เติมรัก [ In the shot ] #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 9 : บังเอิญรักครั้งที่ 5 (ลงเนื้อหาใหม่จ้าาา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    9 ก.ย. 62




บังเอิญครั้งที่ 5




        เพลงสากลยังคงถูกเปิดคลอเบา แต่บรรยากาศภายในรถกลับไม่ได้สงบอย่างเคย มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เเผ่ออกมาจากตัวของทั้งคู่ ตาคมเหลือบมองรถสีดำที่อยู่เยื้องไปไม่ไกล อี้ป๋อเริ่มเร่งคันเร่งให้เร็วขึ้นเพ่งสมาธิไปที่ถนนที่เต็มไปด้วยรถเนื่องจากอยู่ในช่วงเที่ยงวัน รถคันหรูปาดซ้ายปาดขวาไปอย่างรวดเร็วบนท้องถนน เซียวจ้านมองรถสีดำที่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะตามมาด้วยความรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งพอเห็นป้ายทะเบียนดวงตากลมโตยิ่งฉายแววร้อนล้นจนคนที่ตั้งสมาธิขับรถอยู่รู้สึกได้ ไหวรึเปล่า

 

   “ไหว” ปากตอบว่าไหว แต่เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนกรอบหน้า เซียวจ้านจ้องเขม็งไปยังรถคันเดิม ไม่ผิดรถคันนั้นเป็นคันเดียวกับที่ลักพาตัวเขารอบก่อน ริมฝีปากอิ่มถูกขบจนเริ่มห้อเลือด ในใจรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีกลัวจะเกิดอันตรายกับร่างสูง คิดพลางเหลือบมองรถคนดังกล่าวอีกรอบ กระจกในรถไม่ใช่ฟิล์มมืด มันเลยไม่ใช่เรื่องยากที่จะเพ่งมองคนในรถ ร่างคุ้นเคยเข้ามาในสายตา ก้อนเนื้อด้านซ้ายกระตุกวูบใหญ่ ฟันขาวขบเข้าหากันน่ากลัวว่ามันจะเเตก 


ว่านติงเยี่ย!! 

 

    “ในเกะมีปืนอยู่ นายยิงเป็นไหม” อี้ป๋อไม่ทันเห็นอาการเเปลกไปของคนข้างตัว  นัยต์ตาคมกริบมองเขานิ่งไม่รู้ทำไม เซียวจ้านถึงรู้สึกว่าเหมือนตนโดนอ่านความคิด ตากลมหลุบมองปืนสีดำขลับที่พึ่งหยิบมาเมื่อครู่ จะบอกว่าไงดีละ ไม่รู้ว่าทักษะอย่างเขาเรียกใช้เป็นหรือมืออาชีพกันแน่ เซียวจ้านเริ่มใช้ปืนเป็นตั้งเเต่จำความได้ เหมือนเป็นอวัยวะที่ 33


     อี้ป๋อหันไปตั้งสมาธิกับการขับรถอีกครั้ง ตอนนี้ถนนโล่งกว้างเป็นที่ที่ดีที่จะขับรถหนีพวกมัน ว่าเเล้วร่างสูงเพิ่มน้ำหนักไปที่คันเร่งให้มากขึ้นไปอีก รถคันหรูพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว เเต่ยังคงสลัดรถคันหลังไม่หลุด 


"Damn!!" คำอุทานหยาบคายที่หาได้ยากหลุดออกจากปากร่างสูง เซียวจ้านเหลียวมองคนข้างตัวที่ตอนนี้เริ่มมีโทสะเข้ามาบ้างเเล้ว ยิ่งอี้ป๋อขับรถเร็วเท่าไหร่มันยิ่งเร่งตามเหมือนเล่นวิ่งไล่จับ 


เดี๋ยวนะ..เร่งรถตามมา หรือว่า!! 


  เซียวจ้านเหลัยวหลังกลับไปมองที่รถคนสีดำ ภายในใจภาวนาขอให้อย่าเป็นเเบบที่คิด เเต่เหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้าง


" ไอ้บ้าเอ้ย!! อี้ป๋อเบรก!" เซียวจ้านสบถเสียงดัง เมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างที่กระทบกับเเสงอาทิตย์ ปืนสไนเปอร์สีดำถูกเร่งมาทิศทางนี้ด้วยฝีมือติงเยี่ย อี้ป๋อมองข้างหลังตามสายตากลม นัยต์ตาคมเบิ่กกว้าง รองเท้าหนังราคาเเพงเปลี่ยนตำเเหน่งเท้าไปยังเบรก เสียงล้อยางเสียดสีกับถนนดังทะลุเข้าไปในหู



 

ปัง! เอี๊ยดดดด!

 

   



      พร้อมเสียงปืนดังขึ้น รถคันหรูส่ายไปมาเนื่องจากยางหลังระเบิด อี้ป๋อเลิกสนใจคนข้างตัวแล้วกลับมาประคองรถที่จะลงข้างทางอยู่รอมร่อ ตาคมเพ่งไปบนท้องถนนที่ปราศจากรถคนอื่น โชคดีไม่น้อยที่เขาเบรกรถทันจึงใช้เวลาไม่นานที่จะประคับประคองรถให้จอดโดยสวัสดิภาพ เซียวจ้านระบายหายใจออกอย่างโล่งอก

 

 ถ้าเบรกไม่ทันนี้ ตายอย่างเขียดเเน่ๆ

 

 ไปลากตัวมันมา” ลิ้นดุนกระพุงเเก้มอย่างขัดใจมองรถคันหรูที่รอดพ้นความตายมาได้อย่างหวุดหวิด  ติงเยี่ยโบกมือไปมาเป็นสัญญาณให้ไปล้อมรถคู่กรณีไว้ ใบหน้าหล่อร้ายผิวปากอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นหน้าคนที่ถูกคุมตัวมาพร้อมหวังอี้ป๋อ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นส่งเสริมให้ใบหน้าหล่อเหลาดูหล่อเลวขึ้นเป็นเท่าตัว  โอ้ ไม่คิดว่าจะเจอ....คุณหมอเซียวจ้านด้วย บังเอิญจริงๆ

 

ถ้าเชื่อนายฉันคงไม่ได้เป็นหมอ น่าจะเลี้ยงควายแทนเสียงเล็กตอบกลับทันควันตามวิสัยคนปากไว เซียวจ้านมองร่างสูงอย่างหงุดหงิด เห็นอาการของร่างบางคนสวยยิ่งทำให้ติงเยี่ยเเสยะยิ้มกว้างขึ้น

 

ปากร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับคุณหมอ

 

ต้องการอะไรอี้ป๋อยังคงนิ่งสงบอย่างน่าเหลือเชื่อแม้จะโดนจ่อด้วยปืนนับสิบกระบอก  เรียกความสนใจจากติงเยี่ยได้ ร่างสูงในยามนี้ถูกบังคับให้นั่งคุกเข่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง ผิดกับเซียวจ้านที่โดนเพียงคุมตัวชายชุดดำไม่กล้าเเม้จะเข้าใกล้ร่างบางด้วยซ้ำ ตากลมฉายแววกังวลเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันหลังเเละทิ้งความสนใจจากตนไปหาร่างสูงเเทน คุณหมอรู้ดีกว่าใครว่าอีกฝ่ายเกลียดอี้ป๋อมากเเค่ไหน นั่นยิ่งทำให้เขาเป็นห่วงคนที่คุกเขาตรงหน้า 


    ติงเยี่ยมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนิ่งสงบ ช่างหยิ่งยโสเสียจนน่ารำคราญ เขาเกลียดใบหน้าที่ทำเหมือนตัวเองอยู่เหนือผู้อื่น เกลียดสายตาที่ไม่แยแสทุกสิ่ง เกลียดความยโสโอหังที่มันแสดงออกมา เกลียดจนอยากฆ่ามันให้ตายคามือไปสะ! 


ใช่...ทำไมเขาไม่ฆ่ามันสะหล่ะ 


    รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าทำเอาเซียวจ้านเริ่มใจไม่ดี ตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นอาวุธที่ขอบกางเกง  มือหนาถลกชายเสื้อขึ้นก่อนจะดึงปืนพกสีเงินออกมาจ่อหัวอี้ป๋อ นัยต์ตาตี่ฉายแววเกลียดชัง  เขาจะฆ่า ฆ่าหวังอี้ป๋อ ฆ่ามัน

   

    อี้ป๋อมองกระบอกปืนที่จ่อหัวนิ่ง ในใจไม่มีเเม้เเต่ความหวาดกลัวคืบคลาน ในวงการเเบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่จะพลาดตายสักวัน เปลือกตาสีไข่ปิดลงเชื่องช้ารับความตายอย่างไม่หวาดกลัว

  

 


ปัง!

 

    


     กระสุนเงินออกมาจากกระบอกปืนฝังเข้าเนื้ออย่างรวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัว กระบอกปืนสีเงินกระเด็นตกไปไกล หยาดเลือดสีข้นไหลทะลักออกมาจากมือคล้ำ  อี้ป๋อลืมตาขึ้นตามเสียงร้องโหยหวน ดวงตาคมขยายกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนยิงคนที่จ่อมือมาทางเขา   ติงเยี่ยกุมมือขวาที่อาบไปด้วยเลือดหันหลังกลับไปมองคนที่กล้ายิงปืนใส่ ยิ่งเห็นว่าเป็นใครตาคมยิ่งเผยแววโทสะขึ้นเป็นเท่าตัว เซียวจ้าน!!!”

 

     ควันสีขุ่นลอยขึ้นจากกระบอกปืนสีดำขลับ มือเรียวถือปืนพกอย่างถูกต้องตามวิธี นัตย์ตาฉายแววสะใจอย่างเห็นได้ชัด ติงเยี่ยพลาดเองที่ไม่ได้ตรวจเช็คร่างกายเขาก่อนจับมา  เซียวจ้านก้าวขาไปหาอี้ป๋ออย่าไม่รีบร้อน มือเรียวยืนปืนไปให้ชายชุดดำข้างตัว มือหนาส่วมถุงมือเอื้อมหยิบด้วยมือที่สั่นสะท้าน ไม่มีชายชุดดำคนไหนกล้าที่จะจับต้องร่างบางแม้จะพึ่งยิงติงเยี่ยผู้เป็นหัวหน้าไป 


    รอยยิ้มละมุนปรากฎขึ้นบนใบหน้าหลังจากพยุงร่างสูงให้ยืนขึ้น สายตาสอดส่องทั่วร่างกายว่ามีเเผลที่ไหนบ้าง อี้ป๋อส่ายหน้าเล็กน้อย เขาเเทบจะไม่มีสักเเผล เเค่เจ็บหัวเข่าที่กระเเทกพื้นเมื่อครู่เท่านั้น เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นไม่ไกลแถมดูเหมือนมันกำลังจะมาที่นี้ เซียวจ้านถอนหายใจโล่งอก ติงเยี่ยมองความหวงใยที่ทั้งคู่มีให้กัน มือเเกร่งกำเเน่นจนเส้นเลือดสีเขียวนูนออกมาดูน่ากลัว ตาคมมองหวังอี้ป๋อด้วยสายตาเคียดเเค้น ไม่มีสักครั้งที่เขาจะชนะมัน!

 

หึ ดูท่าวันนี้พวกเราคงต้องกลับก่อน ไว้มาสนุกกันไหมนะครับ...”  เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นจากไม่ไกล ร่างใหญ่ทิ้งคำพูดสุดท้ายที่ไม่ได้ออกเสียงไว้ นัยต์ตาคุณหมอบัดนี้คล้ายหลุมดำที่ไม่มีจุดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กหายวับ โดยที่อี้ป๋อไม่ทันได้สังเกตุ ติงเยี่ยมองปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง โค้งตัวให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะขึ้นรถหนีไป 


  ตากลมมองตามอีกฝ่าย ในใจเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี ความหวาดกลัวเริ่มเข้ามาในจิตใจ เเต่ไม่นานก็บปัดมันออกไปจากความคิด 


"คุณไม่เป็นไรเเน่ใช่ไหม นอกจากเเผลที่มุมปากมีที่อื่นอีกไหม ติงเยี่ยทำอะไรคุณรึเปล่า" เซียวจ้านดึงความสนใจมาที่ร่างสูงอีกครั้ง ดวงตากลมมองไปทั่วร่างกาย จนอี้ป๋อเริ่มทำตัวไม่ถูก 


"ไม่เป็นไร.." 


"ไหน ขอผมดูหน่อย" ไม่ทันได้ห้าม มือเรียวถกขากางเกงสีน้ำเงินขึ้น รอยช้ำเต็มทั่วขาเเละหัวเข่า คุณหมอยู่หน้าไม่พอใจ นี้หรอที่บอกว่าไม่เป็นอะไร หากเขาไม่คอยสังเกตุคงไม่รู้เเล้วว่าอีกฝ่ายเต็มขา เเล้วยังมาโกหกกันอีก! หึ้ยย


"ไม่ได้เจ็บอะไรมากขนาดนั้น" อี้ป๋อเอื้อมมือไปหยิกชกเเก้มคนหน้าบูดตรงหน้า "ไม่ต้องห่วง"


"ใคร! ใครห่วง ผมเปล่า"  ร่างบางสะดุ้งเฮือก ปล่อยมือจากเข่าอีกฝ่ายเหมือนโดยของร้อน ดวงหน้าน่ารักซับสีเเดงจาง มันน่ารักจนร่างสูงอยากจะหยิกอีกรอบ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่อี้ป๋อเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ นิ้วเรียวยาวช้อนคางคุณหมอขึ้นมาสบตา ใบหน้าทั้งสองเข้าใกล้กันมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันเเละกัน ตาคมหลุบมาดวงหน้าน่ารักที่ขึ้นสีมากขึ้นเรื่อยๆ ปากอิ่มสีเเดงเชอรี่ที่อยากจะลองลิ้มรสสักครั้งว่าจะหวานสู้เค้กที่ติดมุมปากรึเปล่า เปลือกตาคนตัวเล็กปิดลง คล้ายรอรับจุมพิตเจ้าชาย..


"อะเเหม่!! คุณชายครับ" จ้านจิ่นที่มาเห็นฉากเลิฟซีนโดยไม่ได้ตั้งใจอะเเหมเสียงดังเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าที่นี้กลางถนน เเละตอนนี้มีลูกน้องอยู่รายล้อมเต็มไปหมด ไม่เกรงใจเขา ช่วยเกรงใจเจ้าป่าเจ้าเขาหน่อยก็ได้


    เซียวจ้านกระเด้งตัวออกห่างอีกฝ่าย ใบหน้าน่ารักเเดงจนน่าเอ็นดู ตากลมมองรอบข้างที่เต็มไปด้วยชายชุดดำที่กำลังก้มหน้าก้มตา ยิ่งทำให้เขาเขินมาขึ้นไปใหญ่ ร่างบางรีบสาวเท้าเข้าไปนั่งในรถตู้คันใหม่ ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ อี้ป๋อเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด เกือบจะได้จูบเซียวจ้านอยู่เเล้ว มันจะมาขัดจังหวะทำซากไรวะ!

  

     จ้านจิ่นมองหน้าเพื่อนเเล้วเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายไม่ต่างจากบรรดาชายชุดดำ เขาเเต่จะเเกล้งไม่คิดว่าคุณหมอจะเขินจนเดินหนีไปหนิ!



"อี้ป๋อ คือ.."


"ตัดเงินเดือนสามเดือน งานที่อิรักมึงไปทำคนเดียว ไม่เสร็จห้ามมาเหยียบไทย" ร่างเล็กของลูกน้องคนสนิทอ้าปากค้างมองเจ้านายเดินขึ้นรถตามเมียไปอย่างหงุดหงิด ส่งเขาไปอิรักไม่เท่าส่งเขาไปตายหรอ! ในใจจ้านจิ่นก้นด่าเพื่อนสนิทยาวยิ่งกว่าบทสวดชินบัญชร 



ไอ้คนหลงเมีย!!



  ภายในรถอีกคันมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ใบหน้าหล่อเหลาบูดเบี้ยวด้วยความเเค้น มือคล้ำถูกพันด้วยผ้าสีขาวพิมพ์ข้อความบางอย่างแล้วกดส่ง รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนหน้า

 

อยากรู้จริงๆถ้านายท่านรู้ว่าคุณไปช่วยมัน เขาจะทำยังไงกับคุณ

 

 

 

 

 

   หลังจากพวกมันไปได้สักพักรถตู้ของร่างสูงก็มารับกลับไปที่บ้าน  ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ทำเอาจ้านจิ่นที่นั่งมาด้วยทำตัวไม่ถูก ร่างเล็กของลูกน้องคนสนิทหันซ้ายทีขวาที เหลือบมองอี้ป๋อที เซียวจ้านที ไม่รู้ว่าจะว่างตัวยังไงจนต้องหยิบโทรศัพท์มาเล่นแก้เกร็ง

 

  ฝั่งคนที่ทำให้บรรยากาศในรถอึดอัดอย่างอี้ป๋อได้แต่มองคนข้างตัวที่มัวเเต่มองวิว  อี้ป๋อมองคนข้างๆที่ตีหน้ายุ่ง ไม่รู้หรอนะว่าเครียดเรื่องอะไร แต่เห็นอีกฝ่ายทำหน้าแบบนี้รู้สึกไม่ชินเท่าไหร่ ยิ่งคิ้วคู่สวยขมวดจนเป็นปมยิ่งอย่างเอานิ้วไปคลายออกให้

 

“!!” คุณหมอที่คิดอะไรเพลินต้องสะดุดเมื่ออยู่ๆมีอะไรบางอย่างมากดเบาๆระหว่างคิ้ว พอหันไปก็พบว่าตัวการคือนิ้วเรียวยาวของอี้ป๋อกำลังนวดหัวคิ้วอยู่ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่เเล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ภาพของอี้ป๋อที่เข้ามาใกล้มากเรื่อยๆ ลมหายใจที่รดใส่ใบหน้าเขา ไม่อยากจะเชื่อว่าเซียวจ้านเกือบจะจูบกับอี้ป๋อ 

 

ขมวดคิ้วมากหน้าแก่นะ” 

 

ผมเปล่า!”

 

นั่นไง ตีนกาเริ่มขึ้นแล้ว

 

หวัง อี้ ป๋อ!” คุณหมอเรียกชื่อผู้ชายหน้ามึนเสียงดังลั่น หางคิ้วกระตุกยิกๆ ยิ่งเห็นคนหน้ามึนยกยิ้มมุมปากยิ่งทำให้หงุดหงิด ไม่รู้ทำไมอี้ป๋อถึงหน้ามึนได้ขนาดนี้ แถมยังผีเข้าผีออก เดี๋ยวนิ่ง เดี๋ยวกวนประสาท สักวันเขาจะลากอีกฝ่ายไปพบจิตแพทย์!

 

   จ้านจิ่นลอบมองทั้งสองเป็นระยะ ยิ่งพอเห็นรอยยิ้มของเพื่อนสนิทตัวเองแล้ว มือบางรีบพิมข้อความไปหาใครบางคนที่อยู่ต่างประเทศ เพื่อแชร์ประสบการณ์น่าประหลาดใจที่เกิดขึ้นกับหวังอี้ป๋อ! 


เรื่องนี้ต้องประกาศ!!!!

 

ต้าเกอ อี้ป๋ออาการหนักแล้ว!’

 

เกิดอะไรขึ้น

 

ดูเองละกันจ้านจิ่นยกกล้องขึ้นมาแอบถ่ายระหว่างช่องเบาะนั่ง ภาพอี้ป๋อกำลังยกยิ้มเอ็นดูเซียวจ้านปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์ นิ้วเรียวกดส่งไปอย่างไม่ลังเล

 

อี้ป๋อยิ้ม?’

 

เกอต้องมาเห็นเอง จะพีคกว่านี้อีก

 

ได้ ถ้าเกอเคลียร์งานเสร็จจะรีบไป รอยบุ๋มที่แก้มบุ๋มลงจนเห็นรอยยิ้มน่ารัก นัยต์ตาหวานส่อประกายรักใคร่

 

รอให้ควานเกอมาไม่ไหวแล้วสิ









ก็อก ก็อก ก็อก


 "เซียวจ้าน?"  เสียงทุ้มเอ่ยเมื่อเห็นว่าหน้าประตูห้องนอนคือ เซียวจ้านในชุดนอนสีครีมลายจุด มันดูน่ารักมากเมื่ออยู่บนร่างกายอีกฝ่าย ในมือถือกล่องพยาบาล เพียงเห็นเเค่นั้นอี้ป๋อก็เข้าใจเจตนาคนตัวบางที่มาเคาะห้องเขาตอนดึกๆเเบบนี้ รอยยิ้มปรากฎขึ้นมุมปาก 


"คือผมมาทำเเผลให้" เสียงเล็กตอบอ้อมเเอ้มไม่เต็มเสียงนัก


"เข้ามาสิ" สิ่งเเรกที่เข้ามาในห้องเเล้วเห็นเป็นอันดับเเรก คือ โมเดลรถที่วางเรียงรายบนชั้นวางของ ภายในห้องอี้ป๋อไม่ต่างจากห้องที่เขาอยู่มานัก ถ้าต่างคนจะเป็นโทนสีห้องที่เป็นสีน้ำเงินนี้เเหละ เซียวจ้านทิ้งตัวนั่งบนปลายเตียงหลังหลังจากร่างสูงนั่งลงก่อนเเล้ว หลังจากนั่งมือเรียวก็เริ่มทำเเผลที่เข่าของอีกฝ่าย โชคดีที่เเผลเเค่ช้ำ เเป๊ปเดียวก็เสร็จเรียบร้อย เหลือเพียงเเผลที่มุมปาก 


"เจ็บบอกนะ" สำลีสีขาวค่อยๆเเต้มไปที่มุมปากของอีกฝ่าย บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ ผิดกลับหัวใจเซียวจ้านที่เต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงหัวใจ เขาไม่เคยรู้สึกว่าจะต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหนเท่านี้มาก่อน พยายามไม่มองดวงตาคมของอีกฝ่ายที่จ้องเขาตลอดเวลา


"เจ็บหรอคุณ" เสียวหวานถามเสียงเเผ่วเมื่ออี้ป๋อเอื้อมมาจับข้อมือ เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นเเล้วต้องตกตะลึงเมื่ออี้ป๋อโน้มหน้าเข้ามาใกล้ในระยะที่สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายอุ่นที่มีกลิ่นมิ้นท์บางๆ ค่อยๆกดจูบเเผ่วเบาไปยังริมฝีปากอิ่มบดขยี้ริมฝีปากมากขึ้น อี้ป๋อสอดลิ้นเข้าไปชิมความหวาน หยอกเย้าลิ้นน้อยจนลมหายใจเซียวจ้านเริ่มกระเส่า ไม่ลืมที่จะจุ๊บริมฝีปากเบาก่อนผละออก 



"เอ่อคือ...ผมว่าผมไปนอนดีกว่า"  เซียวจ้านหอบหายใจเเรง ใบหน้าเเดงเถือดยิ่งกว่าลูกตำลึง ไม่รับรู้อะไรเลยเเม้เเต่น้อย รู้เพียงเเต่ว่าหัวใจเขาเต้นเเรงจนเเทบจะหลุดออกจากอก ในหัวอื้ออึ้งไปหมด  เสียงหวานเอ่ยติดขัดๆ จนอีกฝ่ายอย่าจะจับมาฟัดอีกรอบ 


"เซียวจ้าน" เรียวขายาวชะงัก อี้ป๋อยกยิ้มขึ้นกว้าง นึกอยากเเกล้งคนอายุมากกว่าขึ้นมา


"....."


" Good Night Kiss"  สาวเท้าวิ่งออกจากห้องอี้ป๋ออย่างรวดเร็ว มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆตามมา เซียวจ้านค่อยๆทรุดอยู่หน้าประตู มือเรียวยกขึ้นมาเเตะริมฝีปากบวม สัมผัสอุ่นยังคงติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก ใบหน้าเขาตอนนี้ต้องเเดงมากๆเเน่ เเล้วเเบบนี้จะมีหน้าไปเจอร่างสูงได้ไงกัน!


  อี้ป๋อ เด็กบ้า!!!! 

 

 

 

 

 







เพี๊ยะ!

 

แกทำบ้าอะไรของแก!!!” เสียงใบหน้ากระทบกับมือหนาดังลั่นห้อง ใบหน้าขาวหันไปอีกด้านด้วยแรงตบมหาสาร มุมปากอิ่มมีรอยเลือดข้นไหลออกจากปาก เซียวจ้านเงยหน้ามองอีกฝ่ายนิ่งมือเรียวเช็ดเลือดออกอย่างไม่ใยดี

 

“….”

 

แกช่วยมันทำไม!!”


 

“….” เสียงแหบแห้งยังคงตวาดดังลั่น แต่ร่างตรงหน้าไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง มีเพียงแววตาหยิ่งทะนงที่คลับคล้ายคลับคลาใครบางคนในความทรงจำต้องเทียนเหยาเลือดขึ้นหน้าอีกรอบ


 

เพี๊ยะ!!


 

แกอย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉัน เสียงตบดังขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงจะโดนตบกี่ครั้ง เซียวจ้านยังคงนิ่งไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง มีเพียงรอยแดงจากแก้มซ้ายที่เด่นชัดให้ห้องมืด  เทียนเหยอหอบหายใจถี่ ทิ้งร่างบนเก้าอี้สีเลือดหมู ในตาเหี่ยวย่นจ้องเขม็งไปยังร่างบางที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นไม้

 


แกรู้ใช่ไหมว่าถ้าต่อต้าน จั๋วเฉิงจะโดนอะไร


 

อย่ายุ่งกับจั๋วเฉิง!!!!!” เสียงหวานแผดออกมาดังลั่น

 


มีสิทธิต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่

 


......

 


 “ระหว่าง หวังอี้ป๋อ กับ จั๋วเฉิง แกจะปกป้องใคร ฉันชักอยากรู้แล้วสิ เซียวจ้านจ้องคนตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง ร่างกายสั่นไปด้ายโทสะ นัตย์ตากลมที่เคยเรียบดั่งปลาตายเต็มไปด้วยแรงอาฆาต เทียนเหยาที่เห็นอาการนั่นหัวเราะลั่นอย่างมีความสุข 

 


จำไว้ น้องชายแกจะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับแก รู้ใช่ไหมว่าควรทำยังไงเทียนเหยาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงมีความสุข ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 


อ้าก!!!!!!!” เซียวจ้านแผดเสียงขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด มือเรียวต่อยพื้นซ้ำไปซ้ำมาตอนน้ำสีแดงไหลเต็มมือ ดวงตากลมไปด้วยหยาดน้ำตาไร้ซึ้งเสียงสะอื้น มือเรียวยังคงต่อยพื้นซ้ำๆ ความเจ็บปวดทางกายมันยังไม่ถึงครึ่งของใจเขาเลยแม้แต่น้อย มันเจ็บที่ไม่สามารถปกป้องคนที่รักดั่งดวงใจได้ เจ็บจนแทบจะขาดใจ ริมฝีปากอิ่มถูกกัดจนรับรู้ถึงกลิ่นสนิมคละคลุ้งทั่วปาก  เขาทิ้งน้องชายเพียงคนเดียวไม่ได้....แต่ก็ฆ่าอี้ป๋อไม่ได้เหมือนกัน

 


ฮึก อี้ป๋อขอโทษ” หยาดน้ำตายังคงไหลรินไม่ขาดสายและไม่ทีท่าจะหยุดไหล..มันยังคงไหลต่อไปเพื่อบอกให้รู้ว่าเจ้าของน้ำตาเจ็บปวดมากแค่ไหน มือที่เต็มไปด้วยเลือดยกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากเบาๆ ความอบอุ่นยังคงติดอยู่ เเต่ในใจจะหนาวเย็นขนาดไหนก็ตาม

   

   เสียงสั่นเครือเอ่ยเอื้อนเบาหวังว่าสายลมจะพัดพาสิ่งที่เขาพูดไปให้ร่างสูงแม้จะไม่มีทางเลยก็ตาม ....





---------------------------------------------------

Talk: เปิดปมดราม่าปมหลักเเล้วนะคะะ เเล้วก็เปิดคู่รองเเล้วด้วย เเต่พี่ซีคู่กะใครต้องมาลุ้นกันเองนะ อิอิ

ไรท์จะเเจ้งข่าวเกี่ยวกับนิยายในทวิตเตอร์ ใครจะมาเม้ามอยหรือคุยกันก็ได้นะคะ #มนต์รักดงกระสุน

ไรท์ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ จะเริ่มเเต่งหลังจากเรื่องนี้จบ



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #101 ขุนนางตกอับ (@GraceKung48) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 16:26
    คืองงนิดนึงอะ ตอนที่โดนตบหน้านี้อยู่ที่บ้านอี้ป๋อรึป่าว หรืออยู่ที่ไหน เรางงอะะะะ
    #101
    1
  2. #83 shibozhan (@shibozhan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 16:33
    กลิ่นดราม่าคลุ้งมากค่าาา สงสารจ้านอ่ะ คืออยากปกป้องทั้งคู่ แต่ทำไม่ได้ ยังไงก็ต้องเลือก เจ็บปวดแทนจ้านเลยค่ะ
    #83
    0
  3. #72 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:30
    นั่นไงว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ฮืออ กลิ่นมาม่ามาแล้วว
    #72
    0
  4. #60 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 01:12
    จ้านจิ่งกับควานเกอหรอ นานๆทีเจอ ก็แปลกดี แล้วอาเฉิงตะคู่กับใครละ

    เอ๊ะ เด๋วสิ ก่อนอาเฉิงตะคู่กับใคร ควรช่วยอาเฉิงออกมาให้ได้ก่อน //อาเฉิงลูกแแแแแแแแแม่
    #60
    0
  5. #59 MTBB_puii (@MTBB_puii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 16:20

    ซอมเยิ่งอยู่เด้อไรท์เด้อออออ
    #59
    0
  6. #58 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 09:33
    เจิมมมมมมมมม
    #58
    0