Fic SS501 Pink Carnation ถึงยังไงผมก็รักคุณ

ตอนที่ 35 : Pink Carnation SF : Christmas With Love (2HJ) Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ม.ค. 55

อันยองงงงงงค่าทุกคน ไม่ต้องงงว่าตอนนี้มันโผล่มาได้ยังไง 55 อันนี้เป็นตอนพิเศษที่บอกเอาไว้นะค่ะ ตอนแรกกะว่าจะลงให้ทันวันคริสมาสต์ แต่สรุปว่า งานเข้ามากมายก่ายกอง ก็เลยต้องเลื่อนออกไป และตอนนี้คงเป็นฤกษ์ดีแล้ว 55 หวังว่าตอนพิเศษนี้จะถูกใจนะค่ะ อาจจะไม่หวานมาก แต่ตอนหน้าก็คงจะมีฉากหวานๆออกมาแน่นอนค่า สรุปเลยนะ SF เรื่องนี้เป็นอะไรที่ยาวมากเลย บางคนอ่านแล้วอาจจะมีงงกันบ้างเล็กๆ ทำไมเรื่องถึงเดินเร็ว อย่าลืมตรงนี้นะค่ะ มันคือ SF ค่ะ 55 แต่เนื้อเรื่องที่เดินเร็ว มันมีที่มาที่ไปแน่นอนค่า อันนี้เป็นแค่ครึ่งตอนแรกนะค่ะ อีกครึ่งตอนนั้นจะยังไม่มีออกมา คงต้องรออีกนานเลยแหละ ยังไงก็มีความสุขกับ SF นี้มากๆนะค่ะ อ่านจบแล้ว เป็นยังไงก็บอกให้หนุรู้กันบ้างนะค่ะ อิอิ ตอนนี้คงจะอยากอ่านกันแล้ว ถ้างั้นก็ตามสบายกันได้เลยค่า  

ChRiStMaS WiTh Love

ท่ามกลางความวุ่นวายในวันคริสมาสต์ คู่รักหลากหลายคู่ เลือกใช้บรรยากาศที่สุดแสนจะโรแมนติก ที่ทุกๆคนมักจะเรียกสถานที่นี้ว่าแม่น้ำฮัน แม้แต่เด็กวัยรุ่นที่อายุยังเยาว์วัยก็ยังไม่พลาดโอกาสที่จะมาฉลองกันในวันคริสมาสต์ เขาว่ากันว่า ก่อนที่จะเข้าสู่วันคริสมาสต์ในเวลาเที่ยงคืน ถ้าใครขอพรอะไรในตอนก่อนเที่ยงคืนที่จะถึงวันคริสมาสต์ พรที่ขอไปนั้นมักจะเป็นจริงเสมอ แต่มันก็เป็นเพียงแค่คำพูดที่เขาเล่าต่อๆกันมา จึงเป็นไปได้ว่าจะต้องมีทั้งคนที่เชื่อและคนที่ไม่เชื่อว่าพรที่ขอนั้นจะเป็นจริงหรือไม่จริง

เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีเดินโอบบ่าเด็กหนุ่มหน้าหวานอีกคนที่ดูแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าเขาสักสองปี ทั้งคู่พากันเดินมาจนถึงริมแม่น้ำฮัน แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็นมากสักแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่เลือกที่จะเดินกลับไปมาพ่อกับแม่ของตัวเองที่อยู่อีกแถบหนึ่งของแม่น้ำฮันเลยแม้แต่น้อย ในระหว่างที่จะเดินทางมาถึงแม่น้ำฮันนั้น ทั้งคู่ก็ยังคงหยอกล้อเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่มีใครบ่นว่าอากาศหนาวเลยสักคน

เราออกมาเดินเล่นกันแบบนี้ พ่อแม่ของเราจะไม่ว่าเอาเหรอฮะพี่ฮยอนจุงเด็กหนุ่มหน้าหวานที่เพิ่งหย่อนก้นลงนั่ง ก็เอ่ยถามผู้เป็นพี่ทันทีด้วยความกังวลใจ

ไม่หรอก พี่ขออนุญาตพ่อแม่ของพี่ แล้วก็พ่อแม่ของนายแล้วว่าเราจะออกมาเดินเล่นสักหน่อย เขาก็ไม่เห็นว่าอะไรเลยชายหนุ่มที่ชื่อฮยอนจุงตอบคำถามน้องชายหน้าหวานก่อนที่จะส่งยิ้มให้เล็กน้อย

เฮ้อ!! ค่อยยังชั่วหน่อย เนี๋ย!! ตอนแรกนะ ผมยังคิดอยู่เลยว่าถ้ากลับไปแล้วจะอธิบายให้พ่อกับแม่ฟังยังไงที่ผมออกมาเดินเล่นแบบนี้เด็กหนุ่มหน้าหวานถอนหายใจโล่ง ทั้งยังทำท่าน่ารักๆโดยการพองลมในปากจนแก้มนิ่มๆทั้งสองข้างพองออกมา

นายก็กังวลเกินไปนะ แล้วนี่ทำท่าอะไรของนายเนี๋ย คิดว่าน่ารักหรือไงฮึ ฮยองจุนฮยอนจุงที่จ้องมองอยู่นานเอ่ยขัดขึ้นมา เพราะรู้สึกว่ายิ่งในมองใกล้ๆแบบนี้ ก็ทำให้ให้เขาหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

หืม!! ผมทำอะไรอ่ะเด็กหนุ่มหน้าหวานฮยองจุนผู้ใสซื่อเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รู้เรื่องอะไร แถมยังทำท่าเดิมซ้ำๆไม่ยอมเลิกอีกซะด้วย

ก็ท่าที่ทำอยู่นี่ไงล่ะ นี่แกล้งทำเป็นไม่รู้หรือป่าวฮะเราว่าแล้วฮยอนจุงก็อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มของฮยองจุนเบาๆ

เนี๋ยนะท่าน่ารักของผม พี่นี่ท่าจะตาถั่วนะฮะฮยองจุนได้แต่ส่ายหน้าไปมา เมื่อฮยอนจุงเอาแต่จิ้มแก้มเขาไม่ยอมเลิก

งั้นพี่คงจะตาถั่วมากเลยนะ เพราะพี่นะมองว่านายน่ารักมานานแล้วรู้มั้ย

อ้าว!! แล้วผมไม่หล่อเหรอฮะ พี่ฮยอนจุง!!”

ไม่เลย นายนะน่ารักมากกว่า

ใครเขาจะชมว่าผู้ชายน่ารักกัน

ก็พี่นี่ไง!!”

พี่นี่ท่าจะแปลกคนนะ จู่ๆก็มาชมผมว่าน่ารัก รู้มั้ยฮะ ว่ามันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆว่าแล้วก็เอามือขวาไปวางทาบที่อกข้างซ้ายของตัวเอง

หืม!! แล้วนายรู้สึกยังไงล่ะเวลาที่พี่ชมนายว่าน่ารัก

ก็ใจเต้นแรงมากกว่าปกติฮะ ควบคุมตัวเองไม่อยู่ด้วย มันเหมือนกับว่า พอได้ยินพี่ชมทีไร ใจผมนี่แทบจะหลุดกระเด็นออกมาเลยฮะ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮยองจุน นายไม่รู้จริงๆเหรอว่านายเป็นอะไรเมื่อเห็นท่าทางซื่อๆของอีกคน ฮยอนจุงก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้

[นี่นายไม่รู้จริงๆ หรือว่าจะแกล้งลองใจพี่กันแน่เนี๋ย ฮยองจุน!! : ฮยอนจุง]

จริงสิฮะ!! ผมก็ยังไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมเป็นอะไร

ไว้นายโตขึ้นกว่านี้ ณ เวลานั้นนายก็จะเข้าใจเองว่าอาการที่นายเป็นอยู่ตอนนี้ มันคืออะไรมือหนาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปยีผมอีกคนเล่นอย่างเอ็นดู

แสดงว่าตอนนี้พี่ก็รู้สิฮะ ว่าผมเป็นอะไร..ใช่มั้ยฮะ พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนหันไปถามอีกคน เผื่อว่าเขาจะบอกกล่าวอะไรที่ทำให้เขาคลายสงสัยได้บ้าง

ใช่!! พี่รู้ว่านายเป็นอะไร แล้วพี่ก็รู้ด้วยว่าเพราะอะไรนายถึงเป็น

ถ้างั้นบอกผมหน่อยสิฮะพี่ฮยอนจุง นะ นะ นะว่าแล้วฮยองจุนก็อิงศีรษะแนบกับบ่าของฮยอนจุง แล้วเขย่าแขนของฮยอนจุงไปมา เผื่อฮยอนจุงจะใจอ่อนแล้วยอมบอกเขา แต่ก็ดูเหมือนว่าฮยอนจุงจะไม่ได้สนใจลูกอ้อนของเขาเลยแม้แต่น้อย

เฮ้อ!! คืนนี้ดาวสวยจังเลยฮยอนจุงทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของฮยองจุนที่กำลังอ้อนเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนที่เขาจะเอนตัวนอนลงบนพื้นหญ้าสีเขียว และฮยองจุนที่เกาะแขนเขาอยู่ในตอนแรกก็ล้มตามลงไปนอนข้างๆกับฮยอนจุงด้วย

นี่ไม่ใช่เวลาจะมานอนดูดาวนะฮะพี่ฮยอนจุง ตอบคำถามผมมาก่อนสิฮะฮยองจุนยังคงไม่ล้มเลิกความพยายาม เขาเปลี่ยนจากการเกาะแขน เป็นการทุบตีที่หน้าอกฮยอนจุงเบาๆเพื่อก่ออกวนให้เขายอมบอกในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

พี่บอกนายแล้วไงไว้นายโตขึ้นกว่านี้ นายก็จะรู้เอง เพราะถึงพี่บอกนายไปตอนนี้ นายก็คงจะไม่เข้าใจ........เพราะฉะนั้น นอนดูดาวเฉยๆก็พอ อย่าดิ้นไปดิ้นมา พี่ก็รำคาญเป็นเหมือนกันฮยอนจุงว่า ก่อนจะจับแขนของฮยองจุนให้หยุดทุบอกเขา แล้วยื่นแขนมาให้ฮยองจุนได้นอนทับ

ก็พี่ไม่ยอมบอกผมสักที............

ถ้านายยังไม่เลิกพูด นายจะไม่ใช่เด็กดีของพี่แล้วจริงๆนะฮยองจุน 

..............................................เมื่อเห็นอีกคนพูดอย่างเด็ดขาด ฮยองจุนเองก็เริ่มจะหวั่นๆกลัวว่าฮยอนจุงจะทำอย่างที่พูดจริงๆ เขาจึงได้แค่นอนดูดาวอยู่ข้างๆฮยอนจุงไปอย่างเงียบๆ

ก็แค่เงียบแบบนี้ นายก็ทำได้นี่น่าฮยอนจุงแอบโอบฮยองจุนเบาๆ โดยใช้แขนของเขาข้างที่ฮยองจุนกำลังนอนทับอยู่ ส่วนฮยองจุนก็มัวแต่ดูดาวอยู่ เลยไม่ได้สังเกตแต่อย่างใด

ทั้งคู่นอนดูดาว โดยต่างคนต่างก็เงียบไม่พูดอะไรกัน อยู่นานเกือบสิบนาที แล้วจู่ๆฮยองจุนก็พูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบนั้น

พี่เชื่อเรื่องก่อนคืนคริสมาสต์มั้ยฮะ ที่เขาเล่ากันว่า ถ้าใครขอพรอะไรในตอนก่อนเที่ยงคืนที่จะถึงวันคริสมาสต์ คำขอนั้นจะเป็นจริง

ฮยองจุนเชื่อเหรอฮยอนจุงหันหน้าไปถามอีกฝ่าย หลังจากที่เขาเงียบไปสักพัก

ฮะ!! ผมเชื่อ เพราะแม่ผมเล่าให้ฟังว่า เขาเคยขอพรก่อนถึงวันคริสมาสต์ และทั้งๆที่พรที่เขาขอนั้นไม่น่าจะเป็นจริงได้ แต่แล้วมันก็ดันเป็นจริงขึ้นมา ตอนนั้นแม่ผมก็แค่ขอเอาไว้เพื่อให้ความหวังกับตัวเอง แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าคำขอของเขานั้นดันเป็นจริงขึ้นมา

แล้วคุณน้าเขาขอพรว่าอะไรเหรอฮยองจุน

ขอให้พ่อกลับมาหาอีกครั้งฮะ

หืม!! ทำไมคุณน้าถึงขอพรอะไรแบบนั้นล่ะ พ่อของฮยองจุนอยู่ไกลมากเหรอ

ฮะ!! ไกลมาก พ่อผมหนีแม่ของผมไปไกลมาก ไกลจนแม่ผมคิดว่า ชาตินี้เขาคงจะไม่ได้เจออีก

แล้วสุดท้าย...........

หลังจากวันที่แม่ของผมขอพรไปหนึ่งเดือน คุณพ่อก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า อย่างที่เขาไม่เคยได้คาดคิดเอาไว้

เหตุผลอะไรนะที่พ่อของฮยองจุนกลับมา ทั้งๆที่อยู่ไกลกันคนล่ะขั้วโลกขนาดนั้น แม่พี่เคยเล่าให้ฟังว่า พ่อของฮยองจุนต้องไปทำงานที่ที่อยู่ใกล้ออกไปจากโซลมาก และตอนนั้นพ่อกับแม่ของฮยองจุนก็กำลังคบกันอยู่ด้วย แต่พวกเขาก็ปล่อยให้เวลาผ่านไปเกือบเจ็ดปี เกือบเจ็ดปีที่เขาไม่ได้เจอหน้ากันเลย แต่สุดท้ายเขาก็ได้พบกันอีกครั้ง แล้วก็ครองรักกันจนมีฮยองจุนในวันนี้ ดูมันจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก หลังจากที่นายพูดเรื่องของพ่อกับแม่นายขึ้นมา

ใช่ฮะ!! มันดูเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อจริงๆฮยองจุนกำลังจะหันหน้าไปทางฮยอนจุง แต่แล้วก็ต้องหันกลับมาที่เดิม เมื่อสายตาของเขาดันไปตรงกับสายตาของฮยอนจุงที่จ้องมองมาที่เขาอยู่พอดี

ห้าทุ่มห้าสิบเก้าแล้ว.......ฮยองจุน ขอพรสิฮยอนจุงเหลือมองนาฬิกาที่อยู่ในมือเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดบอกฮยองจุน

เอ๋!!........เอ่อ.....ฮะ...แล้วพี่ไม่ขอเหรอ

ไม่หรอก!! นายขอไปเถอะ...เร็วเข้าสิ มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ

อ่ะ....เอ่อ....ฮะฮยองจุนมองหน้าฮยอนจุงลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ แล้วทำไมพี่ฮยอนจุงถึงไม่มาขอพรด้วยกันนะ ไม่เข้าใจจริงๆเลย

ฮยองจุนประสานมือเข้าหากัน ก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ  แล้วขอพรอยู่ในใจ เมื่อขอพรเสร็จแล้ว เขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ดวงตากลมใสเป็นอันต้องหลับตาลงไปอีกครั้ง ทันทีที่ได้เห็นสิ่งแรกที่เขาได้เห็นหลังจากลืมตาขึ้นมา ใบหน้าคมของอีกคนที่อยู่ใกล้จนแทบรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา

พะ....พี่ฮยอนจุงทำอะไรฮะ!!” ฮยองจุนรีบผลักคนตรงหน้าให้ออกห่าง ด้วยท่าทีตกใจอย่างสุดๆ เขาค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง หลังจากที่นอนมานาน และสิ่งที่ฮยองจุนไม่สามารถปกปิดคนตรงหน้าได้ก็คงเป็นพวงแก้มอมชมพูที่ดูเหมือนจะเปล่งสีจางออกมาเรื่อยๆ ฮยองจุนได้แต่เอามือลูบที่พวงแก้มอมชมพูแก้เก้อ

เปล่าทำอะไรสักหน่อย.....นายคิดว่าพี่จะทำอะไรล่ะหืม!!” เมื่อเห็นคนตัวเล็กยังอยู่ในอาการสับสน ฮยอนจุงก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งคนตรงหน้าต่อไป

ไม่ได้ทำอะไรก็แล้วไปฮะ...พี่น่ะ ชอบแกล้งผมอยู่เรื่อยเลย

ก็นายน่าแกล้งนี่น่าว่าแล้วฮยอนจุงก็เอื้อมมือไปยีผมคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเล่น

พี่อ่า!! เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย...ผมไม่เล่นด้วยแล้วฮยองจุนทำหน้าบูดบึ้ง ปัดมือของฮยอนจุงออก แล้วยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

อ้าว!! แล้วนั่นนายจะลุกไปไหนนะฮยอนจุงเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังจะเดินหนีจากเขาไป

กลับไปหาพ่อกับแม่ฮะ ป่านนี้พวกเขาคงตามหากันแย่แล้ว อีกอย่างนะ ผมไม่อยากอยู่เล่นกับคนขี้แกล้งอย่างพี่แล้ว แบร่!!” ฮยองจุนพูดอย่างเคืองๆ ก่อนที่จะแลบลิ้นออกมาให้กับคนตรงหน้า แล้วรีบวิ่งหนีไป

ฮยองจุน!! เดี๋ยวสิ รอพี่ด้วยฮยอนจุงมองตามฮยองจุนที่วิ่งออกไปด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งตามฮยองจุนไป

 

 

หลายสัปดาห์ผ่านไป

หลังจากการสอบปลายภาคจบลง เด็กทุกคนก็อยู่ในช่วงของปิดเทอมใหญ่ และก็เป็นสมานฉันท์ทุกคนที่เห็นพ้องกัน  เด็กทุกคนต่างยินดีกับการปิดเทอมใหญ่ในครั้งนี้ ไม่เว้นแม้แต่ ฮยอนจุงกับฮยองจุน  เขาทั้งสองคนตกลงกันว่าจะพาครอบครัวไปฉลองปิดเทอมกันที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวฮยอนจุง เพราะบรรยากาศที่นั่นดีมาก วิวทิวทัศน์ก็สวยงาม  อากาศก็พอดี ไม่หนาวมากจนเกินไป

ระหว่างที่รอลิ้มรสอาหารฝีมือของแม่ฮยอนจุงและแม่ฮยองจุน เด็กหนุ่มทั้งสองคนพากันออกมาเล่นที่หน้าบ้าน เพื่อจะได้ไม่ทำให้ในครัวต้องเกิดความวุ่นวาย ส่วนพ่อของทั้งสองคนนั้นก็กำลังรื่นเริงไปกับเสียงเพลงคาราโอเกะอยู่ภายในบ้าน ซึ่งต่างคนก็ต่างร้องกันอย่างเต็มที่ไม่มีการออมมือให้กันแม้แต่น้อย

ฮยอนจุงพร้อมเป้สะพายเดินจูงมือฮยองจุนออกมาเดินเล่นที่สวนหน้าบ้าน เด็กหนุ่มทั้งสองคนช่วยกันเอาเสื่อผืนเล็กมาปูรองเป็นที่นั่ง  ก่อนที่จะหยิบขนมที่เตรียมเอาไว้ออกมากินด้วยกัน

ยินดีด้วยนะฮะพี่ฮยอนจุงที่เรียนจบแล้วฮยองจุนพูดพร้อมเอาขนมใส่ปากไปด้วย

นายดีใจจริงๆเหรอฮยองจุน!! นายยังไม่ลืมเรื่องที่พี่เคยบอกนายใช่มั้ย!!”

เอ่อ!! ถ้าเอาความจริงล่ะก็ ผมก็ไม่ดีใจเท่าไหร่หรอกฮะ....แต่ถ้าพี่จะได้ไปทำในสิ่งที่ฝัน ผมก็คง..........ริมฝีปากบางถูกปิดลงโดยมือหนาของอีกคน

แสดงว่านายยังจำมันได้ เอายังไงดีล่ะ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วฮยอนจุงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ผมจะตามพี่ไปในเร็วๆนี้แล้วกันฮะ แล้วพี่จะรอผมหรือป่าว!!”

ลอนดอนเนี๋ยนะ!!”

ฮะ!!”

พี่ว่านายรอพี่อยู่ที่นี่!! จนกว่าพี่จะเรียนจบดีกว่านะ คงใช้เวลาไม่กี่ปีหรอก

ผมกลัวว่าพี่จะลืมผมก่อนสิฮะ!! ไม่ได้เจอกันอีกหลายปีแบบนี้ พี่นะ ลืมง่ายจะตายไป

เด็กดีของพี่ พี่ไม่มีวันลืมนายหรอกน่า!! ไม่เชื่อพี่เหรอ

ฮะ!! ผมไม่เชื่อฮยองจุนผู้ซื่อตรงต่อความคิดของตัวเอง พยักหน้าตอบแบบทันทีทันใด

นายนี่มันจริงๆเลยน้า!!”

โอ๊ย!! พี่ฮยอนจุงอ่า เจ็บนะฮะฮยองจุนร้องดังลั่น เมื่อถูกฮยอนจุงแกล้ง โดยการหยิกที่แก้มแดงอมชมพูของเขา

ก็นายมันน่าแกล้งนี่น่า

ชิ!! ผมก็อยู่ของผมเฉยๆ น่าแกล้งตรงไหนกัน พี่นั่นแหละ หาเรื่องแกล้งผมมากกว่าเด็กน้อยได้ที เชิดหน้าใส่คนเป็นพี่บ้าง

ก็นายชอบทำท่าทางน่ารักแบบนี้นี่ไง!! พี่ถึงได้ชอบแกล้งนาย

นะ....นะ....น่ารัก อีกแล้วฮยองจุนแก้มแดงปลั่งอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำว่าน่ารักออกมาจากปากของฮยอนจุง

นั่นไง!! หน้าแดงอีกแล้ว แล้วนี่ ใจเต้นแรงด้วยหรือป่าวล่ะห๊ะเรา!!” ฮยอนจุงพูดอย่างรู้ทัน แต่อีกคนที่พยายามจะเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ เป็นอันว่าถูกเขาจับได้อีกอยู่ดี

อย่าทำเป็นรู้ทันผมนะ!! ไม่เอาแล้ว ไม่คุยเรื่องนี้กับพี่แล้ว เดี๋ยวผมมานะฮะพี่ฮยอนจุงฮยองจุนรีบลุกออกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเดินหนีหายเข้าไปในบ้าน

ดูทำเข้า ก็แค่ล้อเล่นแค่นี้ เดินหนีเข้าบ้านไปซะแล้ว แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่นายจะรู้ความรู้สึกแท้จริงของนายสักทีล่ะฮยองจุนฮยอนจุงได้แต่มองตามคนตัวเล็กอย่างหมดหวัง

มือหนาควักเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบสร้อยเส้นเล็กๆ ออกมาถือเอาไว้ สร้อยเพชรสีเงินกับล๊อกเก็จตัวอักษร HJ ติดกัน  ที่ถูกทำขึ้นมาโดยเฉพาะ เขาตั้งใจทำสร้อยเส้นนี้ ขึ้นมาเป็นพิเศษไม่เหมือนใคร เพื่อที่จะมอบให้กับคนพิเศษสำหรับเขาอย่าง ฮยองจุน

มาแล้วฮะ!!” ฮยองจุนเดินกลับมาพร้อมกับของขวัญกล่องสี่เหลี่ยมยาวในมือ

หายไปไหนมาล่ะ!!”

ก็ไปเอาของขวัญให้พี่ไงฮะ อีกสองวันพี่ก็จะลอนดอนแล้ว และเราก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกนานฮยองจุนพูดแล้วก็หน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เอาน่า ฮยองจุน!! ถ้าพี่ว่าง พี่จะรีบกลับมาหานายทันทีเลย โอเคมั้ย!!”

ไม่ต้องหรอกฮะ ผมคงไม่ได้สำคัญอะไรกับพี่ขนาดนั้น พี่ไม่ต้องทำเพื่อผมขนาดนี้หรอก

ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ!! นายก็เป็นคนที่พี่รัก รองมากจาก พ่อกับแม่ของพี่นะฮยองจุน ทำไมนายจะไม่สำคัญล่ะคำพูดของฮยอนจุง ทำให้อีกคนถึงกับชะงักไป ฮยองจุนหันมามองหน้าฮยอนจุง ก่อนที่จะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา ซึ่งคนที่ได้ยินถึงกับผงะไป

พี่รักผมเหรอฮะ!!”

เอ่อ!!” มาถึงตอนนี้ผู้เป็นพี่กับพูดอะไรไม่ออก

พี่ควรจะพูดความจริงในตอนนี้นะฮยองจุนยังคาดคั้นเขาต่อไป

...........................ฮยอนจุงทำได้เพียงแค่เงียบ แล้วยังพยายามที่จะหลบสายตาของฮยองจุนอีกด้วย

ผมก็รักพี่นะฮะฮยองจุนเว้นคำพูดเอาไว้ เหมือนกับลังคิดอะไรบางอย่าง

.................................ฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมองฮยองจุนโดยอัตโนมัติ ทั้งอึ้งทั้งงงในเวลาเดียวกัน ในใจก็ยังลุ้นว่าฮยองจุนจะพูดอะไรออกมาอีก

พี่ชาย

................................แม้ในใจจะแอบผิดหวัง แต่ฮยอนจุงก็ยังสามารถยิ้มให้ฮยองจุนได้ และเขาก็ยังแอบถอนหายใจโล่ง ที่ฮยองจุนพูดประโยคนี้ออกมา เพราะถ้าฮยองจุนไม่เติมคำว่า “พี่ชาย” เข้าไป บางทีเขาอาจจะคิดทำอะไรเกินเลยกับฮยองจุนก็เป็นได้

ได้เห็นพี่ยิ้มแบบนี้ค่อยสบายใจ หลังจากนี้ พี่ควรจะยิ้มแบบนี้บ่อยๆ เข้าใจมั้ยฮะฮยองจุนไม่พูดเปล่า เขายังเอื้อมมือไปลูบที่ใบหน้าของฮยอนจุงเบา

ทุกครั้งที่พี่ยิ้มอย่างมีความสุข ผมก็มีความสุขไปด้วยนะฮะฮยองจุนส่งรอยยิ้มบางๆให้กับฮยอนจุง

แต่ทุกครั้งที่เห็นนายร้องไห้ หัวใจของพี่ก็เจ็บปวดไปด้วย.....อย่าร้องไห้ อย่าเสียใจ อยู่คนเดียว โดยที่พี่ไม่อยู่กับนายนะฮยอนจุงเขยิบตัวเข้าไปไกลฮยองจุนให้มากยิ่งขึ้น ก่อนที่สองแขนของเขาจะโอบกอดฮยองจุนอย่างอ่อนโยน

สัญญากับพี่สิฮยองจุนฮยอนจุงกระซิบผ่านไปยังใบหูของฮยองจุน

ฮะ!! ผมจะไม่ร้องไห้ เสียใจ อยู่คนเดียว โดยที่พี่ไม่อยู่ข้างๆผม แต่พี่ก็ต้องสัญญานะฮะ ว่าพี่จะกลับมาหาผม

พี่สัญญา ฮยองจุน พี่สัญญาความอบอุ่นที่ครอบคลุมทั้งคู่ แม้อากาศจะหนาวเพียงใด ก็ไม่สามารถจะสู้กับไออุ่นที่เต็มไปด้วยความรักได้

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคู่ก็ผละออกจากกัน ฮยองจุนยังไม่ยืมเอาของขวัญที่เพิ่งไปเอามา ให้กับฮยอนจุง

ให้พี่เหรอ!!” ฮยอนจุงรับกล่องของขวัญจากฮยองจุนมา ก่อนที่จะเริ่มสำรวจของที่อยู่ภายในกล่อง

ผ้าพันคอนี่!!” ฮยอนจุงหยิบผ้าพันคอสีน้ำตาลในกล่องออกมาถือเอาไว้

ผ้าผันคอผืนนี้มีผืนเดียวในโลกนะฮะ เพราะผมเป็นคนทำเองกับมือ ตอนแรก ผมคิดว่าผมจะทำเสร็จไม่ทันก่อนที่พี่จะไปซะแล้ว พี่ไปอยู่ที่โน้น อย่าลืมใช้มันนะฮะ

ผมทำให้พี่คนเดียวนะฮะฮยองจุนพูดพร้อมหยิบผ้าพันคอในมือของฮยอนจุงมาพันให้เขาอย่างเบามือ

ขอบคุณนะ ฮยองจุนฮยอนจุงได้แต่มองผ้าพันคออย่างไม่ละสายตาออกจากมันเลยแม้แต่น้อย

ชอบมั้ยฮะ!!”

ชอบสิ ชอบมากเลย........พี่ก็มีของจะให้นายนะ หลับตาก่อนสิ

เอ๊ะ!! ฮะ.....ฮยองจุนได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างงงๆ

หลับตาสิ!!” ฮยอนจุงยังคงคะยั้นคะยอ ให้ฮยองจุนหลับตา ถึงแม้ว่าจะเกิดความงงและสงสัยอยู่มาก แต่ฮยองจุนก็ยอมหลับตาตามที่ฮยอนจุงได้ร้องขอ

สร้อยเส้นเดิม ถูกวางอยู่ตรงหน้าฮยองจุน ก่อนที่จะถูกสวมเข้าไปบนคอของฮยองจุน ด้วยฝีมือของฮยอนจุง สร้อยเพชรสีเงินกำลังแวววับอยู่บนคอของฮยองจุนอย่างสวยงาม

ลืมตาได้แล้วล่ะเมื่อฮยอนจุงสางสัญญาณบอกให้ลืมตา ฮยองจุนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะก้มมองลงไปมองสิ่งที่เพิ่งได้มา

สร้อยเพชรนี่ฮะ!!” ฮยองจุนได้แต่ทำสีหน้าลำบากใจ ไม่กล้ารับมันเอาไว้ เพราะดูแล้ว ท่าจะมีราคามากเลยทีเดียว

ห้ามปฏิเสธนะ เพราะพี่อุตส่าห์หางานทำ ทุกๆคืนหลังเลิกเรียน วันหยุดพี่ก็ยังคงไปหางานทำ เพื่อให้ได้มันมาให้นาย

ถึงว่า วันหยุดทีไร พี่ก็หนีหายไปทุกทีเลย ชวนมาเล่นด้วยกันก็ไม่มา ทำไมฮะ.....ทำไมพี่ต้องทำเพื่อผมขนาดนี้ด้วย

ไม่มีเหตุผลที่พี่ทำเพื่อนายหรอก ถ้าเป็นนาย พี่ก็สามารถทำได้ทุกอย่าง เท่าที่นายต้องการ

ขอบคุณมากนะฮะ ที่ทำเพื่อผมขนาดนี้....แล้วล็อคเก็จตัวอักษร HJ มันคือชื่อผมใช่มั้ยฮะฮยองจุนพูดพร้อมเอามือไปจับสร้อยตรงที่มีล็อคเก็จเอาไว้ เขาก้มมองมันอย่างไม่ยอมละสายตา

เอ่อ.......จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะฮยอนจุงได้แต่พยักหน้าตอบ ในใจก็แอบผิดหวังนิดหน่อยที่สิ่งที่เขาคิดมันไม่ตรงกับสิ่งที่ฮยองจุนคิดเลยแม้แต่น้อย

ผมจะเก็บมันเอาไว้อย่างดีเลย ขอบคุณอีกครั้งนะฮะ พี่ฮยอนจุงฮยองจุนได้แต่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มประจำตัว โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าอีกคนนั้นกำลังมีพฤติกรรมที่แปลกไปแค่ไหน

ฮยอนจุง พาน้องมาทานข้าวได้แล้วลูก!!” เสียงหวานใสของคุณแม่ยังสาวอย่างแม่ของฮยอนจุง ทำให้ฮยอนจุงกับฮยองจุนได้แต่มองหน้ากันไปมา

นายคงจะหิวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะฮยอนจุงเป็นคนเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่ทั้งคู่เงียบกันอยู่สักพัก เขาลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะส่งมือไปตรงหน้าฮยองจุน

ฮะ!! พี่ฮยอนจุงฮยองจุนได้แต่พยักหน้า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับกับมือของฮยอนจุงที่ยืนออกมาแล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้น ทั้งคู่จับมือเดินไปพร้อมๆกัน อย่างไม่ได้เร่งรีบมากนัก

 

 

10 ปีผ่านไป

ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี เด็กหนุ่มหน้าหวาน คิมฮยองจุน กำลังดื่มด่ำไปกับกลิ่นไอของทุ่งหญ้าที่สวยสดงดงาม และมีบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติสุดๆ เขาก้มหน้าลงไปสูดกลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ขึ้นอยู่ตามทางเดินอย่างมีความสุข

ฮยองจุน!!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของเขา ฮยองจุนละใบหน้าออกจากดอกไม้ แล้วหันไปมองที่ต้นเสียงนั้นแทน

พี่กลับมาหานายตามสัญญาแล้วนะ

ภาพของใครคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคยดี คิมฮยอนจุงในวัยเด็ก ยังคงเหมือนเดิมสินะ เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่รอช้า ฮยองจุนรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนยืนหยุดอยู่ตรงหน้าของฮยอนจุงพอดี ต่างคนต่างส่งยิ้มให้กันและกัน

พี่คิดถึงนาย

ทันทีที่ฮยองจุนเดินเข้ามาใกล้ ฮยอนจุงก็ดึงตัวฮยองจุนเข้ามาสวมกอดแทบจะทันที ไออุ่นที่เคยได้รับเมื่อสิบปีก่อน จนถึงตอนนี้ มันก็ยังคงเหมือนเดิม อะไรทุกๆอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน พี่คิดถึงนายเหลือเกิน  เขากระซิบผ่านหูฮยองจุนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แทนความคิดถึงทั้งหมดของพี่  ทุกอย่างมันดูเหมือนความฝัน ฮยองจุนได้แต่เอามือตีหน้าตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะรู้ตัวว่าแรงที่ตัวเองตีไปนั้นมันสร้างความเจ็บให้กับตัวเองแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เขาก็ค้นพบแล้วว่า ฉันไม่ได้ฝันไป

ไหนพี่บอกว่าจะรีบกลับมาหาผมไงฮะ นี่อะไร เวลามันผ่านไปเกือบสิบปีแล้วนะฮะ ทำไมพี่ต้องโกหกผมด้วย ฮึก!!” สุดท้ายแล้วคนที่อยู่ในอ้อมกอดก็ได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

พี่ขอโทษ ฮยองจุน พี่ขอโทษ

ฮยองจุน ตื่นได้แล้ว ฮยองจุน!!”

ถ้าพี่คิดจะกลับมาหาผมตอนนี้ อย่าเสียเวลาเลยฮะ กลับไปอยู่ในที่ของพี่เถอะ

พี่..............

ผมหวังว่าจะไม่เจอพี่อีกนะฮะ

ในเมื่อเป็นสิ่งที่นายต้องการ พี่ก็ไม่ขอพูดอะไรอีก ลาก่อน คิมฮยองจุนฮยอนจุงผละออกจากฮยองจุน ก่อนที่เขาจะก้าวถอยหลังห่างออกจากฮยองจุนเรื่อย เรื่อย และ มันเริ่มห่างไกลตาฮยองจุนออกไป สุดท้ายก็มีแสงส่องมาที่ร่างของฮยอนจุง ก่อนที่มันจะค่อยๆสลายไปต่อหน้าต่อหน้าของฮยองจุน

ไม่นะ!! พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนแทบช็อคเมื่อเห็นร่างของฮยอนจุงหายวับไปกับตา เขาพยายามเอื้อมมือไปดึงร่างของฮยอนจุงเอาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ สุดท้ายแล้วเขาก็ทำได้แค่ปล่อยให้ร่างฮยอนจุงหายไปอย่างช้าๆ

ไม่นะ!! พี่ฮยอนจุง!!” ฮยองจุนสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ สุดท้าย มันก็เป็นได้แค่ความฝัน แต่คนที่ตกใจมากกว่าก็คงไม่พ้นต้นเสียงที่เพิ่งปลุกเรียกเขาไปเมื่อกี้

เป็นอะไรของนาย ฝันร้ายหรือไงเสียงหวานนุ่มที่เพิ่งหายเหนื่อยจากการปลุกฮยองจุนเป็นเวลานานเอ่ยขึ้นมาทันทีเพื่อถามเหตุผลที่สะดุ้งตื่นเมื่อกี้นี้

ฝันไปเหรอเนี๋ย ทำไมพักนี้ฝันถึงพี่ฮยอนจุงบ่อยจังนะฮยองจุนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง ที่ทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ความฝัน สุดท้ายแล้วการปลุกของใครบางคนก็เป็นผลสำเร็จ เมื่อเจ้าตัว ได้ตื่นจากนิทราแล้ว

ฮยองจุน!! นี่นายกำลังฟังสิ่งที่พี่พูดอยู่หรือเปล่าเนี๋ยเมื่อเห็นว่าฮยองจุนยังคงจะไม่ตื่นดี ผู้เป็นพี่เลยต้องใช้ฝ่ามือตีหน้าฮยองจุนเบาๆ เพื่อเรียกสติ

นี่!! ฮยองจุน!! ฮยองจุน!! พี่บอกให้ตื่นไง

โอ๊ะ!! พี่ยองแซง จะตะโกนเสียงดังทำไมฮะ เดี๋ยวข้างห้องก็ออกมาว่าหรอกหลังจากที่เจอผู้พี่ทุบตีเรียกสติอยู่สักพัก ฮยองจุนก็สามารถดึงตัวเองออกมาจากความฝันได้ แต่ทันทีที่สติกลับมา เขาก็ลงมือต่อว่าผู้เป็นพี่ทันที

นายนั่นแหละเป็นอะไร พี่เรียกนายตั้งนานแล้วก็ยังเฉยอยู่ได้ ไม่สบายหรือไงกันว่าแล้วผู้เป็นพี่ที่ออกอาการเป็นห่วงน้องจับใจ ก็ลองเอามือไปทาบบนหน้าผากของฮยองจุนทันที

ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่น่าเมื่อตรวจเช็คเสร็จ ผู้เป็นพี่ก็ได้แต่เอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมวันนี้ฮยองจุนถึงได้ดูแปลกๆไป

ฝันร้ายเหรอ

เอ่อ!! ฮะ ก็ประมาณนั้น

งั้นก็สบายใจได้ โบราณว่าเอาไว้ ฝันร้ายจะกลายเป็นดี ฉะนั้น นายไม่ต้องไปคิดมาก ตอนนี้นายรีบไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะไปทำงานสายนะยองแซงยื่นผ้าขนหนูผืนบางส่งให้ฮยองจุน ก่อนที่จะดึงตัวผู้เป็นน้องให้ลุกขึ้นแล้วลากตัวเข้าไปในห้องน้ำทันทีทันใด

พี่ยองแซงอ่า เป็นแบบนี้ทุกทีเลยสิน่า ที่พี่รีบปลุกผมเนี๋ย เป็นเพราะคนที่ทำงานมากกว่านะผมว่า

ชิ!! อย่ามาทำเป็นรู้ใจพี่หน่อยเลยน่า รีบๆไปอาบน้ำได้แล้ว

ฮะๆๆ เข้าใจแล้วฮะ พี่ยองแซงฮยองจุนตอบเสียงเฉื่อยๆ ก่อนที่จะผลักประตูห้องน้ำให้ปิดลง

อย่าอาบช้ามากนะฮยองจุน มันสายมากแล้วจริงๆเสียงยองแซงยังคงเล็ดรอดดังเข้าไปถึงในห้องน้ำ ผู้เป็นน้องได้แต่สายหน้าให้กับพฤติกรรมจุกจิกของผู้เป็นพี่

เฮ้อ!! คิดถูกคิดผิดนะที่มาอยู่กับพี่ยองแซง

ทันทีที่ลงไปแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำ ฮยองจุนก็แอบบ่นผู้เป็นพี่อย่างเงียบๆคนเดียว ตั้งแต่เรียนจบมา เขาก็ขอแม่ออกมาพักนอกบ้าน เหตุผลที่อ้างคือ ที่ทำงานมันอยู่ไกลบ้าน มันคงดีถ้าเราย้ายไปอยู่ใกล้ๆที่ทำงานของเรา แต่เหตุผลที่แท้จริงของฮยองจุนคือ การได้อยู่อย่างเป็นอิสระ ซะมากกว่า แล้วเป็นแบบนี้จะไม่ให้คนเป็นแม่ยอมได้อย่างไร

สิบปีแล้วสินะ การอยู่โดยไม่มีพี่ฮยอนจุง  ทั้งเงียบเหงาและขาดความสุขเสียจริง แม้จะมีพี่ยองแซงเข้ามา แต่มันก็เป็นเพียงความสุขที่อยู่ภายนอก แม้จะทำตัวให้ร่าเริงแค่ไหน มีความสุขมากแค่ไหน ทำไมในใจของเขา ถึงได้ทำในสิ่งตรงกันข้ามหมด

ทุกอย่างที่พี่ฮยอนจุงเคยพูด ทุกอย่างที่พี่เคยทำเพื่อผม ผมเองก็เพิ่งจะเข้าใจกับความหมายที่แอบแฝงในการกระทำของพี่ทั้งหมด ถ้าผมรู้ความรู้สึกจริงๆของผมเร็วกว่านี้ บางที ทุกอย่างอาจจะไม่เป็นเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้

ก็ใจเต้นแรงมากกว่าปกติฮะ ควบคุมตัวเองไม่อยู่ด้วย มันเหมือนกับว่า พอได้ยินพี่ชมทีไร ใจผมนี่แทบจะหลุดกระเด็นออกมาเลยฮะ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮยองจุน นายไม่รู้จริงๆเหรอว่านายเป็นอะไร

จริงสิฮะ!! ผมก็ยังไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมเป็นอะไร

ไว้นายโตขึ้นกว่านี้ ณ เวลานั้นนายก็จะเข้าใจเองว่าอาการที่นายเป็นอยู่ตอนนี้ มันคืออะไร

ถ้าตอนนั้นพี่บอกความจริงกับผม ถ้าพี่บอกในสิ่งที่พี่คิดในตอนนั้น ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นแบบนี้

ล็อคเก็จอันนี้จะเป็นไปได้มั้ยฮะ ถ้ามันจะหมายถึง ชื่อย่อของเราทั้งสองคน และถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ ผมก็ขอคิดอย่างที่ผมคิดก็แล้วกันนะฮะฮยองจุนมองล็อคเก็จที่อยู่บนมือของตัวเองอย่างหวงแหน เขาใส่มันติดกับตัวมาตลอดสิบปี เพื่อหวังว่าสักวัน ฮยอนจุงจะกลับมา และจำเขาได้เพราะสร้อยเพชรเส้นนี้  แม้จะเป็นฝันลมๆแล้งๆ แต่เขาก็ไม่เคยหมดหวัง

ผมจะไม่ร้องไห้ เสียใจ อยู่คนเดียว โดยที่พี่ไม่อยู่ข้างๆผม แต่พี่ก็ต้องสัญญานะฮะ ว่าพี่จะกลับมาหาผม

พี่สัญญา ฮยองจุน พี่สัญญา

คำสัญญาที่พี่เคยให้เอาไว้ ว่าพี่จะกลับมาหาผม จากวันนั้นถึงวันนี้มันผ่านมาสิบปีแล้วนะฮะ สิบปีที่ไม่มีข่าวคราวหรือความเคลื่อนไหวอะไรจากพี่เลย

ทุกครั้งที่ผมพยายามจะตัดใจจากพี่ ทำไมฮะ ทำไมพี่ต้องคอยมาวนเวียนอยู่รอบๆตัวผมตลอดเวลา ความฝันที่ไม่อาจเป็นจริงได้ แต่ทำไมผมถึงได้ฝันถึงพี่บ่อยขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่ปล่อยให้ผมลืมพี่ไปสักที ผมไม่อยากจมอยู่กับความคิดบ้าๆบอๆของผมที่หวังว่าสักวันพี่จะต้องกลับมา ทำไมต้องมาให้ความหวังกันทั้งๆที่มันมีโอกาสเพียงแค่ศูนย์เท่านั้น

 ร่างบางทรุดตัวนอนหลับตากับอ่างเหมือนกำลังพยายามครุ่นคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่น้ำตาเจ้ากรรมมันดันไหลออกมาไม่ยอมหยุด สุดท้ายแล้วเจ้าตัวก็ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลรวมกับน้ำที่อยู่ในอ่างโดยปริยาย

แต่ทุกครั้งที่เห็นนายร้องไห้ หัวใจของพี่ก็เจ็บปวดไปด้วย.....อย่าร้องไห้ อย่าเสียใจ อยู่คนเดียว โดยที่พี่ไม่อยู่กับนายนะ

ยิ่งคิดถึงมันเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งเจ็บปวด  การอยู่โดยไม่มีมีพี่ มันสุดแสนจะทรมานเสียจริง พี่จะรู้สึกสึกแบบเดียวกับที่ผมรู้สึกหรือเปล่าฮะ พี่ฮยอนจุง!!

 

 

เจเคเอ็มกรุ๊ป

ท่ามกลางความวุ่นวายภายในบริษัท ที่ทุกคนกำลังขะมักเขม้นช่วยกันจัดงานเลี้ยงต้อนรับสำหรับผู้บริหารคนใหม่อีกหนึ่งคนที่เพิ่งจะเรียบจบมาหมาดๆ งานนี้ทุกคนจึงนิ่งเฉยไม่ได้ ลุกมาช่วยกันจัดบริเวณงานให้สมเกียรติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไหน นายบอกว่าฮยอนจุงมาถึงแล้วไงจองมิน นี่มันเลยเวลานัดมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมไม่เห็นมาสักทีล่ะคนตัวสูงได้แต่ยืนบ่นให้กับเพื่อนรักของตัวเอง ที่นัดแล้วไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาซะเลย

ใจเย็นๆน่าคยูจง สงสัยรถติดมั้งเพื่อนอีกคนหนึ่งก็ดูท่าว่าจะไม่รีบร้อนเท่าไหร่นัก เพราะเขาเองก็เอือมกับฮยอนจุงแล้วเหมือนกัน

เชิญนายใจเย็นไปคนเดียวล่ะกัน เดี๋ยวฉันไปดูภายในงานก่อนนะ ว่าไปถึงไหนกันแล้ว

อือๆๆ ตามสบายเถอะ ถ้าฮยอนจุงมาแล้วฉันจะรีบให้เขาไปหานายทันทีเลย โอเค!!”

อืม!! โอเค ตามนั้นแล้วกันว่าแล้วคยูจงก็เดินหายเข้าไปในงานอีกครั้ง

จองมินมองตามคยูจงที่เดินเข้าไปในงาน ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ต่อสายไปยังเพื่อนรักอีกคนทันที ไม่นานปลายสายก็รับ

นายถึงไหนแล้วเนี๋ยฮยอนจุง คยูจงมันโกรธนายมากเลยนะ นัดไม่รู้จัดนัด

[ฉันก็อยู่ข้างหลังนายนี่ไง หันมาสิ]

ข้างหลังบ้า............มาแล้วทำไมไม่บอก ให้ฉันโทรหาทำไม เสียไปหลายบาทนะเนี๋ยจองมินกำลังจะอ้าปากว่า แต่เมื่อหันหลังมาตามที่ฮยอนจุงบอก ก็พบกับคนปลายสายตัวเป็นๆอยู่ตรงหน้า

จะงกไปถึงไหนกัน แล้วนี่คยูจงไปไหนล่ะ

คยูจงรอนายอยู่ในงานนะ แล้วนี่ดูสิ ไม่ได้เจอกันแค่ปีเดียว ดูนายจะขาวขึ้นเยอะเลยนะเนี๋ย

นายก็ดูคล้ำลงไปเยอะเหมือนกันนะ

ไอ้นี่!! อยากโดนดีหรือไง รีบๆเข้าไปเลยไป ชิ!!” เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักเริ่มจะพูดจาไม่เข้าหูสักเท่าไหร่ จองมินเลยเปลี่ยนบทสนทนาเป็นการไล่แทน

จะสามสิบอยู่แล้วยังงอนเหมือนเด็กๆอีกฮยอนจุงพูดทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนที่จะรีบเดินหายเข้าไปในงาน

ภายในบริเวณที่จัดงาน

ฮยอนจุงเดินหาตัวเพื่อนรักจนทั่วบริเวณที่จัดงาน ก่อนที่จะเห็นว่าเพื่อนรักกำลังโปรยเสน่ห์ให้กับชายหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่งอยู่ ไม่บอกก็รู้ว่าเพื่อนรักของตนกำลังคิดอะไรอยู่

ได้ครับคุณคยูจง เดี๋ยวผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย

ถ้ามีปัญหาอะไร นายก็เรียกฉันอีกทีล่ะกันนะ ตอนนี้เพื่อนฉันมาแล้ว ฉันขอไปหาก่อน

ครับ!! คุณคยูจงชายหนุ่มหน้าหวานหันมามองตามคยูจง ก่อนที่จะเห็นฮยอนจุงยืนอยู่ เขาส่งยิ้มให้ฮยอนจุงเล็กน้อย ก่อนที่กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

โอ๊ะ!! เด็กหน้าหวานคนนี้ใครกัน น่ารักไม่เบานะเนี๋ยเมื่อเห็นเพื่อนรักมองหนุ่มหน้าหวานไม่ละสายตาแบบนั้น ฮยอนจุงเองก็อดจะแซวไม่ได้

ก็แค่เลขาส่วนตัวนะ ไม่ได้มีอะไรคยูจงตอบปัดๆไป เพราะกลัวเพื่อนรักจะถามอะไรไปมากกว่านี้

คบกันมาตั้งเก้าปี นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง คยูจง

ทำเป็นรู้ดี....แล้วนี่ทำไมถึงมาเอาป่านนี้ ฉันนัดนายตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ

พอดีฉันมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องให้นายช่วย

ช่วยอะไร

ตามหาคนให้ฉันหน่อยสิ!!”

 

 

หลังจากผ่านงานเลี้ยงต้อนรับประธานคนใหม่ไปได้ไม่ถึงอาทิตย์ ฮยองจุนก็ถูกเรียกตัว โดยท่านประธานคนใหม่ ในใจก็ยังคงงงๆในสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกตัวมากะทันหันขนาดนี้ เมื่อตอนงานเลี้ยงเริ่ม คยูจงก็เข้ามาหาเขา แล้วยื่นรูปใบหนึ่งมาให้ แล้วก็ถามอีกว่า คนในรูปใบนั้นใช่เขาหรือเปล่า

คนในรูปใช่คุณมั้ยฮยองจุน

เอ่อ!! ชะ....ใช่ฮะ แล้วคุณเอารูปตอนเด็กของผมมาจากไหนเหรอฮะ

มีคนให้ผมมา เอาเป็นว่า สรุปแล้วก็คือคุณจริงๆสินะ ถ้าอย่างนั้นก็โชคดีไปที่เป็นคุณ จะมีใครสักกี่คนกันเชียวที่ชื่อ ฮยองจุน อย่างนี้ก็คงไม่ต้องไปตามหาให้เหนื่อย

เอ๋!!” ฮยองจุนขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ สรุปแล้วคยูจงเขาพูดอะไร

คุณไม่ต้องงงไปหรอก อีกสามวันคุณจะต้องเข้าพบใครบางคนที่ห้องผู้บริหารใหม่นะ แล้วคุณจะเข้าใจทุกอย่างเอง

เข้าใจทุกอย่าง...เอ่อ!! ห้องนั้นเหรอฮะ มันห้องของท่านประธานคนใหม่ไม่ใช่เหรอฮะ

ใช่!! และเขาก็อยากจะพบนายเป็นการส่วนตัว

เอ่อ!! ส่วนตัวเหรอฮะ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่าฮะ

เปล่าหรอก!! นายไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่อยากจะเจอนายเฉยๆนะ

อ่อ!! แล้วท่านประธานเขาชื่ออะไรล่ะฮะ ผมยังไม่รู้จักชื่อเขาเลย งานเลี้ยงผมก็ไม่ได้เข้าไปร่วมด้วย

ถ้าเขาถามว่าฉันชื่ออะไร นายก็ตอบเขาแค่ว่า ให้เรียกฉันว่า คุณคิม ก็พอ

เรียกเขาว่า คุณคิม ก็แล้วกัน

 

 

การรอคอยที่แสนยาวนาน กำลังจะจบลงแล้ว ฮยอนจุงนั่งรออยู่ตั้งความหวังว่าจะได้พบหน้าใครบางคนที่เขารอมานาน ถ้าเห็นหน้าเขาแล้ว เราจะเริ่มพูดยังไงดีนะ เราจะทำอะไรเป็นอย่างแรกดีนะ จะทำยังไงนายถึงจะจำพี่ได้นะ

ขอโทษฮะ!! ที่มาช้าทันทีที่ประตูห้องประธานถูกเปิดออก ฮยอนจุงก็เงยหน้าขึ้นมองโดยอัติโนมัติ

ฮยองจุนของพี่ นายเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ ใบหน้าเรียวเล็ก ที่แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก แต่รอยยิ้มของนายก็ยังคงเหมือนเดิม รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสดใสอยู่เสมอ

นายคือฮยองจุนจริงๆเหรอเพื่อความแน่ใจ ฮยอนจุงก็เลยต้องเช็ดความถูกต้องอีกครั้ง

ฮะ!! ชื่อของผมคือคิมฮยองจุน

ยินดีที่ได้พบนายนะ ต่อไปนี้ นายคือเลขาส่วนตัวของฉัน

ตอนนี้อะไรก็ช่าง ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อยให้นายหลุดมือไปแน่

เอ๊ะ!!” ฮยองจุนก็ยังคงอยู่ในอาการที่งุนงงต่อไป

นายเป็นเลขาจองมินอยู่ใช่มั้ย แต่หลังจากนี้ไป นายเป็นเลขาของฉันแล้วนะ

คุณรู้ได้ไงฮะ ว่าผมเป็นเลขาคุณจองมิน

ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาย ฉันรู้หมดแหละ ไม่เว้นแม้กระทั่ง หัวใจของนาย

คุณมีพลังพิเศษเหรอฮะ ถึงได้รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับผม

บางที่อาจจะเป็นอย่างนั้น นายอยากจะทดสอบฉันมั้ยล่ะ!!”

เอ่อ!! ได้เหรอฮะ

ได้สิ!! แต่ฉันมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง

อะไรฮะ

ถ้าฉันเดาใจนายถูก นายจะต้องทำตามคำขอของฉัน

ก็ได้ฮะ.......คุณไม่มีทางรู้ใจผมหรอก.........ถ้าอย่างนั้น คุณรู้มั้ยฮะ ว่าตอนนี้ผมกำลังคิดถึงใครอยู่ฮยองจุนยิ้มกริ่มอย่างมั่นใจว่าเขาไม่มีทางรู้ความในใจของเขาแน่ๆ

ฮยอนจุงหยุดคิดเพียงครู่เดี่ยว ก็เอ่ยตอบอย่างผู้ชนะ

ฉันเดาว่า นายกำลังคิดถึง พี่ชายคนหนึ่ง ที่นายรักจนหมดใจ

คุณ !! ..............................................ใบหน้าแดงระเรื่อของฮยองจุนไม่สามารถปกปิดได้ เขารู้ได้ยังไงนะ

บอกแล้วไงว่าฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาย

คุณเป็นใครกันแน่

ฮยอนจุงไม่ได้ตอบคำถามของฮยองจุน แต่เขาลุกจาเก้าอี้ที่นั่ง แล้วอ้อมโต๊ะทำงาน มาหยุดอยู่ตรงหน้าฮยองจุน ฮยองจุนตกใจ ผงะถอยหลังหนีจนแผ่นหลังติดกับกำแพง

ฉันเดาใจนายถูก เพราะฉะนั้นฉันก็จะบอกคำขอของฉัน

เอ่อ!! คุณก็ว่ามาสิฮะ แต่ได้โปรด อย่าเดินเข้ามานะฮะฮยองจุนยกมือห้าม

ช่วยกอดฉันสักห้านาทีได้มั้ย!!”

ห๊า!!”

คิดซะว่า ฉันคือพี่ชายของนาย คนที่นายรักหมดหัวใจ ถ่ายทอดความรู้สึกของนายที่มีต่อเขามาให้ฉันสิ

จะบ้าเหรอคุณ!! คุณกับพี่ฮยอนจุงมันคนล่ะคนกัน จะให้ผมกอดคุณในฐานะคนที่ผมรักหมดใจงั้นเหรอ เหอะ!! นี่คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ ผมไม่ขำด้วยหรอกนะในที่สุดอารมณ์ของฮยองจุนก็ถึงขีดสุดจนได้

ฉันก็ไม่ได้เล่นตลกอะไรนี่!! ก็เพียงแค่คิดว่า นายเองก็อยากจะกอดคนที่นายรักสักครั้ง

ไม่มีใครแทนที่พี่ฮยอนจุงของผมได้ ถ้าหมดธุระแล้วผมขอตัว........อุ้ย!!”

ฮยอนจุงใช้จังหวะที่ฮยองจุนกำลังจะเดินหนี กระชากแขนฮยองจุนเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างง่ายดาย ฝ่ามือหนาโอบหลังฮยองจุนเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความคิดถึงจนหมดหัวใจ ถูกถ่ายทอดส่งผ่านไปยังฮยองจุน

อยู่กับพี่ อยู่อย่างนี้ สักห้านาทีได้มั้ย ฮยองจุน

เมื่อเห็นถึงความผิดปกติของคนตรงหน้า ฮยองจุนก็ไม่กล้าที่จะขัดขืนหรือทำอะไรต่อไป และเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ฮยองจุนก็รู้สึกได้ถึงน้ำใสๆที่มันกำลังเปียกชื้นที่ไหล่ของเขาอยู่

คิดถึงจังเลย คิดถึงนายที่สุดเลย เด็กดีของพี่

นี่เขากำลังร้องไห้เหรอเนี๋ย

ปฎิเสธไม่ได้เลยว่า อ้อมกอดของคนคนนี้อบอุ่นมากกว่าที่คิด และที่รู้สึกไปมากกว่านั้น สัมผัสบางอย่างที่แสนคุ้นเคย ความรู้สึกที่อยู่ในความทรงจำ เหมือนกลับว่ามันกำลังย้อนกลับมา สรุปแล้วสิ่งที่เขาคิดถึงและสิ่งที่อยู่ในความทรงจำ คือคนเมื่อสิบปีก่อน หรือว่าเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าที่ทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกอยู่ตอนนี้กันแน่

คำพูดที่ได้ยินเมื่อกี้นี้ไม่ผิดเพี้ยนแน่ “เด็กดีของพี่” อะไรกันนะที่คนตรงหน้าต้องการจะสื่อถึง แล้วอะไรที่ทำให้หัวใจของฮยองจุนเต้นแรงจนผิดปกติไป เป็นอาการเดียวกันกับเมื่อสิบปีก่อน เพราะอะไรกันนะ เพราะอะไรที่ทำให้มีความรู้สึกเดียวกันกับเมื่อสิบปีก่อน ความจริงแล้ว คุณเป็นใครกันแน่นะ!!

To Be Continue

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

613 ความคิดเห็น

  1. #589 queenjoongjun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 16:51
    อ่าาาาา 10ปีนานมากกกเลย
    ความรู้สึกจริงๆของคนเราจะมั่นคง
    ได้นานขนาดนั้นมั้ยนะ T_T
    ไรต์เตอร์น้องแนนทำรีดเดอร์
    เข้าโหมดดราม่าอีกแล้วววว โอ้ววว ม่ายน้า55+
    ขอไปอ่านต่อก่อนนะคะ อิอิ
    #589
    0
  2. #577 about that (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 18:31
    โอ้ววววว ชั้นอยากจะบ้าตาย ทำไมถึงทิ้งกันไปเป็นสิบๆปีเลยล่ะ

    ถือว่าโหดร้ายมากเลยนะ สำหรับจุนนี่น่ะ สิบปี ทนได้ไม่ใช่เล่นๆ

    ไม่น่าเชื่อว่าจุงจะทนได้ คิดว่าจะตบะแตกไปก่อนน้องซะอีก.. 555



    ที่ว่าจุงตาถั่วที่เห็นจุนนี่น่ารักก็คงจะไม่ผิด เพราะจุนนี่น่ารักจริงๆนี่นา จุงไม่ได้ตาถั่วหรอกนะ ออกจะตาถึงด้วยซ้ำ อิอิ



    รีดเดอร์รู้สึกว่า บทมินใจเย็นที่ไม่สมเป็นมินเลย แถมคยูยังไจร้อนอีก 555 แต่ก็ดี เปลี่ยนสไตล์ คยูคึกคักเกินนน กร้ากกกก
    #577
    0
  3. #513 love ss501 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มกราคม 2555 / 21:22
    ไม่รู้จะเม้นอะไร เอาเป็นว่ารออ่านตอนต่อไปอยู่นะจ๊ะ
    #513
    0
  4. #512 กะแหล่ง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 23:58
    FFFFโอยๆๆๆๆๆด้วยคนนะคะ ทำไมมันดูเศร้าจังจุงหายไปไหนมาตั้ง10ปี ตอนแรกก็หนุกๆๆหวานๆๆทำไมตอนหลังเศร้าจังแล้วจุงเปลี่ยนไปมากถึงขนาดจุนนี่จำไม่ได้เลยหรอคะ มาต่อนะจะนู๋แนนไห้ไว ไห้ไว คิดถึงss501จังเราจะมีโอกาสได้ดูพวกเค้าทั้ง5พร้อมกันบนเวทีไหมนะ
    #512
    0
  5. #511 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2555 / 09:23
    มาต่อเร็วๆสิค่ะจะรอไม่ไหวอยู่แล้วค่ะคิดถึง2HJมากๆเลยค่ะ
    #511
    0
  6. #510 mooham501 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 17:14

    อ่านแล้วคิดถึงคู่นี้จัง T__T ซึ้งๆๆๆ ง่า น้องแนน ทั้งน่ารัก ทั้งอบอุ่น ทั้งเศร้า ทั้งซึ้งในสิ่งต่างๆที่ทั้งสองคนมีให้กัน 
    เง้ออ อย่างที่ทุกๆคนเม้นเลย  แม่ยกน้ำตาซึมจริงๆ พี่จุงหายไปไหนมาตั้งนานคะ ทำไมไม่ติดต่อมาหาพี่จุนนี่บ้าง
    คนรอเหงามากเลยนะรู้มั้ย แต่สุดท้ายก็ได้เจอแล้ว ^O^ พี่จุงอย่าจากไปไหนอีกนะคะ ดูแลพี่จุนนี่ดีๆนะ ไรเตอร์มาต่อไวๆนะคะอยากอ่านต่อจัง  ขอบคุณมากนะน้องแนน ชอบเรื่องนี้มากเลย

    #510
    0
  7. #509 choco501 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:08
    โอยยยยยย เจ้ไม่ไหวแล้ว หลากหลายอารมจริงๆลูกเอ๊ย อย่างที่คุณ ss บอก ประทับใจเหลือเกินเรื่องนี้ ความรักอันบริสุทธิ์ของจุงและจุนนี่ของเจ้ในแบบรักกันชัวนิรันดร์ เจ้ไม่รู้จะเม้นอย่างไรแล้ว ได้ใจ ถูกใจ มาหมายจ้า ทั้งน่ารักน่ากอด ปลาบปลื้มมดีใจ สงสารการรอคอยของลูก และสมหวังซะที หนูแนนมาเจ้กอด + หอมซักฟอดใหญ่ๆซิลูก ทั้งหนูออ คุณ ss และหนูลมเม้นในสิ่งที่เจ้อยากจะบอกไปด้วยเช่นกัน ที่สุดของตอนนี้ทำเอาแม่ยก 2hj ซึ้งจนน้ำตาซึมจริงๆลูกเอ๊ย หนูแนนขอบใจมากนะจ๊ะสำหรับตอนพี่เศษนี้ เจ้จะรอหนูมาอัพอีกนะจ๊ะ น่ารักมากจ้า เจ้ขอบคุณหนูล่วงหน้านะ ^^
    #509
    0
  8. #508 Ss_fc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 20:35
    เอ่อ! แหะแหะ! แอบเข้ามาดื่มด่ำความหวานซึ้งและน่ารักอีกซักรอบคงไม่ผิดกติกานะจ๊ะ เจ้ชอบ special part นี้มากเลยจ้ะ ซาบซึ้งกินใจจริงๆ อย่าว่างั้นงี้เลย อยากอ่านต่อจังเลยจ้ะ หนูแนน fighting! ^________^
    #508
    0
  9. #507 white_winddy501 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 20:31
    น้องสาว T^T มาพี่กอดซักทีเร็ว  ขอบคุณมากมายสำหรับฟิคเรื่องนี้ ขอบคุณมากจริงๆ  พี่บอกได้คำเดียว "ซึ้ง" 
     เรื่องนี้ไม่ไหวจะ ฮึก ฮึก ฮือ..........T_____T  ประทับใจจริงๆ ค่ะ
    น่ารักตั้งแต่เปิดเรื่องมาเลย พี่ชาย(ที่ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ชาย)และน้องชาย(ที่ไม่รู้ตัวว่าคิดไม่ซื่อกับพี่) นอนมองดาวอธิฐานก่อนคริสมาส น้อนหนุนแขนพี่ พี่แอบโอบน้อง ><  ความหวานมีมาเรื่อยๆประปราย แม้นไม่หวานมากมายแต่กลับรู้สึกอบอุ่นจัง อุ่นลึกๆอย่างบอกไม่ถูก  พอต้องจากแล้วก็แอบกลัว แล้วก็ใช่จริงๆด้วย หายไปนานมาก ตั้ง 10 ปี ........ยาวนานเหลือเกินสำหรับการรอคอย  แต่คนรอก็ยังคงรอ รอทั้งที่ไม่มีจุดหมาย รอต่อไปอย่างมีความหวังแม้จะเหมือนหลอกตัวเองอยู่เรื่อยๆก็ตาม แต่ก็ยังทำหน้าที่รอ อยากจะเลิกก็เลิกไม่ได้ อยากตัดใจก็ทำไม่ลง สางสารตอนน้องฝันมากๆเลย T_____T  แต่ก็ยังไม่เท่าตอนนอนแช่อ่างน้ำตาไหล เง้อออ...บีบคั้นรีดเดอร์จริงๆ และแล้วสุดท้ายแทบจะกรี๊ดดดดดด  ในที่สุดเค้าก็มา ในที่สุดก็ตามหาคนที่รอคอยเช่นกัน  และในที่สุดก็ได้พบ แอบใจสั่นตามอย่างกับว่าเป็นตัวเอง(พี่ไม่ได้เว่อนะน้องแนน อยากจิร้องไห้ ) โดยเฉพาะตอนน้ำใสๆเปียกชื้นที่ไหล่ และประโยคที่ว่า  "คิดถึงจังเลย...คิดถึงนายที่สุดเลย.....เด็กดีของพี่" โอววววววว พี่ไม่ไหวแล้ว ฮึก ฮึก T^T  ซึ้งเหลือเกิน บ่อน้ำตาแตกกแบบไม่ไหวจะห้าม.....
    น้องพี่แต่งดีมากค่า ขอบคุณน้องแนนจริงๆ พี่จะรอตอนต่อไปนะคะ (รออย่างมีความหวังว่าจะมาในเร็วๆวัน ^__^ )   
    #507
    0
  10. #506 Ss_fc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 10:21
    T_T คงต้องขึ้นต้นแบบเดียวกับหนูออ อาการเดียวกันเลย หวานและเศร้า แต่ก็สมใจอยากกับความหวานซึ้งของคู่นี้ หาแบบนี้มานานแล้ว ลักษณะตราใว้ในดวงจิตชั่วชีวิตไม่คิดลืมเลย ความผูกพันที่เนิ่นนาน จากกันไปไกลจุนนี่ถึงจะรู้ใจตัวเอง ว่าแต่ทำไม 10 ปีมานี้จุงไม่ติดต่อน้องเลย รอหนูแนนมาเฉลยนะจ๊ะ อย่าปล่อยให้รอนานนะะะะะะะะะ



    หนูแนนมาแบบ surprise เลยนะเนี่ย เห็นว่าเรียนหนัก มีแอบซุ่มด้วย ขอบคุณสำหรับของขวัญวันคริสต์มาส ถึงมันจะผ่านมาแล้วแต่เจ้ก็ยินดีรับจ้าาาาา
    #506
    0
  11. #505 aor22 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 00:39
     (T_T) (T_T) ซึ้งมากมายเลยอ่ะค่ะ
    อ่านแล้วน้ำตาไหลซะงั้น (บร้าไปแ้ล้วช้านนนนนน )
    ประทับในความรักที่มั่นคงของคนพี่กับคนน้อง ที่มีให้กัน
    ผ่านไปนานเท่าไรก็ยังมั่นคงเสมอ 
    เอาเป็นว่าสนุกและประทับใจสุดๆเลยค่ะ ประทับใจจนน้ำตาไหลเลยอ่ะT_T
    ขอบคุณค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่น๊า 
    #505
    0