด แล้วหันมาเผชิญหน้ากับฮยองจุนตรงๆแทน

อือ!!”

มะ....มันไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ แล้วทำไมคิบอมไม่เคยเห็นบอกฉันเลยว่าเขามีพี่ชายแม้จะเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ ฮยอนจุงยังคงตาค้างด้วยความอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน

นั้นเป็นสิ่งที่นายจะต้องไปถามเจ้าตัวเองนะ

ฉันไปถามเขาแน่ แต่ฉันคงต้องขอฟังเรื่องราวทั้งหมดจากนายก่อน นายบอกว่านายถูก น้องชายกับคนที่นายรักหักหลังนายใช่มั้ย ถ้างั้นช่วยยืนยันอะไรบางอย่างกับฉันหน่อยสิ

ยืนยันอะไร

ผู้หญิงคนนั้น คนที่นายพูดถึงใช่ คยูริ หรือเปล่า แล้วนาย......นายยังรักเธออยู่หรือเปล่าฮยองจุนแววตาที่คาดหวังกับคำตอบ ฮยอนจุงได้แต่มองหน้าฮยองจุนอย่างจริงจัง  ไม่มีการหยอกล้อเล่นกันแต่อย่างใด

ใช่!! ฉันยังรักเธอ ฉันรักคยูริ รักมาโดยตลอด และถึงแม้ว่าเธอคนนั้นจะไม่ได้รักฉัน แต่ฉันก็พร้อมที่จะรักเขาฝ่ายเดียวต่อไป

เหรอ.....ฮยอนจุงทำได้เอ่ยเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ แววตาเศร้าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่มีใครแทนที่เธอได้ นายอย่าคาดหวังอะไรจากฉันอีกเลยนะ การที่เรารักคนที่เขาไม่ได้รักเรา มันเจ็บปวดนะฮยอนจุง ฉันขอร้องนาย

ไม่นะฮยองจุน อย่าพูดแบบนั้นออกมาฮยอนจุงได้แต่ส่ายหน้าร้องห้ามฮยองจุนไม่ให้พูดสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน

อย่ารักฉัน อย่าพูดว่า นายรักฉัน อีกเลยฮยองจุนพูดออกมาทั้งน้ำตา

ไม่!! นายเมามากใช่มั้ย!! นายเมาจนขาดสติไปแล้ว บอกฉันมาสิ ที่นายพูดเมื่อกี้ เป็นเพราะนายเมา ไม่ ไม่จริง!!” ฮยอนจุงกลายเป็นคนอารมณ์ร้อนภายในชั่ววินาที แขนทั้งสองข้างของเขากำลังบีบบ่าฮยองจุนอย่างคาดคั้น เสียงที่ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ฮยองจุนถึงกับน้ำตาตกด้วยความกลัว

ฉันเจ็บนะฮยอนจุง!! ทำไมนายถึงทำแบบนี้ฮยองจุนพยายามจะแกะมือทั้งสองข้างออก แต่ด้วยแรงของฮยอนจุงที่มีมากกว่า เขาจึงทำได้แค่ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดทั้งกายและใจ

บอกฉันมาสิฮยองจุน บอกฉันมาว่านายเมามาก ฉันจะเชื่อในสิ่งที่นายจะพูดกับฉันอีกครั้งฮยอนจุงยังคงตะโกนใส่หน้าฮยองจุนต่อไป

ใช่!! ฉันยอมรับว่าฉันเมา แต่ฉันก็พอจะควบคุมสติของตัวเองได้บ้าง เมื่อกี้ฉันอาจจะดูเหมือนเป็นคนละคน แต่นั่นก็เพราะว่าสติของฉันยังไม่กลับมาจริงๆ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ เพราะตอนนี้สติของฉันมันกลับมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว ฉะนั้นสิ่งที่ฉันพูดกับนาย ฉันพูดด้วยสติของฉันจริงๆฮยองจุนตอบกลับใส่หน้าฮยอนจุง

งั้นสรุปว่าตอนนี้นายก็มีสติแล้วสินะ ดี!! ฉันจะได้ไม่ต้องมาถูกกล่าวหาว่าเอาเปรียบคนไม่มีสติทีหลัง

นายจะทำอะไรใบหน้าเข้มที่ดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา ทำให้ฮยองจุนอดจะหวั่นใจไม่ได้

ในเมื่อฉันชนะใจนายไม่ได้ นายเมื่อฉันรักนายไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นตัวนาย ฉันขอแล้วกัน!!”

ไม่นะ.....อุ๊บ!!”

ยังไม่ทันที่ฮยองจุนจะพูดจบริมฝีปากหนาก็ชิงกดจูบที่ริมฝีปากบางอย่างร้อนเร่า ร่างเล็กถูกผลักในนอนราบกับฟูกเตียงโดยมีอีกคนตามไปคร่อมร่างกันหนีเอาไว้

คิม......อ่ะ......อื้อออ......อื้มมมฮยอนจุงละฝีปากออกมาเพียงครู่เดียว ไม่ทันที่ฮยองจุนจะได้ทักท้วงอะไร คนเอาแต่ใจก็ก้มลงไปจูบอีกครั้ง ลิ้นอุ่นๆกำลังถูกส่งเข้าไปหาความหวานจากปากเล็กๆของฮยองจุนอย่างไม่หยุดหย่อน ร่างบางที่อยู่ใต้ล่างการคุกคามได้แต่ดิ้นไปมา

อย่า.....อย่าทำแบบนี้....ฮยอนจุง…..ฉะ....ฉันขอ

ใบหน้าคมที่เคลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอขาว ฮยองจุนรีบร้องห้ามทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ ฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมองฮยองจุนด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่น  แต่เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มอันแสนหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว

ไม่ว่ายังไงตอนนี้ฉันก็จะต้องได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ และสิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ก็คือ ตัวนาย คิมฮยองจุน!!”

******** 30% ********

ค้างกว่าเดิม 55 ขออภัยเป็นอย่างยิ่งค่ะ แต่ว่าเพิ่งปั่นได้แค่นี้จริงๆ  และคงจะต้องค้างคากันไปอีกสักพักนะค่ะ เพราะว่าหนุเปิดเทอมแล้ว แฮะๆๆ ใจเย็นๆนะค่ะทุกคน อย่าเพิ่งเขวี้ยงอะไรมา ขอให้ทุกคนรออย่างใจเย็นนะค่ะ ลุ้นกันบ้างมั้ยค่ะตอนนี้ 55 ทิ้งระเบิดแล้วรีบวิ่งหนีไป อิอิ

******** +40% *********

เมื่อพูดจบ ฮยอนจุงก็ก้มลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอขาวกลิ่นหอมกรุ่นของฮยองจุน

อย่านะฮยอน.....อ่ะ.....อือ.....ฮยอนจุง.....อย่า.....อย่าทำแบบนี้!!”

จมูกโด่งคมซุกไซร้ไปตามซอกคอนวลสูดดมความหอมหวาน ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะขบเม้มที่ซอกคอขาวเบาๆจนเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมา เมื่อดื่มด่ำกับความหวานอย่างพอใจ ใบหน้าคมค่อยๆเงยขึ้นมองหน้าอีกคนที่หน้าตาแดงกล่ำและเต็มไปด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร ฮยอนจุงเพียงส่งยิ้มให้อย่างเยือกเย็น ก่อนที่จะค่อยๆสอดมือเข้าไปภายใต้เสื้อยืดตัวบางของฮยองจุน

ฉัน......ฮึก.....ฉัน....บะ.....บอกว่า.....ยะ....อย่า....ฮยอนจุงฮยองจุนรีบคว้ามืออีกคนเอาไว้ก่อนที่เสื้อจะถูกเลิกขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว แรงที่มีอยู่ ก็ไม่สามารถสู้แรงของคนที่อยู่ตรงหน้าได้

นายนั้นแหละที่ต้องอย่า.......อย่า....พยายาม....ฮยองจุน!!”

ทันทีที่พูดจบ เสื้อยืดสีขาวของฮยองจุนก็ถูกถอดออกมาได้เช่นกัน ฮยองจุนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว มือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดทับร่างกายเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว คนที่มีแรงมากกว่าก็ดึงมือฮยองจุนออกไปได้อย่างง่ายดาย ร่างน้อยๆของฮยองจุนถูกกดทับด้วยร่างของอีกคนอย่างไม่มีทางหนีพ้น ริมฝีปากบางถูกเอาเปรียบครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีหยุด และเสียงสะอื้นคนฮยองจุนก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่มีวันหยุด

อ่ะ.......อ่า.......ฮะ.......ฮยอนจุง.....ฉัน......ขอร้อง....อย่า.....อือ......ทำแบบนี้

ฮยองจุนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อถูกอีกคนใช้มือโล้มไล้ไปทั่วร่างกาย ปลายลิ้นเรียวก็ลากไล้ไปทั่วบริเวณยอดอกทั้งสองข้าง ซึ่งสร้างความซาบซ่านให้ฮยองจุนได้ไม่น้อย ฮยอนจุงไม่ได้ยินเสียงของฮยองจุนที่กำลังร่ำไห้แต่อย่างใด ปากและมือยังคงทำหน้าที่อย่างที่ใจต้องการ อารมณ์ที่ยากจะหยุดยั้งได้ ฮยอนจุงผละออกจากร่างของฮยองจุน เพื่อที่จะถอดเสื้อที่ตัวเองใส่อยู่นั้นออกให้พ้นทาง

/พลั๊ก!! ตุ๊บ!!\

ฮยองจุนใช้จังหวะที่ฮยอนจุงวุ่นอยู่กับการถอดเสื้อตัวเองออกอยู่นั้น คว้าหมอนที่อยู่ข้างกายขึ้นมา ก่อนที่จะใช้แรงทั้งหมดที่มีเหลืออยู่ แปะหมอนลงบนหน้าของฮยอนจุงแล้วออกแรงผลักอีกครั้ง จนฮยอนจุงหงายหลังตกลงไปที่ปลายเตียงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

ฉันจะไม่ยอมให้นายแตะต้องตัวฉันได้อีกเป็นอันขาด จำเอาไว้!!” ฮยองจุนก้มลงมองข้างล่างปลายเตียง ก็เห็นร่างของฮยอนจุงนอนหลับตาอยู่บนพื้น เมื่อเห็นดังนั้น ฮยองจุนจึงค่อยๆกระโดดลงมาจากเตียง และที่รองรับน้ำหนักเท้าของฮยองจุนก็ไม่ใช่พื้นอย่างที่คิด

/ตุ๊บ!!.......อึก!!\

ฮยองจุนใช้เท้าทั้งสองข้างเหยียบลงบนตัวของฮยอนจุงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างไม่ได้นึกถึงเลยว่าคนข้างล่างจะรู้สึกยังไง ฮยองจุนเดินอ้อมไปที่ข้างเตียงเพื่อที่จะหยิบเสื้อ เมื่อหยิบเสื้อได้ฮยองจุนก็รีบใส่เสื้อตัวเองอย่างรนๆ พลางเดินไปที่ประตู แต่ทันใดนั้น

/แก๊ก!! ปั้ง!! พรึบ!!\

ทันทีที่ฮยองจุนหมุนลูกบิดเปิดประตู ร่างของฮยอนจุงที่เคยนอนอยู่บนพื้น ค่อยๆทรงตัวยืนขึ้น ใบหน้าแดงกล่ำเต็มไปด้วยความโกรธ มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดที่ฮยองจุนจับอยู่นั้น กระแทกปิดแรงๆอีกครั้ง ฮยองจุนสะดุ้งตกใจ ปล่อยมือออกจากลูกบิดแทบไม่ทัน ไม่ทันที่ฮยองจุนจะได้พูดแก้ตัวอะไร ร่างน้อยๆของฮยองจุนก็กระเด็นไปอยู่บนเตียงอีกครั้ง  ก่อนที่ฮยอนจุงจะตามลงไปทาบทับร่างน้อยๆนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

ดูเหมือนว่านายจะลืมในสิ่งที่ฉันเคยพูดไปนะ

...........................................

ถึงนายอยากจะหนีฉันไปให้พ้นๆ นายก็ทำไม่ได้

............................................

อย่ามาคิดว่าฉันจะยอมปล่อยนายไป ฉันบอกนายแล้วใช่มั้ย ถึงฉันจะไม่ได้หัวใจนาย แต่อย่างน้อย ตัวของนายก็จะต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียว ดูเหมือนว่านายก็ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาสินะมือหนาไล้วนไปวนมาอยู่บริเวณริมฝีปากที่สั่นเทาของฮยองจุน

ฮึก.....ฮือ......ทำไมนายถึงได้เป็นคนใจร้ายอย่างนี้นะเมื่อเห็นว่าทำอะไรไม่ได้ หนทางเดียวที่มีอยู่ก็คือร้องไห้ออกมา

นายเป็นคนบังคับให้ฉันใจร้ายกับนายเองนะฮยองจุน อย่ามาทำเป็นลืม

ฉันทำอะไร มีแต่นายคนเดียวนั้นแหละ ที่ย้ำยีฉัน

เหรอ!! แต่ฉันคิดว่าที่ฉันทำไปเมื่อกี้มันยังไม่ได้เรียกว่าย้ำยีเลยนะ แต่ต่อจากนี้ไปต่างหากที่มันเรียกว่าย้ำยี นายจะจดจำคนอย่างฉันไปตลอดชีวิตของนายเชียวล่ะ คิมฮยองจุน!!”

มือใหญ่จับแขนทั้งสองข้างของฮยองจุนขึ้นไว้เหนือศีรษะ ก่อนที่อีกมือหนึ่งที่เหลือจะค่อยๆถลกเสื้อของฮยองจุนขึ้นสูงจนออกจากตัวไป ฮยองจุนได้แต่ดิ้นไปมาอยู่ภายใต้ร่างของอีกคน ทั้งปากก็ยังคงส่งเสียงร้องเป็นพัลวันไม่ยอมหยุด

เกมนี้ฉันเป็นคนเริ่ม ถ้าจะจบลงได้ ก็มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ นายอย่าหวัง ว่าฉันจะใจอ่อนกับนายอีกต่อไป นายเตรียมใจเล่นเกมนี้ไปให้จบเถอะนะ คิมฮยองจุน!!”

จบคำพูด ริมฝีปากหนาก็เข้าครอบครองริมฝีปากเล็กอีกครั้ง มือทั้งสองข้างก็ปลดปล่อยออกจากแขนของฮยองจุน แล้วเปลี่ยนมากดตัวบ่าฮยองจุนเอาไว้แทน ฮยองจุนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้อีกต่อไป เมื่อลิ้มชิมรสที่ริมฝีปากอย่างพอใจ ใบหน้าคมก็เลื่อนลงมาที่ซอกคอขาวอีกครั้ง จนเกิดเป็นรอยแดงอย่างชัดเจน

อ่ะ.....อือ....ฮยอนจุง......อ๋อยยยย.....หยุดนะ....หยุดสักที!!” มือเล็กๆกดจิกลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้างของฮยอนจุงจนเลือดออกซิบๆ แต่การกระทำแค่นี้ก็ไม่สามารถจะหยุดยั้งฮยอนจุงในตอนนี้ได้

พูดมากจริง!!”

ฮยอนจุงละออกมาจากซอกคอขาว ก่อนที่จะบรรจงจูบซ้ำที่ริมฝีปากเล็กอีกครั้ง มือทั้งสองข้างก็ละออกมาจากบ่าของฮยองจุน จังหวะที่ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันอยู่อย่างนั้น ฮยอนจุงก็ถือโอกาสดึงเสื้อเชิ้ตตัวโปรดของตัวเองจนลอยขึ้นสูงจนมันสามารถจะดึงออกมาจากตัวได้ง่ายๆ เพียงแค่ฮยอนจุงละออกจากริมฝีปากของฮยองจุน เสื้อตัวโปรดที่เคยใส่ก็หลุดออกมาจากศีรษะอย่างง่ายดาย ตอนนี้ก็มีเพียงสองกายที่กำลังแนบเนื้ออยู่ติดกันเท่านั้น

ฉันจะคอยดูว่านายจะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว

มือหนาไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปั่นป่วนภายในใจ ฮยองจุนได้แต่นอนดิ้นขยับตัวขัดขืนไปมาด้วยแรงอันน้อยนิด แต่ทุกครั้งที่ถูกถูกสัมผัสด้วยร่างกายของอีกคน อารมณ์ต่างๆก็พาสับสนวุ่นวายตีกันไปหมด ส่วนปากก็ยังคงทำหน้าที่จูบซ้ำย้ำที่ริมฝีปากเล็กไม่มีหยุดหย่อน จนฮยองจุนแทบจะขาดหายใจ ถ้าฮยอนจุงไม่ใจอ่อน ยอมถอนออกมา เขาอาจจจะตายในตอนนี้ก็เป็นได้ แต่พอเขาให้หยุดพักหายใจได้ไม่นาน ริมฝีปากหนาก็เข้าไปลุกลานริมฝีปากเล็กอีกเช่นเดิม

อ่ะ...อือ....อุด....อัก.....อี......ออน....อุง.....อือ.....อึก!! (หยุดสักทีฮยอนจุง ฮือฮึก!!)น้ำตาของฮยองจุนที่ไม่รู้ว่าออกมาจากไหนมากมายกำลังหลั่งไหลกันออกมาเป็นสายเลือด

อ่ะ.....อึก.....อ่านะ (อย่านะ)ฮยองจุนสะดุ้งอย่างตกใจ เมื่อมือใหญ่เคลื่อนต่ำลงมาแตะอยู่ที่ขอบกางเกง

ฮยองจุนทั้งร้องทั้งเอามือไปจับเพื่อที่จะหยุดการกระทำของฮยอนจุงเอาไว้ แต่กลับถูกฮยอนจุงปัดมือทิ้งอย่างง่ายดาย สุดท้ายแล้วฮยองจุนก็ต้องพ่ายแพ้กับฮยอนจุงอยู่ดี ฮยอนจุงถอนริมฝีปากออกมามองหน้าฮยองจุนอีกครั้ง

ฮึก.....แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจนายใช่มั้ย!!” เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ ฮยองจุนก็เปิดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือเล็กยังคงพยายามที่จะดึงมืออีกคนออกจากขอบกางเกง แต่ก็ยังคงไม่เป็นผลเช่นเดิม

ยัง!! ได้ครั้งเดียว ต้องเอาให้คุ้มสิ

ฮึก.....ฮือ...ฉันเกลียดนายสุดท้ายแล้วฮยองจุนก็ยอมปล่อยมือออกอย่างยอมแพ้

ก็ลองดูแล้วกัน ฉันจะคอยดู ว่าหลังจากนี้ไป นายจะยังเกลียดฉันลงอยู่เหรือเปล่า คิมฮยองจุน!!” จบคำพูดของคนเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้งอย่างไร้ปราณี ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆตามอารมณ์

สติของฮยองจุนในตอนนี้ก็แทบจะสาบสิ้น แรงกำลังที่พอจะขัดขืนก็เริ่มหดถอยลงไปทุกที มีแต่เพียงมือเล็กที่พยายามทุบตีปัดป้อง แต่ก็เหมือนแรงทั้งหมดนั้น มันไม่ได้ระคายเคืองผิวของฮยอนจุงเลยแม้แต่น้อย

อือ!! ฮยอนจุง

มือเล็กๆถูกเหวี่ยงให้พ้นทางอีกครั้ง ก่อนที่อีกคนก็ค่อยๆระดมจูบไปตัวทั่วตัวฮยองจุน  แรงของฮยองจุนที่หมดไปก่อนหน้านั้นแล้ว เขาจึงทำได้ถีบเท้าตัวเองให้โดนฮยอนจุงไปมา ฮยองจุนรวบรวมสติครั้งสุดท้ายอีกครั้ง ก่อนที่มือน้อยๆจะค่อยๆเลื่อยขึ้นไปข้างบนเหนือศีรษะและทั้งแทบซ้ายแทบขวาเพื่อหาตัวช่วย พลันมือเล็กก็สัมผัสกับขวดแจกันใบเล็กที่อยู่ข้างเตียงพอดี และคงไม่ต้องคิดอะไรมาก ฮยองจุนรีบเอื้อมมือและพยายามที่จะคว้าขวดแจกันอันเล็กนั้นมาให้ได้ แต่พอมือเล็กกำลังจะสัมผัสแจกันได้ ความรู้สึกแปลกๆก็เข้ามาแทนที่ก่อนที่จะได้ทำอะไร

อึก!!...จะทำอะไรฉันนะ หยุดเดี๋ยวนี้นะฮยองจุนร้องอย่างตกใจ มืออีกคนกำลังพยายามที่จะดึงกางเกงของตัวเองลงให้พ้นทาง

ไม่ว่ายังไงคืนนี้นายก็ไม่รอด ยอมเป็นของฉันดีๆเถอะนะฮยองจุน

อุ้ย!! ไม่นะ....ฮยอนจุง อย่า....อย่าทำแบบนี้

ฮยองจุนรีบคว้ากางเกงของตัวเองเอาไว้ก่อนที่มันจะถูกถอดออกได้ซะก่อน กางเกงสีสวยกำลังถูกดึงลงมาอย่างช้าๆ ฮยองจุนเปลี่ยนใจที่จะห้ามคนเบื้องหลังแต่เขาก็เปลี่ยนใจเอื้อมมือขึ้นไปพยายามคว้าขวกแจกันลงมาให้ได้ ขอบกางเกงของฮยองจุนถูกดึงลงมาจนเกือบจะเลยหัวเข่าลงไปแล้วถ้าฮยองจุนไม่ขยับขาตัวเองไปมาซะก่อน

ถ้าฉันฆ่านายไม่ตาย อย่ามาเรียกฉันว่า คิมฮยองจุนอีกเลย!!”

/พรึบ!! เพล้ง!!\

ฮยองจุน...นี่นาย!!” คนตัวโตละการกระทำเอาไว้ชั่วคราว เงยหน้าขึ้นมามองฮยองจุนด้วยแววตาเจ็บปวด เลือดสีสดกำลังไหลลงแปดเปื้อนใบหน้าอันหล่อเหลาของฮยองจุน

ต่อให้ฉันใกล้จะตาย ฉันก็จะไม่ยอมเป็นของนาย คิมฮยอนจุง ไม่มีวันฮยองจุนมองหน้าฮยอนจุงอย่างอาฆาตแค้น ก่อนที่มือเล็กจะค่อยๆวางเศษแจกันในมือทิ้งลงข้างๆตัว

โอ้ย!! ทำไมปวดหัวอย่างนี้ฮยอนจุงพลิกตัวนอนหงายลงข้างๆฮยองจุน สถาพของฮยอนจุงตอนนี้ช่างดูน่าเวทนาเหลือเกิน เขากำลังร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

หึ!! แค่นี้มันยังไม่ตายหรอกนะ จำเอาไว้ อย่าคิดมาลองดีกับฉันอีก คิมฮยอนจุง

ฮยองจุนมองใบหน้าอันซีดเซียวของฮยอนจุงอีกครั้ง ก่อนที่จะรีบใส่กางเกงของตัวเองให้เหมือนเดิม แม้ในใจจะนึกสงสาร แต่อีกใจกับอยากจะเห็นคนตรงหน้าตายอย่างทรมานมากเสียกว่า ฮยองจุนรีบคว้าเสื้อตัวเองขึ้นมา ก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากห้องไป

/ปัง!!\

ฮยองจุน!! อย่าเพิ่งไป มาช่วยฉันก่อน ฮยองจุน!!”

ฮยอนจุงกุมศีรษะตัวเองเอาไว้เพราะเลือดมันยังคงไหลออกมาไม่หยุด และตอนนี้สติคงเขาเองก็เริ่มจะเลือนรางขึ้นมาทุกทีๆ แต่ก่อนที่สติของเขาจะดับไปมือใหญ่ก็ควานคว้าหยิบหูโทรศัพท์บ้านขึ้นมากดเบอร์โทรออกไปยังเบอร์ที่คุ้นเคยมากที่สุด คิมคิบอม

/Sorry  your number…….\

มาปิดเครื่องทำไมตอนนี้นะ

ฮยอนจุงวางหูโทรศัพท์กลับที่เดิม ก่อนที่จะเริ่มค้นหาเบอร์โทรตามลิ้นชักที่เก็บเอาไว้ เลือดสีแดงสดก็ยังคงไหลออกมาไม่ยอมหยุดเช่นกัน มือใหญ่ยังคงต้องคอยเอาผ้าขนหนูผืนบางมาซับเลือดเอาไว้ระหว่างที่กำลังหาเบอร์ด้วย ทั้งซอกตู้ซอกโต๊ะ ฮยอนจุงก็ไม่สามารถหาเบอร์ใครได้สักคน มันคงจะดีกว่าถ้าเขาจำเบอร์เพื่อนๆเขาได้ แต่แล้วความคิดบางอย่างในหัวก็แวบเข้ามา

/เบอร์ฉันกับคิบอมไม่เหมือนกันนะ เลขตัวท้ายนะ ของคิบอม 7 ของฉัน 5 นะ อย่าจำสลับกันล่ะ : กีซอบ\

เมื่อกี้เลข 7 ต่อไปก็ต้องเป็น 5 สินะฮยอนจุงนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าโทรศัพท์ขึ้นทาบหูแล้วลองกดเบอร์อีกครั้ง

/ฮัลโหล!! ฮยอนจุงมีอะไรหรือเปล่า\

จองมินเหรอ พวกนายถึงบ้านกันหรือยัง แล้วกีซอบล่ะ ทำไมกีซอบไม่รับโทรศัพท์

/เราอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน มีอะไรเกิดขึ้นกับนายหรือเปล่า เสียงของนายดูสั่นๆนะ\

วนรถกลับเดี๋ยวนี้เลย!! มาที่บ้านฉัน จองมิน บอกกีซอบให้วนรถกลับมาที่บ้านฉัน!!”

/ว่าไงนะ ฮยอนจุง เกิดอะไรขึ้น\

ไว้นายมาถึงก็จะรู้เอง ถ้านายมาช้า นายอาจจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกต่อไปก็ได้นะ จองมิน!!”

/นายพูดเรื่องออะไรของนายนะ นายเป็นอะไรไป แล้วนายจะไปไหน\

.....................มือของฮยอนจุงเริ่มอ่อนแรงลง ดวงตาคมพยายามปรือตาขึ้นมาห้ได้อีกครั้ง โทรศัพท์ในมือก็หล่นลงข้างๆตัว

/ฮยอนจุง!! ฮยอนจุง!! นี่ได้ยินฉันมั้ย!!\

จอง...........สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

/ฮยอนจุง!! นายอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะฮยอนจุง!! ........ กีซอบนายกลับรถด่วยเลยนะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ไปที่บ้านฮยอนจุง ด่วนเลยตอนนี้\

...................................

สายของจองมินถูกตัดไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ร่างของฮยอนจุงที่นอนอยู่บนเตียง โดยที่ศีรษะมีเลือดไหลออกมาอย่างไม่มีหยุด

ทางด้านฮยองจุน

หลังจากที่หนีออกมาจากบ้านคนเอาแต่ใจได้ ฮยองจุนก็เดินไปตามทางเดินในยามค่ำคืน แม้ว่ารอบข้างจะมีแสงไฟส่องอยู่ตลอดเวลา แต่ ณ เวลานี้ เขารู้สึกว่าทุกอย่างมันดูมืดมนไปหมดซะทุกอย่าง ผู้คนรอบข้างยังคงมีให้เห็นบ้างแต่ก็บางตาและน้อยลงมาก บรรยากาศในยามค่ำคืนวันนี้เต็มไปด้วยหิมะที่โปรยลงมาทำให้ทั่วบริเวณมีอุณหภูมิต่ำลงไปมาก ฮยองจุนพาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้ม้านั่งที่อยู่ในสวนแห่งหนึ่ง สองมือเล็กก็ประสานกันอย่างแนบแน่นเพราะบรรยากาศรอบข้างเย็นไปจนถึงขั้วหัวใจ

ฮึก........ฮือ........ฮือ

ยามค่ำคืนที่โดดเดี่ยว ฮยองจุนกอดเข่าตัวเองก้มหน้าร้องไห้ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ในวันนี้ และ ณ ตอนนี้ เขากำลังอ่อนแอมากจริงๆ ไม่มีแม้แต่คนยืนเคียงข้างหรือคนคอยปลอบใจเขาในเวลานี้เลย

แม่ฮะ......ผมคิดถึงแม่

ความเข้มแข็งที่เคยมีอยู่ ตอนนี้ถูกลบด้วยความอ่อนแอไปจนหมดสิ้น ฮยองจุนกำลังเจ็บปวด เจ็บปวดทั้งกายและใจ

****************************************************

สิบปีที่แล้ว ณ ประเทศ อเมริกา

/ซองฮยอนประสบอุบัติเหตุ รถคว่ำอาการสาหัส ลูกจะมาเยี่ยมน้องหรือเปล่า ฮยองจุน!!\

เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักเดินเข้าไปประชิดเตียงทันทีที่มาถึง หลังจากผู้เป็นแม่ส่งข่าวไปบอก น้ำตาใสๆก็ยังคงไหลออกมาไม่ยอมหยุด ผู้เป็นพี่ได้แต่มองผู้เป็นน้องอย่างสงสารจับใจ อายุก็ยังน้อย ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ

เจ็บมากหรือเปล่า!! ซองฮยอนน้องพี่มือเล็กเอื้อมไปสัมผัสหน้าผู้ป่วยที่นอนแน่นิ่งเบาๆ

แม่ฮะ!! อีกนานแค่ไหนซองฮยอนจะฟื้นฮะเขาหันไปตามผู้เป็นมารดาพร้อมทั้งน้ำตา

แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันฮยองจุน นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว น้องยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นเลย

โธ่!! ซองฮยอน ทำไมถึงได้โชคร้ายอย่างนี้นะ แม่ฮะ!! แล้วคุณน้าทั้งสองล่ะฮะ

ฮยองจุน น้าของเราเขาจากเราไปแล้วนะ เขาทิ้งซองฮยอนไปแล้วล่ะลูกรัก

แม่ฮะ!!” เมื่อได้ยินอย่างนั้น ฮยองจุนก็แทบจะทำอะไรไม่ถูก น้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลออกมาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า คนตัวเล็กรีบวิ่งไปกอดแม่ของตัวเองเพื่อต้องการให้ปลอบใจ ผู้เป็นแม่เองก็เสียใจไม่แพ้กัน เธอกอดตอบลูกด้วยความรักที่มีทั้งหมด

ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังคงไม่มีทีท่าว่า ซองฮยอน จะฟื้นขึ้นมาสักนิด เขายังคงนอนหลับตาอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา และฮยองจุนเองนั้น ก็ช่วยดูแลซองฮยอนอย่างไม่ห่างไปไหน แม้กระทั่งเช็ดตัวเขาก็เป็นคนทำเองทุกอย่าง เพียงแค่หวังว่าเควิ่นจะฟื้นขึ้นมา

อย่าหลับนานแบบนี้สิซองฮยอน พี่เป็นห่วงนายมากรู้มั้ย!!” ฮยองจุนได้แค่เอ่ยพูดอยู่กับคนที่ไม่มีสติ เพราะถึงพูดไปยังไงเขาคงจะไม่ได้ยิน

จนเวลาผ่านไปเป็นเดือน ฮยองจุนก็ยังคงเป็นคนดูแลซองฮยอนอยู่ทุกวันเหมือนเดิม

ฮยองจุน!! แม่ว่าถึงเวลาที่ลูกต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วนะ นี่เวลาก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ลูกอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้วล่ะ!!”

ไม่ได้หรอกฮะแม่ ผมเป็นห่วงซองฮยอน ถ้าเขายังไม่ฟื้น ผมก็จะคอยดูแลเขาไปอย่างนี้ตลอดไปฮยองจุนตอบผู้เป็นแม่ ก่อนที่สายตาจะมองกลับมาที่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอีกครั้ง

แต่คิบอมจะเป็นห่วงลูกเอาได้นะ นี่ลูกก็หายไปจากเขาเป็นเดือนแล้ว แม่ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมลูกจะต้องโกหกคิบอมเรื่องซองฮยอนด้วยล่ะ

ผมกลัวว่าเรื่องร้ายๆจะไปกระทบจิตใจของเขานะสิฮะ ช่วงนี้เขาเองก็ยังคงต้องเตรียมตัวกับการสอบ ไหนจะเรื่องพ่ออีก ผมว่าแค่นี้มันก็หนักเกินไปสำหรับเขาแล้วล่ะฮะ ส่วนเรื่องซองฮยอน ถ้าผมบอกเขา เขาก็คงจะขอตามผมมาด้วย แล้วจะพาลให้การเรียนเสียไปอีก ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นฮะ

แต่ว่าคิบอมกับซองฮยอนเขาสนิทกันมาตั้งแต่เด็กนะ เราปิดเขาเรื่องนี้ มันจะไม่มากจนเกินไปเหรอ

แม่ฮะ!! ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกฮะ เมื่อถึงเวลา ผมจะบอกเขาเอง แม่ไม่ต้องกังวลหรอกฮะ

ถ้างั้นก็แล้วแต่ลูกแล้วกัน อ้อ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของซองฮยอน ลูกก็ห้ามบอกใครเด็ดขาดเข้าใจมั้ย!! ครอบครัวซองฮยอนเป็นใครมาจากไหน ลูกต้องเก็บไว้เป็นความลับ อย่าได้เผลอพูดออกมาเด็ดขาด และที่สำคัญ เรื่องสาเหตุการตายของพ่อแม่ซองฮยอน ห้ามบอกซองฮยอนเด็ดขาด เขาคงรับไม่ได้ ถ้ารู้ว่าครอบครัวของเขาถูกรอบฆ่าด้วยฝีมือญาติสนิทด้วยกันเองของเขาที่เขานับถือมาก

ฮะ!! ผมสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

ทุกอย่างมันเป็นความลับ ใช่มันเป็นความลับทุกอย่าง ผ่านมาสิบปี มันก็ยังคงเป็นความลับ ไม่มีใครรู้เรื่องราวความเป็นจริงทั้งหมด นอกเสียจากสองแม่ลูกคู่นี้ แม้แต่คิบอม ก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลย

*************************70%***************************

ขออภัยถ้ามียังมีรีดเดอร์คนไหนยังค้างอยู่ 55 ได้แค่นี้แหละ มันเร็วเกินไปถ้าทุกคนจะลุ้นให้.....นะค่ะ อิอิ ขอไปเรื่อยๆก่อนแล้วกันเนอะ ช่วงนี้มันป่วยบ่อย ร่างกายไม่ค่อยมีภูมิต้านทานกับเขามากเท่าไหร่ แฮะๆๆ ช่วงนี้นอนดึกมากไม่ได้ จ้องคอมนานก็ไม่ได้ เลยได้เล่นคอมน้อยมาก ถ้ายังไม่ได้อ่านฟิคของไรเตอร์ทั้งไหนก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ จ้องคอมนานมากไม่ได้ เลยยังไม่ได้อ่านเลย เดี๋ยวจะหาเวลาไปนานอีกทีนะค่ะ ส่วนอีก 30% ที่เหลือจะตามมาเร็วๆนี้นะค่ะ แต่ยังไม่แน่ใจว่าเร็วแค่ไหน อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #350 KawaIiiii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2555 / 15:57
     ค้าง! ค้าง!! แล้วก็ค้าง!!! TOT แต่ไม่เป็นไรค่ะ รอได้~ 

    ดูแลตัวเองด้วยนะคะไรเตอร์ ^^
    #350
    0
  2. #349 love ss501 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2555 / 19:28
    เหอเหอ ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงอีกแล้วค่า เฮ้อ~ ยังงัยก้อรักษาสุขภาพนะ หายป่วยไวๆนะจ๊ะ^^
    #349
    0
  3. #348 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2555 / 18:42
    น้องแนนจ้าทำพี่ค้างได้อีกน่ะค่ะ แล้วจุงจะเป็นยังไงอ่ะโอ้ยยยยยค้างค่ะหนูแนนจะรอน่ะจ๊ะ



    สู้ๆๆจ้า
    #348
    0
  4. #347 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2555 / 15:39

    โอยยยยยยยยยยยยยย ลุ้นแล้วลุ้นอีก อย่างที่คุณ ss กับหนูลมว่า แต่สุดท้ายก็ เฮ้อ! เจ้ควรดีใจไม่ใช่เหรอที่ลูกสาวอยู่รอดปลอดภัย แต่ทำไมมันตงิดๆแบบนี้นะ กร้ากกก  แล้วแบบนี้ลูกเจ้ก็ยิ่งแย่เลยสิ พ่อจุงคงจะแค้นใจลูกเจ้หนักข้อกว่าเดิม เล่นฝากรอยแผลรอยเลือดแทนใจเอาไว้แบบนี้ แล้วต่อไปจะเป็นยังไงล่ะเจ้จะรอติดตามนะจ๊ะ และเรื่องของหนูวิ่นก็ชั่งซับซ้อนอะไรเช่นนี้ บอมจะรู้เมื่อไหร่ว่ามีอะไรเกิดกับน้องซองฮยอน เจ้รอนะจ๊ะ

    ส่วนหนูแนนเจ้ก็ขอให้หายเจ็บหายไข้นะลูกนะ หนูไม่สบายบ่อยทีเดียว รักษาสุขภาพด้วยลูก ^^

    #347
    0
  5. #346 white_winddy501 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2555 / 23:53

    แง้วววว น้องแนนอะ มาทำให้อยากแล้วจากไปอีกเช่นเคย พี่ละลุ้นแทบขาดใจ
    ฮึกฮักๆ ยึกยักๆ  ฉุดกระชากกันไปมา ไซร้แล้วไซร้อีกจนนายเอกผู้น่ารักของพี่จิแย่แล้ว
    อยู่ๆก็ได้แจกันมาช่วยไว้ได้ทันซะอย่างง้านนนนนนนน
    จุงจ๋า คราวหน้าคราวหลังเอาแจกันออกจากห้องไปเลยนะเดี๋ยวพลาดอีก อุๆๆ^O^
    แต่ตอนนี้อาการชายจุงเธอน่าเป็นห่วงยิ่งนักอาการหนักน่าดู หว้งว่าซอบจะไปช่วยไว้ทัน
    แต่จุนนี่กลับมาร้องไห้ T^T ก็น่าสงสารอีกเช่นกัน แล้วนั่นอดีตของเควิ่นใช่มั้ยคะ???
    วิ่นกับบอมรู้จักกันมาก่อนนี่นา ทำไมจำกันไปม่ได้ละน้า พี่ลุ้นอยู่นะคะ
    น้องสาวมาต่ออีกน้า แล้วก็ขอให้หายเจ็บป่วยไวๆ พักผ่อนมากๆนะคะ ^__________^

    ปล. พี่ยังรอ nc เสมอๆ นะคะ 555+

    #346
    0
  6. #345 Kim ss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2555 / 22:53
    ครั้งที่แล้วค้าง มา 40%นี้ลุ้นมากมาย จะได้หรือไม่ได้หว่า ฮะๆ! สุดท้ายก็แห้ว สู้กันหลายยกจนแม่ยกหัวใจจะวายเพราะความลุ้น และแววว่าจะงานเข้าจุนนี่ด้วยเพราะเล่นทำร้ายจุงจ๋าซะขนาดนั้น เลือดจะหมดตัวมั้ยล่ะเนี่ย แล้วจุนนี่จะต้องเจออะไรบ้างเนี่ย จุงเพลาๆมือกับลูกเจ้หน่อยนะ สงสารเพราะดูแล้วชีวิตจุนนี่ของเจัดราม่ามากเลย
    ขอบคุณหนูแนนมากจ้ะที่มาอัพ ยังไงก็พักผ่อนเยอะๆ ออกกำลังกายบ้างก็ดีนะ หายเจ็บกายป่วยเร็วๆนะจ๊ะ ^^
    #345
    0
  7. #344 กะแหล่ง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 14:53
    อ้าววววนูแนนทำงี้ได้งัย มันค้างๆๆๆ ได้ข่าวว่านู๋ป่วยบ่อยดูแลตัวเองดีๆนะคะ กะแหล่งก็แย่เหมือนกัน
    #344
    0
  8. #343 Meen3K (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 14:32
     โอ้วววววว ไมจุงเปลี่ยนไป ตกใจเลย 
    ค้างค่ะอยากให้รีบมาต่อจัง แต่การเรียนก็สำคัญ
    ยังไงก็พยายามเข้านะค่ะ สู้ๆค่ะ
    #343
    0
  9. #342 Hyununa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 21:43
    'งึมๆ ^_^
    #342
    0
  10. #340 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2555 / 18:01
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยค้างงงงงงงงงงงงงงงค่ะะะะะะะะะะะะะอย่าทำอย่างนี้สิค่ะน้องแนนอ่าพี่ค้างค่ะมาอัฟเร็วๆๆน่ะจ๊ะพี่รออยู่
    #340
    0
  11. #339 KawaIiiii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 02:53
     หยา~!! หมาป่ากลายร่างซะแล้ว ทีนี้จุนนี่จะเป็นไงละเนี่ย?!!
    #339
    0
  12. #338 white_winddy501 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 23:28
    ลุ้นจน ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!จะจิกรีดร้องงงงงงง น้องแนนอ่า ค้างคาได้อี๊กกกกกกกกกกกกกก
    จุงจ๋าอะตอนแรกก็มาดีๆแบบเนียนๆ เห็นอกเห็นใจปลอบใจจุนนี่ดีอยู่นะแล้วไงมาตบท้ายแบบนี้ละคะเนี่ยยยยยยยยยย???????
    จุนนี่ก็เหมือนกันสุดหล่อมาดีๆ ไหงตอนท้ายไปพูดกับพี่เค้าแบบนี้ละคะ???
    จุงจ๋าใจเย็นนะแต่งานนี้คงไม่เย็นแล้วเพราะเธอจะเอาตัว!!!
    ถึงจะไม่จบที่อุ๊บ! มาจบที่ตรงนี้มันก็ไม่ต่างกันเลยนะคะเนี่ย พี่แอบอยากรู้ต่อแล้วว่าเบบี๋ของพี่จะต้องเสีย/ตัว/ให้คนที่เค้าอยากได้รึเปล่า กร้ากกก (ไม่ค่อยเลย แฮะๆ ^O^ )
    แล้วพ่อคยูคือใคร และใครคือครอบครัวนั้น มันชั่งซับซ้อนสับสนอลหม่านได้อีกนะคะเนี่ย ว้า น้องจะเปิดเทอมแบบนี้พี่ก็ต้องรอนานเลยสิคะ สู้ๆนะ พี่รอออออออออออออออออออออออออออ
    #338
    0
  13. #337 love ss501 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 19:37
    ง่าาาาา ค้างงงงงงงงงงงงงง่ะ ค้างอย่างแรง น้องแนนทำไมทำเยี่ยงเน้ล่ะค๊าาาาาาาา ใครกันที่คยูแค้น แล้วจุงอ่ะจะทำน้องจิงเหรอ แล้วจุนนี่จะรอดมั๊ยมีแต่คำถาม มาทำให้อยาก(อ่าน)แล้วจากไป >< ใจร้าย
    #337
    0
  14. #336 ฝนฝน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 18:56
    เดี๋ยวปั๊ดเอาระเบิดไปถล่มรุย ค้างแบบนี้จะทำไงบันไดก้อไม่มี แอบกระซิบกันบ้างไรบ้างก้อยังดี ไรเตอร์คนนี้หนิ ฮุ่ย เหมือนจะบ่นมากกว่าเม้นนะ ว่าแต่ว่าน้องแนนทิ้งคำถามไว้มากมายเลยทีเดียวเกี่ยวกับอิหมี รีบเร่งมาเฉลยโดยไว ว่าแต่อย่าบอกว่ารักชั้นอีกเลยที่จุนนี่พูดอ่ะ เมาหรือออกจากใจเนี่ย อร๊ายยยย ไม่รู้จะเห็นใจใครเลย คนนึงก็เจ็บ อีกคนก้อจิโดนปล้ำ อ้ากกกกกกกก
    #336
    0
  15. #335 Ss_fc(แม่จุนนี่+แม่ยายจุงกี้) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 16:20
    เอ๊า! ค้างกันยิ่งกว่าค้างคาวอีกเรา คุณchoco หนูแนนอ่ะ! ไหงมาทำเยี่ยงนี้ๆๆๆๆๆๆ ปล่อยให้เจ้รอแล้วรอเล่า รอจนหนู...เปิดเทอม 55! ตายๆๆๆๆ คราวนี้อีกยาวเลย



    จุนนี่ลูกแม่ แล้วทำไมหนูไปตอบพี่เค้าแบบนั้นล่ะ จากหวานๆเลยเปลี่ยนโหมดเลย ผญ แบบนั้นจะทนรักต่อไปอีกเหรอลูก ทำไมไม่มองคนใกล้ๆบ้างจ๊ะ...จุงจะกระทำย่ำยีจุนนี่ได้สำเร็จหรือไม่? แล้วเหตุการณ์จะเป็นอย่างไร?...โปรดติดตามตอนต่อไป (เมื่อไรเตอร์มีเวลาว่าง) กร้ากกกกกก



    ขอบคุณจ้ะ ^^



    #335
    0
  16. #334 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 15:53
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย นี่มันอะไรกันจ๊ะหนูแนน! เจ้ลุ้นซะยิ่งกว่าลุ้น แต่ไหน ไปๆมาๆ เจ้ค้างคาหาที่ลงไม่ได้เลยแบบนี้ แล้วนี่หนูจะไปเรียนอีกด้วย ตายๆๆเจ้จะทำยังไงละนี่ ในเมื่อตอนนี้จุงกี้จะเอา " ตัว " ลูกเจ้ แล้วจุนนี่ของเจ้จะต้องเสีย " ตัว" ให้รึเปล่าละเนี่ย ฮึ ฮึ >/< พักนึงที่หนูว่าเจ้หวังว่ามันจะไม่นานเกินไปนักนะจ๊ะ สงสารคนแก่เถอะจ้า^^ แต่ทีนี้จุงจะทำยังไงเมื่อรู้ว่าหนูบอมคือน้องของจุนนี่ งานนี้ต้องเลือกระหว่างเพื่อนกับคนรัก และจุงก็จูบลูกเจ้เป็นคำตอบ! แล้วนั่นพ่อคยูมีเรื่องความโกรธแค้นน้อยใจกับพ่ออีกหรือ โอ้ว มิน่าถึงได้เป็นคนแบบนี้เพราะภูมิหลังนี้รึเปล่าจ๊ะ? ขอบคุณ 30% ของหนูแนนมากจ้า เจ้จะตั้งหน้าตั้งตารออีก 70% ต่อไปอย่างใจจดจ่อ เอาใจช่วยให้หนูมีเวลามาแต่งต่อนะจ๊ะ อิ อิ อิ
    #334
    0