Fic SS501 Pink Carnation ถึงยังไงผมก็รักคุณ

ตอนที่ 37 : Pink Carnation SF : Christmas With Love (2HJ) Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 เม.ย. 55

 อันยองค่ารีดเดอร์ทุกคน ว่าตอนที่แล้วยาวแล้ว มาตอนนี้ยาวมากกว่าอีก ยาวจนไรเตอร์ต้องแบ่งเป็นสองตอนเลยทีเดียว ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะยาวขนาดนี้ แต่พอจะอัพก็เพิ่งจะรู้ว่ามันยาวมากๆเลยค่ะ ตอนนี้ยังไม่จบนะค่ะ พรุ่งนี้จะมาอัพตอนจบให้นะค่ะ ใครที่คอยอยู่ก็รอพรุ่งนี้ได้เลยค่ะและรับรองว่าตอนหน้าจบแล้วจริงๆ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ขอให้ทุกคนไปดื่มด่ำกับฟิคกันต่อได้เลยค่ะ

ChRiStMaS WiTh Love

กุหลาบแดงช่อใหญ่ถูกยื่นให้กับคนตัวเล็ก ฮยองจุนยื่นมือไปรับมาอย่างงงๆ ก่อนที่จะเอ่ยถามคนตรงหน้า

พี่มาที่บ้านผมทำไมฮะ!! วันนี้คุณแม่ไม่อยู่ คงไม่มีใครอยู่คุยเป็นเพื่อนพี่หรอกนะฮะ

พี่ไม่ได้มาหาคุณน้า แต่พี่ตั้งใจจะมาหานาย พี่อยากมาขอ.......

ไม่จำเป็นหรอกฮะ ไม่ว่าพี่จะมาด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม พี่ก็ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ เชิญพี่ออกจากบ้านผมไปได้แล้วฮะฮยองจุนออกปากไล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

ฮยองจุนฮยอนจุงเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเสียงเบา

เราตกลงกันแล้วไงฮะว่าจะไม่มาเจอกันอีกฮยองจุนพูดพลางวางช่อดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะ

นั่นฮยองจุนทึกทักไปคนเดียวนะ พี่ไม่ได้ตกลงกับฮยองจุน

ถ้าพี่จะมาพูดจาไร้สาระแถวนี้ล่ะก็ เชิญกลับไปได้แล้วฮะ

ถ้าพูดดีๆกันไม่ได้ พี่จำเป็นจะต้องใช้ไม้แข็งกับนายแล้วนะ

ฮยอนจุงคว้าแขนของฮยองจุนเต็มแรง ก่อนที่จะลากพาฮยองจุนขึ้นไปยังห้องของฮยองจุนที่อยู่ด้านบน ฮยองจุนเดินตัวลอยตามแรงลากของฮยอนจุง ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

พี่จะทำอะไร!! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ผมเจ็บได้ยินมั้ย!!” ฮยองจุนพยายามที่จะสะบัดแขนให้หลุดจากมือที่บีบรัดเขาอยู่ของฮยอนจุง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้  นอกจากจะต้องปล่อยให้คนเอาแต่ใจฉุดกระชากลากถูตามอำเภอใจ ฮยองจุนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาจากนัยตาอย่างไม่มีสิ้นสุด

อยู่นิ่งๆซะ!! เดี๋ยวนายจะได้เจ็บมากกว่านี้อีก คิมฮยองจุนเขาหันมาตะคอกใส่ฮยองจุนอย่างไม่สงสารหรือรู้สึกเลยว่าฮยองจุนจะเจ็บมากแค่ไหน

/ปั๊ง!!\

แรงกระแทกประตูทำให้ฮยองจุนถึงกับสะดุ้งตกใจ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของฮยองจุนก็ถูกผลักลงบนเตียงก่อนที่ร่างของฮยอนจุงจะตามลงไปคร่อมร่างของฮยองจุนไว้

พี่จะทำอะไร!!”

สร้างบรรยากาศกับ จูบแรกของเราไงล่ะ ฮยองจุน!!”

ไม่นะ....อุ๊บ!!”

ริมฝีปากอวบอิ่มถูกปิดลงด้วยริมฝีปากหนาอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้จะพยายามดิ้นรนเท่าไหร่ แต่ร่างกายก็เหมือนว่าจะไม่ได้ทำตามที่ตัวเองสั่งเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหัวใจที่เรียกร้องและใฝ่หาคนตรงหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ รสจูบที่อ่อนหวานค่อยๆเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ บทเพลงรักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป

ฮยองจุน!! เป็นอะไรนะ ร้องทำไม

ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ คนใจร้าย ผมบอกให้ปล่อยไงร่างบอบบางดิ้นหนีอย่างสุดชีวิต จากการถูกครอบครองริมฝีปาก แต่ยิ่งดิ้นหนีมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งพยายามจะเข้าครอบครองอีกครั้ง มือน้อยๆทุบกำปั้นอย่างไม่ยั้ง

ฮยองจุน!! นี่พี่เอง ยองแซงไง ฮยองจุน ตื่นสิ ฮยองจุน

เอ๊ะ!! พี่ยองแซง........พี่ยองแซงฮยองจุนสะดุ้งตื่นอย่างทันควันเมื่อได้ยินเสียงเรียก น้ำตาน้อยๆเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ฮยองจุน!! เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม บอกพี่มาสิฮยองจุน!!” ยองแซงเริ่มทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นผู้เป็นน้องตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้อย่างไม่รู้สาเหตุ

พี่ยองแซง!! พี่ยองแซงจริงๆใช่มั้ยฮะ ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย!!”

ไม่ได้ฝันฮยองจุน นายไม่ได้ฝันไป นี่พี่เอง พี่ยองแซงของนาย ไม่มีอะไรแล้วนะ เมื่อกี้นายคงจะฝันร้าย แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว พี่อยู่ตรงนี้ข้างๆนายแล้วนะ

ฮืออออออ!! พี่ยองแซงฮยองจุนโผเข้ากอดยองแซงแทบจะทันทีที่ได้สติ น้ำตาก็ยังคงไหลหลั่งออกมาไม่ยอมหยุด

เล่าให้พี่ฟังได้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่กลับมาจากที่บ้าน นายก็เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องทั้งวัน ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน พี่ไม่อยากเห็นฮยองจุนเป็นแบบนี้นะ พี่เป็นห่วงนายมากนะฮยองจุนยองแซงลูบหลังฮยองจุนเบาๆเพื่อให้คลายกังวลลงบ้าง

ถ้าอย่างนั้นผมขอถามพี่สักคำถามได้มั้ยฮะ

ได้สิ!! จะถามเท่าไหร่ก็ได้ พี่ยินดีที่จะตอบนาย แต่นายอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ พี่ห่วงนายมากเลยรู้มั้ย!!”

ถ้าคนที่พี่รักกลับมาหาพี่หลังจากที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสิบปี แต่สิบปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยติดต่อกลับมาเลย เป็นพี่พี่จะทำยังไงฮะ

เอ๊ะ!! ฮยองจุนถามแบบนี้ แสดงว่าฮยองจุนเจอเขาคนที่ฮยองจุนเคยพูดถึงกับพี่แล้วเหรอ

ฮะ!! เจอแล้วฮะ เมื่อวานนี้เอง......ไม่สิ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนมั้งฮะ

เอ!! ใครกันนะที่ทำให้น้องพี่หลงรักหัวปรักหัวปรำแบบนี้

อย่าไปพูดถึงเขาเลยฮะ!! มันเป็นอดีตไปแล้ว"

ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ!! นายบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่านายรอเขามาสิบปีแล้ว แต่ตอนนี้ทำไมนายถึงบอกว่ามันเป็นอดีตไปแล้วล่ะ!! ฮยองจุนเลิกรอเขาแล้วเหรอ

ในเมื่อรอไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์ ผมก็เลยไม่รู้ว่าผมจะรอทำไม ผมจะลืมเขา พี่ยองแซง ผมจะลืมเขาฮะ

ฮยองจุน!! คิดดีแล้วเหรอ แน่ในใจว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่เสียใจ

แน่ฮะ!! ผมจะไม่เสียใจในสิ่งที่ผมทำ

ถ้าอย่างนั้นพี่ก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้ ยังไงพี่ก็เคารพการตัดสินใจของฮยองจุนนะ

ขอบคุณฮะพี่ยองแซงที่เข้าใจผมฮยองจุนโผเข้ากอดยองแซงแน่น

เอ่อ!! ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะให้พี่ยองแซงช่วยฮะ

ว่ามาสิ!! จะให้พี่ช่วยอะไรเหรอ

คือว่า ช่วยบอกคุณคยูจงให้ย้ายผมกลับไปทำงานกับคุณจองมินเหมือนเดิมได้มั้ยฮะ

อ้าว!! ทำไมล่ะ....หรือว่า

ไม่มีอะไรหรอกฮะ!! ผมแค่คิดว่า ผมกับคุณจองมินทำงานเข้ากันมากกว่า

คุณคิมคนนั้น เป็นคนเดียวกับคนที่ฮยองจุนพูดถึงอย่างนั้นเหรอ

พี่ยองแซง!!” ฮยองจุนตาโตอย่างคาดไม่ถึงว่ายองแซงจะรู้เรื่องนี้ด้วย

ใช่จริงๆสินะเมื่อเห็นฮยองจุนทำท่าทางตกใจขนาดนั้น เขาจึงมั่นใจเลยว่าคือคนๆเดียวกัน

เอาอย่างนี้นะ วันนี้นายก็พักผ่อนอยู่ที่บ้าน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับไปทำงาน ส่วนเรื่องที่นายขอให้พี่ช่วย พี่จะลองไปคุยกับคุณคยูจงให้

ขอบคุณฮะพี่ยองแซง

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

ยองแซงกับฮยองจุนเข้ามาทำงานเป็นปกติ ทั้งสองเดินคุยกันมาจนถึงหน้าห้องของฮยอนจุง

งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ ส่วนของนายในห้องคุณคิม นายก็ค่อยๆย้ายไปไว้ในห้องของคุณจองมินเหมือนเดิมได้

ขอบคุณฮะพี่ยองแซงที่ช่วยพูดกับคุณจองมินให้ผม ถ้าพี่ไม่ช่วยผมก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง

ไม่เป็นไร มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ พี่พร้อมจะรับฟัง

ขอบคุณฮะ!! ถ้างั้นพี่ยองแซงไปทำงานเถอะฮะ เดี๋ยวคุณคยูจงจะว่าเอา

ได้!! แล้วค่อยเจอกันนะ

ฮะ!!”

หลังจากที่ล่ำลากับยองแซงแล้ว ฮยองจุนก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานตามปกติ

ไม่อยู่สินะ!!”

ฮยองจุนกวาดสายตาไปรอบๆห้องก็ไม่พบใคร สองขาก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงานประจำของตัวเอง แต่ก็ต้องสะดุดตากับช่อดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองซะก่อน ฮยองจุนหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาถือไว้ พร้อมดึงกระดาษที่แนบมากับช่อดอกไม้ออกมาอ่าน

/หวังว่าฮยองจุนจะชอบช่อดอกฟรีเซียของพี่นะ พี่ขอโทษนะฮยองจุน!!\

ก็ทำได้แค่นี้สินะ!!” ฮยองจุนวางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม ก่อนที่จะโยนกระดาษที่เพิ่งอ่านจบทิ้งลงไปในถังขยะ

/ผลั๊ก!!\

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก พร้อมกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ ฮยองจุนเบือนสายตาหนี เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่จะรีบเดินออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

อย่าเพิ่งไปสิ!! คุยกันก่อนได้มั้ย!!” ฮยอนจุงรับคว้าแขนคนตัวเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว

เราจบกันไปแล้วนะฮะ!! คุณต้องการจะพูดอะไรอีกฮยองจุนตะคอกใส่

พี่ขอโทษ ฮยองจุน พี่ขอโทษ

แต่ผมไม่ให้อภัย!! ถ้าเข้าใจแล้วก็กรุณาเอามือคุณออกไปด้วยฮยองจุนพยายามที่จะบิดข้อมือให้ออกจากฮยอนจุง แต่ก็ไม่เป็นผลเร็จ

นี่คุณ!! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะฮยองจุนร้องลั่น เมื่อตัวเองถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของฮยอนจุง.

พี่จะไม่ปล่อยจนกว่าฮยองจุนจะยอมฟังพี่ แค่ฟังเท่านั้นฮยองจุน นะ พี่ขอร้องนะฮยองจุน

ฮยองจุนยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของฮยอนจุง เมื่อเห็นว่าฮยองจุนเริ่มเงียบแล้ว ฮยอนจุงจึงผละออกมาจับมือฮยองจุนเอาไว้แทน ฮยองจุนเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นว่าฮยอนจุงกำลังมองอยู่

พูดมาสิฮะ

คือ เรื่องทั้งหมดพี่อธิบายได้ สิบปีที่ผ่านมา พี่ไม่เคยลืมฮยองจุนจริงๆนะ ส่วนจดหมายที่ฮยองจุนส่งมา พี่ก็ได้อ่านมันแล้วนะ และพี่ก็ขอโทษ ขอโทษจริงๆที่พี่ไม่เคยส่งมาหาฮยองจุนเลย ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เคยนึกถึงมัน พี่ก็ลองเขียนแล้วลองเขียนอีก แต่ก็เขียนได้ไม่เท่าไหร่ คำพูดของคยูจงมันก็วนเวียนเข้ามาอยู่ในหัวพี่ฮยอนจุงหยุดพูด ก่อนที่จะปล่อยมือของฮยองจุนให้เป็นอิสระ แล้วเอื้อมมือจับใบหน้าของฮยองจุนให้หันมาแทน

ฮยองจุนเข้าใจพี่ใช่มั้ยฮยอนจุงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

คนใจร้าย...ฮือออออ!!” ฮยองจุนปล่อยโฮออกมาอย่างเสียใจ น้ำตาที่เคยเหือดแห้ง ตอนนี้มันยังคงไหลออกมาไม่ยอมหยุด กำปั้นเล็กๆของฮยองจุนทุบอกของฮยอนจุงอย่างนับไม่ถ้วน

ใจร้ายที่สุดเลยมือของฮยองจุนยังคงค้างอยู่ที่อกของฮยองจุน  ฮยองจุนก้มหน้าร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ฮยอนจุงยืนมองฮยองจุนอย่างเจ็บปวดไม่แพ้กัน

คยูจงบอกกับพี่ว่าถ้าพี่ทำใจไม่ติดต่อกับฮยองจุนได้ มันจะเป็นผลดีกับเราสองคน เราสามารถรู้ใจตัวเองว่าต้องการอะไร และสิ่งที่พี่ทำได้ในตอนนั้นก็คือ รอเวลาที่ได้กลับมาหานาย และตั้งความหวังว่านายยังคงรอพี่กลับมา พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจนายจริงๆนะฮยองจุน

ฮึก!! ฮึก!!”

ทุกอย่างที่พี่พูด มันคือความจริง!! ฮยองจุนเชื่อพี่นะฮยอนจุงเอื้อมมือเชยคางฮยองจุนขึ้นมาให้สบตากับตัวเอง

พูดจบยังฮะ ถ้าจบแล้วผมจะได้ไปฮยองจุนตัดใจเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

ฮยองจุน!!” ฮยอนจุงได้แต่เอ่ยชื่อคนตรงหน้าออกมาอย่างหมดความหวัง

พี่จะไม่ยอมแพ้ และพี่จะรอจนกว่าฮยองจุนจะยกโทษให้พี่ พี่จะรอ พี่จะรอนายนะฮยองจุนฮยอนจุงจับบ่าทั้งสองข้างของฮยองจุนเอาไว้แล้วก้มลงประทับริมฝีปากอย่างบางเบา

พี่จะไม่มีวันปล่อยนายไป ไม่มีวันฮยอนจุงพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินออกไป

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมกัน!!” ฮยองจุนทรุดตัวลงบนพื้นปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา 

หลายวันผ่านไป

หลังจากวันนั้น ฮยองจุนก็ไม่ได้พบฮยอนจุงอีกเลย จะมีแต่เพียงช่อดอกฟรีเซียที่ถูกส่งมาโดยฮยอนจุงเท่านั้น ฮยองจุนนึกเป็นห่วงขึ้นมาจึงไปถามคยูจงว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮยองจุนกันแน่ แต่คำตอบที่ได้กลับมา ทำให้ฮยองจุนรู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย

หลายวันมานี้เขาอดอาหารไม่ยอมกินอะไรเลย ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มแย่ลง เขาทั้งดื้อทั้งรั้นไม่ยอมกินยา ตอนนี้ก็อาการไม่ดีขึ้นเลย

ถึงแม้จะเป็นห่วงมากแค่ไหน แต่ฮยองจุนก็ทำได้แค่เพียงเฝ้าดูอยู่ห่างๆ แม้ว่าจะโกรธเขามากมายเพียงใด แต่เมื่อเห็นใครคนหนึ่งต้องมาป่วยเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้

คนบ้า!! ทำไมไม่คิดจะดูแลตัวเองบ้างเลยนะถึงปากจะบ่นไปอย่างนั้น แต่ในใจก็อยากจะไปดูในเห็นกับตา แต่มันก็ติดอยู่ตรงที่ว่าใจเขาไม่กล้าพอ

ยองแซง ฮยองจุน คริสมาสต์ที่จะถึงนี้ ห้ามพวกนายติดธุระที่ไหนเข้าใจมั้ย เพราะฉันวางแพลนไว้แล้วว่าจะให้พนักงานทุกคนได้ไปอิ่มหนำสำราญกินฟรีอยู่ฟรีเที่ยวฟรีที่เกาะเชจู เพราะฉะนั้นนายสองคนห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ของฟรีไม่ได้มีกันบ่อยๆนะท่านรองประธานลงทุนมาเชิญชวนทั้งสองด้วยตนเอง ส่วนพนักงานคนอื่นๆนั้น เขาได้ให้จองมินจัดการประชาสัมพันธ์ให้ทราบโดยทั่วกันเรียบร้อยแล้ว

ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะฮะ!! แล้วฮยองจุนล่ะว่ายังไงยองแซงหันไปถามฮยองจุนที่กำลังครุ่นคิดหาคำตอบอยู่

เอ่อ....แล้วท่านประธาน

ไม่ต้องห่วงนะ ไอ้ท่านประธานนั่นเขาไม่ไปรบกวนนายหรอก เขาไม่ชอบไปทะเล เพราะฉะนั้นนายสบายใจได้ เขาไม่ไปอย่างแน่นอนจองมินรีบพูดขัดขึ้นมา เมื่อเห็นฮยองจุนทำท่ากำลังจะปฏิเสธ

คุณแน่ใจเหรอฮะว่าเขาจะไม่ไป

แน่สิ!! ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ ตกลงนายไปนะฮยองจุนคยูจงพูดด้วยเสียงหนักแน่น

เอ่อ!! ฮะแม้ว่าจะไม่มั่นใจเต็มร้อยหนัก แต่ฮยองจุนก็จำเป็นต้องตอบตกลงไปก่อน เพราะคยูจงเป็นฝ่ายเชิญชวนขนาดนี้ จะปฏิเสธก็คงจะเสียมารยาทแย่

ถ้าอย่างนั้นอีกสามวันเตรียมตัวกันให้พร้อมนะ ยองแซง ฮยองจุน

เอ่อ!! ฮะฮยองจุนกับยองแซงตอบรับไปอย่างงงๆ และรู้สึกถึงความผิดปกติของเจ้านายทั้งสองได้อย่างชัดเจน เพราะวันนี้เจ้านายทั้งสองคนของเขาดูจะพูดจาผิดปกติต่างไปจากเดิมอย่างนิดหน่อย

มีอะไรเหรอฮยองจุน!!” ยองแซงหันไปสะกิดเรียกฮยองจุน เมื่อเห็นฮยองจุนก้มหน้านิ่งไป

เอ่อ!! ไม่มีอะไรฮะ ถ้างั้นผมว่าเรารีบกลับบ้านกันเถอะฮะ ผมรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย

อ่อ!! ก็ได้ ไปสิ.....ถ้างั้นผมกับฮยองจุนกลับก่อนนะฮะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะฮะยองแซงเอ่ยปากร่ำลาเจ้านายทั้งสองคน ก่อนที่จะประคองฮยองจุนกลับบ้าน

หลังจากที่ยองแซงกลับไปแล้ว สองหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจโล่ง

เฮ้อ!! ฉันคิดว่าจะถูกจับได้แล้วนะเนี๋ย

นั่นสิ!! ไอ้ฮยอนจุง นะไอ้ฮยอนจุง หาเรื่องมาให้ฉันอีกจนได้

นั่นสิ!! ถ้าฮยองจุนรู้ว่าพวกเราโกหก เขาเอาเราตายแน่

แกนั่นแหละจะโดนยองแซงเล่นงานก่อนคยูจง

ฮึย!! พูดให้กำลังใจกันมาก ไป!! กลับบ้านกันได้แล้ว วันนี้ฉันทำงานเหนื่อยมากเลย อยากจะกลับไปพักผ่อน

เออ!! พ่อคนงานเยอะหลังจากที่พูดประชดประชันกันเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันกับบ้านทางใครทางมัน

 

 

หลังจากที่บากหน้าไปขอที่อยู่ของฮยอนจุงกับคยูจงมา ฮยองจุนก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของฮยอนจุงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฮยองจุนเดินวนเวียนอยู่หน้าบ้านเป็นเวลาอยู่นาน จนเขาตัดสินใจกดออดที่อยู่หน้าบ้าน เวลาไม่นานก็มีคนเดินออกมาเปิดประตูให้ฮยองจุน

มาหาใครค่ะ!!”

เอ่อ!! ผมมาหาคุณป้าซองยอลครับ

อ่อ!! คุณผู้หญิงอยู่ข้างใน เชิญค่ะสาวใช้เดินนำฮยองจุนเข้ราไปในบ้าน ก่อนที่จะเห็นแม่ของฮยอนจุงกำลังนั่งดูทีวีอยู่

คุณผู้หญิงค่ะ มีแขกมาพบค่ะ

ใครเหรอ!! อ้าว!! ฮยองจุน มาได้ยังไงนี่ซองยอลละจากหน้าจอทีวี ลุกเข้าไปทักทายฮยองจุนด้วยตัวเอง

เอ่อ!! ผมมีแอปเปิ้ลมาฝากคุณป้าด้วยฮะฮยองจุนยื่นตระกร้าผลไม้ให้กับซองยอล

ขอบใจมากจ๊ะ!! มานั่งก่อนสิซองยองรับตะกร้าผลไม้จากฮยองจุนมาให้สาวใช้ถือเอาไปเก็บ ก่อนที่จะจูงมือฮยองจุนมานั่งโซฟาด้วยกัน

วันนั้นเกิดเรื่องเราเลยไม่ได้คุยกันเลยนะ ป้าต้องขอโทษแทนเจ้าฮยอนจุงด้วยนะจ๊ะ

เอ่อ!! ขอโทษเรื่องอะไรกันฮะ ไม่ต้องขอโทษหรอกฮะฮยองจุนยืมมือไปจับมือของซองยอลเอาไว้

ก็พี่เขาบอกว่าฮยองจุนโกรธเขาเรื่องที่ไม่ยอมบอกว่าจะไปหาฮยองจุนที่บ้านก่อนไงจ๊ะ

อ้อ!! เอ่อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นผมไม่คิดอะไรแล้วล่ะฮะ แต่วันนั้นผมก็ตกใจมากไปหน่อย ไม่คิดว่าคุณป้าจะไปหาผมที่บ้านนะฮะ ต้องขอโทษนะฮะที่ทำให้เกิดเรื่อง

ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ!! ป้าต่างหากที่ต้องเป็นคนขอโทษฮยองจุน

แต่ยังไงผมก็ต้องขอโทษอยู่ดีฮะ

จ้า!! เอาเป็นว่าเราหายกันนะ โอเคมั้ยจ๊ะ

ฮะ!!”

วันหลังก็เชิญมาที่บ้านป้าได้อีกนะจ๊ะ ป้ายินดีต้อนรับจ๊ะ ไว้ว่างๆเราจะได้มาทานข้าวด้วยกัน ป้าไม่ได้เจอฮยองจุนมาตั้งสิบปี ป้าคิดถึงฮยองจุนมากเลยจ๊ะ

ได้เลยฮะ!! ไว้วันหลังผมจะมาเยี่ยมคุณป้าอีกบ่อยๆเลยฮะ

คุณผู้หญิงค่ะ คุณหมอลงมาแล้วค่ะสาวใช้เดินนำคุณหมอลงมาข้างล่าง ก่อนที่จะเดินตรงมาหาซองยอล

อ่อ!! ขอบคุณนะค่ะคุณหมอ แล้วตอนนี้ฮยอนจุงอาการเป็นยังไงบ้างค่ะ

ก็ดีขึ้นเป็นระยะครับ ต้องให้เขาพักผ่อนมากๆนะครับ แล้วก็อย่าให้เขาเครียดมากจนเกินไป ไม่งั้นอาการเขาอาจจะกำเริบเป็นหนักขึ้นมาได้นะครับ

ขอบคุณนะค่ะ.....จินนี่ไปส่งคุณหมอจ๊ะ

ได้ค่าคุณผู้หญิง

เอ่อ!! พี่ฮยอนจุงเป็นอะไรเหรอฮะคุณป้าฮยองจุนเอ่ยถามขึ้นมา หลังจากที่เห็นคุณหมอเดินออกไปแล้ว

ก็เป็นไข้หวัดธรรมดานี่แหละจ้า!! แต่ว่าพักนี้เขาก็เป็นค่อนข้างบ่อย จนอาการก็น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน

อ่อ!!” เมื่อได้ยินจากปากของผู้ใหญ่แบบนี้แล้ว ฮยองจุนก็ยังคงรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

แล้วฮยองจุนจะขึ้นไปดูพี่เขาสักหน่อยมั้ยล่ะจ๊ะ!!”

เอ่อ!! ไม่เป็นไรฮะ ให้พี่เขาพักผ่อนเถอะฮะ แค่รู้ว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วผมก็หายห่วงแล้วล่ะฮะฮยองจุนรีบปฏิเสธแทบจะทันทีที่ได้ยินคำเอ่ยชักชวน

ได้ยังไงล่ะจ๊ะ อุตส่าห์มาถึงที่นี้แล้ว อย่าเสียเวลาเปล่าเลยจ๊ะ ขึ้นไปเยี่ยมพี่เขาสักหน่อย พี่เขาคงดีใจน่าดูเลยที่ฮยองจุนมา

เอ่อ!!”

เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวป้าฝากโจ๊กขึ้นไปให้พี่เขาด้วยเลยล่ะกัน นะจ๊ะ!! ป้าวานหน่อยนะ

เอ่อ!! กะ..ก็ได้ฮะฮยองจุนตอบด้วยสีหน้าลำบากใจ

_____________________________________________

หน้าห้องฮยอนจุง ฮยองจุนยังคงเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป ในมือก็ยังคงถือโจ๊กอุ่นๆที่ได้มาจากคุณป้าที่รักอยู่อย่างนั้น

จะเข้าไปดีมั้ยนะ!! หรือว่าจะเคาะเรียกให้ออกมาเอาดี........โอ้ย!! อะไรหนักหนาเนี๋ย ไม่น่ามาที่นี่เลยจริงๆเชียวฮยองจุน

กลับตอนนี้ทัน.........

/โครม!! เคร้ง!! โอ๊ย!!\

พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนรีบผลักประตูเข้าไปทันทีหลังจากได้ยินเสียงประหลาด สายตากวาดหาฮยอนจุงจนทั่ว จนเห็นว่าฮยอนจุงกำลังนอนอยู่บนพื้นหน้าห้องน้ำ

พี่ฮยอนจุง!! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ฮะฮยองจุนรีบวางชามโจ๊กไว้บนโต๊ะ แล้วรีบไปพยุงตัวฮยอนจุงให้ลุกขึ้นยืน เสาน้ำเกลือที่ล้มเรเนระนาดอยู่ทำให้ฮยองจุนต้องเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วย ฮยองจุนค่อยๆพยุงร่างของฮยอนจุงมานอนที่เตียงดังเดิม

พี่มาเข้าห้องน้ำ แต่พอดีเกิดหน้ามืดขึ้นมาก็เลยล้มลงไปนะ พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ฮยองจุน ขอบใจนะ

คนบ้า!! ไม่สบายแล้วยังไม่คิดจะดูแลตัวเองอีก

เมื่อกี้ฮยองจุนว่าอะไรนะ

ปะ...ป่าวนี่ ผมพูดอะไร

สงสัยพี่คงจะหูเพี้ยนไปเอง แต่ก็ขอบใจนะที่อุตส่าห์เป็นห่วงพี่

ใครเป็นห่วง ผมป่าวสักหน่อย คุณป้าก็แค่ให้ผมเอาโจ๊กมาให้คุณ

อ้าว!!”

อะไรฮะ!!”

ก็ก่อนเข้ามาฮยองจุนยังเรียกพี่ว่า “พี่ฮยอนจุง” อยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้ถึงเรียกคุณอีกแล้วล่ะ

ก็เพราะคุณกับผมเราไม่ได้เป็นพี่เป็นน้องกัน จะให้ผมเรียกคุณว่าพี่ได้ยังไง

อ่อ!! งั้นสถานะตอนนี้ของเราคืออะไรล่ะ

แล้วทำไมผมต้องตอบคุณด้วย ผมเอาโจ๊กมาให้คุณแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ

อย่าเพิ่งไปสิ!! อยู่กับพี่อีกสักพักจะได้มั้ย พี่ขอร้องนะฮยองจุนฮยอนจุงรั้งมือของฮยองจุนเอาไว้

แต่ผมไม่.......

ขอร้องนะฮยองจุน ช่วยอยู่เป็นเพื่อนพี่อีกสักพักนะ แล้วค่อยไป

ฮยองจุนได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะตัดสินใจนั่งลงบนเตียงที่เดิม

พอใจยังฮะ

ยังหรอก!! ฮยองจุนช่วยป้อนโจ๊กพี่หน่อยนะว่าแล้วก็เข้าสู่โหมดอ้อนของท่านประธานทันที

มือพี่ก็ไม่ได้เป็นง่อย กินเองสิฮะ

ช่วยป้อนพี่หน่อยนะ ฮยองจุนก็เห็นนี่ว่าพี่เพิ่งล้มที่หน้าห้องน้ำมานะ ฮยองจุนจะใจจืดใจดำกับพี่จริงๆเหรอ

สำออยล่ะสิไม่ว่า!!”

ฮยองจุนว่ายังไงเหรอ!!”

ป่าวฮะ!!”

นะฮยองจุนนะ ช่วยป้อนพี่หน่อยนะ

ก็ได้ฮะฮยองจุนคว้าชามโจ๊กอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนที่จะรีบๆป้อนโจ๊กใส่ปากฮยอนจุงอย่างลวกๆ จนโจ๊กหกเลอะเทอะเต็มไปหมด แต่ฮยองจุนก็ไม่สนใจ เพราะเขากำลังตั้งใจที่จะป้อนโจ๊กให้หมดเร็วๆจะได้ออกไปจากที่นี่สักที

ผมป้อนเสร็จแล้วตามที่คุณสั่ง ถ้างั้นหมดหน้าที่ผมแล้ว ขอตัวนะฮะฮยองจุนรีบวางโจ๊กไว้บนโต๊ะอย่างเดิม แล้วทำท่าจะลุกออกมา แต่ฮยอนจุงก็ยังรั้งแขนของเขาไว้อีก

อะไรอีกฮะ!!”

ช่วยอยู่จนกว่าพี่จะหลับได้มั้ย!!”

จะบ้าเหรอฮะ!! คุณไม่ใช่เด็กๆแล้วนะฮะ จะมาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ได้ยังไงกัน

แค่นั่งเฉยๆก็พอ นะ พี่ขอร้องนะฮยองจุน!!”

นี่คุณ!! หยุดเอาแต่ใจตัวเองสักทีได้มั้ย

ฮยอนจุงไม่ฟังคำคัดค้านของฮยองจุนแต่อย่างได้ เขาดึงฮยองจุนให้นั่งลงบนเตียง ก่อนที่ตัวของเขาจะเอนลงไปนอนหนุนตักของฮยองจุนอย่างไม่ได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของตักเขาเลย

อุ้ย!! คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะมาทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ได้ยังไง

ถ้าอย่างนั้นนายก็คิดซะว่าพี่เป็นเด็กซะสิ อย่างน้อยๆนายก็คิดถึงตอนเด็กๆที่เราเคยอยู่ด้วยกันก็ได้

จะนอนก็นอนสิฮะ ผมมีธุระที่จะต้องไปทำอีกเยอะนะฮะฮยองจุนรีบตัดบท เมื่อฮยอนจุงกำลังจะเปิดบทสนทนาเรื่องเก่าๆขึ้นมา

นอนเฉยๆฮะ อย่ามาทำเป็นมือปลาหมึกฮยองจุนตีแขนฮยอนจุงเบาๆ เมื่อมือของฮยอนจุงกำลังลูบแขนเขาเล่นอยู่

พี่ขอจับมือฮยองจุนไว้หน่อยนะไม่ต้องรอให้ฮยองจุนอนุญาต ฮยอนจุงก็ถือโอกาสจับมือฮยองจุนมาแนบหน้าเอาไว้

ผมห้ามอะไรไม่ได้นี่ฮะ!! อยากจะทำอะไรก็เชิญเลย

พูดอย่างกับพี่เอาแต่ใจอย่างนั้นแหละ

ก็จริงนี่ฮะ!!”

พี่ไม่พูดกับฮยองจุนแล้ว นอนดีกว่า!!” ฮยอนจุงทำเป็นไม่สนใจคำพูดของฮยองจุน ก่อนที่จะนอนหงายเงยหน้ามองไปที่ฮยองจุน

ฝันดีนะ!!”

ยังไม่ถึงเวลานอนสักหน่อย

ฮยอนจุงจับมือฮยองจุนมาอยู่ตรงหน้า ก่อนจะกดจูบเบาๆที่หลังมืออย่างนุ่มนวลและเนิ่นนานกว่าจะถอนริมฝีปากออกมา ฮยองจุนตกใจจะชักมือกลับ แต่ฮยอนจุงก็ยังคงยื้อเอาไว้ แรงยื้อของของฮยอนจุงทำให้ตัวของฮยองจุนเอนลงมาอย่างง่ายดาย สายตาของทั้งสองคู่สบกันโดยบังเอิญ ฮยองจุนรีบหลบสายตา ก่อนจะเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

คุ...คุณจะทำอะไร

พี่ก็แค่.........

..............................ฮยองจุนพยายามที่จะไม่หันหน้าลงไปมอง เพราะ ณ ตอนนี้เขากับฮยอนจุงอยู่ใกล้กันเป็นเวลานานจนเกินไป

อยากจูบ......

..............................ฮยองจุนตาโตค้างไปกับคำพูดของฮยอนจุง คนตัวเล็กเม้มปากของตัวเองแน่นอย่างรวดเร็ว

เด็กดีของพี่เท่านั้นเอง

...............................ฮยองจุนไม่พูดอะไร แต่ใบหน้าที่แดงฉานออกมาก็ไม่สามารถจะปกปิดใด พลันน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่มีสัญญาณบอกกล่าวล่วงหน้า น้ำตาของฮยองจุนร่วงลงไปหยดที่หน้าของฮยอนจุง จนฮยอนจุงเองนั้นก็ได้แต่มองฮยองจุนอย่างเป็นห่วง

เอาล่ะ!! พี่พูดเล่น พี่จะนอนจริงๆแล้วนะ ไม่ต้องร้องแล้ว!!” ฮยอนจุงรีบเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับฮยองจุน

ฮยองจุน!! พี่รักนาย.......จริงๆนะฮยอนจุงใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคู่กันแตะที่ริมฝีปากตัวเอง ก่อนที่จะยื่นไปแตะที่ริมฝีปากของฮยองจุนอีกทีหนึ่ง

...............................ฮยองจุนมองการกระทำของฮยอนจุง โดยที่ไม่ได้พูดอะไร จนฮยอนจุงปล่อยมือออกจากแขนของฮยองจุนแล้ว ฮยองจุนจึงได้กลับมานั่งยืดตัวตรงอีกครั้ง ฮยองจุนไม่ได้มองหน้าฮยอนจุงอีกหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมา

ฮยอนจุงกอบกุมมือฮยองจุนไว้อีกครั้ง ส่วนฮยองจุนเองนั้นก็ปล่อยให้ฮยอนจุงได้กระทำตามใจต่อไป โดยที่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ

To Be Continue

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

613 ความคิดเห็น

  1. #591 queenjoongjun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 17:25
    สู้ๆๆสู้ตายกร๊ากกก เข้าข้างใครดีละเนี่ย
    เข้าใจกันได้แล้วพลีส555++ รีดเดอร์ขออิอิ
    มีอย่างงี้ด้วยไปอ่านต่อก่อนค่าฟิ้ววว
    #591
    0
  2. #583 about that (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 16:05
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย ไม่รู้จะสงสารใครดีนะเนี่ยยยย

    จุนนีี ที่รอมานานแสนนาน หรือจุง ที่พยายามปรับความเข้าใจ เฮ้ออออออ ฉากนี้เศร้าอ่ะไรเตอร์

    ขนาดจุงป่วยนะเนี่ย ยังฉวยโอกาสำด้ นิดๆหน่อยๆ ก็เอานะ คิกๆๆ



    มาอ่านของเก่าก่อน วันนี้จะเอาให้ทันไรเตอร์เลยล่ะ 555555 (เพราะแอบได้ยินว่ามีเอ็นซี) กร้าาาากกกกกก
    #583
    0
  3. #533 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 19:19
    จุนนี่ใจแข็งจังเลยค่ะสงสารจุงอ่ะให้อภัยจุงเถอะน่ะจุนนี่
    #533
    0
  4. #531 love ss501 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 23:39
    ง่า จุนนี่ใจแข็งจัง แต่ก้อนะคนมันเสียใจ น้อยใจ จะให้อภัยง่ายๆก้อกระไรอยู่ เอาเปนว่าจุงพยายามเข้านะ น้องน่ะ แข็งนอก แต่อ่อนในจ้ะ
    #531
    0
  5. #526 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 18:44
    ว้าว หนูแนมาอัพแล้ว ^^ รอคอยหนูมานานเหลือเกิน ฮ่า  ฮ่า
    ตอนนี้คู่เลิฟย่าของเจ้ก็ยังคงไม่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ สงสารลูกนัก แต่ก็แอบสงสารลูกเขยด้วยเช่นกัน
    จุนนี่ของเจ้ใจแข็งจริงๆอย่างที่คุณ ss ว่า แต่ก็ยังห่วงพี่ ถ้าลองได้ทำแบบนี้ก็คงจะใจอ่อนลงบ้างแล้ว แอบเรียกจุงว่าพี่ก็มี อิ อิ อิ แตแล้วก็ยังปฏิเสธ ดอกไม้แสดงการขอโทษ ตอนนี้เหมือนจะช่วยไม่ได้ แต่ว่าก่อนจบก็ยังพอกระชุ่มกระชวยหัวใจกันไป ^^ อยากรู้แล้วล่ะจ่ะว่าจะจบอย่างไร เจ้รีบไปตอนหน้าเลยดีกว่า ^^
    #526
    0
  6. #525 Ss_fc(แม่จุนนี่+แม่ยายจุงกี้) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 09:53
    โอยยยยยยยยยย แบบหนูลมว่าเลยอ่านไปลุ้นไป จุนนี่โหมดนี้ใจแข็งพอดู แม่จำไม่ได้ว่าสอนให้หนูใจแข็งกับพี่เค้าเมื่อไหร่ แหะแหะ! ก็ปกติจะโห่ฮิ้วทุกครั้งที่ลูกถูกเอาเปรียบ (หนูทำใจกับแม่แบบนี้หน่อยนะลูก ^\\\^) ขอบคุณหนูแนนที่มาอัพนะจ๊ะ เจ้เฝ้ารอเรื่องนี้อยู่ตลอดนะ



    เข้าเรื่องๆ ในที่สุดแซงก็รู้ความจริงในใจของจุนนี่ คงจะพอช่วยให้สถานดารณ์ดีขึ้นได้บ้าง แต่ยังไงเจ้ก็ฝากไปตีพ่อคยูตัวดีหน่อยเถอะ แนะนำได้ไงให้ไม่ติดต่อกันตั้งสิบปี เป็นใครจะไม่เสียใจน้อยใจกันได้ล่ะ ก็ไม่แปลกหรอกที่จุนนี่จะโกรธ แม้คนพี่จะอธิบายความจริงก็แล้วแต่มันคงจะเยียวยาแผลในใจยากซักหน่อย (นี่เจ้ไม่ได้เข้าข้างลูกเลยใช่มั้ยจ๊ะ? เจ้เข้าตรงๆเลยล่ะ กร้ากกกกก) แต่ยังไงเจ้ก็เห็นใจจุงจ๋าอยู่ไม่น้อย ดูซิคิดมากจนไม่สบายเลย ก็น้องเล่นใจแข็งขนาดนี้แถมยังขอย้ายไปทำงานกับจองมินแทนอีก เอาน่า! จุงสู้ๆ ตกลงเจ้พวกใคร? อิอิ! แต่อย่างน้อยจุนนี่ก็อดห่วงมาเยี่ยมไม่ได้ และก็มีฉากกุ๊กกิ๊กเคล้าน้ำตานิดหน่อยพอเป็นกระสาย พอชุ่มชื่นหัวใจ เจ้จะรอตอนจบนะจ๊ะ วันนี้ใช่มั้ยจ๊ะ ไม่ค่อยเลยเจ้ [แอบกระซิบ ไม่เอาแบบเศร้าได้มั้ยจ๊ะ เพราะรักย่อมเข้าใจในรัก วันนี้เจ้เพ้อเจ้อจริงๆ ^^]
    #525
    0
  7. #524 white_winddy501 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 23:32

    เง้ออออ  อ่านไปก็ลุ้นไป ใจตุ๊มๆต่อมๆ นึกว่าคุณคิมจะมาบทโหดใส่จุนนี่ ที่ไหนได้ ฝันไปแท้ๆ เง้ออ เสียดาย? อ้าว!! แฮะๆๆ เอิ่มสงสารจุนนี่มามายตั้งแต่ต้นเรื่องมาจนตอนนี้ ก็ไม่ผิดนะที่จุนนี่จะคิดแบบนั้นตั้งสิบปีแหนะ แต่อีกใจก็....เอิ่ม จุนนี่ คนนี้หนูรักและรอมานานไม่ใช่เหรอ งืมมมม ขอให้เข้าใจกันได้ซักทีน้าาาาา ตอนนี้แซงก็รู้แล้วคงรู้กันหมดอะนะ แต่ว่าจุนนี่ไม่น่าย้ายไปทำงานกะมินเลย แต่  แล้วๆๆๆๆ ในที่สุดก็มาที่ซีนที่แอบรอ ยังมีให้ได้ยิ้มบางๆกับการออดอ้อนของคุณคิมเธอ เฮอะๆๆ ขอนั่นขอนี่ แบบไม่อให้เจ้าตัวเค้าอนุญาติเลยนะคะ เกืบไปแร้ววววว ใกล้ชิดขนาดนี้มันต้องมีหวั่นไหวกันบ้าง น้องแอบใจอ่อนให้ขนาดนี้แระ จุงนะจุงยังไม่รีบจัดการอีก น้ำตาจุนนี่อาจจะมาจากที่คิดถึงความทรงจำในอดีตก็ได้ มิน่าปล่อยโอกาสให้ผ่านไปเลย (เอิ่ม รีดเดอร์ต้องการอะไร? แฮะๆ><) ก็นะน้ำตาน้องก็ทำให้พี่ใจอ่อนแบบนี้แหละ ไม่เป็นไร เค้าจะรอตอนต่อไปนะจ๊ะ สู้ๆนะคะน้องสาว ขอบคุณสำหรับฟิคมากกกกกกกค่า  ^___^

    #524
    0