เติมรัก [ In the shot ] #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 4 : บังเอิญครั้งที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    3 ก.ย. 62




บังเอิญครั้งที่ 3



"อรุณสวัสดิ์" อี้ป๋อเงยหน้าออกจากหนังสือพิมพ์ มองดูร่างผอมที่กำลังเดินลงมายังโต๊ะอาหาร ใบหน้าหวานเผยเห็นถึงความเหนื่อยล้าได้อย่างชัดเจน

 

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณชายหวัง" น้ำเสียงหยอกล้อตามมาด้วยร่างกายเจ้าของเสียง เซียวจ้านยกยิ้มกว้างลงบันไดรวดเร็วจนน่าหวาดเสียว รีบเคลื่อนกายไปนั่งที่ว่างฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องรอให้บอก ชายหนุ่มส่ายหัวน้อยๆกับท่าทางราวกับเด็กน้อยของคนตรงหน้า ชามข้าวต้มถูกวางตรงหน้าหน้าเซียวจ้านด้วยฝีมือแม่นมอวี้ คุณหมอค้อมหัวเล็กน้อยเชิงขอบคุณ ตากลมเหล่มองร่างสูงก่อนจะคิ้วกระตุกเมื่อเห็นอาหารข้าวของอี้ป๋อ

 

คุณทานแค่นี้หรอครับ  

 

ใช่

 

คุณไม่รู้หรอว่าอาหารเช้ามีประโยชน์มากแค่ไหนเซียวจ้านเริ่มสวมบทบาทคุณหมอรักสุขภาพทันทีที่เห็นกาแฟดำกับจานขนมปังปิ้งตรงหน้า ปากบางเริ่มบ่นถึงความสำคัญของอาหารเช้ายันโภชนาการ เสียงหวานยังคงบ่นไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครรำคราญสักนิด มันกลับดูน่าฟัง อี้ป๋อมองร่างเล็กที่ยังคงบ่นยาวเหยียด

 

เข้าใจไหมครับ

 

...... แต่บ่นไปยาวแค่ไหนสิ่งที่ตอบกลับมีเพียงใบหน้าเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความดื้อดึงของอีกฝ่ายเท่านั้น เซียวจ้านรู้สึกคิ้วกระตุกอีกครั้ง ถ้าเป็นเด็กสองสามขวบคงหลอกล่อด้วยขนมไปแล้ว แต่คนตรงหาอายุยี่สิบสองปี! มันยิ่งทำให้คุณหมอหนุ่มจนปัญญาที่จะกล่อม 

 

ดื้อ! ดื้อหน้ามึน ดื้อกว่าเด็กสามขวบคนไข้ของเขาอีก!

 

ชินแล้วเสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก

 

ไม่ได้ครับ! คุณต้องทานอาหารข้าวเซียวจ้านยังคงยื่นกรานไม่ยินยอมให้อีกคน ไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น

 

....ก็ได้และเป็นอี้ป๋อที่ยอมในที่สุด ร่างเล็กคล้ายหน้าจริงจังออกอย่างรวดเร็ว เสียงใส่เอ่ยบอกแม่นมคนเก่าคนแก่ให้ตักข้าวต้มมาให้อีกถ้วย ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มลงมือกินอาหารเช้าในรอบสามปี เบื้องหน้าคือคุณหมอที่ยิ้มกว้างสมใจ  

 

  รอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฎขึ้นบางๆ มองดูเด็กหนุ่มสองคนทะเลาะกันบนโต๊ะอาหารด้วยความรักใคร่ คนหนึ่งก็เคยเป็นเด็กตัวเล็กที่อุ้มมาตั้งแต่เล็ก อีกคนก็คุณหนูคนใหม่ ที่จะเข้ามาสร้างสีสันให้แต่บ้านสกุลหวัง

 

 

   เมื่อเห็นว่าอี้ป๋อลงมือกินข้าวต้มแล้ว เซียวจ้านก็เริ่มที่จะจัดการข้าวต้มของตนบ้าง บรรยากาศบนโต๊ะกินข้าวเงียบเชียบไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย มีแค่เสียงช้อนกระทบกับชามเป็นครั้งคราวเท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด นัยต์ตากลมแอบลอบมองร่างสูงเป็นระยะ

 

"นอนไม่หลับหรอ" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อี้ป๋อทำลายความเงียบ

 

"ครับ คงเพราะเเปลกที่ " มือเรียวเเตะบนใบหน้าเบาๆ นี้หน้าเขาดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?

 

"เดี๋ยววันนี้เเวะซื้อน้ำหอมระเหย"  อี้ป๋อเอ่ย มือแกร่งเอื้อมหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจหน้าตามึนงงของคนตรงข้าม

 

"ครับ?"

 

"นอนไม่หลับไม่ใช่หรอ" ดวงตาคมจ้องดวงหน้าน่ารักตรงไปตรงมา พวงแก้มใสเริ่มแดงก่ำน่าเอ็นดูจนวูบหนึ่งอี้ป๋อเกือบเอื้อมไปหยิกแก้มป่องๆของคนอายุมากกว่า

 

"ขอบคุณครับ"  ไม่รู้ทำไมอี้ป๋อรู้สึกว่าเขามองรอยยิ้มหวานนี้ได้ไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง รอยยิ้มกว้างกับฟันกระต่ายเล็กๆสองซี่ ดวงตากลมใส ไฝเล็กล่างริมฝีปาก เมื่อทั้งหมดรวมกันบนตัวเซียวจ้านมันทำให้หัวใจที่เคยตายด้านกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง มันน่ารักจนอยากซ่อนไว้ให้พ้นจากคนอื่น

 

ซ่อนไว้งั้นหรอ?  คิ้วคู่สวยขมวดขึ้นกับความคิดตัวเอง อี้ป๋อตีหน้ายุ่งคิ้วขมวด

 

คุณเป็นอะไรรึเปล่าเซียวจ้านถามคนตรงข้ามห่วงๆ หลังเห็นใบหน้าแลดูยุ่งยากของคนตรงหน้า

 

เปล่า

 

มีอะไรเครียดหรอเปล่าครับ คุณหมอยังคงไม่หยุดถาม ตากลมเก็บรายละเอียดอาการคนตรงหน้าถี่ถ้วน บางที่อี้ป๋ออาจจะผักผ่อนไม่เพียงพอ หรืออะไรสักอย่าง

 

ไม่มีอะไร รีบไปสิ เดี๋ยวไปทำงานสาย อี้ป๋อมองคนตรงข้ามที่สวมบทบาทอาชีพตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม มือแกร่งคว้าเสื้อสูทก่อนจะยื่นเต็มความสูง เอ่ยปากเตือนคนตัวเล็กที่ยังจ้องหน้าเขาไม่หยุด

 

รอด้วยสิคุณ!”   

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงพยาบาลหวัง

 

 

คุณหมอเซียว!” เหมยฉีตะโกนเสียงดังลั่นโถงทางเดิน เซียวจ้านยิ้มแห้งไม่รู้ว่าจะทำใจให้ชินกับนิสัยขี้โวยวายของพยาบาลรุ่นพี่ยังไงดี ทำงานด้วยกันมาก็ตั้งหลายปี แต่ก็ไม่เคยจะทำใจชินได้สักที

 

 หลังจากกินอาหารข้าวที่บ้านเสร็จ พวกเขาขับรถมาที่โรงพยาบาลหวังและเดินเข้ามาพร้อมกัน ทันทีที่อี้ป๋อก้าวเข้ามาเท่านั้นแหละ อย่างกับมดแตกรัง พยาบาลที่นั่งเม้าท์กันอยู่นี้แทบจะวิ่งกลับแผนกตัวเอง มันเป็นภาพที่น่าตลกมากในเช้านี้ เขาพยายามอย่างหนักเลยที่จะไม่หัวเราะออกมา

 

ลองคิดภาพบรรยากาศวุ่นๆกับหน้าบึ้งๆของคุณชายหวังสิ แค่คิดก็น้ำตาเล็ดแล้ว

 

พี่เหมยฉีใจเย็นครับ เดี๋ยวคนไข้ตกใจหมด

 

พี่ได้ยินข่าวมาว่าคุณมาพร้อมกับคุณชายหวังจริงหรอคะคราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่พยาบาลรุ่นพี่ ยังมีพยาบาลคนอื่นๆมาล้อมตัวเต็มไปหมด เซียวจ้านรู้สึกเหมือนปลาขาดอาการหายใจ ไม่รู้ว่าควรตอบคำถามแต่ละคนว่าอะไรดี ตอบว่า อ้อผมไปช่วยชีวิตเจ้าพ่อมาเพียไว้เลยโดนเพ่งเล่งอย่างนี้หรอ อี้ป๋อได้ฆ่าเขาตายก็แน่

 

เอ่อ ผมว่าไปอ่านเอกสารคนไข้ก่อนดีกว่าสิ่งเดียวที่คุณหมอคิดได้ตอนนี้คือ หนี ร่างบางรีบเดินดิ่งตรงเข้าในห้องทำงานขณะทุกคนไม่ทันตั้งตัว มือเรียวกดล็อคประตูอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงเหล่าพยาบาลตระโกนเรียกจนเหมือนหนังซอมบี้ที่เคยดูไม่กี่เดือนก่อน เซียวจ้านหอบหายใจถี่  ไม่คิดเลยว่าแค่มาทำงานพร้อมอี้ป๋อจะทำให้เขาต้องมาวิ่งหนีเพื่อนร่วมงานแบบนี้

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เซียวจ้านสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้าด้วยความกลัว อย่าบอกนะว่าพวกพี่เหมยฉี! ให้ตายก็ไม่เปิด

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เซียวจ้าน น้ำเสียงหวานติดกระชากเล็กน้อยดังมาจากหน้าประตู คุณหมอกระพริบตาปริบๆทำไมเสียงพี่เหม่ยฉีเหมือนจั๋วเฉิงจัง หรือว่าหูฝาดไป ร่างบางค่อยๆแงมประตูเบาๆ

 

จั๋วเฉิง?”

 

โล่งอกที่เป็นนาย นึกว่าเป็นพวกพี่เหมยฉี ถอนหายใจโล่งที่เห็นว่าคนหน้าประตู คือน้องชายแท้ๆ เซียวจ้านฉีกยิ้มกว้างกอดคอน้องชายแน่นปากเล็กเล่าโน้นเล่านี้อย่างสนุกสนาน

 

นายคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่จั๋วเฉิงมองหน้าคนเป็นพี่ด้วยสายตาจริงจังไม่มีวี่แววล้อเล่นเหมือนปกติ มือที่กอดคอคลายลงทิ้งตัวบนเก้าอี้ แผ่นหลังบางเอนติดเก้าอี้ตวัดขาขึ้นมาไขว่ห้างด้วยความเคยชิน

 

นายหมายถึงอะไรเซียวจ้านมองหน้าน้องชายเพียงคนเดียวนิ่ง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าหายไปเหลือเพียงรอยยิ้มราวกับเย้ยหยันคนทั้งโลกประดับบนดวงหน้าหวาน

 

อย่าคิดว่าฉันโง่นะเซียวจ้าน นายทำไรอยู่กันแน่จั๋วเฉงตบโต๊ะดังลั่น ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยโทสะ แต่หากมองเข้าไปลึกในดวงตา มันมีแต่ความห่วงใย

 

นายไม่ควรถามในเรื่องที่ไม่ควรถามนะจั๋วเฉิงน้ำเสียงเรียบนิ่งตอบกลับอย่างตรงไหนตรงมา จั๋วเฉิงมองผู้เป็นพี่ด้วยสายตาไหววูบ ไม่มีสักครั้งเลยที่เขาจะเข้าใจคนตรงหน้า เหมือนจะใกล้แต่ยิ่งห่างไกล ในบางทีก็ดูสดใสดั่งดวงตะวัน แต่บางครั้งกลับดูเยือกเย็นดั่งจันทรา ไม่เข้าใจว่าทำไมเซียวจ้านต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียว ไม่เข้าใจและไม่มีวันเข้าใจด้วย

 

เราพี่น้องกันไม่ใช่หรอ

 

    เซียวจ้านหลบดวงตาตัดพ้อของน้องชายด้วยความขมขื่น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจั๋วเฉิงเป็นห่วงแค่ไหน ทำไมจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรักเขาขนาดไหน เซียวจ้านรู้ รู้ดีทีสุด แต่จะให้จั๋วเฉิงมาแบกรับปัญหานี้ไม่ได้ จะให้ก้าวขาเข้ามาในโลกแสนโสมมนี้ไม่ได้เด็ดขาด ในฐานะที่เซียวจ้านเป็นพี่ เขาจะปกป้องน้องคนเดียวให้ดีที่สุด

 

แล้วนายจะทำร้ายเขาลงหรอ นายก็รู้ว่าคนผู้นั้นต้องการอะไร นายจะทำลงจริงๆหรอเซียวจ้าน แววตากลมไหววูบอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางเหม่อมองไปนอกหน้าต่างไร้จุดหมาย รอยยิ้มผลิขึ้นบนใบหน้า แต่สำหรับจั๋วเฉิงมันช่างเป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดที่เคยเห็นมาจากร่างบาง

 

ฉันไม่มีทางเลือก นายก็รู้ว่าเราถูกกำหนดทางเดินมาตั้งแต่เราเกิดกันแล้ว เสียงหวานสั่นเครือพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จั๋วเฉิงปิดเปลือกตาลงปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ มันเป็นอย่างที่เซียวจ้านว่า..เราโดนกำหนดทางเดินมาตั้งแต่ลืมตาดูโลกครั้งแรกแล้ว

 

....เป็นความจริงที่ไม่อยากยอมรับเลยแม้แต่น้อย

 




 

 

 

 

 

 

--------------------
Talk : เอาปมอันใหญ่มาฝากทุกคนเเหละ555



 














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #98 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:36
    อะไรยังไงอะอยากรู้ พี่จ้านมีแผนไรอะ
    ปมเยอะมากจ้านจ้านเปนใครรรร
    #98
    0
  2. #82 shibozhan (@shibozhan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 15:57
    ปมปวดหัวมาเลยจ่ะะ ขอสงสารทั้ง่ายรอเลย ไม่ว่าจะเป็นปมอะไรดูจะต้องเจ็บไม่แพ้กันทั้งคู่แน่ๆเลยอ่ะ
    #82
    0
  3. #78 ii_aonn (@ii_aonn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 22:33
    เจ็บปวด
    #78
    0
  4. #70 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:18
    เนี่ย พอยิ้มได้ไม่นานก็มาหุบยิ้มแล้วขมวดคิ้วตามประโยค นายจะทำร้ายเขาจริงหรอ ;-;
    #70
    0
  5. #54 mayumay (@mayumay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 22:26
    มันคืออะไร ปมอะไร โอ้ย ปวดหัว
    #54
    0
  6. #50 9197_BZ (@9197_BZ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 08:32
    ปมอารายยยยยย เเบกรับอะไรไว้พี่จ้าน
    #50
    0
  7. #39 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 21:51
    โอ๊ะ ปมดราม่าแหะ รอไรท์มาเฉลยปมละนะ //ขี้เกียจเดา 55
    #39
    0
  8. #26 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 02:34
    เด๋วววว มีคนให้พี่จ้านมาเป็นสปายหรอ พี่จ้านนนนน อย่ารังแกป๋อน้า
    #26
    0
  9. #18 Pxxype (@Pxxype) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 00:47
    พี่จ้านเป็นใครกันนนนน
    #18
    0
  10. #16 JellyGirl (@JellyGirl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 17:24
    มาาาาาาาาาาาา
    #16
    0
  11. #15 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 09:08

    คือรุกแรงจนอยากอ่านต่อ 555555
    #15
    0
  12. #14 Pxxype (@Pxxype) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 08:33
    รอค่าาาาา พ่อรุกแรงอยู่นะคะ55555
    #14
    0
  13. #13 ganglom (@ant-sirilak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:48
    มาๆๆๆๆ
    #13
    0
  14. #12 UbonwanSaiwaew (@UbonwanSaiwaew) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 22:37
    เจิมมมมม
    #12
    0