ซ่อนรัก กำแพงใจ(จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 83,189 Views

  • 314 Comments

  • 906 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,008

    Overall
    83,189

ตอนที่ 6 : อยู่ถ้ำเสือ คงไม่พ้นถูกเสือจับกินเข้าสักวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

     หากบนโลกใบนี้ เราสามารถทำอะไรได้ตามใจทุกอย่าง ได้ทุกสิ่งที่ต้องการ มันจะเกิดอะไรขึ้น 

     คงไม่มีคำว่าพยายามหรอกว่ามั้ย ในเมื่อได้อะไรมาง่ายๆ แบบนั้น แน่ใจหรือว่าจะสิ่งนั้นจะมีคุณค่ากับเราตลอดไป 

     เธอก็เช่นกัน เปรียบเสมือนของที่เขา(ติณณภพ)ได้ไปแบบง่ายๆ แล้วจะหาคุณค่าจากที่ไหนกัน นั่นล่ะ คือสิ่งที่น่านฟ้าต้องทำใจยอมรับกับมันตั้งแต่เนิ่นๆ อย่าหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะมาเห็นค่า อย่าหวังความใจดีหรือความเอาใจใส่แบบที่สามีภรรยาพึงมี อย่าได้หวัง

     ชุดสีขาวบริสุทธิ์ ประดับด้วยเม็ดทับทิมสีใสแวววาวเปล่งประกายไปทั่วทั้งชุด มันคือชุดเจ้าสาวที่ร่างเล็กระหงความสูง 162 เซ็นติเมตร สวมใส่อยู่ในเวลานี้ 

     "เฮ้ออ.."

     เสียงถอนหายใจแล้วถอนหายใจเล่าดังออกมาจากคนเป็นเจ้าสาวที่นั่งอยู่หน้ากระจก รอฤกษงามยามดีที่จะได้ออกไปปรากฏตัวต่อหน้าฝูงชนนับร้อยในเวลาไม่ช้านี้ 

      อีกไม่ถึงชั่วโมงพิธีก็จะเริ่มขึ้น น่านฟ้านั่งหน้างอง้ำยกมือขึ้นท้าวคางอย่างเบื่อๆ แล้วในที่สุดวันนี้ก็มาถึง 

     พิธีรดน้ำสังข์ผ่านไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางแขกเหรื่อหลายร้อยคนที่ถูกเชิญมาในวันนี้ มีทั้งญาติเจ้าบ่าวและญาติเจ้าสาว ผู้คนในแวดวงธุรกิจ นายทหารชั้นผู้ใหญ่ และบรรดาคุณหญิงคนนายขาเมาท์ทั้งหลาย แต่ดีตรงที่ว่าเรื่องเมาท์กันของคุณหญิงคุณนายวันนี้เป็นเรื่องดี ทุกคนลงความเห็นว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวดูสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ค่าสินสอดก็มากโข จนบางคนที่มีลูกสาวยังแอบอิจฉาคุณนายสมรอยู่ไม่น้อย

     แม้ท่ามกลางงานแต่งจะเต็มไปด้วยความชื่นมื่น แต่คู่บ่าวสาวหาได้เป็นเช่นนั้น น่านฟ้ายิ้มให้แขกตลอดทั้งงาน แม้จะเป็นรอยยิ้มจอมปลอม แต่ก็ทำเอาเมื่อยปากกันเลยทีเดียว ส่วนติณณภพ ก็สนทนาปราศัยกับแขกบ้างตามมารยาทเท่านั้น เขาไม่ได้มีความสุขกับงานแต่งในครั้งนี้ ทำตามหน้าที่เพื่อให้มันผ่านๆ ไป มีแต่คุณหญิงพิสมัยกับคุณนายสมร ที่ดูจะมีความสุขเกินหน้าเกินตาเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียเหลือเกิน จนบางครั้งน่านฟ้าอยากจะให้แม่ของเธอแต่งกับเจ้าบ่าวไปเองเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา แม่เธอจะทำหน้าระรื่นชื่นมื่นยังไงก็เรื่องของแม่เธอเถอะ ปัญหาจริงๆ คือคืนนี้ เธอจะเอาตัวรอดจากเขาที่เคยมาดหมายเธอไว้ในคืนแต่งงานได้ยังไง จริงอยู่คนเป็นสามีภรรยากันเมื่อแต่งงานกันแล้ว มันก็ต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่ไม่ใช่เธอ ที่แต่งงานเพื่อสินสอด และเขาที่แต่งเพราะตามใจแม่ 

     หลังจากถูกส่งตัวเข้าหอเรียบร้อยแล้ว ติณณภพก็รีบเข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำ เมื่อออกมาก็เห็นเจ้าสาวของเขายืนเหม่อมองออกไปนอกระเบียง เขาจึงก้าวเข้าไปหาแล้วถามขึ้น

     "คิดอะไรอยู่"เป็นคำถามธรรมดาแต่กลับทำให้น่านฟ้าถึงกับสะดุ้งโหยง

     "ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น ฉันสามีเธอ ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารที่ไหน"ติณณภพถามเสียงเรียบ ก่อนดวงตานั้นจะเปลี่ยนเป็นประกายเล็กน้อย แล้วโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูคนตัวเล็ก"หรือว่ากำลังกังวลเรื่องนั้น"พูดจบก็ยกยิ้มมุมปากมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เขายอมรับว่าวันนี้เจ้าสาวของเขาดูสวยเป็นพิเศษ และสวยกว่าที่จินตนาการเอาไว้มาก เพราะฉนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะถูกใจเธอ แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องรัก เพราะคนที่เขาจะรักต้องดูมีค่ามากกว่านี้มาก ในเมื่อเข้ามาเพราะเงิน เธอก็จะได้เงิน แต่ไม่มีวันได้หัวใจของเขา แล้วหากเขาต้องการอะไรที่ภรรยาพึงให้ต่อสามี เขาต้องได้

    น่านฟ้าทำสีหน้าไม่ถูก ไปไม่เป็นเมื่อเขาเอ่ยออกมาแบบนั้น เธอรีบก้าวถอยออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ย"เอ่อ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวไปหมดแล้ว"

     เอ่ยจบก็หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำโดยทันที ติณณภพเลิกคิ้วขึ้นส่งเจ้าสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก ยิ้มร้ายที่ไม่มีใครคาดเดาได้

     เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ น่านฟ้าเดินออกมาอย่างอ้อยอิ่ง คล้ายประวิงเวลาให้นานที่สุด เธอแสร้งทำเป็นหาวหวอดใหญ่ก่อนคิดว่าจะเดินไปรับลมเล่นที่ระเบียงเผื่อคนร่วมห้องจะง่วงนอนแล้วผลอยหลับไปก่อน เธอจะได้นอนได้อย่างสบายใจต้องไม่กังวลอะไรมากนัก แต่ยังก้าวไม่ถึงระเบียง ติณณภพที่นั่งอยู่หน้าคอมก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

    "มานี่สิ ไม่เห็นหรือไงว่าสามีเธออยู่นี่"

     น่านฟ้าหันขวับทันใด กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก มองเขาด้วยสีหน้าหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างเผลอตัว

     "เอ่อ คุณไม่ง่วงเหรอ"

     "ไม่ ฉันยังไม่ได้กอดเจ้าสาวฉันเลย จะง่วงได้ยังไง"

     จบคำคิ้วคนได้ยินวาจาแสนตรงนั้นกระตุกทันที ก่อนสมองจะคิดหาทางเอาตัวรอด แล้วเอ่ยออกมา

     "ฉันขอเวลาทำใจก่อนได้มั้ย คือฉันยังไม่พร้อม"น่านฟ้าบอกเสียงอ่อย มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข

     "เธอควรพร้อมตั้งแต่รู้ว่าต้องได้แต่งงานกับฉันแล้ว ไม่ใช่หรือไง"ติณณภพเอ่ยพลางจ้องอีกฝ่ายอย่างกดดัน โดยไม่ละสายตาไปไหน ทำให้คนถูกจ้องรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเองขึ้นมาเสียดื้อๆ

     น่านฟ้ายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนยอมก้าวไปหาเขา ใจเต้นตึกตักในอกโดยไม่อาจควบคุมได้ เมื่อก้าวเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือแกร่งก็ฉุดเธอลงไปนั่งบนตักเขาในทันที น่านฟ้าที่ตั้งหลักไม่ทันจึงเผลอยกมือโอบรอบคอเขาไว้เพราะกลัวตก

     "คุณ!"เธอร้องเรียก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบกับสายตาคมของคนฉวยโอกาส ตอนนี้หน้าเธออยู่ห่างกับเขาแค่คืบ น่านฟ้าได้แต่มองใบหน้าหล่อชวนฝันนั้นตาปริบๆ 

     "ทำไม กลัวฉันหรือไง วันนั้นยังกล้าเอาเหล้าสาดหน้าฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"ติณณภพเย้า ก่อนกวาดสายตาสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของคนในอ้อมแขน 

     ก็น่ารักดี 

     "นี่ ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะ..."

      "จะอะไร"ติณณภพแทรกขึ้น ก่อนกระชับอ้อมกอดยื่นหน้าเข้าใกล้คนกำลังจะทำตัวพยศมากขึ้น แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม น่านฟ้าก้มหน้าหลบสายตาเขาทันใด เธอพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักนั้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระได้เลย

     "อยู่นิ่งๆ ฉันจะสอนอะไรให้"ติณณภพเอ่ยเสียงเรียบ ค่อยยื่นใบหน้าคมเข้มเข้าใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอต้องตกเป็นของผู้ชายคนนี้จริงๆ งั้นหรือ ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลยใช่มั้ย ไม่ มันต้องไม่เร็วขนาดนี้ เธอยังหาวิธีเอาตัวรอดได้ เธอต้องห้ามเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป น่านฟ้ารีบอ้าปากเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัว

    "คือฉัน..."

     แต่ยังไม่ได้เอ่ยอะไร เขาก็ปิดปากเธอด้วยปากของเขา ความอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วทั้งโพลงปาก เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าอย่างชำนาญ น่านฟ้านิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงรสจูบอันแสนหวานที่ชายหนุ่มมอบให้ มือแกร่งลากไล้ไปทั่วทุกส่วนสัด คนอ่อนประสบการณ์ถึงกับตัวอ่อนปวกเปียกไร้แรงต้าน ปล่อยให้เขารุกล้ำได้ตามใจ กระดุมเสื้อนอนเม็ดแรกถูกปลดออก กระดุมเม็ดที่สองตามมา จนกระทั่งกระดุมเม็ดที่สาม น่านฟ้าค่อยได้สติหลุดออกจากพวังของความรู้สึกตามธรรมชาติ ความกลัวเข้ามาแทนที่ เธอลืมตาขึ้นแล้วดันร่างสูงนั้นออกห่างทันที

     "เอ่อ หยุด หยุดก่อน"เธอร้องห้าม

    "ทำไม"ติณณภพขมวดคิ้วมุ่นถาม แววตามีความหงุดหงิด

     "คือฉัน ฉันเป็นวันนั้นของเดือน"

     "อะไรนะ"

   "ฉันเป็นเมน ได้ยินชัดรึยัง"น่านฟ้าบอกอย่างรนลาน ติณณภพมองคนตรงหน้าอย่างเสียดายแล้วถอนหายใจก่อนถาม

    "กี่วัน"

    น่านฟ้านิ่งคิด ก่อนตอบแบบตะกุกตะกัก"สิบสองวัน"

    "โกหก เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง"

    "ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามแม่ฉันดูได้เลย"น่านฟ้าท้า ยักคิ้วให้อีกฝ่ายอย่างท้าทาย ติณณภพถอนหายใจมองตอบคนตัวเล็กด้วยสายตามาดหมายแล้วกระตุกยิ้มมุมปากก่อนเอ่ย

    "ได้ สิบสองวันก็สิบสองวัน แต่หลังจากนั้น ไม่ว่าเธอจะเอาอะไรมาอ้าง ก็อย่าหวังว่าจะรอด"

    จบคำนั้นน่านฟ้าถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอยิ้มแห้งๆ แล้วมองเขาอย่างหวั่นเกรง สิบสองวันไม่ได้นานเลยสำหรับคนที่คิดหาวิธีรอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาอย่างเธอ อยู่ถ้ำเสือคงไม่พ้นถูกเสือจับกินเข้าสักวัน

    
ติดตามชมตอนต่อไปค่า ฝากเพจนิยายรัก อมยิ้มรสขมด้วยนะคะ
    


     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

       

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
 
     

      

     

     

    

    

  
     



    

     

     

    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #301 CHOO56162 (@choocheep56162) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 23:05

    อ่ายแล้วสนุกมากมย ไม่ิยากให้ดราม่าเลย

    #301
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น