ซ่อนรัก กำแพงใจ(จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 82,670 Views

  • 314 Comments

  • 903 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,489

    Overall
    82,670

ตอนที่ 5 : ตบแลกกับจูบ ก็คุ้มกันดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

    "รู้ตัวรึเปล่า ว่าทำอะไรลงไป"ติณณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง เหมือนทะเลที่กำลังคลื่นลมสงบรอเวลาก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่อีกในไม่ช้า ชายหนุ่มหันมองบริเวณรอบๆ ที่มีผู้คนมองมายังเขาเป็นตาเดียว แล้วค้อมศีษระเล็กน้อยเป็นการขอโทษ ด้วยมาดที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง
    
     อารมณ์โมโหลุกเป็นไฟ จนแทบปรี่เข้ามาบีบคอคนก่อเหตุอย่างไม่น่าให้อภัยให้ขาดใจตายอย่างที่คิดเอาไว้ ไม่มีให้เห็นแม้แต่น้อย มันเหมือนกับตอนที่เขาบอกว่าตามใจเธอเรื่องชุดนั่น ทุกอย่างผิดคาด เขานิ่งจนเธอรู้สึกใจคอไม่ดี ผู้ชายคนนี้เดาทางอะไรไม่ได้เลย 

     น่านฟ้าคิด ภายในใจเริ่มหวาดหวั่นแต่ยังคงยืนจังก้าจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ ตั้งแต่เกิดมาไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าดูถูกเธอได้ขนาดนี้ ในเมื่อกล้าพูดเธอก็กล้าสนองกลับ และกล้ารับกับผลที่จะตามมา เขาจะยกเลิกเรื่องแต่งงานเธอก็ไม่สน เธอจะไม่ทนอยู่กับผู้ชายที่มองไม่เห็นค่าของคนอื่น เธอยอมให้แม่ดุด่าว่าตี ดีกว่าต้องมาร่วมหอลงโลงกับคนประเภทนี้

     "ฉันรู้ตัวและมีสติครบถ้วนทุกอย่าง"น่านฟ้าเอ่ยมองอีกฝ่ายเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ นี่ถ้าถลกหนังขาวๆ ของผู้ชายคนนี้ออกมาได้เธอก็คงทำไปแล้ว ตามด้วยตัดลิ้นเอาให้พูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต จะได้ใช้ปากไปในทางที่สร้างสรรค์กว่านี้ ไม่เที่ยวดูถูกคนอื่นไปทั่ว

     "งั้นคงต้องไปคุยกันที่รถ"ติณณภพเอ่ยก่อนคว้าข้อมือของคนตรงหน้าแล้วออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตาม ในขณะที่น่านฟ้ายังไม่ได้ตั้งตัวอะไรเลยจึงปลิวตามแรงดึงของเขาโดยง่ายดาย ก่อนจะพยายามตั้งหลักแล้วรีบยื้อตัวเอาไว้

     "ไม่ไป ฉันจะกลับบ้าน"

     "ถ้ากลับบ้าน ฉันจะไปส่ง"ติณณภพบอกพลางกึ่งลากกึ่งจูงให้คนตัวเล็กเดินตามไปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แรงของเขามากเกินกว่าที่เธอจะยื้อไหว 
สุดท้ายน่านฟ้าก็ถูกลากมาถึงรถจนได้ 

     ทันทีที่เปิดประตู น่านฟ้าถูกเหวี่ยงให้เข้าไปนั่งบนรถแล้วประตูก็ถูกปิดเสียงดังฉับทันที หญิงสาวรีบยื่นมือออกไปหวังปลดล็อกประตูแล้วเปิดออก แต่ไม่ทันท่วงที เมื่อร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาภายในรถแล้วฉุดข้อมือเธอไว้ได้ทัน

     "นิ่งๆ ถ้าอยากกลับถึงบ้านดีๆ ล่ะก็"ติณณภพบอกเสียงเรียบมองด้วยสายตาที่อีกฝ่ายเดาไม่ออก ว่าเขากำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ น่านฟ้าถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทันใด หมายความว่ายังไงถ้าอยากกลับถึงบ้านดีๆ แล้วถ้าเธอขัดขืนล่ะ มันจะเกิดอะไรขึ้น มีอะไรบางอย่างบอกเธอว่าควรหยุด ขืนดันทุรังแข็งขืนต่อไป คงไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดสักเท่าไหร่ 

    สัญญานบางอย่างทำให้คนที่ขัดขืนในทีแรกยอมนั่งนิ่งๆ ตามที่เขาสั่ง ในขณะที่ติณณภพปรายตามองคนนั่งนิ่งเล็กน้อย ก่อนขับรถออกไปอย่างเงียบๆ เขาทำเหมือนที่ผ่านมาไม่ได้ถูกเธอสาดเหล้าใส่ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้คนนั่งข้างๆ รู้สึกเบาใจลงและวางใจอีกฝ่ายมากกว่าเดิม ว่าเขาจะไม่ทำร้ายหรือทำไม่ดีกับเธอ

     แต่...

     หลังจากที่ผลอยหลับเพราะความมึนจากว้อดก้าเกือบสามแก้วเมื่อครู่ น่านฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยความเบลอ เธอมองซ้ายมองขวาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในรถอีกแล้ว ในใจก็คิดว่าคงเป็นห้องนอนตัวเอง

    แต่ว่า

     แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครเป็นคนพาเธอมา น่านฟ้ารีบลืมตาตื่นอย่างเต็มตาทันใด เธอรีบหันซ้ายหันขวากวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้อง 

     ที่นี่มันไม่ใช่ห้องนอนของเธอ เธอไม่เคยมีห้องชุดหรูหราแบบนี้ ก่อนจะได้ก้าวลงจากเตียงด้วยความตกใจ ร่างสูงสง่าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแล้วโยนผ้าเช็ดตัวให้

    "ไปอาบน้ำซะ"

    "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม"คนถูกพามารีบเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวงก่อนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วก้าวถอยหลังหมายตั้งหลักรับกับสถานการณ์อันชวนไม่น่าไว้วางใจ

     "ฉันเห็นเธอหลับ ก็เลยพามาที่นี่ก่อน ไม่อยากให้เธอกลับไปในสภาพแบบนี้"ติณณภพบอก พลางเดินกลับไปนั่งที่บนโซฟาอ่อนนุ่มแล้วออกคำสั่ง"ไปอาบน้ำซะ ถ้าไม่อยากให้แม่เธอได้กลิ่นเหล้า"

     ติณณภพหยิบหนังสือหุ้นขึ้นมาอ่านทำเหมือนกับไม่มีอีกคนอยู่ในห้องๆ นี้ ทำให้น่านฟ้าค่อยวางใจเขามากขึ้น เธอจึงตัดสินใจคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

     เมื่อออกมาจากห้องน้ำในสภาพเรียบร้อยทั้งเสื้อผ้าหน้าผมและชุดแต่งตัว น่านฟ้าจึงบอกเขา"เรียบร้อยแล้ว พาฉันกลับได้รึยัง"

     "กลับ ทำไมต้องกลับ"ติณณภพวางหนังสือลงแล้วเงยหน้าขึ้นถามหน้าตาย ทำให้คนถูกถามคำถามชวนสงสัยมุ่นหัวคิ้วทันใด ก่อนเอ่ยยกมือขึ้นท้าวสะเอวแบบที่ชอบทำเป็นประจำ เวลาไม่พอใจใจใครขึ้นมา

     "พูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง"

     ติณณภพไม่ตอบในทันที เขาลุกขึ้นแล้วก้าวอย่างช้าๆ เข้าไปใกล้คนยืนอยู่ เหมือนเสือกำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ก่อนน่านฟ้าจะก้าวถอยหลังด้วยสายตาระแวดระวัง 

     เขาหยุด เธอหยุด น่านฟ้าเริ่มใจคอไม่ดียืนมองเขาด้วยท่าที่เตรียมพร้อมในขณะที่ติณณภพหรี่สายตามองคนที่กำลังขวัญเสียแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วเอ่ย

     "ก็อยากพาเธอไปส่งนะ แต่บังเอิญว่าฉันโทรขออนุญาตแม่เธอแล้ว ว่าเราจะไปเที่ยวทะเลกัน สองสามวัน แล้วบังเอิญ แม่เธอก็อนุญาตซะด้วย สงสัยกลัวจะไม่ได้ยี่สิบเก้าล้าน"ติณณถพบอกสายตามีความเย้ยหยัน น่านฟ้าฟังถึงกับเบิกตาโตขึ้นทันใด

    "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง"เธอถามรนๆ สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนสายตาจะมองไปทางประตู แล้วเตรียมก้าว แต่ติณณภพเร็วกว่า เขาคว้าตัวคนคิดหนีไว้ได้ในก้าวเดียว

    "คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ"

    "คราวนี้ก็ถึงเวลาเอาคืนแล้วสิ"ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูคนตัวเล็กกว่าอย่างใจเย็น ทำให้คนถูกกระซิบ ขนลุกเกรียวขึ้นทันใด

     "ปล่อย ปล่อยกู"แล้วคำหยาบคายก็ออกมาจากปากจิ้มลิ้มทันที ติณณภพชะงักไปเล็กน้อยก่อนส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

     "ไม่เอาสิ พูดกับว่าที่สามีดีๆ หน่อย อีกไม่กี่อาทิตย์ เราก็จะได้เป็นสามีภรรยากันทางนิตินัยแล้ว ส่วนทางพฤตินัยเป็นมันวันนี้เลยก็แล้วกัน"เอ่ยจบร่างสูงใหญ่ก็ดันคนร่างเล็กชิดผนังในทันที มือแกร่งทั้งสองข้างตรึงมือเล็กไว้ราวครีมเหล็ก น่านฟ้าดิ้นรนพยายามหลบหลีกใบหน้าคมที่โน้มลงมาหวังขโมยจูบแรก แล้วเธอก็เสียจูบแรกให้เขาไปอย่างเป็นทางการเมื่อไม่อาจขัดขืนเรียวแรงมหาศาลนั้นได้ คนถูกจู่โจมอย่างช่ำชองได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคออย่างไร้แรงต้าน จนกระทั่งเขาถอนจูบออก แล้วกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจก่อนเอ่ย

     "รสชาติไม่เลว"

    เพี้ยะ!

    มือบางฟาดลงไปบนแก้มคนบังอาจล่วงเกินในทันทีจนหน้าหล่อเหลา หันตามแรงมือนั้น ติณณภพค้างไว้แบบนั้นแล้วยกมือขึ้นถูแก้มข้างที่ถูกลงทันเมื่อครู่ ก่อนหันกลับมายกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน

     "ตบแลกกับจูบ ก็คุ้มกันดี"เอ่ยจบคนตัวสูงก็จัดการรวบร่างคนตัวเล็กแล้วอุ้มขึ้นมาไว้แนบอกโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

     "ปล่อยนะ ปล่อย จะทำอะไรฉัน ปล่อยฉันนะ ไอ้คนถ่อย ไอ้คนนิสัยไม่ดี"ร้องบอกพลางทุบตีอกแกร่งของอีกฝ่ายไม่หยุดพัก ก่อนร่างบางจะถูกโยนลงไปบนเตียงนุ่ม แล้วตามด้วยร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายทาบทับลงมา มือเล็กที่หวังทุบตีให้อีกฝ่ายเจ็บถูกตรึงไว้กับที่นอน ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้าเล็กไม่ถึงคืบ 

     "ถ้าเป็นเด็กดีตั้งแต่ทีแรก ก็คงไม่เป็นแบบนี้"ติณณภพเอ่ยแล้วส่ายหน้าอย่างเสียดาย เหมือนกับเห็นอกเห็นใจอีกฝ่าย น่านฟ้าเบี่ยงหน้าหลบไปอีกทางเพื่อให้ระยะความใกล้ระหว่างเธอกับเขามีน้อยที่สุด แต่ดูเหมือนไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อลำคอระหงถูกอีกฝ่ายเริ่มต้นซุกไซร้อย่างตั้งใจ คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อร่างกายถูกครอบครองด้วยริมฝีปากร้อนของคนที่ทาบทับลงมา แม้พยายามสะบัดตัวเท่าไรก็ดูไม่เป็นผล จนกระทั่งการล่วงเกินนั้นดูเหมือนจะต่ำลงไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงกระดุมเม็ดที่สอง น่านฟ้ากัดฟันเกร็งตัวแทบหยุดหายใจ เมื่อเรียวปากอุ่นสัมผัสลงบนอนาเขตที่ไม่เคยมีใครได้รุกร้ำ แต่อยู่ดีๆ สัมผัสรุกรานนั้นก็หยุดลงในเวลาที่เธอรู้สึกว่าเรี่ยวแรงเหลือน้อยเต็มที

     "แล้วคราวนี้ยังจะกล้าดีอีกมั้ย"เขากระซิบเสียงพร่า จ้องเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่สั่นน้อยๆ เหมือนกระต่ายตื่นนายพราน 

     "อย่าคิดว่าฉันจะ..."

     "หยุด ไม่งั้นฉันจะปิดปากเธอด้วยปากของฉัน"ติณณภพเอ่ย ทำให้คนกำลังจะพูดอะไรออกมาปิดปากฉับทันใด ก่อนเขาจะเอ่ยต่อ"แล้วก็ห้ามพูดจาหยาบคายแบบนั้นอีก ฉันไม่ชอบ"

     น่านฟ้านิ่งไม่เอ่ยอะไรออกมา ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ในสถานการณ์ที่ตกเป็นรองแบบนี้ เธอไม่อยากเสี่ยงกับผู้ชายที่เดาใจไม่ถูกคนนี้ เขาดูน่ากลัวกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก

     ติณณภพกระตุกยิ้มพอใจก่อนผละออกจากคนใต้ร่าง แล้วออกคำสั่ง

     "จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยซะ ฉันจะพาเธอไปส่งที่บ้าน ส่วนเรื่องสานต่อในวันนี้ วันแต่งงานค่อยว่ากันทีหลัง"เขาบอกเหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่กลับทำเอาคนฟังถึงกับใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม 

     จะพูดยังไงดีล่ะ จะให้บอกว่าไม่ก็คงไม่ใช่เรื่อง ในเมื่อใครก็รู้ว่าหลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน เจ้าสาวต้องเจอกับอะไร

     น่านฟ้ามองเขาตาปริบๆ แบบคนไม่รู้จะตอบโต้ยังไงดี เห็นใบหน้าคมนั้นปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่งหากเธอตาไม่ฝาด เธอมั่นใจว่าเธอเห็นมันจริงๆ หรือผู้ชายคนนี้แอบมีแผนการอะไรในใจกันแน่ น่านฟ้าแอบคิดด้วยความหวาดระแวง ความไว้วางใจลดฮวบลงไปอีกครั้ง เธอเพิ่งรู้สึกก็วันนี้เอง ว่าการตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เป็นการตัดสินใจที่ผิดอย่างมหันต์ ถอยหลังกลับก็ไม่ได้ ไปต่อก็ลำบาก สุดท้ายคงสุดแล้วแต่โชคชะตาก็แล้วกัน

     ติดตามชมตอนต่อไปค่า ฝากเพจนิยายรัก อมยิ้มลรสขมด้วยนะคะ
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

0 ความคิดเห็น


เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น