Love In The Host Club คลับนี้มีแต่รัก (SS501+SHINEE+U-KISS)

ตอนที่ 15 : Love In The Host Club : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ค. 55

Love In The Host Club

Chapter 9

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างรุนแรง มาพร้อมกับอารมณ์ครุกครุ่นของชายหนุ่มผู้มาใหม่ ภาพที่ได้เห็นเต็มสองตา มันทำให้เขาอยากจะหายไปจากโลกนี้ซะตอนนี้เลยจริงๆ คยูจงกำหมัดแน่น มองไปยังสองคนที่กำลังกอดจูบกันอย่างน่าไม่อายอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง

น่าสมเพช!! หลังจากจูบกันแล้ว ถ้าฉันไม่เข้ามาขัด ก็คงจะต่อกันที่เตียงสินะ!!” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความโกรธ ทำให้ทั้งสองคนรีบผละออกจากกันทันที

คยูจง!!” ยองแซงมองคยูจงอย่างตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง ดูยังไงมันก็ยังคงแฝงความน่ากลัวเอาไว้อยู่มาก ยองแซงรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อสายตาอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจ้องมองมาที่เขา

หมดเวลาสนุกของแกแล้ว!! กลับไปซะคยูจงหันหน้าไปทางคิมบอมที่ยังคงนั่งอยู่ข้างยองแซงไม่ไปไหน

ทำไมฉันจะต้องเชื่อแกด้วย แกนั่นแหละ ถ้าไม่อยากมีเรื่องก็ออกไปซะคิมบอมตะคอกกลับอย่างไม่กลัว

จะยอมเดินออกไปดีๆหรือจะให้ฉันเรียกคนมาลากคอแกออกไป

ถ้าอยากจะทะเลาะกันก็ไปข้างนอก ฉันรำคาญยองแซงกั้นใจพูดออกมาให้เสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

หุบปากซะ!!” คยูจงหันไปตะคอกใส่ยองแซงอย่างเคืองโกรธ ยองแซงมองคยูจงด้วยความกลัว เพราะตอนนี้คยูจงไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป

 อย่าตะคอกใส่ยองแซงต่อหน้าฉันนะ!!” คิมบอมทนต่อไปไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนเดิมมาหาคยูจงแล้วกระชากคอเสื้อของคยูจงเอาไว้

 ทำไม!! เจ็บแทนเหรอ อย่ามาสอด

แก!! ไอ้.........คิมบอมชะงักไป เมื่อรู้สึกว่าวัตถุบางอย่างกำลังจ่ออยู่ที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา

ถ้าแกยังพูดออกมาอีกคำเดียว ฉันยิงแน่!!” คยูจงสั่งเสียงเข้ม จึงทำให้คิมบอมไม่กล้าหือแต่อย่างใด ยองแซงได้แต่มองทั้งสองคนอย่างหวาดหวั่น

ออกไป!!” คยูจงใช้ปืนดันตัวคิมบอมไปจนถึงหน้าประตูห้อง

ฝากไว้ก่อนเถอะ!!” คิมบอมมองคยูจงอย่างคับแค้นใจ ก่อนที่จะตัดสินใจบิดลูกบิดประตูเดินออกจากห้องไป

คยูจงหันหลังเดินกลับมาที่ยองแซงนั่งอยู่  สายตาคมจ้องมองยองแซงอย่างคาดเอาอารมณ์ได้ยาก ยองแซงพยายามขืนร่างกายตัวเองรีบขยับตัวออกให้ออกห่างคยูจงที่กำลังจะเดินเข้ามาใกล้

นายคิดว่าจะหนีฉันได้ในสภาพแบบนี้เหรอ คิดผิดแล้วล่ะ!! ยังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นคยูจงย่อตัวลงนั่งตรงหน้ายองแซง พร้อมกับคว้าแขนยองแซงเอาไว้ข้างหนึ่ง

นายจะทำอะไรนะ!!” ยองแซงตอบอย่างหวาดหวั่น เมื่อคยูจงดันตัวเขาชิดติดกับกำแพงอย่างไม่มีทางหนีพ้น ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นฟุ้งของแอลกอฮอล์อย่างชัดเจน

นายขอให้ฉันเชื่อใจนาย ฉันก็เชื่อ แต่ทำไมนายถึงได้ไม่ทำตามที่พูด นายโกหกฉัน นายหลอกให้ฉันเชื่อ และนายก็ยังทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไรหลังจากที่ผิดฉันสัญญากับฉัน นายคิดว่าฉันจะยอมโง่ให้นายเล่นกับความรู้สึกฉันอย่างนั้นเหรอ ยองแซง!!”

ฉัน……คือฉัน

สนุกมั้ยล่ะ!!”

สนุกอะไรของนาย นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ

ฉันถามแค่ว่านายสนุกมั้ย ไม่ได้ให้นายถามฉันต่อ!!” คยูจงตะคอกใส่ยองแซงอย่างลืมตัว ด้วยความโกรธบวกกับอาการมึนที่เป็นผลมาจากแอลกอฮอล์ คยูจงใช้มืออันแข็งแรงทั้งสองข้างดึงบ่ายองแซงกระแทกกับกำแพงอีกครั้ง

โอ๊ย!! ฉันเจ็บนะ!!” ยองแซงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ นอกจากต้องเจ็บแผลที่ท้องแล้ว ยังต้องมาเจ็บเพราะการกระทำที่ไร้สาเหตุของใครบ้างคนอีก

แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับสิ่งที่นายทำกับฉัน.....นายทำให้คนอื่นเป็นห่วง แต่นายกับไม่ได้เป็นห่วงตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว นายเก่งกล้ามาจากไหนกันเชียว ยองแซง!!”

ฉันก็ไม่ได้ขอให้ใครมาเป็นห่วงนี่!! ฉันดูแลตัวเองได้ และอีกอย่าง นายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมานั่งด่าฉันปาวๆแบบนี้นะ

หยุดเถียงฉันสักที!! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับนาย

นายต่างหากที่ต้องหยุด อยู่ๆ นายก็เข้ามาด่าว่าฉัน ทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิด และไอ้การกระทำป่าเถื่อนนี่ด้วย!! นายเป็นยมบาลกลับชาติมาเกิดหรือยังไง!!” ยองแซงเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

ยองแซง!! ฉันเตือนนายแล้วนะ

ฉันก็อยากจะบอกนายเหมือนกันว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด นายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำกับฉันแบบนี้ และอีกอย่าง เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมนายถึงต้องมาห่วงฉัน และทำไมนายต้องโกรธ ในเมื่อฉันจะทำอะไร มันก็ไม่เกี่ยว....อุ๊บ!!”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ริมฝีปากบางที่กำลังจะเถียงกลับนั้นถูกปิดลงด้วยริมฝีปากหนาของใครอีกคน อย่างรุนแรงไร้ความปราณี ยองแซงพยายามดันคยูจงให้ออกห่าง แต่การกระทำนั้นกลับทำให้คยูจงเริ่มรู้สึกว่ายองแซงไม่ได้ทำไปเพราะจะปฏิเสธ แต่เขาทำเพราะความต้องการต่างหาก กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวคยูจงยังคงส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่ว รวมไปถึงรสจูบที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดมาด้วย ริมฝีปากหนายังคงทำหน้าที่สอดแทรกหาความหวานไปเรื่อยๆอย่างเอาแต่ใจ ผิดกับอีกคนที่ตอนนี้นอกจากจะพยายามผลักคนฉวยโอกาสให้ออกห่างแล้วยังต้องต่อสู้กลับรสและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มอ่อนล้าและอ่อนแรงไปพร้อมๆกัน ยองแซงใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่ยังพอมีอยู่ออกแรงผลักคยูจงให้ออกห่างอีกครั้ง

/เพี๊ยะ!!\

แรงอันน้อยนิดฟาดลงบนหน้าของคยูจงด้วยความเสียใจ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ ยองแซงใช้ฝ่ามือเช็ดรอยสกปรกที่ปากตัวเองด้วยน้ำตา

พอใจหรือยัง สะใจนายหรือยัง ถ้ายัง จะเอาตัวฉันไปด้วยเลยมั้ย!! ฮึก...ก..ก...ก

ฉะ.....ฉันเมื่อสติเริ่มคืนกลับมา คยูจงมองยองแซงอย่างรู้สึกผิด

เลิกยุ่งวายกับชีวิตฉันสักที ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!!”

ยองแซง!! ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้        

ขนาดนี้แล้วนายยังบอกว่านายไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ.....แล้วถ้านายตั้งใจ ชีวิตฉันจะเหลืออะไรอีกมั้ย....ฮือออออ....ฉันเกลียดนาย.....คนเห็นแก่ตัว.....ออกไปให้พ้นจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้นะยองแซงร้องสะอื้นอย่างเสียใจ

ฉันขอโทษ ยองแซง ฉันขอโทษ

แค่คำขอโทษใครๆก็พูดได้ แต่คนที่จะพูดขอโทษแบบจริงใจ มันไม่ได้มีง่ายๆหรอกนะ และฉันก็ไม่เชื่อ ว่านายอยากจะขอโทษฉันจริงๆ ฉัน........ยองแซงเอามือกุมท้องเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด กลิ่นแอลกอฮอล์จากคยูจงก็เริ่มมีกลิ่นฟุ้งกระจายขึ้นมาเรื่อยๆ จนยองแซงควบคุมตัวเองไม่ได้

ฉัน.........

ยองแซงนายเป็นอะไร!!” คยูจงเริ่มหน้าเสียเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดลงของยองแซง และน้ำเสียงของยองแซงที่เริ่มขาดๆหายๆราวกับคนไม่มีสติ

ฉัน.........ไม่..........

/พรึบ!!\

ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของยองแซงล้มคว่ำไปข้างหน้าอย่างทรงตัวไม่อยู่ คยูจงที่อยู่ตรงหน้ายองแซงตั้งแต่แรกก็คว้าตัวยองแซงมากอดเอาไว้ก่อนที่ยองแซงจะล้มคว่ำหน้าขะมำอีก ตอนนี้เลยกลายเป็นว่ายองแซงกำลังซบอยู่กับแผงอกของคยูจง

ยองแซง!! นายเป็นอะไร ยองแซง!! ตื่นสิยองแซง!!” คยูจงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่เขย่าแขนยองแซงเบาๆ แล้วตะโกนร้องเรียกอย่างเป็นห่วง

ละ......เลือดคยูจงก้มลงมองที่ท้องของยองแซงก็พบว่าเลือดกำลังซึมออกมาจากเสื้อของยองแซงที่ใส่อยู่ ไวเท่าความคิด คยูจงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปยังเบอร์คนสนิททันที

ตามหมอมาให้ฉันหน่อย ไม่เอาคนเดิมนะ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เขา.........ใช่!! ฉันจะรออยู่ที่ห้องเดิม.......อีกครึ่งชั่วโมง หวังว่านายจะทำตามที่ฉันสั่ง

คยูจงกดวางสายจากรวดเร็ว ก่อนที่จะค่อยๆอุ้มร่างของยองแซงมานอนอยู่บนเตียงที่เดิม คยูจงควานคว้าหาผ้าห่มผืนหนามาห่มให้กับยองแซงเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

เพราะฉันอีกแล้วสินะ......ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเป็นแบบนี้........ยองแซง ฉันขอโทษ

คยูจงได้แต่นั่งมองยองแซงอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าของยองแซงตอนร้องไห้ผุดขึ้นมาในหัวเขาอีกครั้ง  ขนาดนี้แล้วนายยังบอกว่านายไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ.....แล้วถ้านายตั้งใจ ชีวิตฉันจะเหลืออะไรอีกมั้ย พอนึกถึงคำพูดนี้แล้ว เขาเองก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองนั้นทำกับยองแซงเกินไป คิดแล้วก็น่าโมโหตัวเอง ไม่ได้ดื่มไวน์ไปเยอะขนาดนั้น สุดท้ายก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ จนเผลอทำรุนแรงกับยองแซงจนเกือบแย่

หัวใจของฉัน มันสั่งให้ ขอโทษนาย อย่างจริงใจ......พักผ่อนให้สบายนะ ฉันสัญญา ถ้านายตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันจะกลับไปเป็น คิมคยูจง คนเดิม ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำรุนแรงกับนายอีก ขอเพียงแคนายหลับให้สบาย และลืมสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นในวันนี้ซะ ฉันจะกลับไปเป็น คิมคยูจง คนที่จริงใจกับนาย

คยูจงก้มลงประทับริมฝีปากสัมผัสแก้มนิ่มของคนที่หลับไม่ได้สติอยู่สักพักใหญ่ กว่าที่จะถอนออกมา ดวงตากลมจ้องมองอย่างห่วงใยคนตรงหน้าไม่ห่าง......

*******************************************

ภายนอกคลับที่อากาศหนาวจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เควิ่นเดินกอดตัวเองมาจนถึงที่ม้านั่งที่อยู่นอกคลับ แม้เสื้อผ้าที่ใส่จะหนาเพียงใด ก็คงจะสู้อากาศหนาวในตอนนี้ไม่ได้ หิมะขาวก็ยังคงล่วงลงมาไม่มีหยุด แค่เดินออกมาไม่ถึงห้านาที ก็รู้สึกถึงความหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว

ให้ตายสิ จะหนาวไปไหนเนี๋ย!!” เควิ่นนั่งชันเข่ากอดตัวเองอยู่ที่ม้านั่งเพียงลำพัง สายตาก็กวาดมองไปทั่วบริเวณ แม้จะไม่ได้หวังอะไรมากมาย แต่ก็ยังแอบคิดไม่ได้ ถ้าคิบอมมารอเขาจริงๆ  ป่านนี้คิบอมคงกลายเป็นผีเฝ้าคลับไปแล้ว

หวังว่านายคงไม่บ้าบิ่น ยืนรอตั้งห้าชั่วโมงหรอกนะเควิ่นมองซ้ายมองขวาแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีคิบอมอยู่สักที่

ฉันขอนับถือที่นายยังเป็นคนอยู่บ้าง นึกสภาพไม่ออกจริงๆ ถ้านายยังรออยู่ จะมีสภาพยังไงนะเควิ่นถอนหายใจโล่งอย่างสบาย ก่อนที่จะก้าวเท้าลงจากม้านั่ง เพื่อจะเดินกลับเข้าไปในคลับดังเดิม แต่แล้วก็ต้องชะงักเท้ากลับ เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเข้าซะก่อน

ปล่อยให้คนอื่นรอ แล้วจะเดินกลับไปง่ายๆแบบนี้เหรอร่างของคิบอมค่อยๆคลานออกมาจากพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล

ฮะ....เฮ้ย!! ยังอยู่เหรอเนี๋ยเควิ่นหันหลังกลับไปมองคิบอมอย่างตกใจ

ฉันบอกแล้วไงว่าจะรอจนกว่านายจะมา แล้วทำไมนายถึงมาเอาป่านนี้ รู้มั้ยว่ามันหนาวแค่ไหนคิบอมพูดเสียงอ่อยอย่างคนใกล้หมดแรง

ก็รู้ว่ามันหนาว ทำไมนายถึงไม่ไปล่ะ นายเองก็มีสิทธิเลือกที่จะทำอะไรตามใจนายได้นะ

ฉันก็เลือกที่จะอยู่รอนายนี่ไง!!”

 ....................................................เควิ่นนิ่งอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าแดงร้อนผ่าวด้วยความเขิน สายตาเบือนหนีไปทางอื่น

อย่ามัวแต่หน้าแดงได้มั้ย!! ช่วยดึงฉันให้ลุกขึ้นทีสิ แรงฉันตอนนี้จะไม่เหลือแล้วคิบอมมองเควิ่นยิ้มๆ ก่อนที่จะรีบสะกิดแค่วิ่นให้ตื่นจากภวังค์

คนบ้า!! พูดอะไรออกมานะเควิ่นได้แต่แอบบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะช่วยพยุงคิบอมให้ลุกขึ้นยืน แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เขาได้นั่งเมื่อครู่นี้

นายน่าจะกลับบ้านได้แล้วนะฮะ!! นี่ก็ดึกมากแล้ว

นายจะให้ฉันขับรถกลับได้ยังไง มือฉันตอนนี้มันแข็งจนจะขยับไม่ได้อยู่แล้ว ขืนขับไปมีหวังแหกโค้งตายพอดีคิบอมพูดพร้อมทำท่าทางขยับมือที่แข็งราวกับหินไปมา

แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง

รับผิดชอบกับสิ่งที่นายทำกับฉันหน่อยสิ

รับผิดชอบ...รับผิดชอบอะไร...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดต่อนายเลยนะเควิ่นยืนท้าวเอวเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

ก็นายทำให้ฉันต้องยืนรอนายตั้งห้าชั่วโมง ทั้งๆที่คลับมันก็ปิดไปตั้งแต่ห้าชั่วโมงที่แล้ว

ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายรอฉันนี่!! อีกอย่างนะ ฉันก็ไม่ได้ตกลงกับนายด้วยซ้ำว่าฉันจะมาหานาย

แต่นายก็ยังมานี่ไง!!”

ฮึยยยยย!! ก็ได้ๆ นายจะให้ฉันรับผิดชอบยังไงก็ว่ามาเมื่อเห็นทีว่าจะเถียงต่อไปไม่ได้ เควิ่นก็เลยต้องจำยอม

ทำยังไงก็ได้ แค่ไม่ให้ฉันหนาวตายอยู่ตรงนี้ก็พอแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆนะเควิ่นคิบอมนั่งยองกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

โอ้ย!! ฉันรู้แล้วว่านายหมายความว่ายังไง นี่นายคิดจะทำมิดีมิร้ายฉันใช่มั้ย ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ว่าแล้วเควิ่นก็กระโดดถอยหลังให้ห่างจากคิบอม

จะบ้าเหรอ!! อย่างนายเนี๋ยนะ เหอะ สบายใจได้ ฉันไม่ได้มีความคิดอกุศลแบบนั้นนะ อีกอย่าง แค่เห็นหน้านาย ฉันก็ทำอะไรไม่ลงแล้วล่ะ!!”

นะ.......นาย นี่นายว่าฉันเหรอ

นายควรจะดีใจนะ ที่ความบริสุทธิ์ของนายจะยังคงอยู่ เพราะถ้าเป็น ผู้หญิง คนอื่นล่ะก็ ฉันก็ฟัดได้ไม่มีเหลือหรอก

คนลามก!!”

จะยืนเถียงฉันอีกนานมั้ย!! หาห้องพักให้ฉันสักห้องสิ ฉันจะจ่ายไม่อั้น

มันก็มีแต่ห้องธรรมดานะ ไม่ได้มีเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าไหร่หรอก แต่ถ้านายสนใจฉันก็ไม่ขัด

ยังไงก็ได้ ขอให้คืนนี้มีที่นอนก็พอ เพราะฉันคงไปต่อไม่ได้แล้ว

ถ้างั้นก็ตามฉันมา!!” เควิ่นเดิมนำเข้าไปในคลับ แต่ก็รู้สึกได้ว่าคิบอมนั่นไม่ได้เดินตามเขามา

แล้วทำไมนายไม่เดินตามฉันมาเล่า!!” เควิ่นเดินกลับไปหาคิบอมอีกครั้ง

ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ไหวแล้ว ถ้านายจะกรุณาฉันสักนิด ก็ช่วยพยุงฉันที

ฮึยยยย!! นายนี่เรื่องมากจริงๆเลยนะ

ถึงแม้ว่าปากจะบ่นไป แต่เควิ่นก็ใจดีมาช่วยพยุงตัวคิบอม แขนขวาโอบรอบเอวคิบอมเอาไว้ ส่วนแขนซ้ายก็ดึงเอาแขนซ้ายของคิบอมมาพาดวางไว้บ่นบ่าตัวเอง ด้วยความที่คิบอมตัวใหญ่และสูงกว่าเควิ่นมาก จึงทำให้เควิ่นต้องแบกคิบอมไปอย่างทุลักทุเล

เพียงเวลาไม่กี่นาทีต่อมา เควิ่นก็แบกคิบอมมาจนถึงห้องนอนที่จะให้คิบอมอยู่ ร่างบางเปิดประตูอย่างทุลักทุเล และเพียงไม่นานประตูห้องก็เปิดออก เควิ่นแบกคิบอมมาจนถึงห้องนอนใหญ่และกว้างที่สุดในคลับนี้ เควิ่นค่อยๆว่างตัวของคิบอมวางบนเตียงใหญ่อย่างช้าๆ แต่ทว่า มือของคิบอมที่แอบโอบเอวเควิ่นไว้ตั้งแต่ตอนแรก พลิกกลับ จนกลายเป็นว่าทั้งสองคนลงไปนอนบนเตียงเดียวกัน โดยที่เควิ่นนอนอยู่เบื้องล่างหลังแนบชิดติดกับฟูกที่นอน และคิบอมที่กำลังทาบทับร่างเควิ่นอยู่ด้านบน

อุ้ย!! นะ....นายเควิ่นพูดเสียงสั่น เมื่อร่างของอีกคนแนบชิดเข้ามาใกล้ ใบหน้าคิบอมเขยิบเข้าไปใกล้เควิ่น จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

อยู่นิ่งๆก่อน ฉันจะไม่ทำอะไรนาย

สายตาที่จ้องลงมาของคิบอม ทำให้เควิ่นหยุดเคลื่อนไหวราวกับสั่งได้ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างเงียบลงอย่างอัตโนมัติ มีแต่เพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน สายตาของคิบอมสบตากับเควิ่นอย่างอ่อนโยน 

เขาว่ากันว่า ถ้าตากหนาวนานๆอาจจะเป็นหวัดได้ แล้วฉันก็ไม่ชอบที่จะกินยาด้วยสิ เพราะฉะนั้น นายช่วยอะไรฉันสักอย่างได้มั้ยเควิ่น!!”

ชะ....ช่วยอะไรเควิ่นพูดด้วยเสียงๆสั่นๆ เมื่อร่างกายของตัวเองเริ่มจะควบคุมไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงอย่างหาสาเหตุไม่ได้

ช่วยเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายของฉันให้เป็นปกติที

ทำยังไง!!”

ก็ทำแบบนี้ไง!!”

เมื่อพูดจบ คิบอมก็ฉวยโอกาสประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มของอีกคนอย่างไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากขยับขึ้นลงไปมาอย่างอ่อนโยน ร่างกายของเควิ่นกำลังร้อนเป็นไฟ เมื่อถูกขโมยจูบแรกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

เหมือนว่าจะดีขึ้นนะคิบอมพูดขึ้นหลังจากที่ถอนริมฝีปากออกมา ส่วนเควิ่นก็ได้แต่นิ่งอึ้งด้วยความช็อค

........................

อย่าเป็นอย่างนี้สิ นี่เป็นวิธีอีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้ร่างกายของฉันปรับอุณหภูมิได้ เพราะตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายของนาย มันส่งผ่านมาให้ฉัน จนทำให้ฉันรู้สึกอุ่นขึ้นมาก

แต่นายไม่ควรทำแบบนี้ นายมาจูบฉันแบบนี้ได้ยังไง นี่มันจูบแรกของฉัน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะว่าแล้วเควิ่นก็ร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อาย

นี่!! อย่าโอเว่อร์ไปหน่อยเลยน่า ฉันเองก็จูบแรกเหมือนกัน

โกหก!! นายโกหก นายบอกว่านายผ่านผู้หญิงมาเยอะ นั่นก็แสดงว่านายก็จูบกับพวกเขามาก่อนฉันสิ

ฉันไม่ได้โกหก ก็จริงที่ฉันผ่านผู้หญิงมาเยอะ แต่ฉันก็ไม่เคยไปจูบปากใครมั่วๆหรอกนะ และนายก็เป็นคนแรกที่ได้เกียรติจากฉัน จูบแรกของฉัน เป็นของนายแล้วนะ ฮ่าฮ่า ดีใจจนร้องไห้เลยล่ะสิ!!”

ทำไมฉันจะต้องดีใจด้วย ได้จูบกับนาย ฉันว่าเหมือนฝันร้ายซะมากกว่า แล้วนี่จะลุกได้หรือยัง ฉันหายใจไม่ออก

อ๋อเหรอ!! ฉันคิดว่านายอยากจะอยู่แบบนี้กับฉันนานๆซะอีกคิบอมพูดพร้อมยันตัวให้ลุกนั่งอยู่บนเตียง

คิดเองไปคนเดียวนะสิ!!” เควิ่นแอบบ่นคนเดียวเงียบๆ ก่อนที่จะยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง

ถ้านายยังไม่หยุดคร่ำครวญ ฉันจะไม่ทำแค่จูบปากนายแล้วนะคิบอมพูดแกมขู่เควิ่นเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้เควิ่นต้องรีบเงียบปากโดยทันที

นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันว่าเรามานอนกันได้แล้วล่ะ

ได้!! งั้นฉันไปนอนแล้วนะ ฝันดี

เควิ่นรีบเปิดปากพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะกระเด้งลุกจากเตียง แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว ความเร็วของเควิ่นก็ยังน้อยกว่าคิบอมอยู่ดี ร่างของเควิ่นกระเด้งกลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง พอเควิ่นจะดิ้นหนีอีกครั้ง คิบอมเลยจัดการพลิกตัวเควิ่นให้หันหน้ามาทางเขา ก่อนที่จะโอบกอดเควิ่นไว้แน่น

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” เควิ่นได้แต่โอดครวญอยู่ภายใต้อ้อมกอดของคิบอม

ถ้านายยังไม่หยุดดิ้น ฉันจะทำมากกว่าจูบเมื่อกี้อีก

ได้ผลเควิ่นหยุดดิ้น แล้วก้มหน้าลงหลบสายตาที่จ้องมองมาของคิบอม ตอนนี้เลยกลับกลายเป็นว่า เควิ่นกำลังซบกับแผงอกของคิบอมอย่างไม่ได้ตั้งใจ คิบอมมองอย่างพอใจ

นอนซะ!! เพราะถ้านายไม่นอน ฉันจะได้ทำอย่างอื่นแทนคิบอมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนเควิ่นไม่กล้าหือแต่อย่างใด หลังจากเวลาผ่านไปสองสามนาที ความเงียบก็ครอบคลุมเข้ามา สุดท้ายแล้วเควิ่นก็เผลอหลับไปอย่างง่ายดาย

คิบอมก้มหน้ามองเควิ่นที่กำลังหลับอยู่บนแขนแกร่งของเขา มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข คิบอมค่อยๆใช้มือไล่ตั้งแต่เส้นผมของเควิ่นมาเรื่อยจนถึงใบหน้าหวานของเควิ่น เขาหยุดสายตาสำรวจใบหน้าเควิ่นอย่างเพ่งพินิจสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะไล่มายังต้นคอขาว มือหนาชะงักไป เมื่อมือสัมผัสไปโดนวัตถุบางอย่าง คิบอมแตะสัมผัสเพียงเบาๆ ก็พบว่ามันเป็นสร้อยคอเส้นหนึ่งที่อยู่บนคอเควิ่นเท่านั้นเอง แต่แล้วก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาตกใจไปมากกว่านั้นก็คือ จี้ที่อยู่กับสร้อยคอเส้นนี้ของเควิ่น มันดูช่างคุ้นตาเหลือเกิน

/ถ้าอย่างงั้นพี่เก็บสร้อยเส้นนี้ไว้นะฮะ ไว้ซองฮยอนกลับมาเมื่อไหร่จะมาทวงคืน\

/ทำไมอักษรมันถึงเป็น  K&K ล่ะครับ\

/ความลับฮะ ไว้อีกห้าปีข้างหน้าซองฮยอนจะกลับมาตอบพี่นะฮะ\

อย่าบอกนะว่าวูซองฮยอนคนนั้น คือนาย เควิ่น!!”

คิบอมจ้องหน้าเควิ่นอย่างครุ่นคิดอีกครั้ง จนภาพเควิ่นตรงหน้าเขาตอนนี้ กลับกลายเป็น หน้าตาของเด็กคนหนึ่ง เมื่อสิบห้าปีก่อน และเมื่อคิบอมกระพริบตาอีกครั้ง ใบหน้าของเควิ่นก็กลับมาเป็นเควิ่นคนเดิม

นายบอกว่าอีกห้าปีจะกลับมา จนเวลามันล่วงเลยเป็นสิบห้าปีแล้วสินะ ถ้านายคือ วูซองฮยอน จริงๆพี่จะทำยังไง แล้วถ้า เควิ่น กลับกลายเป็น วูซองฮยอน ล่ะ มันเป็นไปไม่ได้ เรื่องทั้งหมดเป็นแค่เรื่องโกหก พี่ไม่เชื่อ พี่ไม่เชื่อว่าน้องซองฮยอนจะกลับมาแล้วจริงๆ

คิบอมปล่อยมือออกจากสร้อยเส้นนั้น ก่อนที่จะค่อยๆขยับศีรษะของเควิ่นไปวางไว้บนหมอนใบใหญ่แทน ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นนั่งอย่างครุ่นคิดเรื่องราวทั้งหมด มือหนาล้วงหยิบสร้อยที่อยู่ใต้เสื้อขึ้นมาดู อย่างค้นหาคำตอบ

นายอาจจะจำพี่ได้แล้ว แต่ไม่ยอมบอกความจริงกับพี่ มันเป็นไปไม่ได้ที่นายจะลืมชื่อของพี่.......หรือว่านายลืมพี่ไปแล้วจริงๆกันนะ วูซองฮยอน!!”

*******************************************

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนที่เข้าไปจอดในคฤหาสน์หลังใหญ่ของมินโฮ และทันทีที่รถจอดถึงหน้าประตูบ้าน คุณป้าแม่บ้านวัยสี่สิบปีกว่าก็เดินออกมาต้อนรับมินโฮเป็นปกติ มินโฮเดินลงจากรถ ก่อนที่จะถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ส่งให้กับคุณป้าแม่บ้านแล้วเอ่ยปากสั่งอีกเล็กน้อย

คุณป้าครับ!! ผมวานช่วยหาคนมาพาคุณหนูที่อยู่ในรถ ขึ้นไปที่ชั้นบนห้องผมด้วยนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวทำธุระสักแปบ แล้วผมจะตามขึ้นไป

ได้สิค่ะ!! ว่าแต่เขาเป็นใครค่ะเนี๋ย

คนที่กำลังจะมาเป็นคุณหนูของที่นี่ เร็วๆนี้ไงครับ

โอ้ว!! จริงเหรอค่ะเนี๋ย ถ้าอย่างงั้นป้าคงต้องขอดูหน้าคร่าตาสักหน่อยแล้วสิ ยังไงคุณมินโฮก็ไปทำธุระก่อนก็ได้นะค่ะ ส่วนทางนี้เดี๋ยวป้าจัดการเอง

ขอบคุณมากๆนะครับป้า

มินโฮโค้งศีรษะพอเป็นมารยาทเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปในบ้าน  แล้วตรงไปนั่งที่ห้องรับแขกในบ้าน มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาใครบางคน เพียงไม่นานเสียงปลายสายก็ดังลอดออกมา จนรู้ได้เลยว่าคนปลายสายดีใจมากแค่ไหน

/ว่าไงจ๊ะ!! มินโฮ โทรมาหาน้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ\

สวัสดีครับคุณน้า คือผมมีเรื่องจะขออนุญาตคุณน้านะครับ

/เอ!! จะขออนุญาตน้าเรื่องอะไรล่ะจ๊ะ แล้วนี่ มินโฮเจอกับแทมินแล้วใช่มั้ยจ๊ะ\

ครับ!! ตอนนี้ผมพาแทมินมาเที่ยวบ้านผมนะครับ เรากะว่าจะมีปาร์ตี้กันสักหน่อย ทั้งเพื่อนผมและเพื่อนแทมิก็มากันเยอะเลย แล้วทีนี้จะกลับบ้านตอนนี้ก็คงจะอันตรายมาก แทมินเลยขอให้ผมโทรมาขออนุญาตคุณน้าให้เขาพักที่บ้านผมสักคืนนะครับ ไม่รู้ว่าคุณน้าจะอนุญาตหรือเปล่า!!”

/ได้สิจ๊ะ!! ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว มินโฮกับลูกชายน้าเข้ากันได้ดีน้าก็สบายใจ ยังไงน้าก็ฝากมินโฮช่วยดูแลแทมินแทนน้าด้วยนะจ๊ะ แล้วว่างๆก็มาเที่ยวบ้านน้าหน่อยนะ หนูแทมมี่เขาบ่นคิดถึงเรานะ\

ได้ครับ!! ฝากบอกแทมมี่ด้วยนะครับ ผมก็คิดถึงเขาเหมือนกัน ไว้ผมจะหาโอกาสเข้าไปเยี่ยมคุณน้านะครับ ส่วนแทมินไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลเขาให้อย่างดี

/จ้า!! น้าขอบใจมินโฮมากๆนะ แทมินอยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี ยังไงมินโฮก็ช่วยเข้าใจเขาด้วยนะ แล้วน้าก็อยากจะฝากมินโฮช่วยบอกแทมินให้เขากลับมาเยี่ยมแม่เขาที่บ้านบ้าง แม่คิดถึงเขานะ\

ได้สิครับคุณน้า!! ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะบอกแทมินให้ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมคงรบกวนเวลานอนของคุณน้าไปมาก คุณน้าพักผ่อนเถอะครับ ผมแค่จะโทรมาขออนุญาตคุณน้าแค่นี้แหละ

/จ้า!! ไว้เจอกันนะจ๊ะ\

ครับคุณน้า!! ฝันดีนะครับ

หลังจากวางสายไปแล้ว มินโฮก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในมือก็ยังคงกำมือถือเอาไว้ คุณแม่บ้านที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ได้แต่จ้องมองมินโฮอย่างแปลกใจ

คุณมินโฮยิ้มอะไรเหรอค่ะ

อ่ะ...เอ่อ!! เปล่าครับ ไม่มีอะไรครับป้ามินโฮได้แต่หันไปยิ้มให้กับคุณป้าแม่บ้าน

คุณหนูแทมินอยู่บนห้องเรียบร้อยแล้วนะค่ะ คุณมินโฮอยากให้ป้าทำอะไรอีกหรือเปล่าค่ะ

ไม่แล้วครับ!! ขอบคุณมากนะครับป้า คืนนี้คุณป้าไปพักผ่อนเถอะครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว

ค่า!! ถ้างั้นป้าไปนอนก่อนนะค่ะ

ครับ!!”

หลังจากที่แม่บ้านหันหลังเดินออกไป มินโฮก็ลุกขึ้นเตรียมจะขึ้นไปบนห้อง แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงคุณแม่บ้านคนเดิมก็ดังขึ้นมาอีกระลอก

ไม่มีอะไรให้ป้าช่วยแน่นะค่ะ

ครับป้า!! ไม่มีอะไรให้ช่วยจริงๆครับ.....คุณป้าไปนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก

มินโฮเดินเขาไปด้านบ่าคุณแม่บ้านให้เดินหายเข้าไปในทางเดินที่จะนำทางไปสู่ห้องนอนที่อยู่ทางเชื่อมต่อไปที่บ้านเล็กๆที่ติดอยู่กับบ้านหลังใหญ่

_________________________________

หลังจากที่ส่งคุณแม่บ้านเข้านอนได้สำเร็จ มินโฮก็เดินขึ้นบันไดมาที่ห้องตัวเอง ร่างสูงเปิดประตูห้องเข้าไป ก็พบกับหนุ่มน้อยหน้าหวานคนหนึ่งที่กำลังหลับใหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา มินโฮก้าวเดินเข้าไปใกล้กับเตียงใหญ่ ก่อนที่จะค่อยๆหย่อนก้นนั่งลงบนฟูกที่นอนเบาๆ เผื่อที่จะได้ไม่เป็นการหลบกวนคนที่กำลังนอนอยู่

คงเป็นเพราะใบหน้าที่ใสซื่อบริสุทธิ์นี่สินะ ถึงทำให้คุณแม่หลงเจ้าเด็กคนนี้ แต่ก็ไม่แปลกหรอกนะ ขนาดฉันตอนที่ได้เจอนายครั้งแรก ปฎิเสธไม่ได้เลยว่านาย ดึงดูดใจฉันมากจริงๆ

อืมมมม

มินโฮตกใจคิดว่าแทมินจะตื่น แต่ที่จริงแล้วแทมินก็แค่ขยับตัวเป็นท่านอนแค่นั้น  มินโฮถอนใจโล่งเพราะคิดว่าจะถูกจับได้ซะแล้ว สายตาของมินโฮยังคงจ้องมองใบหน้าหวานของแทมินไม่ยอมห่าง ดวงตาเล็กที่ยิ่งมองก็ยิ่งหน้าค้นหา จมูกโด่งยาวเป็นสัน และริมฝีปากเล็กบางอมชมพูที่ยิ่งมองก็ยิ่งชวนให้อยากสัมผัส สุดท้ายแล้วเขาก็อดใจไม่ได้ที่จะลองสัมผัสมัน มินโฮใช้นิ้วชี้ของตัวเองวาดลงที่หน้าผากของแทมินที่มีเส้นผมปิดบังอยู่ ก่อนจะไล่ลงลงมาที่จมูกโด่งยาวของแทมินอย่างช้าๆ เพื่อจะได้รู้สึกถึงรสสัมผัสอย่างละเอียดที่สุด สุดท้ายแล้วนิ้วเรียกก็มาหยุดที่ริมฝีปากบางอมชมพู มินโฮยังคงจ้องไปยังจุดๆนั้นไม่ยอมละสายตาออกมา จนในที่สุดใบหน้าคมก็เลื่อนลงมาอยู่ตรงหน้าแทมิน อย่างห้ามใจตัวเองไม่อยู่ ริมฝีปากของมินโฮกำลังจะแตะสัมผัสลงบนริมฝีปากบางอมชมพู แต่แล้วมินโฮก็เปลี่ยนใจรีบเอาหน้าของตัวเองออกมาให้ห่างจากแทมิน

นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะมินโฮ มันเหมือนเป็นการเอาเปรียบอีกฝ่ายหนึ่งมากกว่า เขาหลับไม่รู้เรื่องอะไน ถ้าทำไปก็เป็นการเอาเปรียบผู้อื่น // โอกาสไม่ได้หากันง่ายๆนะมินโฮ คิดดูให้ดี นี้เป็นโอกาสเดียวที่นายจะทำได้ กล้าๆหน่อยสิ

ความคิดในด้านบวกกับด้านลบกำลังทำให้มินโฮสับสน มินโฮเองก็ยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป แต่สุดท้ายแล้วมินโฮก็ตัดสินใจไม่คิดอะไรอีกทั้งสิ้น เขารีบวิ่งตรงไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะชำระสิ่งสกปรกที่ฝังอยู่ในร่างกายแทน

/

หลังจากที่เอาตัวเองไปเสี่ยงช่วยใครบางคน ยิ่งเห็นใบหน้าหวานของคนตรงหน้าแล้วก็อยากจะเข้าไปสัมผัสใกล้ แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่ความคิด เพราะดูท่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่อยู่ในอาการตะลึง เด็กน้อยหน้าหวานผิวขาวราวกับน้ำผึ้งก็มองผมด้วยความตะลึงเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเสน่ห์ของผมจะผูกมัดใจใครหลายๆคนเข้าแล้วสิ

น้องเป็นอะไรหรือเปล่า

..................................

นั่นไงล่ะ!! ขนาดผมตะโกนใส่เขาอยู่ตรงหน้า เขายังไม่ได้ยินเสียงผมเลย ดูท่าว่าเขาจะดึงตัวเองกลับมาจากภวังค์ไม่ได้แล้วสิ

น้องๆๆๆ

คะ.....คะ.....ครับ

ผมอดที่จะขำกับท่าทางของเขาในตอนนั้นไม่ได้ ใบหน้าที่กำลังแตกตื่นจากความคิดที่อยู่ภายในใจ กว่าเขาจะดึงตัวเองกลับมาได้ เขาก็เผลอไต๋ออกมาให้ผมเจอแล้วล่ะ

น้องเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ

มะ.......ไม่เจ็บครับ

ถ้าไม่เป็นไรแล้ว พี่ไปก่อนนะ

หลังจากที่ได้บอกลากัน ดูเหมือนว่าเขาจะใจหายไปเลย แต่ผมเองก็แอบเสียใจเหมือนกันนะ ยังมองหน้าเขาไม่ถึงห้านาทีเลย จำเป็นต้องจากกันไปแล้ว สุดท้ายแล้วผมก็ต้องตัดใจ รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจอีก

ดะ......เดี๋ยวครับพี่ พี่ชื่ออะไรเหรอครับ

เหมือนสวรรค์จะเป็นใจ เขาเรียกผมขึ้นอีกครั้ง ผมรีบเก็บความดีใจเอาไว้ ก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มให้เขา

พี่ชื่อมินโฮ ไปก่อนนะ หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกนะน้องชาย

อยากจะตบปากตัวเองจริงๆ ทำไมถึงได้พูดออกมาแบบนั้นนะ ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอะไรกับคำพูดของผมหรือเปล่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะพูดจริงๆนะ ผมอยากจะบอกให้เขารู้ แต่ผมก็ไม่มีความกล้าพอ สุดท้ายแล้วผมก็ต้องจำใจหันหลังเดินจากไป ผมยังให้ความหวังตัวเองอยู่ตลอด พรหมลิขิตที่ผมจะได้พบเขาอีกครั้ง แต่แล้วดูเหมือนว่าความหวังของผมจะมีมากไปหรือเปล่าไม่รู้ ทำให้ผมได้รับข่าวดี จนผมได้ยินเองยังแทบช็อค แม่ของผมโทรมาบอกกับผมว่า พรุ่งนี้ให้ผมได้พบคู่หมั้น และเขาก็เป็นลูกของเพื่อนแม่เอง และก็เป็นคุณน้าที่ผมรู้จักดีอีกซะด้วย และนั้นก็ทำให้ผมเพิ่งรู้ว่าแทมินเป็นลูกของคุณน้าอีกคน นอกจาก หนูน้อยแทมมี่ ที่น่ารักของผม ตอนแรกผมก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมแม่ถึงให้ผมไปเจอที่คลับ ผมก็ได้คำตอบมาหลังจากแม่ส่งรูปภาพของใครบางคนมาให้ แล้วบอกว่าเขาคือคู่หมั้นของผม นั่นแหละคือคำตอบ เขาเป็นคนๆหนึ่งที่ผมเพิ่งเจอหน้าไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ถ้าไม่เรียกว่าพรหมลิขิตแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ

\

หลังจากที่รำระสิ่งสกปรกออกจากตัวไปหมดแล้ว มินโฮเดินถืออ่างน้ำเล็กๆพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กในมือออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่จะเดินไปหาแทมินที่ยังคงจมอยู่ในนิทรา มือหนาวางอ่างน้ำไว้บนโต๊ะหัวเตียง ก่อนที่จะนั่งลงบนฟูกที่นอนอีกครั้ง มินโฮเอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูที่เตรียมมาชุบน้ำแล้วบิดน้ำให้แห้ง ก่อนที่จะเอามาเช็ดที่ใบหน้าของแทมินอย่างเบามือ หลังจากที่เช็ดหน้าเรียบร้อยมือหนาก็เอนต่ำลงมาต้นคอและร่างกายส่วนบน มินโฮได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ สุดท้ายแล้วมินโฮก็โยนผ้าผืนนั้นลงในอ่างเช่นเดิม

เฮ้อ!! ถ้ามันจะลำบากขนาดนี้ รู้อย่างนี้พาเจ้าตัวกลับบ้านก็ดีมินโฮได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองหน้าแทมินอีกครั้ง

ขอแค่ครั้งเดียวนะแทมิน ฉันสัญญาว่าจะไม่มองร่างกายของนายแม้แต่นิดเดียวเขาพูดขออนุญาตกับแทมินที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ และก็เป็นไปไม่ได้เลยว่าเจ้าตัวนั้นจะตอบอะไรที่จะเป็นคำตอบให้มินโฮในตอนนี้ได้เลย

และคงไม่ต้องรอให้เจ้าตัวได้อนุญาตเช่นกัน มินโฮก็เอาผ้าห่มผืนหนาคลุมตัวแทมินเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนที่จะค่อยๆล้วงมือเข้าไปข้างในผ้าห่ม เพื่อจะถอดเสื้อผ้าให้กับแทมิน  เสื้อนอกของแทมินค่อยๆถูกออกอย่างง่ายดาย แต่ก็ยังคงติดที่เสื้อกล้ามอีกตัวแทมินใส่เอาไว้ มินโฮถอนหายใจเหนื่อยๆ ก่อนที่จะนั่งคุกเข่าข้างๆแทมิน แล้วค่อยๆล่วงเข้าไปใต้ผ้าห่มเผื่อดึงเสื้อกล้ามของแทมินให้ออกมาจากศีรษะ

เฮ้อ!! ทำไมฉันต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ

มินโฮทิ้งเสื้อผ้าของแทมินลงบนพื้นข้างล่าง ก่อนที่จะหยิบผ้าผืนเดิมบิดน้ำให้หมาดๆ แล้วล้วงเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครั้ง เพื่อที่จะได้เสร็จตัวให้กับแทมิน หลังจากที่เช็ดด้านหน้าเสร็จ มินโฮก็พลิกตะแคงแทมินให้คว่ำหน้าลง ก่อนที่มินโฮจะเช็ดตัวทางด้านหลังให้กับแทมินต่อ หลังจากเช็ดเสร็จมินโฮก็ตะแคงร่างแทมินให้หันกลับมาที่เดิม มินโฮเอาผ้าไปชุบน้ำอีกครั้ง ก่อนที่จะนำผ้าเช็ดที่แขนทั้งสองข้างของแทมิน

ยิ่งได้มองหน้านายใกล้ๆ ก็ทำให้ฉันอดใจไม่ไหวแล้วจริงๆนะ

มินโฮพูดกับคนตรงหน้า สายตาก็ยังคงจ้องใบหน้าหวานนั้นโดยที่ไม่ยอมละสายตา แรงดึงดูดทำให้มินโฮเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้กับแทมินโดยไม่รู้ตัว

ฉันขอมัดจำนายก่อนถึงวันหมั้นสักทีหนึ่งก่อนนะ แทมิน

และก็คงไม่ต้องรอขออนุญาตเจ้าด้วยเหมือนเคย จมูกโด่งแหลมคมจรดลงบนแก้มนิ่มของแทมินดังฟอดใหญ่ มินโฮยังคงหยุดทุกการเคลื่อนไหวไว้แค่นั้น เพราะเขาตั้งใจที่จะสูดความหอมที่แก้มนิ่มของแทมินให้เต็มที่ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำอีก

อุ้ย!! คุณจะทำอะไรน่ะ!!” และแล้วคนที่นอนหลับอยู่นานก็ตื่นจากฝันเสียทีหลังจากที่โดนสัมผัสแก้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ แทมินรีบดันตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยอาการที่ยังคงเมาค้างอยู่เล็กน้อย มินโฮตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นมา จึงทำให้เขารีบกระเด้งตัวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว

คือ......ฉัน.......เอ่อ......และแล้วก็เกิดอาการใบ้กิน หลังจากที่มองหน้าแทมินอีกครั้ง ผ้าห่มที่เคยคลุมตัวแทมินเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็ย่นลงมาหลังจากที่แทมินลุกขึ้นนั่ง ผิวขาวเนียนใสที่มินโฮเพิ่งจะยนโฉมเป็นครั้งแรก ทำให้มินโฮถึงกับต้องแอบกลืนน้ำลายเลยทีเดียว

อ๊ากกกกกกกกกกกก!!” แทมินที่แอบสงสัยกับการกระทำของมินโฮ สายตาจึงเลื่อนต่ำลงมาก็เห็นว่าท่อนบนของตัวเองกำลังเปลือยเปล่า  แทมินรีบดึงผ้าห่มผืนเดิมมาคลุมปิดไว้แทบไม่ทัน

ผมถามว่าคุณทำอะไรผม

ฉันเปล่าทำ!!”

จับได้คาหนังคาเขาแล้วยังจะโกหกอีก ไอ้คนชั่ว ไอ้คนเลว เสียแรงที่ผมหลงปลื้มคุณ คุณมาทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง อ๊ากกกกก!!” ว่าแล้วแทมินก็คว้าหมอนข้างกายปาใส่หน้ามินโฮอย่างไม่ยั้งมือ

นี่แทมิน นายจะบ้าเหรอ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายมากเลยนะ ก็แค่....หอมแก้มนายเองมินโฮตอบตามความจริง

โกหก!! ผมไม่เชื่อ แค่หอมแก้ม แล้วเสื้อที่อยู่บนตัวผมไปไหน นี่ถ้าผมไม่ตื่นขึ้นมาก่อน คุณคงจะทำมิดีมิร้ายผมสิท่า อ๊ากกกกกกก!! วันนี้คุณตายแน่ ย๊ากกกกกกกแทมินคว้ามองข้างที่อยู่ด้านหลังมาฟาดใส่มินโฮอย่างไม่ยั้งมืออีกครั้ง

หยุดนะแทมิน!!” มินโฮตะโกนห้าม พร้อมทั้งพยายามเอามือปัดป้องอย่างมันมือ

ผมไม่หยุด!! คุณมันก็แค่คนฉวยโอกาส ผมจะไม่ชอบคุณแล้ว ย๊ากกกกกกกกก นี่แหนะ!! นี่แหนะ!!”

ถ้านายยังไม่หยุด!! ฉันจะปล้ำนาย

แทมินยกหมอนข้างค้างกลางอากาศอย่างอึ้งๆ แต่ก็หลังจากที่อึ้งได้ไม่นาน ก็ถูกอีกคนเหวี่ยงลงนอนบนฟูกเตียงอย่างง่ายดายอีกครั้ง  ใบหน้าคมโน้มใกล้ลงมาก่อนที่สองสายตาจะสบกัน มินโฮแกล้งเคลื่อนริมฝีปากผ่านปากบางอมชมพูและแก้มแทมินให้โดนเฉี่ยวๆ ก่อนที่จะกระซิบที่หูของแทมิน

สงสัยเราจะต้องเคลียร์กันยันเช้าแล้วล่ะ

แทมินรีบผลักอกคนตัวแกร่งให้พ้นทางอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะขยับตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงผ้าห่มมาปิดตัวอย่างมิดชิด  ใบหน้าหวานก้มลงอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดแก้มที่กำลังแดงปลั่งของตัวเอง

เคลียร์อะไรของคุณ ผมไม่มีอะไรจะเคลียร์กับคุณหรอกนะ แล้วที่นี่ที่ไหน

บ้านฉันเอง

ห๊า!! บ้านคุณ แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไหนคุณบอกว่าไม่ได้ทำอะไรไง นี่หมายความว่ายังไง ไอ้คนบ้า บ้า บ้า บ้าหลังจากฟังคำจากคนตรงหน้า แทมินก็แทบจะลมจับ งุนงงเป็นอย่างยิ่งว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เพราะเท่าที่จำได้เขาก็นอนอยู่ในห้องพักของคลับนี่น่า

โอ๊ย!! เมื่อไหร่นายจะหยุดบ่นสักทีนะ ฟังที่ฉันจะพูดบ้างสิ

จะแก้ตัวอะไรอีก หลักฐานก็แจ่มแจ้งแล้วนี่ไงแทมินดึงผ้าห่มลง พร้อมชี้ไปที่แผ่นอกขาวของตนเพื่อที่อีกคนจะได้เห็นอะไรอย่างแจ่มชัด

อ่อ!! ทั้งหมดนายก็แค่แกล้งโวยวายไปเท่านั้นเองนี่น่า นายอยากให้ฉันเห็นอะไรขาวๆของนายใช่มั้ยล่ะ!!”

อ๊าย!! ไม่ใช่นะคนบ้า ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย แล้วนี่ตาคุณเป็นอะไรนักหนาห๊ะ ถึงไม่ยอมหยุดจ้องผมสักทีแทมินรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวเองให้มิดชิดอีกครั้ง

ตาของฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก มันก็แค่โหยหาใครบางคนเท่านั้นเองดวงตากลมยังคงจ้องมองที่เดิมไม่เป็นแปลง แต่ก็เป็นแค่เพียงเพราะอยากจะหยอกล้อคนตรงหน้าเล่นเท่านั้นเอง

พอสักที ผมยังเป็นเด็กไร้เดียงสาอยู่นะ เอาเป็นว่าคุณเข้าเรื่องเลยดีกว่า ผมยังไม่อยากเสียคนเพราะคุณแทมินใจกล้าจ้องตามินโฮกลับ จึงทำให้มินโฮยอมถอยทัพกลับออกไปแต่โดยดี

ก็ได้!! งั้นอย่างแรกเราต้องมาทำความเข้าใจกันก่อน

เรื่องอะไรฮะ!!”

แม่นายก็คงบอกนายแล้วใช่มั้ย เรื่อง คู่หมั้น ของนาย

อืม!! แล้วไง.....อย่าบอกนะว่าคุณเป็น........หลังจากที่พยายามเดาสถานการณ์ที่เกิดขึ้น  แม้ในใจจะคาดหวังกับคำตอบมากเท่าไหร่ แต่ถ้าคำตอบมันไม่ใช่ขึ้นมา เขาเองนั่นแหละที่จะต้องผิดหวัง

.............................. มินโฮพยักหน้าแทนคำตอบ

แทมินอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง แต่เมื่อเห็นอีกคนกำลังทำหน้างงใส่ เขาจึงรีบปิดปากตัวเองทันที

ขอเวลานอกสักสามนะทีนะฮะแทมินพูดจบก็รีบลงจากเตียงแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูและท่าทางใสซื่อแบบนี้สินะ ที่มัดใจแม่ได้ บางทีนายอาจจะมัดใจฉันอีกคนก็ได้นะแทมินมินโฮมองตามแผ่นหลังเปื่อยเปล่าของแทมินที่วิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างสุขใจ

_________________________________

หลังจากที่แทมินเข้าไปในห้องน้ำได้สักพัก ทุกอย่างก็ดูเงียบผิดปกติไป จนมินโฮสงสัยว่าแท้จริงแล้วแทมินเข้าไปทำอะไรกันแน่ คนตัวโตรีบเดินไปเคาะประตูห้องน้ำอย่างเป็นห่วงกลัวว่าแทมินจะเป็นอะไรไป

แทมิน!! เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเข้าไปนานจัง

..................................

นี่!! ถ้าได้ยินก็ตอบกลับกันหน่อยสิ อย่าเงียบแบบนี้ ฉันเป็นห่วง

คะ......คือว่าผมกำลังอาบน้ำอยู่

อาบน้ำ!!”

อาบน้ำ อาบตอนนี้เนี๋ยนะ นายคิดอะไรของนายอยู่กันเนี๋ย แทมิน

ทำไมจู่ๆนายถึงอยากจะอาบน้ำขึ้นมาล่ะ

ก็ผมเหนียวตัว แล้วก็กลิ่นแอลกอฮอล์มันทำให้ผมมึนนิดหน่อยฮะ ผมเลยคิดว่าถ้าอาบน้ำแล้วมันจะดีขึ้น

งั้นก็ตามใจนาย มีอะไรให้ช่วยก็เรียกฉันได้นะ

บะ....บ้า!! คุณคิดอะไรของคุณนะ

อะไรของนาย ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้านายต้องการ ผ้าขนหนู หรือเสื้อผ้า ให้บอกฉัน เดี๋ยวฉันจะหยิบของฉันให้ นี่นายคิดไปถึงไหนแล้วเนี๋ย!!”

ผมไม่ได้คิดนะ คุณนั่นแหละที่คิด........เอ่อ!! ช่วยหยิบเสื้อของผมให้หน่อยฮะ

รอแปบนะ!! ฉันจะไปเอาของฉันมาให้

ผมไม่เอา!! ผมจะใส่ของผม คุณแค่หยิบเสื้อของผมมาก็พอแทมินรีบตะโกนห้ามออกมาจากห้องน้ำ

กลิ่นแอลกอฮอล์มันก็อยู่ที่เสื้อของนาย ถ้านายใส่มันอีก ก็เท่ากับว่าการที่นายอาบน้ำเพื่อล้างกลิ่นก็ไม่มีประโยชน์สิ ทำอย่างนี้มันเปลืองค่าน้ำบ้านคนอื่นรู้บ้างไหมแทมิน

ก็ได้ๆๆ คุณอยากจะทำอะไรก็ตามใจคุณเถอะ เร็วๆด้วย ผมหนาว!!”

รู้แล้วน่า!!” มินโฮตะโกนกลับเข้าไป ก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาให้แทมินชุดหนึ่ง

เปิดประตูสิมินโฮเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะร้องเรียกแทมินอีกครั้ง

ฮะ!!” แทมินรับคำ ก่อนที่จะค่อยๆเปิดประตู แล้วแง้มหน้าโผล่ออกมาข้างนอกเล็กน้อย มือเล็กยื่นมือไปรับเสื้อผ้าจากมินโฮ

มันอาจจะดูใหญ่ไปสำหรับนาย แต่ฉันก็เลือกชุดที่เล็กที่สุดของฉันให้แล้วนะ

เอ่อ....ขอบคุณฮะแทมินพยักหน้ารับ ก่อนที่จะรีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว

___________________________________

หลังจากนั้นไม่นาน แทมินก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดใหม่ ที่มินโฮเตรียมเอาไว้ให้ เสื้อแขนยาวสีขาวคอวีที่ดูยังไงก็ใหญ่มากสำหรับแทมิน รอบคอที่ใหญ่และกว้างเผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูของแทมินเล็กน้อย ตามมาด้วยกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ที่ขนาดเอวพอดีกับเจ้าตัว แทมินเดินกลับมานั่งที่เตียงตัวเดิมอย่างเงียบๆ โดยไม่หันไปมองมินโฮที่นั่งอยู่ตรงข้ามบนเตียงเดียวกันแม้แต่น้อย มินโฮมองชุดที่จัดเตรียมไว้ให้แทมินอย่างพอใจ

ใส่แบบนี้ก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะแทมิน

เอ่อ....ขอบคุณฮะ แต่ผมว่าเสื้อตัวนี้มันดูใหญ่ไปหน่อยนะ

ไม่นี่!! แบบนี้แหละกำลังดีเลย

อะไรดีฮะแทมินเอียงถามอย่างงงๆในคำพูดที่กำกวมของมินโฮ

ก็ชุดนี้ดูเข้ากับหน้านายมากๆไงล่ะ เวลานายใส่ มันเลยออกมาดูดีไงอีกคนก็ได้แต่แถคำพูดตัวเองไปเรื่อยเปื่อย

อ่ะ....เอ่อ....เรื่องหมั้น!!” แก้มบางของแทมินเริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีชมพู ทำให้แทมินรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนา

คุณจะเอายังไงต่อไปฮะ!!”

เอายังไงหมายความว่ายังไง ตอนนี้ สถานะของนายก็เป็นคู่หมั้นของฉันแล้วนะ เพราะฉะนั้น เราคงต้องทำความสนิทสนมกันให้มากๆ

คุณอยากหมั้นกับผมเหรอฮะ

ในเมื่อมันเป็นความเห็นของผู้ใหญ่ ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรจะคัดค้านสิฮะ

ที่พูดแบบนี้หมายความว่านายไม่อยากหมั้นกับฉันใช่หรือเปล่า

พอเจอคำถามตรงๆเข้าไป แทมินเลยทำได้แค่นั่งก้มนิ่ง ไม่ยอมสบตาคู่สนทนา

ใช่หรือเปล่าแทมิน ขอแค่บอกฉัน แล้วฉันจะจัดการทุกอย่างเองมินโฮใจหายวาบ ที่ดูเหมือนว่าจะได้รับคำปฏิเสธจากแทมิน

คือผม......คือ.....เราเพิ่งจะเจอกันแค่สองครั้งเองนะฮะ จู่ๆจะให้มาหมั้นมาผูกมัดกันแบบนี้ผมว่ามันไม่ยุติธรรม เพราะเรายังไม่รู้จักกันดีพอเลย

อืม!! มันก็จริงของนายนะ ถ้าอย่างงั้น สามเดือนต่อจากนี้ไป เรามาทำความรู้จักและเรียนรู้ซึ่งกันและกัน แล้วค่อยมาตัดสินใจกันอีกที ดีมั้ย!!” มินโฮรีบยื่นข้อเสนอดีๆ เผื่อว่าแทมินอาจจะสนใจขึ้นมาบ้างก็ได้

สามเดือน!!”

ใช่!! นายระหว่างสามเดือนนี้ เราก็ต้องทำความสนิทสนมกันดู ถ้ามันไปได้ด้วยดี เราก็ค่อยว่าเรื่องหมั้นกันอีกที

แล้วสถานะของผมล่ะฮะ

นายก็เป็นน้องชายคนสนิทของฉัน และก็เป็นว่าที่ คู่หมั้น ที่ยังไม่ใช่ คู่หมั้น จริงๆ โอเคมั้ยแทมิน

แล้วคุณล่ะ

ก็เหมือนกับนาย ฉันก็เป็นพี่ชายคนสนิทของนาย และก็เป็นว่าที่ คู่หมั้น ที่ยังไม่ใช่ คู่หมั้น จริงๆ นายคิดว่ายังไง ดีหรือเปล่า

เอ่อ!! คุณว่ายังไงก็ว่าตามนั้น

ถ้าอย่างนั้นอย่างแรก เพื่อที่จะทำให้เราสนิทกันได้ง่ายขึ้น นายควรจะเรียกฉันว่า พี่ ไม่ใช่ คุณ อย่างที่นายกำลังทำอยู่ตอนนี้ ส่วนฉันก็จะแทนตัวเองว่าพี่ เวลาพูดกับนาย ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจะได้สบายใจ โอเค!!”

แล้วทำไมผมต้องทำตามที่คุณบอกด้วยล่ะ

งั้นก็ตามใจนาย ถ้านายไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรนะ ส่วนเรื่องงานหมั้นนายก็รอฟังข่าวดีจากแม่นายก็แล้วกัน

 โฮ้!! ทำไมพูดอย่างนี่ล่ะฮะ ก็ได้ๆๆ ตกลงตามนั้น

ก็ดี ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉัน เอ้ย!! เดี๋ยวพี่จะไปบอกเรื่องนี้กับแม่พี่เอง ส่วนนายก็ดำเนินชีวิตไปอย่างปกติ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตามนี้นะ

ฮะ!! คุณมินโฮ

ว่าไงนะมินโฮเขยิบเข้าไปหาแทมินใกล้ๆ พร้อมกระซิบใส่เสียงเบาที่ฟังแล้วก็อดจะขนลุกไม่ได้

เอ่อ!! ฮะ พี่มินโฮแทมินรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว เมื่อใบหน้าคมเคลื่อนเข้ามาหา

ถ้างั้นนายก็พักผ่อนได้แล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่จะไปส่งที่บ้าน

ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านฮะ ผมมาอยู่กับเควิ่นที่คอนโด

มิน่าล่ะ!!”

อะไรฮะ

ก็แม่ของนายฝากให้พี่มาบอกนายว่า ให้นายกลับมาไปเยี่ยมเขาบ้าง เขาคิดถึงนายนะ

อ่อ......ฮะ เข้าใจแล้วฮะแทมินมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย จนมินโฮเป็นห่วง

นายเป็นอะไรหรือเปล่าแทมิน

เปล่าฮะ!! ผมไม่ได้เป็นไร

งั้นก็ดีแล้วล่ะ!! นอนได้แล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็ต้องไปทำงานอีก

เอ่อ....แล้วพี่มินโฮล่ะฮะ จะนอนที่ไหน

เดี๋ยวพี่จะไปเอาที่นอนมาปูนอนข้างล่าง

เอ่อ!! นอนด้วยกันก็ได้นี่ฮะ

ไม่เป็นไรหรอก พี่รู้ว่าแทมินคงจะไม่สะดวกใจ ถ้าพี่นอนอยู่ข้างๆแทมิน นายนอนบนเตียงไปเถอะ

งั้นก็ตามใจพี่ฮะ!! ถ้างั้นฝันดีนะฮะ....เอ่อ....พี่มินโฮแทมินพูดจบก็รีบดึงผ้าห่มคลุมโปงทันทีเพราะความเขิน เขาไม่กล้าที่จะสบตากับมินโฮได้อีกต่อไป

ครับ!! ฝันดีครับ แทมินมินโฮมองการกระทำของแทมินยิ้มๆ หัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกดีๆที่มีต่อแทมินค่อยๆเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ

/ฉันชักหลงรักนายขึ้นมาจริงๆแล้วสิแทมิน\

*******************************************

บ้านฮยอนจุง

ทันทีที่รถจอดถึงบ้าน  ฮยอนจุงก็รีบอุ้มฮยองจุนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นขึ้นไปชั้นบนห้องนอน  พอถึงที่หมายก็จัดการวางฮยองจุนลงบนเตียงหนุ่มอย่างเบามือ มือหนาดึงผ้าห่มมาคลุมให้กับฮยองจุน ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆฮยองจุน สายตาคมก็ยังคงจดๆจ้องๆใบหน้าหวานของฮยองจุนไม่ยอมละสายตาไปไหน จนคนที่ถูกจ้องต้องเอ่ยถามขึ้นมาให้หายข้องใจ

มองฉันทำไมอ่า!!”

............................................

ทำไมไม่ตอบล่ะสุดหล่อ!!” ฮยองจุนส่งยิ้มให้คนตรงหน้า อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เลยทำให้ฮยอนจุงอยู่ในอาการตกตะลึงเล็กน้อย

อันนี้เมาจริงใช่มั้ย!! ไม่ได้แกล้งกันเล่นนะฮยองจุนแม้จะมาลุคหวานแหววขนาดนี้ แต่ก็ยังคงไว้ใจอะไรไม่ได้ ฮยอนจุงมองฮยองจุนอย่างสับสน เพราะเดาใจไม่ถูกว่าฮยองจุนจะมาไม้ไหนกันแน่

_______________________________________

แฮะๆๆ ไม่ได้ตั้งใจให้ค้างนะค่ะ แต่ว่าตอนนี้มันยาวมากจริงๆ พี่สาวบอกให้มาอัพก่อน ก็เลยมาอัพก่อน 2hj หนุยังปั่นไม่เสร็จเลย 55 ขอโทษด้วยนะค่ะ จะรีบปั่นให้ทันภายในวันอาทิตย์หน้าน้า ไม่เกินนั้นแน่นอน  และสำหรับคยูแซง แฮะๆๆ หนุจัดมาได้แค่นี้อ่าพี่วิน ไว้ตอนหน้าจะจัดให้นะค่ะ แฮะๆๆ งอนไปหลายวันเลย 55 แล้วก็จัดทูมินมาให้พี่ฝนแล้วน้า อย่ามาหาว่าเค้าอู้ล่ะ ปั่นให้แล้วจริงๆ พี่ลมรอก่อนน้า แฮะๆๆ แม่ยก 2hj ทั้งหลายค่ะ อย่าเพิ่งปาขวดมานะค่ะ หนุจะรีบกลับมาอัพให้เร็วที่สุดค่ะ และก็ที่สำคัญ มีลุ้น!! อ่ะนะ 55 ไปดีกว่า คืนนี้ฝันดีกันทุกคนนะค่ะรีดเดอร์


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #358 SNW''คิมจงกู๊ด >///< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 14:44
    อ๊ายยยย ทูมินน่ารักอีกแล้ว ว่าที่คู่หมั้น อิอิ >////<
    #358
    0
  2. #341 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2555 / 18:07
    ได้ลุ้นหลายคู่เลยอ่ะคู่ของคยูแซงออกแนวรุนแรงไปหน่อยแซงสลบเลยส่วนบอมวิ่นก็ออกแนวน่ารักค่ะยังไม่รู้อีกเอ้ยส่วน2มินก็เริ่มรักกันแล้วค่ะน่ารักดีอ่ะส่วน2hjไม่ต้องพูดถึงลุ้นขาดใจไปเลยค่ะ..................แต่ไรเตอร์ทำไม่มีแค่นี้ละค่ะลุ้นต่อๆๆๆๆๆ
    #341
    0
  3. #333 KawaIiiii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 01:40
     เข้ามาตอนแรกตกใจหมดเลย เนื้อเรื่องมันหายไปไหนหว่า? 

    ฮิ้วๆ ไรเตอร์คัมแบ็คแล้ว >O<

    ว่าแต่ทำไมคยูต้องผีเข้าีผีออกด้วยล่ะ่คะ สงสารยัมมี่ T^T
    #333
    0
  4. #332 Hyununa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 22:04
    ^_^  ดีใจจังไรท์เตอร์กลับมาแล้ว
    #332
    0
  5. #331 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 14:09

    ในที่สุดหนูแนนก็มาและมาคราวนี้จัดยาวจัดเต็มมาก แต่ทำไม๊ทำไม ถึงมาค้างคาที่คู่เลิฟย่าของเจ้เช่นนี้จ๊ะ โอยยยยย ค้างมากค้างมาย
    เรามาว่าที่คู่แรก เจ้ละเห็นใจหนูแซงนัก เจ็บตัวมาหลายครั้งเหลือแสนแล้วยังต้องมาคอยรับกับพ่อคยูที่ไม่รู้จะมาอารมณ์อีก คยูจ๊ะเห็นใจหนูแซงบ้างอะไรบ้าง เฮ้อ หวังว่าตื่นมาแล้วจะมีอะไรดีๆนะจ๊ะ
    ต่อกันที่บอมวิ่น หลังจากลุ้นนมาอยางต่อเนื่องว่าบอมจะเห็นสร้อยแทนใจเส้นนั้นมั้ย ในที่สุดก็ได้เห็นซักที รู้แล้วนะจ๊ะทีนี้ว่าอะไรเป็นอะไร บอมลูกหนูแน่ใจในคำพูดเหรอ? แค่เห็นหน้าน้องก็ทำอะไรไม่ลง แล้วที่ทำนั่นอะไรจ๊ะ! อิ อิ จัดจูบแรกให้น้องซะเช่นนั้น^^
    คู่ต่อไปก็น่ารักไม่แพ้กัน มินโฮแทมิน มีแตะเนื้อต้องตัวหวั่นไหวห้ามใจไม่อยู่เล็กน้อย มินโฮเป็นสุภาพบุรุษเชียว ก็นะูแทมน่ารักขนาดนั้นแลยแทบอดใจไม่ไหว แต่ทำได้ขนาดนี้เจ้ว่าก็สุดๆแล้วนะ คงใช้ความอดทนสูงน่าดู อิ อิ
    และมาที่คู่เลิฟของเจ้ ลูกเจ้เมามายแบบนี้มันยังไงกันนะ ดูซิไปแอบยั่วยวนพี่เค้าไว้ปานนั้นแลวพี่เค้าจะว่ายังไง หนูแนนอย่าลืมมาต่อไวๆนะจ๊ะมันค้างมากจริงๆ เจ้รออยู่นะ ^^

    #331
    0
  6. #330 love ss501 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 13:28
    อ๊ากกกกกกกกกก!น้องแนนนนนนนนนน ทำไมคยูแซงพี่มีแค่นี้อ่า เด๋วมีงอน=_= มินโฮนี่ สุภาพบุรุษกว่าที่คิด แล้วเช็ดตัวใต้ผ้าห่มมันจะสะอาดมั๊ยเนี่ย ส่วนคู่บอมวิ่น ในที่สุดก้อจำได้ แล้วจะทำงัยต่อไปจ๊ะ จะสานต่อ หรือทะเลาะกับพี่ชายหน้าตุ๊กตาต่อไป มาที่คู่2hj อยากจะบอกว่า มันค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง อย่างแรงเลย คยูแซงมาน้อยแล้วยังมาค้าง2hjอีก ตอนหน้านะ พี่จะรอลุ้น ถ้าไม่มานะ งอลX2เลย
    #330
    0
  7. #329 Ss_fc(แม่จุนนี่+แม่ยายจุงกี้) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 09:33
    Thanks หลายๆนะจ๊ะหนูแนนที่มาอัพให้อย่างยาวจุใจ แต่....(คงไม่ต้องเม้นต์ก็เดากันได้แล้วล่ะมั้งว่าเจ้จะเม้นต้นต์เรื่องอะไร กร้ากกกกกก) ไล่อ่านไปเรื่อยๆจนถึง...บ้านของฮยอนจุง ดีใจมากมาย และแล้ว แป่ว! แหะแหะ! รอลุ้นต่อไปจ้ะ



    คู่แรก:- คู่ดุเดือดของรายการ คยูแซง กระไรแซงจะต้องเจ็บตัวแล้วเจ็บตัวเล่าขนาดนี้ จำได้ว่าแทบจะเจ็บแปลนี้ซ้ำๆมาตั้งแต่เริ่มเปิดเรื่อง จนตอนนี้เจ้เริ่มจะเจ็บคามแซงไปแล้วนะ คยูอ่ะ! ช่วยนุ่มนวลกับแซงหน่อยซิ มาเสียใจทีหลังทุกทีไม่คิดก่อนทำเลย เดี๋ยวเถอะ แม่ยกแซงโกรธขึ้นมา เจ้ก็จะไม่เข้าข้างนะ ชักถี่ไปแล้ว ไปเรียนรู้ความเป็นสุภาพบุรุษจากมินโฮหน่อยเถอะ



    รายนั้นน่ารักสุภาพ ขนาดเช็ดตัวน้องแทมินยังทำใต้ผ้าห่มเลย อดใจแลล้อดใจอีก เจ้ก็รู้นะว่ามันห้ามใจยากก็น้องแทมเค้าขาวหวานซะขนาดนี้ เห็นใจจริงๆเลย อิอิ! แต่ดูท่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะค่อยเป็นค่อยไปด้วยดีนะจ๊ะ



    บอมวิ่น...เจ้ก็แปลกใจเหมือนกัน นี่เป็นจูบแรกของบอม!!! ก็เห็นยังแย่ง ผญ จนโกรธกับพี่ชายสุดน่ารักน่าเลิฟ หน้าตุ๊กตาแสนหวาน...(มากไปแล้วเจ้//ก็แหม! เจ้อยากเม้นต์ลูกบ้างนี่นา ฮะฮะ!) น้องวิ่นน่ะใช่เลย คนนี้ใช่เลย บอมเปลี่ยนใจซะเถอะ ว่าแต่เจอกันหน่อยบอมก็เอาเปรียบเลย มีถ่ายทอดความอุ่นกันด้วย วี้ดวิ่ว!



    เจ้จะรอ 2hj ของเจ้นะจ๊ะ มันค้างมาหลายตอนแล้วอ่ะ ตอนนี้จุนนี่กำลังได้ที่เลย มีเรียกพ่อรูปหล่ออีก อ๊ากกกกก (เยอะตลอดๆเหมือนกันนะเจ้!)
    #329
    0
  8. #327 Raining Love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 01:43
    โอ้ว 2มินของเค้ามาเริ่ดได้อีก เปิดมาที่ยองงานเข้า หมีจ๊ะเข้าใจว่าเจบงใจแต่เบาๆกับเค้าบ้าง กว่าจะจบยองเลือดหมดตัวพอดี

    ตามมาที่เควินกับคิบอม อ้ากกกกไอเราก้อลุ้นมาตั้งนานว่าเมื่อไหร่เค้าจะจำกันได้ ทีนี้ล่ะเอาไงต่อล่ะบอมเอ๊ย

    แล้วก้อมาที่สุดที่รัก แทมมี่กะพี่มินโฮ ขาวล่ะ สิชอบมั้ยล่ะแถมขโมยหอมแก้มเค้าอีกแหนะ หลงจนโงหัวมะได้แว้ว แหมน้องแนนอุตส่าหื์ัดให้ ใจดีแท้ มามะมาจุ๊บที แต่กระไรมาจบแบบค้างๆอีกเนี่ย เดี่๋วตีตาย......ย.....รีบปั่นแล้วกลับมาให้ไวเลยน้องเอ๊ย....5555 ว่าแต่ตอนนี้ได้ใจมวากกก....
    #327
    0
  9. #326 white_winddy501 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 00:26

    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!! 2hj ของพี่มาทำให้อยากแล้วจากไป เง้ออออออ
    เอาค่าพี่จะนับวันรอเลยแล้วกัน ไรเตอร์บอกว่ามีลุ้น!!!!!!!  ว้าวๆๆๆอะไรน้าาาาาาา  อิๆๆๆๆ
    แล้วจุนนี่เบบี๋ของพี่มาไม้ไหนกันนี่ แม่เจ้าาาาา " ทำไมไม่ตอบล่ะสุดหล่อ " จุนนี่คะนี่หนูเมาจริงชิมิ 
    อย่าว่าแต่จุงตกใจเลย พี่ก็ตกใจ คงต้องรอตอนต่อไปใช่มั้ยเนี่ย รอค่ารอ  ^________^
    มาที่คู 2มิน ที่แท้ก็มีความเป็นมาว่าอย่างนี้นี่เอง มินโฮติดใจเค้าตั้งแต่แรกเห็นแล้วสินะ มอน่าละ
    ถือโอกาสพามาบ้านเรยอ่า แล้วๆๆๆๆ มีเช็ดตัวให้อี๊กกกกก ถอดเสื้อ!!!!!!! เอิ่มถ้าจะขนาดนี้ พี่ว่า แฮะๆๆ 
    แอบกลัวน้องแทมเธอไม่รอด แต่ที่ไหนได้มินโฮเจ็นเทิลแมนเนอะ อิๆๆๆ โดนฟาดไปซะ คุ้มมั้ยนั่นน่ะ 555
    แต่คงคุ้มแหละได้หลายอยู่นะนั่น ทั้งมองทั้งสัมผัส >///<
    ต่อมาก็บอมวิ่น โอ้วววววววววววววววววววววว จูบแรกกกกก วิ่นนี่พี่ไม่แปลกใจ แต่นี่จูบแรกของบอมมี่ 
    ป๊าดดดด น้องวิ่นต้องดีใจใช่ปะคะบอม? ดูถามน้องเข้า เอะอะขู่ เอะอะคุกคามนะเรา จะเอาให้มากกว่าจูบ
    จะทำไรน้องค้าาาาา ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหนคะเนี่ย แต่แอบถูกใจรีดเดอร์ กร้ากกก ^O^
    สรุปบอมวิ่นคือเด็กน้อยให้สร้อยสัญญา อืมมมม ถูกคนแล้วละจ๊ะบอม นี่แหละน้องซองฮยอนของตัว คิ คิ 
    ขอให้รู้ความจริงและเข้าใจกันในเร็ววัน
    มาที่คูที่ดุเดือดมาตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ แซงกี้เจ็บตัวตลอดๆ งานนี้เสียเลือดอีกแล้ว พี่ต้องโทษใครดีเนี่ย
    คยูหรือคิมบอมค้าาาาาา  คนเจ้าเจ็บอยู่ยังจะมาทำให้เจ็บเพิ่มอีก งานนี้เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ 
    สงสารแซงมากมาย คยูก็นะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายพี่ละงงแบบว่าจับอารมณ์คุณชายเธอไม่ทันจริงๆ แล้วที่ว่าพรุ่งนี้
    จะเป็นคยูคนดีคนเดิมน่ะ จริงป่าวคะ ดูแลแซงนิสนึงสิคยูกี้ แบบนี้แซงจะให้อภัยรึเปล่าน้า 
    ขอบคุณน้องสาวมากมายนะคะที่มาอัพให้ พี่รอคอยตอนต่อไปอย่างมาก  5555 สู้นะคะ ^___________^ 

    #326
    0
  10. #325 KawaIiiii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 22:49
    =[ ]=  อ่าว!!
    #325
    0