Fic SS501 Pink Carnation ถึงยังไงผมก็รักคุณ

ตอนที่ 41 : Pink Carnation 35 : จุดเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 พ.ย. 56

Chapter 35

ตอน จุดเปลี่ยน

บริษัท HYS

หลัง จากที่วางสายจากคุณลุงแล้ว ฮยองจุนก็รีบตรงดิ่งมาที่บริษัทพร้อมๆกับคยูจง โดยที่ไม่มีฮยอนจุงมาด้วย พอมาถึงที่หมาย ฮยองจุนก็โผเข้ากอดผู้เป็นลุงด้วยความเสียใจ

คุณลุง!! เกิดอะไรขึ้นกับพี่ยองแซงกับคิบอม.........

ฮยองจุนลูก!! ใจเย็นๆนะ ตอนนี้ลุงรู้แล้วว่ายองแซงอยู่ที่ไหน และเขาจะต้องปลอดภัยแน่นอน เชื่อลุงสิคยองจูโอบกอดหลานตอบพร้อมลูบศีรษะเบาๆเป็นการปลอบโยน

เขาถูกจับตัวไปนะฮะ แล้วจะให้ผมสบายใจได้ยังไงฮยองจุนถามไปสะอื้นไป

นั่นสิครับ!! ที่ พี่ยองแซงหายออกจากบ้านไป ซึ่งมันก็เป็นความผิดของผมเอง แต่เมื่อกี้มินวูก็เพิ่งบอกว่าเขาได้พบกับพี่ยองแซง แล้วทำไมคุณพ่อถึงบอกว่าพี่ยองแซงถูกจับตัวไปคยูจงเองก็งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนกัน เพราะว่าเขาเพิ่งวางสายจากเพื่อนรักเขาไปไม่นานนี่เอง

ก็คนที่จับตัวยองแซงไป มันคือลูกน้องของฉันเองยังไงล่ะ!! ฉันไม่น่าไว้ใจมันจริงๆคยองจูพูดด้วยความแค้น

คุณลุง!! ตอนนี้ก็รู้ว่าพี่ยองแซงอยู่ที่ไหนแล้ว แล้วคิบอมล่ะฮะ!! คิบอมจะเป็นยังไง ฮึก!! คิบอมเขาหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วฮะ ผมจะทำยังไงดี!!” ฮยองจุนปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

ใจเย็นๆนะฮยองจุน!! เดี๋ยวลุงจะบอกให้ตำรวจตามหาเอง ไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะดีขึ้น เชื่อลุงสิ!!” คยองจูพูดปลอบใจฮยองจุนด้วยความสงสารจับใจ

ฮะ!!” ฮยองจุนพยักหน้าให้กับคนในอ้อมกอด

แล้วตอนนี้เราต้องทำอะไรต่อไปล่ะครับ!! ในเมื่อรู้ว่าพี่ยองแซงอยู่ที่ไหนแล้ว เราควรจะส่งตำรวจไปจัดการเลยเลยดีมั้ยครับ!!” คยูจงพูดอย่างร้อนรน เพราะว่านี่มันคงเป็นทางออกทางเดียวสำหรับตอนนี้

ฉันแจ้งแน่!! แต่เราต้องมาวางแผนกันก่อนว่าจะทำยังไง เพราะพรุ่งนี้มันนัดให้ฉันเอาเอกสารไปให้มันแลกกับยองแซง

เอกสาร??คยูจงขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยเอกสาร??คยูจงขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

เอกสารการโอนหุ้นบริษัทของเราน่ะ!!

ว่าไงนะครับ!! หุ้น!! หุ้นบริษัทเนี๋ยนะครับ

ใช่!! มันนัดฉันไว้พรุ่งนี้เช้า  ให้ฉันไปคนเดียวและห้ามแจ้งตำรวจ

ไม่ได้เลยนะครับ คุณพ่อจะไปคนเดียวไม่ได้ ผมจะไปด้วย

 “ผมก็จะไปด้วยฮะคุณลุง

ฮยองจุน!! พูดอะไรออกมาน่ะ มันอันตรายมากเลยนะ นายอยู่รอที่นี่แหละ เดี๋ยวพี่ไปเอง เสียงเข้มดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปรี่มีขลุ่ย

นี่พี่มาได้ยังไง!! แล้วผมจะไปไม่ไปมันเกี่ยวอะไรกับพี่ฮยองจุนมองไปที่ฮยอนจุงอย่างตกใจ ไม่คิดว่าฮยอนจุงจะตามมา

เรื่องพี่มาได้ยังไงช่างมันไปก่อนเถอะเถอะนะ นายยังมีเวลาสงสัยพี่ได้อีกนาน แต่ตอนนี้ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่อนุญาตให้นายไปเด็ดขาด

ไม่ฮะ!! ผมจะไป พี่ชายของผมทั้งคน จะให้ผมนั่งรอเฉยๆได้อย่างไง ไม่ว่าจะยังไงผมก็จะไปช่วยพี่ยองแซงฮยองจุนตั้งมั่นไว้อย่างเต็มเปี่ยม ดูดูท่าทางแล้วดูยังไงฮยอนจุงก็ไม่มีทางเห็นด้วยอย่างแน่นอน

ฮยองจุน!!” ฮยอนจุงขึ้นเสียงใส่

เอาล่ะๆๆ ทั้งสองคนใจเย็นๆก่อนนะ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน เดี๋ยวลุงจะให้คยูจงจัดการเรื่องนี้เอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงนะคยองจูพยายามที่จะห้ามทั้งสองคนให้ใจเย็น

คุณคยูจงให้ผมไปด้วยนะฮะฮยองจุนไม่ฟังเสียงคัดค้านของฮยอนจุงแต่อย่างใด เขาเดินตรงเข้าไปขอร้องคยูจงพร้อมน้ำตา

เอ่อ.........คยูจงทำสีหน้าลำบากใจ ไม่รู้จะตอบกลับฮยองจุนยังไง

นะฮะคุณคยูจง นะฮะคุณลุง!!” ฮยองจุนสะอื้นร้องไห้อย่างน่าสงสาร

เอ่อ.....คือว่าคยูจงได้แต่มองหน้าคยองจูเพื่อขอความช่วยเหลือ

งั้นก็ตามใจนาย!! อยากจะทำอะไรก็ทำ เมื่อนายอยากเอาชีวิตไปเสี่ยงกับอันตราย พี่ก็จะไม่ขอยุ่งเรื่องของนายอีก ในเมื่อนายไม่ห่วงตัวเอง ก็เชิญนายทำให้สิ่งที่นายอยากจะทำแล้วกัน ฮยองจุน!!”

/ปั้ง!!\

เสียงกระแทกประตูของฮยอนจุงที่เพิ่งเดินออกไปทำให้ฮยองจุนสะดุ้งขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อมองแผ่นหลังของฮยอนจุงที่เดินออกไป ก็ทำให้ฮยองจุนนั้นสะอื้นร้องไห้หนักกว่าเดิมขึ้นไปอีก

อ่า มันก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วนี่เนอะ!! ตกลง ลุงจะให้ฮยองจุนไปด้วย แต่เราจะดูแลตัวเองได้ใช่มั้ย!! เพราะไปที่นั่นมันอันตรายมากนะ ลุงเป็นห่วงความปลอดภัยของเราน่ะ

......................................ฮยองจุนยังคงสะอื้นร้องไห้ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอข้าง

ฮยองจุน!! ฮยองจุน!! เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอคยองจูเอื้อมมือใบแตะที่แขนฮยองจุนเบาๆก็รู้สึกถึงไอความร้อนจากตัวฮยองจุนได้

มะ.....ไม่เป็นไรฮะ ผมสบายดี ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะฮะ แล้วพรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้านะฮะ

ฮยองจุนยิ้มให้คยองจูบางๆเพื่อยืนยันว่าตัวเองนั้นไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็ดูเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ซะแล้ว

อ่ะ!! ไหวหรือเปล่าฮยองจุน ผมว่าคุณพักที่นี่เถอะครับคยูจงรีบเอื้อมมือไปประคองรับตัวของฮยองจุนที่กำลังจะล้มลงเอาไว้ก่อนที่ฮยองจุนจะล้มลงกับพื้น

ผมไม่เป็นไรฮะ ผมยังไหว ขอบคุณฮะฮยองจุนเอามือกอบกุมศีรษะไว้อย่างเจ็บปวด ก่อนที่จะพยุงตัวเองให้ยืนในท่าตรง

ไหวอะไรกันล่ะ ลุงว่าไม่ไหวแล้วล่ะแบบนี้ นอนพักที่นี่ซะ เดี๋ยวลุงจะให้คยูจงคอยดูแลฮยองจุนเอง ห้ามขัดลุงแล้วนะ ถ้าฮยองจุนไม่เชื่อลุง พรุ่งนี้ลุงคงให้ฮยองจุนไปด้วยไม่ได้คยองจูพูดอย่างเด็ดขาด

คุณลุง.............ฮยองจุนเรียกเสียงเบา

ว่ายังไง ฮยองจุนจะกลับบ้านหรืออยู่ที่นี่คยองจูเอ่ยถามอีกครั้ง

ก็ได้ฮะ ผมไม่กลับก็ได้ฮยองจุนเอ่ยยอมอย่างเสียไม่ได้

ถ้างั้นคยูจงพาฮยองจุนขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องพักชั่วคราวได้เลยนะ เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องเอกสารให้พร้อม ฝากดูแลฮยองจุนด้วย

ได้ครับคุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ...........ไปครับ คุณฮยองจุนคยูจงเข้าไปประคองฮยองจุนอีกครั้ง ก่อนที่จะพาฮยองจุนไปยังห้องพักสำรอง

คยองจูมองทั้งสองคนจนลับตา มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อเบอร์ไปยังปลายสาย

ฉันว่าถึงเวลาที่นายจะต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้วล่ะ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ ปิดคดีนี้ให้ได้ เรื่องทุกอย่างจะได้จบสักที

/ครับ!! ผมจะทำทุกอย่างให้เต็มที่\

เสียงปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

_____________________________________

โกดัง XXX

ช่วงเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างบางที่หัวใจแตกเป็นเสียงๆ คิบอมนอนนิ่งพร้อมเรือนร่างเปลือยเปล่าร้องไห้อยู่บนเตียง โดยที่มีจองมินกำลังกอดร่างเล็กเปลือยเปล่าเอาไว้อยู่

คิบอม.......จองมินกระซิบเรียกคนในอ้อมกอดเบาๆ

..............................................คิบอมยังคงนอนนิ่งสะอื้นร้องไห้อย่างไม่หยุด

ฉันขอโทษที่ทำอะไรโดยที่ไม่ยั้งคิด แต่ฉันรักนายนะคิบอมจองมินเอื้อมมือปาดน้ำตาบนใบหน้าคิบอมเบาๆ

..............................................

ช่วยพูดกับฉันสักคำได้มั้ยคิบอม อย่าเอาแต่นอนนิ่งอยู่อย่างนี้สิจองมินเอื้อมมือไปแตะบ่าเปลือยเปล่าของคิบอมแล้วบีบมันเบาๆ

..............................................

คิบอม

สุดท้ายคิบอมก็ยอมเงยหน้ามองจองมินอย่างช้าๆ แต่แววตาของคิบอมนั้นกลับเปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คิบอมคนเดิม นัยน์ตาแดงแข็งกร้าวจ้องคนตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง

เอามือสกปรกของแกออกไปจากตัวฉัน!!”

คิบอมจองมินรีบชักมือกลับทันทีที่ได้ยิน คนตัวโตค่อยๆลุกจากที่นอนอย่างเสียไม่ได้ มือใหญ่รีบคว้าเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นมาใส่ให้เข้าที่

อากาศหนาวอย่างนี้ นายควรจะรีบๆใส่เสื้อผ้าของนายได้แล้วนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาซะเปล่าจองมินก้มหยิบเสื้อผ้าของคิบอมที่อยู่บนพื้นวางกองไว้ข้างๆตัวคิบอม

ให้ฉันตายยังดีซะกว่าต้องมาทนเห็นหน้าแกอยู่อย่างนี้!!” คิบอมตอบเสียงเรียบ

ฉันคงปล่อยให้นายตายไม่ได้หรอก เพราะฉันยังไม่ได้ชดใช้กับสิ่งที่ฉันทำไว้กับนาย ต่อให้มีคนเอามีดมาแทงฉันหรือเอาปืนมายิงฉัน ฉันจะไม่ยอมตายจากนายไป จนกว่าฉันจะชดใช้กับสิ่งที่ฉันทำไว้กับนาย

ถ้าเป็นอย่างนั้น คงเป็นฉันเองที่ต้องตายทั้งเป็น

เหมือนถูกเหล็กแหลมทิ้มแทงร่างกาย จองมินมองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด ทั้งความรู้สึกผิด ความเจ็บปวด ความสงสาร ถูกรวมเข้าด้วยกัน แม้ในใจอยากจะเอ่ยคำพูดอะไรออกมา แต่แค่มองคนตรงหน้าที่กำลังร่ำร้องไห้อย่างเจ็บปวดทั้งกายและใจ คำพูดที่คิดอยากจะพูดก็ถูกกลืนกินกลับเข้าสู่ความคิดไปเช่นเดิม

_____________________________________

ต่อ...............................................
 

เช้าวันรุ่งขึ้น

ลุกขึ้นมาสิ ฉันพาใครบางคนมาเจอนาย วอนบินสะกิดยองแซงเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น

ใคร!!!” ยองแซงงัวเงียลุกขึ้นมาตามคำสั่ง แต่ยังไม่ทันได้ลืมตามอง เสียงที่คุ้นเคยก็สอดแทรกเข้ามาในหูให้ได้ยินอย่างชัดเจน

พี่ยองแซง......ฮึกกกกก ยองแซงปรือตามองอย่างตื่นเต้นปนตกใจเมื่อได้เห็นคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

คะ.....คิบอม

พี่ยองแซง........T_T” ไม่มีคำพูดใดออกมาอีกหลังจากได้เอ่ยชื่อคนตรงหน้าออกมาทั้งน้ำตา คิบอมรีบวิ่งเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างคิดถึงจับใจ

พี่ยองแซง............พี่ยองแซง เขายังคงพูดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยองแซงดึงคิบอมเข้ามากอดด้วยความคิดถึงไม่ต่างกัน สองพี่น้องกอดกันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายคนที่ยืนมองเขาสองคนอยู่

ไม่เป็นไรนะคิบอม พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ยองแซงได้แต่กอดปลอบแค่นั้น เพราะในใจเขาเองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากคิบอม ความกลัวที่ยังไม่จางหายไป

ฉันให้โอกาสพวกนายได้อยู่ด้วยกันสักสองสามชั่วโมงแล้วกัน แล้วอย่าตุกติกล่ะ ไม่อย่างนั้นประธานฮอผู้เป็นที่รักของพวกนายมีปัญหาแน่ วูบินพูดทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

พี่ยองแซง เขาเป็นใครฮะ ทำไมต้องจับพวกเรามาด้วย เมื่อผู้ร้ายเดินออกไป คิบอมก็เปิดคำถามขึ้นมาเพื่อคลายสงสัย

มันเป็นใคร ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญก็คือ ทำไมนายถึงถูกจับตัวมาได้ มันเกิดอะไรขึ้นคิบอม

คือว่า ผมถูกหลอกให้มาที่นี่  ตอนแรกผมคิดว่าเป็นจองมินที่ส่งข้อความมาให้ผม ผมไม่รู้ว่ามันเป็นกำดัก ผมเลย...... ผมเลย คิบอมไม่สามารถพูดอะไรต่อได้มีเพียงน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

จองมิน..........อีกแล้ว ยองแซงเอ่ยชื่อออกมาเสียงสั่น

เอ่อ.....ผะ.....ผมขอโทษฮะพี่ยองแซง ผมลืมไปว่าไม่ควรจะพูดถึงเขาตอนอยู่กับพี่ ผมขอโทษนะฮะ พี่ช่วยทำเป็นลืมเรื่องที่ผมพูดไปเมื่อกี้ด้วยนะฮะ ผมขอโทษจริงๆ คิบอมเอ่ยขอโทษทันทีที่นึกขึ้นได้

ไม่เป็นไรคิบอม พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ แต่ว่าพี่ขอถามอะไรนายหน่อยได้ไหม

ได้สิฮะ

จองมิน นายคนนั้น คนที่ทำให้นายทะเลาะกับฮยองจุนผู้เป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกับนายจนเป็นเรื่องใหญ่ พี่ชายแท้ๆของนาย นายรักเขามากเลยเหรอ จองมินคนนั้น?? คำถามของยองแซงทำให้คิบอมนิ่งเงียบไป เขาก้มหน้าลงไม่เอ่ยคำพูดใดออกมา

.................................................

ตอบพี่สิคิบอม นายรักเขาคนนั้นจริงๆใช่มั้ย

พี่ยองแซง........ผม

คนที่เขาเกือบจะฆ่าพี่ตาย คนที่พี่ต้องคอยหลบหลีเขามาตลอด คนคนนั้น นายรักเขามากเลยใช่มั้ย ตอบพี่สิคิบอม

ผมไม่รู้..... ตอนนี้ผมเองก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าผมต้องการอะไรกันแน่ ผมรู้เพียงแค่ว่าเขาย่ำยีผม ทำร้ายจิตใจผม จนตอนนี้หัวใจของผม......มันเจ็บมากๆฮะพี่ยองแซง คิบอมมองหน้ายองแซงด้วยดวงตาที่แดงก่ำไปกว่าเดิม

โธ่!! คิบอม ทำไมนายถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ พี่เป็นพี่ของนายแท้ๆกลับช่วยอะไรนายไม่ได้เลย พี่ขอโทษนะคิบอม พี่ขอโทษ ยองแซงดึงคิบอมเข้ามากอดปลอบด้วยความอบอุ่น ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ แต่ในตอนนี้ การปลอบใจเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

ด้านริมประตูทางเข้า จองมินยืนพิงประตูแอบฟังอยู่ได้สักพักใหญ่ เขามองไปที่คนรักที่อยู่ตรงหน้าอย่างเจ็บปวด เพราะเขาเป็นคนทำให้คนที่เขารักต้องเสียใจเพราะตัวเขาเอง

เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ฉันทำผิดไว้กับนาย ฉันจะเป็นคนจบทุกอย่างตัวตัวฉันเอง

/ไว้ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะกำจัดนายทิ้งเอง ไม่ต้องเป็นห่วงปาร์คจองมิน ฉันจัดการนายแน่ : วอนบิน\

ถ้าฉันรอด ฉันสัญญาว่าฉันจะขอดูแลนายไปตลอดชีวิต ฉันจะรักนายให้มากกว่าชีวิตที่เหลือของฉัน ฉันให้สัญญา คิบอม!!”

ทางด้านนอกโกดัง เสียงรถที่คุ้นเคยจอดเทียบอยู่หน้าทางเข้าโกดัง ฮอคยองจูเดินลงจากรถเพียงลำพังพร้อมเอกสาร มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะโทรออกไปที่เบอร์ใครคนหนึ่ง

ฉันพร้อมแล้ว เริ่มปฏิบัติการได้ คยองจูพูดจบก็เดินเข้าไปในโกดังอย่างกล้าหาญ ภายในโกดังร้าง ที่มีทางเข้าสับซ้อนสลับซ้ายขวาไปมาจนหน้าเวียนหัว จนสายตาเหลือบไปเห็นลูกศรชี้อยู่ตรงเสาต้นหนึ่ง คยองจูเดินตามลูกศรที่เสาชี้ไปอย่างมุ่งมั่น จนในที่สุดก็ถึงที่หมาย คยองจูมองสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างเป็นห่วง ลูกชายคนเดียวของเขาและหลานชายสุดที่รัก.........

คิบอม หลานมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

คุณพ่อ!! // คุณลุง!!” ทั้งสองเอ่ยถึงคนตรงหน้าออกมาพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มแห่งความหวัง หวังว่าอีกม่นานเขาคงจะได้ออกไปจากที่นี่กันอย่างแน่นอน

ยองแซง!! คิบอม!!” คยองจูจะเดินเข้าไปหาทั้งสองคน แต่ก็ถูกขัดด้วยร่างของใครบางคนที่เอาเหล็กด้ามยาวพาดบ่ามายืนขวางไว้ตรงหน้าซะก่อน

จะเดินเข้ามาหากันง่ายๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะครับ ทุกอย่างต้องเป็นขั้นตอน วอนบินพูดดอย่างเหนือกว่า สายตาก็เหลือบมองไปที่กระเป๋าใบที่คยองจูถือมาอย่างตื่นเต้น

ฉันไม่คิดเลยว่าคนที่ฉันไว้ใจอย่างนายจะหักหลังฉันอย่างนี้ ฉันเสียใจจริงๆวอนบิน คยองจูมองอย่างผิดหวัง

นั่นมันเป็นเพราะแก แกทำตัวของแกเอง แกไม่เคยสนใจฉัน ฉันทำทุกอย่างเพื่อบริษัทแกมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยได้อะไรตอบแทนกับความดีที่ฉันทำเลย วอนบินชี้ด้ามเหล็กไปตรงหน้าคยองจู ดวงตาแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่เขาพูดประโยคที่อัดอั้นตันใจออกมา

ฉันรู้ รู้ว่านายทำเพื่อฉันมามากแค่ไหน ฉันรับรู้ทุกอย่างว่านายเคยช่วยเหลืออะไรฉันบ้าง ฉันรู้สึกขอบคุณนายทุกครั้งที่พยายามช่วยบริษัทให้เจริญรุ่งเรือง แต่ฉันกลับไม่เคยรู้เลยว่าการกระทำของฉันทำให้นายเข้าใจผิดไปมากขนาดนี้ ฉันเองก็เป็นห่วงนายเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง นายไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยใช่มั้ยวอนบิน

.............................................

จำได้มั้ย นายเคยบอกฉันว่าอะไร เมื่อตอนที่นายเจอกับฉันครั้งแรก ใช่ นายอาจจะจำมันไม่ได้ในตอนนี้ แต่ฉันจะบอกนายอีกครั้ง เพื่อให้นายได้คิดใหม่กับสิ่งที่นายกำลังทำอยู่

............................................. วอนบินยืนนิ่งไม่สั่นสะท้าน

นายเคยบอกกับฉันว่า..........

หุบปาก!!!” 

/ตุ๊บ!!\

วอนบินเหวี่ยงด้ามเหล็กฝาดลงที่แขนขวาของคยองจูอย่างแรงจนล้มไป

คุณพ่อ // คุณลุง

ฉันผิดหวังกับแกจริงๆวอนบิน ฉันเสียใจที่ไว้ใจคนอย่างนาย

หึ!! พูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว ต่อจากนี้ไปบริษัทจะต้องเป็นของฉันคนเดียว จำเอาไว้!!”

...................................... คยองจูนิ่งเงียบไร้คำพูดใดๆ

ไม่นะ!!!!!!”

/ตุ๊บ!!\

คยองจูหลับตารับชะตากรรมของตัวเองแต่เขาได้สร้างเอาไว้ แต่การถูกตีครั้งที่สอง ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกเจ็บเหมือนที่โดนไปครั้งแรก และทุกอย่างก็ถูกเฉลยเมื่อเขาลืมตาขึ้นมอง มันไม่ใช่เขาที่โดน แต่มีใครอีกคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามารับเคราะห์ไปแทน

ไม่นะ!! คิบอม!!” สิ้นเสียงตะโกนของยองแซง ร่างของคิบอมก็ร่วงไปกองลงกับพื้น ยองแซงรีบวิ่งเข้าไปหาคิบอมอย่างลืมกลัว

คิบอม!!!!”คยองจูหันไปมองข้างๆตัวเองเห็นคิบอมนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงสายตาที่เริ่มจะเรือนลาง คยองจูจับคิบอมมาโอบกอดไว้ด้วยความรัก น้ำตาใสๆเริ่มไหลออกมา เมื่อเห็นคิบอมนอนนิ่ง สายตาที่เริ่มจะปิด ยิ่งทำให้หน้าเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก

คิบอม!! คิบอม!! อย่าเป็นอะไรนะคิบอม ฮึก!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ช่วยด้วย!! ช่วยฉันด้วยยังไม่ทันที่ยองแซงจะวิ่งไปถึงคิบอม ยองแซงก็ถูกกระชากจับตัวเอาไว้เสียก่อน

ยองแซงลูกพ่อ คยองจูที่ยังคงกอดคิบอมไว้อยู่มองไปตามเสียงของยองแซงก็ยิ่งตกใจมากไปกว่าเดิม ลูกชายของเขากำลังอยู่ในเงื้อมือของคนเลวนั่น

อยู่นิ่งๆสิ ไม่งั้นฉันยิงนะ!!!” วอนบินชักปืนออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง แล้วจ่อเล็งไปที่ด้านหลังของยองแซงเพื่อขู่ ยองแซงชะงักเงียบไป

คิบอม!!!” ยองแซงได้แต่มองคิบอมที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อทั้งน้ำตา

อีกทางด้านหนึ่ง

ฮยองจุนกับคยูจงที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ข้างนอก ฮยองจุนแทบใจสลายเมื่อเห็นตอนคิบอมวิ่งเข้าไปรับเคราะห์แทนอย่างนั้น ฮยองจุนแทบจะวิ่งเข้าไปข้างในเพื่อเข้าไปดูน้องชายสุดที่รักของเขาที่ต้องนี้ได้รับบาดเจ็บหนัก แต่กลับถูกคยูจงรั้งเอาไว้ และถูกเขาเตือนสติเอาไว้

คุณฮยองจุน!! คุณต้องใจเย็นๆนะ อย่าเพิ่งวู่วาม ถ้าคุณเข้าไปตอนนี้ เราเสร็จพวกมันแน่ รอตำรวจมาก่อนนะครับ ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงพวกเขามากแค่ไหน แต่เราเข้าไปตอนนี้ยังไม่ได้ คยูจงกวาดสายตาเขาไปข้างในอย่างทั่วถึงและทำให้รู้เลยว่า วอนบินไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียว มีคนกำลังซุ่มดูเหตุการณ์อยู่นับสิบ มันพร้อมที่จะฆ่าทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น เมื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉิน

คยูจง!! ผมควรทำยังไงดี คิบอมของผม น้องชายของผม แล้วผมจะอยู่ยังไง!! ถ้าไม่มีคิบอมแล้วผมจะอยู่ได้ยังไง ฮยองจุนทรุดลงบนพื้นอย่างเสียใจ ในตอนนี้คยูจงทำได้เพียงกอดปลอบใจและคอยเตือนสติของฮยองจุนเอาไว้เท่านั้น

เดี๋ยวทุกอย่างจะต้องดีขึ้น เชื่อผมนะ

ฮึก!!! คิบอม ฮืออออออออออฮยองจุนกอดคยูจงแน่นอย่างต้องการที่พึ่ง ตอนนี้เขาขาดคนอยู่ข้างกาย และอยู่อย่างโดดเดี่ยว เพราะ คนๆนั้น ที่พึ่งที่ดีที่สุดของเขา ไม่ได้อยู่ที่นี้ เขาหายไปแล้ว หายไปตั้งแต่เมื่อวาน.......

/พี่ฮยอนจุง พี่อยู่ที่ไหน ผมต้องการพี่ T^T\

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

613 ความคิดเห็น

  1. #605 SB-Kawaii (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 21:00
    ดราม่าสุดพลัง T____T เหตุการณ์นี้จะจบยังไงกันนะ
    #605
    0
  2. #604 love ss501 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 23:15
    บอมมี่จะเปนไรมากมั๊ยนั่น แล้วจุงไปไหน มาช่วยน้องเร็ว
    #604
    0
  3. #603 Queenjj (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 22:31
    ดราม่าจริงด้วยค่ะไรต์เตอร์น้องแนน55

    ตอนฉากสำคัญทำไมไม่มีพระเอกโผล่มานะอิอิ

    น้องบอมโดนตีเลยเห็นมั้ยหุหุ จุนนี่ก็คงเป็นห่วงอยากจะตามไปหาพี่ยองแซงให้ได้

    เด็กน้อยเอ๊ยยยย พี่จุงห้ามก็ไมีฟังแล้วพอคราวนี้เงาคุณชายจุงไม่ปรากฎตัวเลย55

    หายต๋อมสงสัยจะเคืองอยู่มิใช่น้อย โทษฐานห้ามแล้วไม่ฟังกร้าก

    ห่างหายไปนานเลยนะคะ ขอบคุณที่กลับมาอัพฟิคสนุกๆให้อ่านกัน รอตอนต่อไปน้า

    สู้ๆค่า^^
    #603
    0
  4. #601 Kim ss (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 20:50
    ลุ้นกันน่าดูว่าจะมีคนมาช่วยได้ทันมั้ย คิบอมกำลังแย่
    แต่คนอื่นๆก็ได้แต่มองดู น่าเป็นห่วงจังเลย
    ส่วนจุนนี่...หนูดื้อดึงไปรึเปล่า พี่จุงเค้าเป็นห่วงถึงได้ห้าม
    กลายเป็นผิดใจกันเลย จุงก็อย่าโกรธน้องบ่อยซิ
    งอนกันหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังคิดถึงกันตลอด
    รีบๆกลับมาหาจุนนี่นะ คยูจะช่วยอะไรได้บ้างมั้ย
    ในเมื่อคนร้ายวางกำลังไว้เยอะ จองมินนล่ะ จะทำยังไง

    หนูแนนหายไปนานเลย ช่วงนี้เป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเรา
    ดีใจกับการกลับมาของดั๊บและฟิคหนูจ้ะ ดูอลังการมาก 55555
    เอ๊ะ! แล้วเห็นแว๊บๆ มีใครมาดงโฮเบบี๋นะ อิอิ
    #601
    0
  5. #600 ★Primadonna (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 19:26
    กลิ่นดราม่าหึงเลยนะครับโถ่ -0-;;;
    ว่าแต่มีใครเห็นดงโฮเบบี๋ของผมมั้ย 55 #ผิด
    #600
    0
  6. #599 _สายลม_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 16:31
    เรื่องราววุ่นวายหนักไปกว่าเดิมอีก สงสารน้องบอมมากตอนนี้เป็นไงบ้างแล้วเนี่ย งื้อ!!!!

    เมื่อไหร่ตัวร้ายจะโดนกรรมนามสนองซักทีมันมากไปแล้วนะ นี่จะมีใครต้องเจ็บตัวอีก

    2hj ท่าทางอาการหนัก จุนนี่ละก็ทีตอนนั้นไม่ฟังพี่เค้าทีตอนนี้มาเรียกหาแล้วพี่เค้าจะมาทันมั้ยล่ะ

    ขอให้จุงรีบมาด้วยเถิด ขอให้คยูจัดการและช่วยทุกคนได้ แล้วมินล่ะ???

    รอติดตามต่อไปนะคะ กำลังเข้มขนมากอะ ไรเตอร์ fighting
    #599
    0
  7. #598 Kim ss (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 14:51
    โพสต์เม้นต์ซ้ำอ่า แหะๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 มีนาคม 2556 / 14:53
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 27 มีนาคม 2556 / 14:55
    #598
    0
  8. #597 Kim ss (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 14:50
    นี่เจ้ไม่ได้เข้ามานานจนไม่รู้ว่าหนูแนนอัพฟิคเลยหรือนี่555 แย่จริง คิดถึงทั้งไรเตอร์และฟิคด้วยจ้ะ...

    ตอนนี้จุงโกรธจุนนี่อีกแล้วเพราะความดื้อดึงของจุนนี่ พี่เค้าเป็นห่วงนะ คู่นี้สามวันดีสี่วันทะเลาะจริงๆเลย แล้วท่าทางจุนนี่จะไม่สบายอีกด้วยซิ เป็นห่วงนะ อิอิ

    มาคู่มินบอมก็ดราม่าเพราะความโกรธของน้องบอม เอาใจช่วยให้น้องหายโกรธเร็วๆนะ

    แล้วยองแซงล่ะจะปลอดภัยรึเปล่า? คยูจะช่วยได้มั้ย? หนูแนนมาต่อเร็วๆนะ ^^ เจ้รออยู่ทุกเรื่องเลย

    #597
    0
  9. #596 love ss501 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 22:40
    เฮ้อออออออ~กว่าจะเข้าเว็ปได้ ช่างยากเย็นแท้ เข้ามาอ่านอีกที งง ตอนก่อนจบงัยหว่า 555 แบบว่านานมากกกกกกกกกกกกกกกกก นานจนลืม รออยู่จ้า รออ่านทู๊กกกกกกเรื่อง ตอนนี้ดราม่าจิงจัง รอที่เหลือน๊าาาาา
    #596
    0
  10. #594 _สายลม_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 00:48
    ทำไมถึงได้ดราม่าอย่างงี้น้าาาาา แต่ละคู่ดูจะยิ่งเข้าสู่ภาวะคับขัน
    น้องบอมตอนนี้เกลียดมินไปแล้ว ก็น่าเห็นใจทั้งสองฝ่าย แต่ก็นะ......
    จริงๆมินก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายนะน้องบอม เห็นใจพี่เค้าเถอะคงจะรู้สึกผิดมากอยู่เหมือนกัน
    หวังว่าอะไรๆจะลงเอยด้วยดีนะ หวังว่าน้องบแมจะไม่โกรธเกลียดมากไปกว่านี้ T_T
    มาที่คยูซึ่งตอนนี้คงจะเป็นห่วงแซงมากหวังส่าแผนการกับคุณพ่อที่ตั้งใจทำจะสำเร๊จ
    ช่วยแซงออกมาให้ได้นะ แต่ตอนนี้ห่วงคู่เลิฟย่า 2hj จริงๆ
    ทำไมตกอยู่ในสภาวะไม่เข้าใจกันตลอดๆ ดีกันไปแปปเดียวเอาอีกแล้ว
    แล้วจุนนี่น่ะ จะไหวเหรอ เชื่อพี่จุงเถอะมันอันตรายออกจะตายไป อย่าไปเลยนะ
    ดูดุ๊ไข้ก็ขึ่นอีก เง้อออ คู่นี้รีบๆเข้าใจกันเถอะน้าาาา

    ขอบคุณไรเตอร์ที่มาอีพนะคะ ห่างหายไปนานมาก
    ก็ยังรออยู่ตลอดนะตะเอง พี่ยังรอตอนหน้าต่อไปอีกเรื่อยๆ
    Fighting นะจ๊ะ ^o^
    #594
    0