Fic SS501 Pink Carnation ถึงยังไงผมก็รักคุณ

ตอนที่ 38 : Pink Carnation SF : Christmas With Love (2HJ) Part 4 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 เม.ย. 55

 มาแล้วค่าตามที่บอกไว้ ตอนนี้เป็นตอนจบแล้วจิงๆนะค่ะ ไม่รู้ว่าจะจบถูกใจกันหรือเปล่า แต่หนุก็พยายามอย่างเต็มที่แล้วนะค่ะ แล้วก็ต้องขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้นจนจบนะค่ะ ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้ และที่สำคัญขอบคุณพี่สาวที่ให้คำแนะบางส่วน ถ้าขาดพี่ไปก็คงจะไปไม่ถูกเช่นกัน 55 พยายามทำให้หวานเต็มที่แล้วนะค่ะ ไม่รู้ว่าจะหวานถูกใจกันมั้ย แต่ก็ต้องขอขอบคุณทุกคนที่เสียสละเวลามานั่งอ่านนะค่ะ ตอนจบอาจจะรวบรัดไปนิด แฮะๆๆ

ChRiStMaS WiTh Love

3 วันผ่านไป ณ เกาะเชจู

ว้าวววว!! เวลาผ่านมาเกือบสิบปีที่นี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ นายว่ามั้ย คยูจงจองมินวิ่งเล่นไปรอบๆราวกับว่าไม่เคยพบเคยเห็นที่ที่อยู่ตรงหน้ามาก่อน

นั่นสินะ!! ทุกอย่างยังเหมือนเดิมจริงๆ มันทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆของพวกเราตอนที่ยังเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นอยู่จริงๆคยูจงกางแขนอ้าสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด

พูดถึงสมัยหนุ่มๆ ตอนนั้นนายตัวเตี้ยว่าฉันตั้งหลายเซนนี่น่าคยูจง

ไอ้บ้า!! ใครเขามาพูดเรื่องส่วนสูงตอนนี้กัน.....ฉันก็อายคนอื่นเป็นนะ ดูสิ ยองแซงกับฮยองจุนหัวเราะฉันใหญ่แล้ว เพราะนายคนเดียวเลยคยูจงได้แต่สะกิดด่าจองมินเบาๆ เพราะกลัวว่าเสียงของเขาจะไปรบกวนคนอื่น

ไม่เป็นไรฮะ!! ผมไม่ถือ ผมว่ามันก็ตลกดีนะฮะ อิอิ...ใช่มั้ยฮยองจุนยองแซงเองก็ขำขันไปกับคำพูดของจองมินด้วย

นั่นสิฮะ!! ผมก็ว่ามันตลกดีนะฮะ แต่ว่ามันเรื่องจริงเหรอฮะ ที่ว่าคุณคยูจงเตี้ยกว่าคุณจองมินตั้งหลายเซน...คิคิแล้วฮยองจุนก็รวมผสมรวมโรงกับยองแซงและจองมินขำขันเรื่องส่วนสูงของคยูจงกันยกใหญ่

นี่!! ไม่ใช่เวลามาขำนะ ฉันพามาเที่ยว ไม่ได้พาพวกนายมายืนหัวเราะฉัน โดยเฉพาะนายยองแซง ขำมากใช่มั้ย ห๊า!!” คยูจงตะโกนโหวกเวกเสียงดัง เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่ข้างเขาเลยสักคน ทั้งสามคนยังคงหัวเราะคยูจงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อเห็นคยูจงโมโหและขี้โวยวายอย่างนี้ก็ยิ่งอยากจะแกล้งกันยกใหญ่

ไม่ใช่เวลามาขำ!! มากับฉันเดี๋ยวนี้นะยองแซงคยูจงคว้าแขนยองแซงได้ก็รีบพาเดินออกไปต่อหน้าต่อตาฮยองจุนกับจองมิน

จะไปไหนฮะ!! เดี๋ยวสิคุณคยูจงยองแซงได้แต่ร้องโวยวาย แต่คยูจงก็ไม่ฟังเรียกร้องอะไรของยองแซงทั้งนั้น

เฮ้อ!! นั่นมันจะทำอะไรของมันนะ.....ต้องขอโทษฮยองจุนแทนเจ้าคยูจงมันด้วยนะ ฉันล่ะสงสารยองแซงจริงๆ ไม่รู้อยู่ทำงานกับมันทั้งวันไปได้ยังไง ทั้งเอะอะ เสียงดัง ขี้โวยวาย

เขาคงชินแล้วล่ะฮะ!! คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก

นั่นสินะ!! ถ้าไม่อย่างนั้นยองแซงก็คงบ่นออกมาตั้งนานแล้วล่ะ......แล้วฮยองจุนรู้บ้างหรือเปล่าว่าทำไมเขาสองคนถึงได้เป็นอย่างนั้น

รู้สิฮะ!! ผมดูเขาสองคนออกมาตั้งนานแล้วล่ะฮะ

แล้วฮยองจุนไม่ว่าอะไรเหรอ ถ้ายองแซงเขาจะรักกับคยูจง

แล้วผมจะว่าอะไรได้ล่ะครับ ในเมื่อเขารักกัน ผมก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ดีซะอีก ผมจะได้เห็นพี่ยองแซงมีความสุขกับความรักสักที แล้วคุณล่ะฮะ!! ไม่คิดจะมีความรักบ้างเหรอฮะ เอ!! หรือว่าคุณแอบชอบผมแต่ไม่ยอมบอกฮะ

บ้าน่าฮยองจุน!! พูดเป็นเล่น ฉันเป็นเจ้านายนายนะ

ฮะ!! ก็แค่ล้อเล่นนิดเดียว ทำเป็นเดือดร้อนไปได้

ต่อปากต่อคำเก่งนะเรานะว่าแล้วก็อดที่จะหยิกแก้มแกล้งเลขาคนโปรดของตัวเองเล่นไม่ได้

ถ้างั้นก็ไม่ใช่เลขาคุณสิฮะ!! เจ็บนะเนี๋ยฮยองจุนพูดพร้อมกับถูลอยที่โดนหยิกเมื่อกี้เบาๆ

ค๊าบบบบบคุณเลขาคนเก่ง เก่งอย่างนี้ให้ได้ตลอดเถอะ!!” จองมินพูดแกมประชดพร้อมส่งยิ้มให้เลขาคนโปรดอย่างจริงใจ

วิวทิวทัศน์ของทะเลในยามสาย เต็มไปด้วยแสงแดดเจิดจ้า พร้อมกับคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาฝั่งกระทบหาดทรายเป็นช่วงๆ จองมินกับฮยองจุนเดินเคียงคู่กันเดินเล่นที่ชายหาดที่ไร้ซึ่งผู้คน ระหว่างทางเดินทั้งคู่ก็ไม่ปล่อยให้ความเงียบเหงาเข้าปกคุม ทั้งจองมินและฮยองจุนเองต่างหาเรื่องราวมากมายมาเล่าสู่กันฟังตลอดระหว่างทางเดิน

นี่ก็เที่ยงแล้ว นายกลับที่พักเถอะ!! เดี๋ยวพี่นายจะเป็นห่วงเอา

ฮะ!! แล้วเจอกันตอนเย็นนะฮะฮยองจุนโค้งศีรษะลงเล็กน้อยมารยาท ก่อนที่จะเดินกลับที่พัก

อ้อ!! ฮยองจุน

ฮะ!!” ฮยองจุนหันหลังกลับมาตามเสียงเรียก

นายเองก็ควรจะมีความรักได้แล้วนะ ฮยองจุน!!” จองมินพูดจบ ก็หันหลังเดินกลับไปอีกทาง ทิ้งให้ฮยองจุนจมอยู่กับความคิดของตัวเองไปชั่วขณะ

/นายเองก็ควรจะมีความรักได้แล้วนะ ฮยองจุน!!\

/ฮยองจุน!! พี่รักนาย.......จริงๆนะ\

ไร้สาระน่าฮยองจุน!! กลับที่พักได้แล้วแล้วฮยองจุนก็พยายามที่จะไล่ความคิดต่างๆนาๆที่เข้ามาอยู่ในหัวให้ออกไป

/ติ๊ด!! ติ๊ด!!\

ระหว่างที่กำลังจะเดินทางกลับที่พักนั้น เสียงมือถือของฮยองจุนก็ดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเห็นว่าเป็นใครโทรมา ฮยองจุนก็รีบกดรับทันที

ฮะ!! พี่ยองแซง

/ฮยองจุน อยู่ที่ไหนนะ\

ผมมาเดินเล่นกับคุณจองมินฮะ กำลังจะกลับแล้ว

/พี่เป็นห่วงแทบแย่\

ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงฮะ เอาเป็นว่าผมจะรีบเดินกลับไปไวๆฮะ

/โอเค!! งั้นก็รีบๆมานะ\

ฮะ!! พี่ยองแซง

ฮยองจุนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วรีบเดินกลับที่พักทันที ในระหว่างทางเดินก็รู้สึกถึงความผิดปกติเหมือนว่ามีคนกำลังเดินตามเขาอยู่ ฮยองจุนชะงักยืนอยู่กับที่แล้วหันหลังไปดูอย่างรวดเร็ว แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าเพราะไม่มีใครอยู่แถวๆนั้นเลยสักคนเดียว

ไม่เห็นมีใครสักคนเลยฮยองจุนเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้เอะใจอะไร เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเขาจึงเดินหน้ากลับที่พักต่อไป

ฟู่!! เกือบโดนจับได้แล้วเชียวร่างของใครบางคนพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ไม่ถูกจับได้ เขามองตามฮยองจุนไปจนลับตาแล้วยิ้มออกมาอย่างสุขใจ

 

 

หลังจากทางอาหารพร้อมกันทั้งบริษัทแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจส่วนตัว คยูจงกับจองมินบอกว่าอยากจะไประลึกความหลังเมื่อครั้งล่าสุดที่เคยมาด้วยกันจึงแยกจากทุกคนออกมา ตอนนี้ฮยองจุนกับยองแซงกำลังเดินเที่ยวชมบรรยากาศในยามค่ำคืนที่หาดทราย

เดี๋ยวนายเดินเล่นอยู่แถวๆนี้ก่อนนะฮยองจุน พี่ปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำสักหน่อยนะยองแซงเอามือกุมท้องนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดสุดๆ

เอ่อ!! ได้ฮะพี่ยองแซง รีบไปแล้วรีบมานะฮะ

โอเค!! นายก็อย่าเดินไปไกลมากนะเข้าใจมั้ย!!”

ฮะ!! พี่ยองแซงฮยองจุนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

หลังจากนั้นยองแซงก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนฮยองจุนยังคงเดินเล่นแถวๆชายทะเลอยู่เพียงลำพัง ก่อนที่จะหาที่นั่งพักแถวๆโขดหินใหญ่ที่ถูกสร้างเอาไว้เป็นที่พักยามเหนื่อย จนเวลาผ่านไปเกือบจะยี่สิบนาทีอยู่แล้ว ก็ยังคงไร้วี่แววของยองแซง ฮยองจุนนึกเป็นห่วงขึ้นมาก็เลยรีบโทรหายองแทนทันที แต่ปรากฏว่าติดต่อยองแซงไม่ได้

หายไปไหนของเขานะฮยองจุนยังคงพยายามติดต่อยองแซงอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ติดต่อยังไม่ได้อีกเหมือนเดิม

/วี๊ด!! ปัง!!\

ฮยองจุนสะดุ้งตกใจกับเสียงพลุที่ได้ยิน เขาลุกขึ้นยืนแล้วแหงนหน้ามองไปบนฟ้า พลุนับสิบกว่าลูกยังคงดังติดกันอย่างต่อเนื่อง

สวยจัง!!” ฮยองจุนยังคงตื่นเต้นกับแสงสีของพลุอย่างไม่ได้สนใจรอบข้าง มิหนำซ้ำยังหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปไปอีกสองสามรูปด้วย

อีกทางด้านหนึ่ง

ยุงกัดจะตายอยู่แล้ว!! นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรเนี๋ยเสียงบ่นของจองมินออกมาเป็นระลอก เมื่อเขาต้องทนนั่งตากลมตากยุงอยู่อย่างนี้ก็เพื่อไอ้เพื่อนรักเพียงคนเดียว ที่ลงทุนขอร้องให้ช่วยอย่างเอาเป็นเอาตาย

อย่าบ่นมากเลยน่า!! รีบๆจุดให้เสร็จเร็วๆเข้าจะได้ไปจากตรงนี้สักทีคยูจงที่กำลังยื่นพลุให้จองมินก็บ่นใส่จองมินไปด้วย

ยังไม่ถึงไฮไลท์เลยนะฮะ!! อย่าเพิ่งบ่นกันนักสิ นี่เป็นสิ่งเดียวที่คุณจะทำเพื่อไถ่โทษให้กับฮยองจุนนะ แล้วก็กรุณาเงียบๆด้วยฮะ!! เดี๋ยวฮยองจุนก็ได้ยินกันพอดี”  ยองแซงรีบห้ามปรามทั้งสองคนก่อนที่เสียงบ่นทั้งหลายนั้นจะดังไปถึงฮยองจุน

กลับมาที่ฮยองจุนอีกครั้ง

ในขณะที่ฮยองจุนกำลังเพลิดเพลินไปกับแสงสีของพลุ ร่างของใครคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ที่หลังของฮยองจุนโดยที่ฮยองจุนนั้นยังไม่รู้ตัว และแล้วเสียงพลุก็หยุดลงไปพร้อมกับแสงสีของพลุที่จางหายไป

อ้าว!! หมดแล้วเหรอเนี๋ย กำลังเพลินเลยฮยองจุนเอ่ยออกมาอย่างน่าเสียดาย แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมาเมื่อเอารูปที่ถ่ายเอาไว้ออกมาดู

/วี๊ด!! ปัง!!\

และแล้วเสียงพลุก็ดังขึ้นมาอีกรอบ ฮยองจุนสะดุ้งตกใจอีกครั้ง แต่เขาก็รีบเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีพลุกำลังกระจายกันอยู่เต็มท้องฟ้า

ตกใจหมดเลย!! นึกจะมาก็มาหรือไงนะ...ใครกันนะที่เป็นคนจุดพลุพวกนี้

ฮยองจุนยังคงยืนชื่นชมความสวยงามของพลุต่อไป จนกระทั่ง......

/ปัง!!\

เสียงพลุลูกสุดท้ายแตกกระจายอยู่บนท้องฟ้า ฮยองจุนทั้งอึ้งและตกใจในคราเดียวกัน เมื่อพลุที่มันแตกออกนั้น สามารถอ่านออกมาเป็นอักษรได้ และข้อความสั้นๆเพียงหนึ่งคำที่ฮยองจุนสามารถจับใจความได้นั้น เหมือนกับว่าเขาเริ่มที่จะเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ทันที

/I’m Sorry\

คงจะอยู่แถวนี้สินะฮยองจุนเลิกตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาทำเป็นไม่สนใจมัน แล้วเตรียมตัวที่จะเดินกลับที่พัก

/สวบ!!\

หลังจากที่เดินได้ไม่กี่ก้าว ไออุ่นจากทางด้านหลังก็เข้ามาแทนที่ ฮยองจุนหยุดนิ่งไม่ขยับไปไหน

พี่ไม่เคยลืมฮยองจุน พี่ไม่เคยคิดที่จะทิ้งฮยองจุนให้เดียวดายเพียงคนเดียว พี่ไม่รู้ว่าการที่ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ มันจะทำให้ฮยองจุนของพี่ต้องเจ็บปวด และพี่ก็รักษาสัญญาของเราเสมอ พี่ไม่เคยลืมสัญญาที่พี่ให้ไว้กับฮยองจุน พี่สัญญากับฮยองจุนไปแล้วว่าพี่จะกลับมา และตอนนี้พี่ก็กลับมาหาฮยองจุนแล้ว แต่ดูเหมือนว่าฮยองจุนจะไม่ต้องการพี่อีกแล้ว พี่ทำลายความเชื่อมั่นของนายไปแล้วฮยอนจุงยังคงโอบกอดฮยองจุนแน่น

เพราะผมรอพี่มานานเกินพอแล้ว แล้วผมก็จะไม่รอพี่อีกแล้ว ผม....ผมเหนื่อยที่จะต้องรอฮยองจุนกัดฟันข่มน้ำตาเอาไว้อย่างยากลำบาก

ไม่ต้องรอแล้วนะ พี่จะไม่ให้ฮยองจุนต้องรอพี่อีกแล้ว พี่จะดูแลฮยองจุนตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พี่จะไม่ทิ้งให้ฮยองจุนต้องเดียวดายอีกต่อไป

/พรึบ!!\

ฮยอนจุงขยับตัวออกห่างจากฮยองจุนไปสามก้าว ก่อนที่จะคุกเข่าลงกับพื้น

พี่ขอโทษ~~” ฮยอนจุงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฮยอนจุงก้มหน้าลงเพราะน้ำตาของลูกผู้ชายกำลังจะร่วงลงสู่พื้นอีกครั้ง แต่ฮยอนจุงก็ปัดมันออกอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ฮยองจุนต้องเห็นน้ำตาของเขา

พี่ยอมทุกอย่าง ไม่ว่านายจะดุ จะด่า จะว่าพี่ยังไงก็ได้ แต่พี่ขอเพียงอย่างเดียว ยกโทษให้พี่สักครั้งได้มั้ยฮยองจุน

ฮยองจุนหันหลังกลับไปมองก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นฮยอนจุงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

คนโง่!! ทำไมถึงต้องยอมทำขนาดนี้ด้วย คุณ.....พี่ไม่มีศักศรีดิ์เลยหรือไง ทำไมต้องยอมคุกเข่าและก้มหัวแบบนี้ด้วย พี่ทำแบบนี้ทำไม ทำแบบนี้ทำไม!!” ฮยองจุนพร่ำออกมาทั้งน้ำตา กำปั้นเล็กๆในมือก็ทุบไปที่อกของฮยอนจุงไม่ยั้ง

เพราะพี่รักฮยองจุน.....ไม่ใช่ว่าพี่จะทำได้แค่นี้ สำหรับฮยองจุนแล้ว จะให้พี่ตายแทนฮยองจุนพี่ก็ทำได้

พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนชะงักมือค้างไว้เหนืออากาศ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากฮยอนจุง และคำพูดนี้ก็ทำให้ฮยองจุนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

พี่ขอโทษ.......พี่ขอโทษ.........พี่........

คำว่าขอโทษถูกกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็ว เมื่อฮยองจุนถลาตัวเองเข้ามากอดคอฮยอนจุงเอาไว้แน่น น้ำใสอุ่นๆของฮยองจุนก็ไหลออกมาจากนัยตาจนเปียกชื้นไปทั่วใบหน้าและแถมยังไหลไปติดกับใบหน้าอันหล่อเหลาของฮยอนจุงอีกด้วย

พอแล้วฮะ.....พอแล้ว.....ผมยอมแล้ว.......ฮึก!!”

ฮยองจุน!!” ฮยอนจุงเอ่ยชื่อฮยองจุนออกมาอย่างดีใจ พร้อมทั้งโอบกอดฮยองจุนตอบอย่างมีความสุข

พี่ฮยอนจุงลุกขึ้นมาเถอะฮะหลังจากกอดกันได้สักพัก ฮยองจุนก็ปล่อยมือออกจากรอบคอของฮยอนจุง แล้วพยุงตัวฮยอนจุงให้ลุกขึ้นยืน

ผมโกหกหัวใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว.....ผม.....ผม.....

ทุกถ้อยคำที่ฮยองจุนเอ่ยขึ้นมา กลับถูกกลืนลงในในคอจนหมด เมื่อฮยอนจุงก้มลงประทับริมฝีปากลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว รสจูบที่อ่อนโยน ทำให้ฮยองจุนเคลิบเคลิ้มจนเผลอจูบตอบฮยอนจุงไปอย่างน่าไม่อาย มือทั้งสองข้างของฮยอนจุงประคองใบหน้าของฮยองจุนเอาไว้ก่อนที่เขาจะค่อยๆไล่เช็ดน้ำตาให้กับฮยองจุน มือทั้งสองข้างของฮยองจุนก็กำค้างอยู่ที่อกทั้งสองข้างของฮยอนจุง

อีกด้านหนึ่ง

/เยสสสสส\

หลังจากปฏิบัติภารกิจสำเร็จทั้งสามคนก็ร้องลั่นอย่างดีใจที่แผนที่วางไว้เป็นไปได้ด้วยดี แต่ก็ลืมไปว่าพวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ ทั้งหมดมองหน้ากันเลิกลั่กปิดปากกันแทบจะไม่ทัน

เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ!!” ยองแซงหันไปต่อว่าคนทั้งสองที่อยู่ข้างๆ

ขอโทษที!! ฉันดีใจเกินไปหน่อยนะจองมินได้แต่ยิ้มแหย่ๆ

ถ้างั้นมัวทำไรกันอยู่ล่ะ!! รีบเก็บหลักฐานแล้วออกไปจากที่นี่กันเถอะคยูจงว่าพลางเก็บเศษซากและอุปกรณ์ต่างๆที่นำมาจัดฉากอย่างเร่งรีบ

รีบไปกันเถอะฮะ!!” ยองแซงรีบช่วยคยูจงขนของอีกแรง แล้วรีบสะกิดจองมินให้เก็บของช่วยกันด้วย

ทั้งสามหอบของที่เอามาใช้ทั้งหมดลอบเดินออกไปตามพุ่มไม้ที่ติดกันยาวๆออกจากบริเวณนั้นไป

กลับมาที่ฮยอนจุงและฮยองจุน

ริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกันอย่างน่าเสียดาย ฮยอนจุงกอบกุมมือของฮยองจุนเอาไว้แน่น พร้อมกันส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรัก

จูบแรกของเราฮยอนจุงพูดออกมาจากหัวใจ ทำให้ฮยองจุนได้แต่เอียงหน้าหลบอย่างเขินอาย

ขอบคุณที่รอพี่มาตลอดสิบปี ขอบคุณที่ไม่เคยลืมคนที่เคยทำผิดกับนาย ขอบคุณที่นายให้โอกาสพี่อีกครั้ง

ฮยองจุนได้แต่พยักหน้าอย่างรับรู้ เพราะในตอนนี้เขาเองก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ มีแต่เพียงใบหน้าที่แดงชมพูของฮยองจุนที่มันยังเปล่งปลั่งไม่ยอมจาง

พี่รักนายนะฮยองจุน!!”

ไม่มีคำพูดไหนที่จะวิเศษไปมากกว่านี้อีกแล้ว ฮยองจุนน้ำตารื่นออกมาอย่างตื่นตันใจที่ได้ยิน เขามองคนตรงหน้าด้วยความรักของเขาทั้งหมดที่มีให้

พี่อนุญาตให้นายร้องไห้จนกว่าจะพอใจ เพราะตอนนี้พี่ก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ร้องออกมาให้หมดนะ ความอัดอั้นตันใจที่นายเก็บเอาไว้มาตลอดสิบปี ปล่อยมันออกมาให้หมด เพราะต่อจากนี้ไป พี่จะไม่มีวันทำให้นายต้องร้องไห้และเสียใจเพราะพี่อีกเด็ดขาด

พี่ฮยอนจุง

ฮยองจุนเอ่ยชื่อออกมาอย่างเบาที่สุดแทบจะไม่ได้ยิน ก่อนที่จะโผเข้ากอดฮยอนจุงแน่น แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่มีหยุด ฮยอนจุงโอบกอดฮยองจุนเอาไว้แน่น พลันน้ำตาของเขาก็แอบไหลออกมาอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงสะอื้นแต่อย่างใด และเขาก็รีบปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว เนิ่นนานกว่าที่ฮยองจุนจะปล่อยอารมณ์ออกไปทั้งหมด อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ฮยองจุนยังคงส่งเสียงสะอื้นแข่งกับคลื่นทะเลที่ซัดเข้าฝั่งอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

 

ค่ำคืนต่อมา

หลังจากได้ทานอาหารร่วมกันเป็นหมู่คณะแล้ว ฮยอนจุงก็พาฮยองจุนปลีกตัวออกมาจากงานเลี้ยงเล็กๆที่ถูกจัดขึ้นมา ฮยอนจุงจูงมือฮยองจุนวิ่งมาจนถึงหาดทราย ก่อนที่จะหย่อนก้นลงกับพื้นแล้วดึงมือฮยองจุนให้นั่งลงตามด้วย

พาผมมาที่นี่ทำไมฮะพี่ฮยอนจุง!! คนอื่นเขากำลังสนุกกันอยู่ข้างใน ทำแบบนี้มันจะดีเหรอฮะ!!” ฮยองจุนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างเป็นกังวล เพราะตั้งแต่เมื่อวานที่เขาปรับความเข้าใจกัน ฮยอนจุงก็ทำตัวติดกับฮยองจุนแจ ชนิดที่ว่าอยู่ด้วยกันเกือบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยก็ว่าได้

ก็พี่อยากอยู่กับฮยองจุนแค่สองคนนี่น่า ฮยองจุนเองก็อยากจะอยู่กับพี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอฮยอนจุงพูดเสียงหวานใสก่อนที่จะเอื้อมมือไปโอบกอดฮยองจุนเอาไว้

คนโมเม!! ผมพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

นายอาจจะไม่ได้พูด แต่ว่าหัวใจของนายเป็นคนพูดแทนทั้งหมดแล้วล่ะ!!” ฮยอนจุงไม่พูดเปล่า เขายังเอามือไปแตะที่อกข้างซ้ายของฮยองจุนเบาๆ

พี่ฮยอนจุงบ้า!!” ฮยองจุนปัดมือของฮยอนจุงที่แตะอยู่ที่อกเขาเบาๆด้วยความเขิน

รู้ตัวบ้างมั้ย!! เวลานายเขิน นายดูน่ารักมากเลยนะฮยองจุนฮยอนจุงพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าฮยองจุนอย่างหลงใหล

น่าแดงอีกแล้ว!! ตอนนี้หัวใจนายคงเต้นแรงน่าดู ขอพี่ฟังด้วยคนสิ!!” ฮยอนจุงยื่นหน้าเข้าไปไกลฮยองจุนทั้งที่มือก็ยังคงโอบกอดฮยองจุนเอาไว้ไม่ยอมห่าง ฮยองจุนที่เขินจนน่าแดงทำอะไรไม่ถูก เมื่อทุกอย่างที่คนตรงข้ามพูดมันเป็นจริงทุกประการ

อ๊าย!! พี่ฮยอนจุง คนฉวยโอกาสฮยองจุนร้องลั่นเมื่อฮยอนจุงยื่นหน้ามาหอมแก้มเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนนี้ฮยองจุนเลยต้องยกมือทั้งสองข้างของตัวเองมาปิดแก้มเอาไว้

คิดว่าปิดแบบนั้นพี่จะทำอะไรไม่ได้หรือไง เด็กน้อย

ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้เอาไว้ซะด้วยนะ

อ๋อ!! เหรอครับฮยอนจุงแกล้งเข้าไปกระซิบที่หูฮยองจุนเบาๆ แต่ก็ทำให้ฮยองจุนออกอาการเขินออกมาไม่น้อยไปกว่าเดิม

เมื่อไหร่จะหยุดล้อผะ.........จังหวะที่ฮยองจุนจะหันหน้าไปต่อว่าฮยองจุน ริมฝีปากของใครอีกคนก็ทาบทับลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

อื้อ.....อืมมมมมริมฝีปากที่ร้อนระอุแนบชิดปิดริมฝีปากของฮยองจุนได้อย่างง่ายดาย ลิ้นเรียวสอดแทรกหาความหวานครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีหยุด

/ปึก!! ปึก!!\

ฮยองจุนทุบอกของฮยอนจุงเพื่อเป็นสัญญาณว่าถ้ายังไม่หยุดเขาอาจจะขาดใจตายได้ ทำให้ฮยอนจุงถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย

คนบ้า!! ผมเกือบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วนะ

พี่ขอโทษ!! แต่พี่กำลังเคลิ้มเลย ขออีกทีนะ......โอ้ยยยยฮยอนจุงพูดอย่างเอาแต่ใจ แต่แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่อฮยองจุนแกล้งหยิกแขนเขาอย่างแรง

พอเลยนะฮะ!! พี่กลายเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ก็ตั้งแต่พี่ได้เจอกับฮยองจุน พี่ก็อยากจะ กอด อยากจะ หอม อยากจะ จูบ อยากจะ........

พอเลยๆพี่กำลังจะพูดอะไรของพี่เนี๋ย!! เกรงใจกันบ้างสิฮะฮยองจุนรีบเอามือปิดปากของฮยอนจุงเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะพูดอะไรที่มันมากมายไปกว่านี้

อองอุนอ่อยอี่อ่อน (ฮยองจุนปล่อยพี่ก่อน)

สัญญาก่อนสิฮะว่าพี่จะไม่พูดสองแง่สองง่ามอีก

/หงึก!! หงึก!!\

ฮยอนจุงได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจสิ่งที่ฮยองจุนพูด แต่ฮยองจุนเองไม่อยากจะเชื่อใจฮยอนจุงได้เต็มร้อยนัก แต่เขาก็เอามือออกจากปากของฮยอนจุงอย่างอ่อนใจ

มือฮยองจุนห๊อมหอม

พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนส่งสายตาโกรธเคืองให้กับฮยอนจุง แต่ก็ไม่ทำให้ฮยอนจุงรู้สึกว่ามันจะน่ากลัวอะไร เพราะว่ามันดูน่ารักไปกว่าเดิมเสียอีกเวลาที่ฮยองจุนโกรธ

อย่าทำหน้าแบบนี้สิ มันจะทำให้นายดูน่ารักไปกว่าเดิมนะ และพี่อาจจะทนไม่ไหวขึ้นมาอีกก็ได้

ชิ!! คนเอาแต่ใจฮยองจุนแอบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด แต่ก็ยังคงไม่พ้นหูฮยอนจุงอยู่ดี

พี่ได้ยินนะ

ก็ได้ยินไปสิฮะ!!” ฮยองจุนกอดอกอย่างงอนๆ

ไม่เอาน่า อย่างงอนเป็นเด็กๆสิ

ผมไม่ได้งอน

ก็เห็นๆกันอยู่ยังจะบอกว่าไม่ได้งอนอีก

ผมไม่คุยกับพี่แล้วฮยองจุนว่าอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะเอียงศีรษะซบลงบนบ่าของฮยอนจุงอย่าเงียบๆ ฮยอนจุงมองการกระทำของฮยองจุนอย่างยิ้มๆ

ทั้งสองคนเลือกที่จะเงียบโดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเป็นเวลานาน ฮยอนจุงใช้มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่เอื้อมไปปัดผมที่ปิดหน้าให้กลับฮยองจุน ส่วนอีกมือก็ยังคงโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงคริสมาสต์แล้ว พี่อยากจะขอพรอะไรหรือป่าวฮะฮยองจุนเหลืบมองนาฬิกาที่อยู่ในมือ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

แค่มีฮยองจุนอยู่ข้างๆพี่แบบนี้ พี่ก็คงไม่ต้องการอะไรแล้วล่ะ และอีกอย่าง พี่ก็ขอมาเยอะจนท่านเทวดาอาจจะเบื่อหน้าพี่แล้วแหละ

ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าเทวดาเบื่อหน้าพี่ เขาก็คงจะเบื่อหน้าผมแล้วเหมือนกันแหละฮะฮยองจุนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

อืม!! ถ้าอย่างนั้น วันนี้เรามาขอพรเป็นครั้งสุดท้ายกันดีมั้ย

ก็ดีเหมือนกันฮะ...เพราะถ้าพรครั้งนี้สมหวัง ผมก็คงไม่ต้องการอะไรอีก

พี่ก็เหมือนกัน

ไม่มีใครพูดคำใดออกมา นอกเสียจากรอยยิ้มที่เปรียบดังคำสัญญา ทั้งสองสบตากันนิ่งราวมนสะกด ก่อนที่ใบหน้าคมจะเลื่อนเข้ามาใกล้

ผมรักพี่นะฮะ!!”

พี่ก็รักนาย ฮยองจุน!!”

ริมฝีปากเลื่อนเข้ามาแนบชิดริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหวานและความอบอุ่น

/ขอให้ฮยองจุนเป็นรักสุดท้ายของผมตลอดไป\

/ขอให้พี่ฮยอนจุงเป็นรักสุดท้ายของผมตลอดไป\

คำอธิฐานที่สื่อถึงกันได้ภายในใจ ฮยอนจุงมอบรสจูบที่หวานซึ้งส่งผ่านไปให้กับฮยองจุน เนิ่นนานกว่าที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะผละออกจากกัน

ฮยองจุนหลบสายตาของฮยอนจุงอย่างเขินอาย แต่แล้วฮยอนจุงก็เอื้อมมือไปจับหน้าฮยองจุนให้หันกลับมาเช่นเดิม ก่อนที่จะบรรจงริมฝีปากจูบที่หน้าผากของฮยองจุนอย่างบางเบา ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดกับฮยองจุน

เมอร์รี่คริสมาสต์ เด็กดีของพี่

ฮยองจุนมองการกระทำของฮยอนจุงอย่างเขินอาย แต่เข้าก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ฮยอนจุง แล้วบรรจงริมฝีปากจูบที่หน้าผากของฮยอนจุงคืนบ้าง แต่การกระทำนี้ของฮยองจุนก็ทำให้คนถูกกระทำก็แอบเขินจนหน้าแดงแล้วเหมือนกัน

เมอร์รี่คริสมาสต์ พี่ฮยอนจุง ที่รักของผมฮะ

ฮยอนจุงอมยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะก้มลงไปทาบทับริมฝีปากจูบคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนแล้วเปลี่ยนเป็นดูดดื่มจนฮยองจุนแทบจะไม่ได้ตั้งตัว ลิ้นเรียวสอดแทรกไปหาความหวานอีกครั้ง จนฮยองจุนตั้งรับแทบไม่ทัน แต่แล้วเขาก็ปรับตัวได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ฮยองจุนจูบตอบอย่างไม่ลังเล

ค่ำคืนที่มีความสุขโดยมีพระจันทร์ในยามค่ำคืนเป็นพยานให้กับความรักของเขาทั้งสอง แต่ฮยอนจุงกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น เพราะที่เขาทำแบบนี้ก็เพียงแค่อยากให้พระจันทร์ที่เต็มดวงในค่ำคืนนี้รู้เอาไว้ว่า “จูบเย้ยจันทร์ที่เขาเคยพูดถึงกันนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไร” และคาดว่าตอนนี้พระจันทร์เองก็คงจะจ้องมองลงมาที่ทั้งสองคนด้วยความอิจฉามากเลยทีเดียว

END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

613 ความคิดเห็น

  1. #592 queenjoongjun (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 17:39
    โอยยยยยยยยยยยตอนจบซาบซึ้งงอ่า
    ขอให้ทั้ง2เป็นรักสุดท้ายของกันและกันตลอดไปฮ่าๆๆ
    อันนี้รีดเดอร์ขอพรเองซะเลยกร๊ากก หวานซึ้งมากค่าน้้องแนน
    สนุกมากเลยอิอิ แต่งอีกนะคะ
    #592
    0
  2. #584 about that (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 16:22
    กรี๊ดกร๊าด กรี๊ดกร๊าด ทำไมโรแมนติกแบบนี้!!!!!!!!!!!
    คือแบบว่าพูดไม่ออกอ่ะ ซึ้งมากมายอ่ะไรเตอร์
    กินใจเวอร์ๆ นี่่ถ้าดีกันช้ากว่านี้ รับรองว่า สามหนุ่มนั่น ต้องเป็นโรคไข้เลือดออกกันถ้วนหน้าแน่ๆ อิอิ
    จุงโรแมนติกนะเนี่ยยย ยิ่งกว่าขอแต่งงานอีกอ่ะ

    อร้ายยยยยยยยยย ฟินนนน

    ขอบคุณไรเตอร์นะค้าาาา ^_____________^
    #584
    0
  3. #534 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 19:58
    หวานมากเลยค่ะตอนจบนี้ถูกใจค่ะขอให้มีเรื่องต่อไปด้วยน่ะจ๊ะน้องแนนพี่เป็นกำลังใจให้จ๊ะสู้ๆๆ
    #534
    0
  4. #532 love ss501 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 23:58
    หวานมากกกกกกกกกเลยจ้า สงสัยยาที่เตรียมไว้คงไม่พอซะแล้ว เพราะมดที่มากับความหวานมันเยอะเหลือเกิน ในที่สุดก้อเข้าใจกันซะที ขอบคุณน้องแนนนะจ๊ะ สำหรับฟิคน่ารักๆ แล้วพี่จะรออ่านเรื่องต่อไปนะจ๊ะ^0^
    #532
    0
  5. #530 Hyununa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 22:56

     กด  Like  ให้เลยจ้า

    #530
    0
  6. #529 white_winddy501 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 22:27
    เง้ออออ อ่านแล้วน้ำตาซึมเบาๆ น่ารักมากมายมหาศาลค่าน้องแนน อ่านจบแล้วมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก บทสรุปก็คือ " คำว่ารัก และให้อภัย " ยอมรับหัวใจตัวเองและมีความสุขได้ซักทีนะ  อย่างที่คุณเจ้ choco ว่าครั้งนี้จุงจ๋าทุมเททุกสิ่งอย่าง ก็นะทิ้งให้น้องรอมาตั้งเป็นสิบปีจะไม่ให้โกรธ เสียใจ น้อยใจก็ใช่ที่ แต่พอมาแบบนี้ก็สุดๆไปเลยแผนชอโทษที่มีเพื่อนๆร่วมด้วยช่วยกันเนี่ย คิ คิ ฮาตอนตากยุงมากอะ มีบ่นอะนะ หุๆ แต่ว่าสุดท้ายก็ช่วยให้จุงจ๋ากะจุนนี่คืนดีกันจนได้ เง้อออ เสียน้ำตาลูกผู้ชายแบบคุ้มค่าแล้วล่ะจุง ^___^ ตามมาด้วยจูบแรกจากความสมัครใจ อร้ายยยยยย >///<    และที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือจูบเย้ยจันทร์และพรที่ขอในวันคริสมาสต์ ป๊าดๆๆๆ หวานมว๊ากกกกกกกก ไหนจะทั้งขอให้เป็นรักสุดท้ายของกันและกัน ทั้งพร่ำบอกรัก ออเซาะฉอเลาะแอบหอมแก้ม ลวนลามจุนนี่ต่างๆนาๆ   อ๊ากกกกก พี่จะบร้าาาาาคิดถึงคู่นี้ขาดใจ ^_____^  จบได้สวีตสมการรอคอยมากค่า ขอบคุณน้องสาวมากมายจริงจัง คืนนี้คงได้ฝันดี รักนะจุ๊บๆ <3 
    #529
    0
  7. #528 Ss_fc(แม่จุนนี่+แม่ยายจุงกี้) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 20:54
    โอวววววววว ชอบมาเลยจ้ะ นี่ซินะต้นตำหรับ "จูบเย้ยจันทร์" ช่างคิดนะจ๊ะ อิอิ! ^_^



    หวานมากเลยจ้ะตอนท้ายๆเรื่อง น้ำตาลเจ้ขึ้นจนจะเป็นเบาหวานอยุ่แล้ว แต่เจ้ยอม ฮะฮะ! เฮ้อออออ ครั้งนี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง ในที่สุดจุนนี่ก็ใจอ่อน และแล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็หลั่ง แม่ยายใจอ่อนยวบแล้วลูกเจ้จะไม่ใจอ่อนได้ไง แต่แอบเศร้านิดๆนะเวลาที่รู้ว่าทั้งสองคนอธิษฐานเรื่องเดียวกันมาเป็น 10 ปี แต่แอบฮาตอนเพื่อนๆจุดพลุ โดยเฉพาะตอนจองมินบ่นยุงกัด 55! สมใจมากเลยจ้ะ ขอบคุณหนูแนนมากนะจ๊ะ สมหวังมากเลยจ้ะ แล้วเจ้จะรอฟิคปกติของหนูนะ อยากอ่านทุกเรื่องเลยจ้ะ ^^
    #528
    0
  8. #527 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 18:50

    ปลาบปลื้มจนน้ำตาเจ้จะใหล ขอบคุณหนูแนนมากนะลูก สำหรับฟิคน่ารักๆแบบนี้ ขอบคุณที่แต่ง 2hj ให้เจ้ได้อ่าน ยังไงเจ้ก็จะตามเป็นกำลังใจให้หนูเสมอนะจ๊ะ  
    สำหรับตอนจบนี้ซาบซึ้งประทับใจเจ้มาก ในที่สุดก็ลงเอยกันได้เสียที โดยมีเพื่อนๆคอยช่วยเหลือ น่ารักกันจริงๆจ้า โดยเฉพาะคู่เลิฟย่าของเจ้ จุงลงทุนอย่างมากทั้งพลุขอโทษ คุกเข่า และเสียน้ำตา แบบนี้จุนนี่ของเจ้คงจะใจแข็งต่อไปอีกไม่ไหวเช่นกัน เพราะก็รักพี่เค้าไม่ได้น้อยไปกว่าที่พี่รัก ^^ จูบแสนหวานกลางแสงจันทร์เจ้ชอบมาก จัดไปเยอะๆเลยจ่ะพ่อลูกเขย อิ อิ อิ จุนนี่ของเจ้ก็น้อยอยู่เมื่อไหร่ ทั้งบอกรักทั้งจูบตอบพี่ไปแบบไม่ลังเล โอยยยยยย ชอบมากจ้า ขอบคุณหนูแนนอีกครั้งนะลูก เจ้จะรอฟิคเรื่องอื่นๆของหนูนะ คงจะดีถ้าเป็น 2hj กร้ากกก ^^

    #527
    0