เติมรัก [ In the shot ] #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 3 : บังเอิญครั้งที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    5 ก.ย. 62





บังเอิญครั้งที่ 2




หวังอี้ป๋อ..  

 


หวังอีป๋อ... เปลือกตาสีไข่เปิดขึ้นช้าๆ เซียวจ้านหรี่ตาลงยามแสงไฟกระทบเข้าใบหน้า พยายามเป็นอย่างมากที่จะปรับโฟกัสตาให้มองเห็นว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

 

หรือว่าอยู่บนสรรค์? ร่างเล็กคิดทีเล่นทีจริง เมื่อสายตาเริ่มมองเห็นได้ชัดเจน ตากลมรีบสำรวจรอบกายทันที

 

ถ้าในละครมีฉากนางเอกเป็นแล้วตื่นมาคงมีประโยคหนึ่งที่ขาดไม่ได้

 

ที่นี่ที่ไหน

 

   ในตอนนี้ในหัวของเซียวจ้านก็คงมีคำนี้ไม่ต่างจากนางเอกในละครที่ตัวเองเคยด่าไว้ ร่างบางค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา มือเล็กยกมานวดขมับเบาๆ ไล่อาการมึนหัวออกไป กวาดตามองห้องที่ไม่คุ้นตารอบๆ เซียวจ้านจำได้ว่าตัวเองสลบไปเพราะยานอนหลับที่โดนโปะด้วยฝีมือคนลักพาตัวแล้วก็...

 

ตื่นแล้วหรอเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลังทำเอาร่างบางที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองสะดุ้งโหยงเหมือนกระต่ายที่ชอบตื่นตูม อี้ป๋อมองคนที่พามาที่นี้อย่างยากลำบากนิ่ง

 

"คุณ!" รอยยิ้มดีใจวาดขึ้นทั้งใบหน้าและดวงตา เมื่อหันไปเห็นว่าเจ้าของห้องไว้คือใคร ไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่อยากเจอมาตั้งเเต่เมื่อคืนจะมาอยู่ตรงหน้าในเวลานี้! โคตรพรหมลิขิต ให้ตายเถอะ เซียวจ้านไม่เคยคิดเชื่อคำนี้เลยสักนิด จนมาเจอกับตัวเองนี้เเหละ 

 

"ฉัน หวังอี้ป๋อ" อี้ป๋อเดินเข้ามาใกล้เซียวจ้านมากขึ้น เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ที่ร่างบางมีต่อตน  ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักยังคงนิ่งเรียบเหมือนเดิม จ้องมองใบหน้าหวานที่มีประกายความดีใจอย่างปิดไม่มิด

 

คุณคือคนที่ขับรถปาดหน้าพวกนั้นหรอ

 

ใช่ที่แท้คนที่ช่วยชีวิตเขาคือ ร่างสูงตรงหน้า

 

แล้วทำไมคุณถึงรูปว่าผมโดนลักพาตัว เซียวจ้านขมวดคิ้ว ทำไมอี้ป๋อถึงไปดังหน้าพวกนั้นทัน หรือว่า!

 

“…..”

 

คุณส่งคนมาตามผมหรอ อี้ป๋อมองคนตรงหน้านิ่งไม่คิดจะตอบรับหรือปฏิเสธ แต่นั่นก็ทำให้เซียวจ้านมั่นใจว่าคนที่ตามเขามาตลอดสองวันคือ คนของหวังอี้ป๋อ

 

พวกมันเห็นหน้านาย

 

"แสดงว่าเรื่องที่ผมเจอทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือดวงสินะ?"  เซียวจ้านกุมขมับทันที อาการปวดหัวแล่นเข้ามากระทันหันเมื่อเห็นอี้ป๋อพยักหน้ายื่นยันคำตอบ ว่าสิ่งที่ตนคิดคือความจริง  ดวงหน้าหวานซีดเผือก นี้เขากำลังเข้าไปอยู่ในดงลูกปืนหรอ...รู้สึกอยากไว้อาลัยตัวเองล่วงหน้า

 

   ด้านหวังอี้ป๋อที่มองร่างเล็กตลอดย่อมเห็นความเปลี่ยนเเปลง ดวงตาคมจ้องมองคนอายุมากกว่าที่กุมหัวไปทำหน้าคล้ายอยากร้องไห้ไป มันทำให้เขาตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ถูกทำเเยกไว้กับห้องชุดใหญ่ มือเเกร่งคว้าเสื้อสูทสีน้ำเงินบนพนักพิงเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปหาคนอายุมากกว่าหลายปี

 

"ไป"

 

"ไปไหน" เซียวจ้านมองอย่างงุนงง

 

"กลับบ้าน"

 

 

 

 

 

 

 

กลับบ้าน..บ้านจริงๆด้วย

 

เเต่ประเด็นมันไม่ใช่บ้านเซียวจ้าน เเต่เป็นบ้านของ หวังอี้ป๋อ! 

 

  รถยนต์สีดำคันหรูเข้ามาจอถึงหน้าประตูบ้าน ตอนแรกเขานึกว่าอีกฝ่ายจะขับบิ๊กไบค์มาด้วยซ้ำโชคดีที่ไม่ใช่ เซียวจ้านมองบรรดาเเม่บ้านสาวใช้ที่ออกมายืนเรียวเป็นเเถวเป็นระเบียบเต็มสองฝั่งทางเดินเข้าบ้าน ต้องพูดเลยว่าบ้านอี้ป๋อเล่นใหญ่มาก อะไรคือมีเเม่บ้านมารอรับเป็นสิบ!

 

"ไม่ลง?" อี้ป๋อมาคนข้างตัวที่นั่งอ้าปากค้างนานนับนาที มือแกร่งปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะก้าวลงรถอย่างสง่างาม เซียวจ้านได้แต่ตวัดตาใส่ตัวการทั้งหมด ไอ้เราก็นึกว่าจะไปส่งบ้าน ที่ไหนได้ อยู่ๆก็ลากมาบ้านตัวเองหน้าตาเฉย เเถมมีการตอบหน้าตายว่า 

 

'ก็ไม่เคยพูดว่าจะกลับบ้านนาย'

 

จ้าพ่ออออออออออ!

 

หมั่นไส้จริงๆ!

 

  เเม้ในใจจะบ่นร่างสูงมากมายเเค่ไหนเเต่ร่างกายกลับทำตามคำสั่งคนตัวสูงอัตโนมัติ หวังอี้ป๋อยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นคนตรงหน้ามองตนจนตาเเทบถลนออกจากเบ้า

 

ใครใช้ให้น่าเเกล้งเอง

 

"คุณชาย" เสียงเเม่นมคนเก่าคนเเก่เอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นคุณชายน้อยที่เลี้ยงมาเเต่เล็กเเต่น้อยก้าวเข้าในตัวบ้าน พ่วงด้วยคนข้างหลังที่ทำหน้าเหลอหลาน่าเอ็นดู นัยต์ตาฝ้าฟางสบตาคนอายุน้อยกว่า เเม้จะไม่พูดอะไร มือเหี่ยวย้นกวักมือเรียกให้สาวใช้ในบ้านจัดห้องให้เเขกอย่างรู้งาน รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าหญิงชราวัย 80 ปี นานมากเเล้วที่ไม่เคยมีเเขกมาพักที่บ้านตระกูลหวัง เเม้บ้านจะใหญ่โตเเต่กับขาดสีสันได้อย่างสิ้นเชิง ดูท่าเเล้วหากคุณหนูด้านหลังเข้ามา บ้านคงจะกลับมามีสีสันไม่น้อย

 

นี้แม่นมอวี๋ คนเก่าคนเเก่ในบ้านอี้ป๋อแนะนำให้คนตัวเล็กที่ยื่นแอบอยู่ด้านหลังฟัง

 

สวัสดีครับ ผมเซียวจ้านหัวทุ้ยโผล่ออกมาจากไหล่หนา ใบหน้าน่ารักยิ้มกว้าง แม่นมมองใบหน้าน่ารักด้วยความเอ็นดู

 

สวัสดีค่ะ คุณหนูเซียวจ้านทานอะไรมารึยังคะ

 

ผมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ขอบคุณนะครับ


เดี๋ยวผมจะพาเซียวจ้านเดินดูบ้าน รบกวนแม่นมหน่อยนะครับเซียวจ้านมองอี้ป๋อที่ยืนคุยกับแม่นมด้วยความนอบน้อม ไม่คิดว่าคนที่ดูเย็นชาแบบนั้นจะทำอะไรแบบนี้เป็น เขาคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ เซียวจ้านอมยิ้มเล็กๆกับตัวเอง

 

 

"สรุปพาผมมาที่นี้ทำไม" เซียวจ้านถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยมากที่สุดออกไป หลังจากเดินดูบ้านโดยมีอี้ป๋อเป็นไกด์นำทาง ต้องเรียนว่าคฤหาสมากกว่า เพราะที่นี้ใหญ่ ใหญ่จนแอบคิดว่าหากเดินคนเดียวเขาอาจะหลง เเต่สิ่งที่ได้ตอบกลับคือความเงียบ เท้าเล็กจึงรีบเดินตามร่างสูงไปติดๆ

 

โอ้ยเเล้วอี้ป๋อก็หยุดเดินกระทันหันจนจมูกโด่งชนเข้ากับเเผ่นหลังกว้าง เซียวจ้านที่กำลังจะอ้าปากบ่น ก็ต้องอ้าปากค้างให้กับสวนดอกทาตะวันสีเหลืองอร่ามไกลสุดลูกหูลูกตาตรงหน้า พวกมันหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ มีต้นไม้ใหญ่เเผ่กิ่งก้านสาขายาวไปไกล เป็นภาพที่ราวกับอยู่ในฝันไม่มีผิด 

 

"ว้าว! สวยสุดๆไปเลย" คล้ายเซียวจ้านลืมเรื่องเจ็บตัวก่อนหน้านี้ไปหมดแล้วหลังจากเห็นทุ่งดอกทานตะวัน

 

"ชอบไหม" อี้ป๋อมองร่างเล็กที่ทำท่าทางตื่นเต้น นัยต์ตากลมโตทอเเสงอ่อนรอยยิ้มอ่อนโยนผลิตขึ้นบนใบหน้า ความสุขเเผ่ล้นจนร่างสูงยังอดยกยิ้มตามไม่ได้ 

 

"ชอบมาก! นายเป็นคนปลูกเองหรอ" น้ำเสียงสดใสเอ่ยถามคนตัวสูง 

 

"เเม่ฉันเป็นคนปลูก" ไม่รู้ทำไมในตอนนี้เซียวจ้านถึงไม่สามารถละสายตาจากอี้ป๋อได้เลย ดวงหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าเสกสรรค์เป็นอย่างดีอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เเม้ว่าใบหน้าจะไม่มีรอยยิ้มนัยต์ตาคมทอเเสงยามเเสงเเดดตกกระทบ เกิดเป็นความงามจนไม่อยากละสายตาเลยเเม้เเต่น้อย ก้อนเนื้อด้านซ้ายเต้นรัวจนเจ้าตัวกลัวว่าคนข้างๆจะได้ยินเหลือเกิน เป็นครั้งเเรกเลยนะเนี้ยที่เห็นหวังอี้ป๋อมีความสุขขนาดนี้ 

 

"หรอ เเม่นายคงเป็นผู้หญิงที่อบอุ่นมากเเน่ๆเลย" ร่างบางยกยิ้มกว้าง จมูกเล็กสูดรับกลิ่มหอมอ่อนจากไอดิน เป็นเวลานานที่ไม่มีใครพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ทำให้อึดอัดกลับทำให้รู้สึกสบายใจ สายลมอ่อนพัดโชยปะทะใบหน้าทำให้รู้สึกเย็นสบายจนลืมเรื่องเครียดที่เจอมาตั้งแต่เมื่อวานไปสนิทใจ

 

"เซียวจ้าน"

 

"หืม"  เซียวจ้านดึงสายตากลับมาหาคนข้างตัว ก่อนจะพบว่าอี้ป๋อมองเขาอยู่นานเเล้ว สายตาอบอุ่นถูกส่งผ่านจนใบหน้าหวานเริ่มเห่อเเดงสายตาลอกเเลกไปมา น่าเอ็นดูจนร่างสูงเผลอตัวเอื้อมมือขึ้นมาทาบเเก้มที่ขึ้นสีเเละดูเหมือนมันจะเข้มขึ้นเรื่อยๆ

 

"มาอยู่กับฉันไหม"






เซียวจ้านร้องเสียงหลงใบหน้ายังคงเห่อร้อนดังเก่า คิ้วคู่สวยเลิกขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่อาจจะนับได้

 

"มาอยู่กับฉันไหม" อี้ป๋อกล่าวย้ำอีกครั้ง เพื่อไม่ให้อีกคนเข้าใจผิดว่าหูฝาด เเละอี้ป๋อทายถูกเพราะตอนนี้เซียวจ้านเเทบจะยกมือขึ้นมาเเคะขี้หูว่าตัวเองได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่า เเต่เมื่ออีกฝ่ายยืนยันคำพูดตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเเฝงไปด้วยความเด็ดขาด 

 

"ท..ทำไม" เป็นเวลานานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ 

 

"อยู่คนเดียวนายจะไม่ปลอดภัย" อี้ป๋อมองคนข้างกาย คนพวกนั้นอาจจะรอดักทำร้ายเซียวจ้านได้ทุกเมื่อถึงจะส่งคนไปคุ้มครองก็ไม่เท่าเอาคนตัวเล็กมาอยู่ข้างตัว

 

"เเล้วจะให้ผมอยู่ที่นี้?" 

 

"อืม"

 

"ผมเป็นคนนอกนะครับ ไม่กลัวผมเอาความลับในบ้าน..." 

 

"ไม่" อี้ป๋อขัดความคิดคนตรงหน้า  ดวงตาคมสบตากับเซียวจ้านอย่างตรงไปตรงมา แม้ไม่พูดอะไรก็สามารถเข้าใจได้ว่าร่างสูง 'ไว้ใจ' คนตรงหน้า

 

 "...." วูบหนึ่งดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสกลับหม่นเเสงลง ประกายบางอย่างวาดผ่านก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มสดใสปรากฎขึ้นบนใบหน้าที่ยังคงมีริ้วสีแดงให้เห็นจาง  "งั้น..ฝากตัวด้วยนะครับคุณชาย"

 

   อี้ป๋อตอบรับในลำคอ ดวงตาคมเหม่อมองไปยังทุ่งทานตะวันเหลืองอร่าม โดยไม่รู้เลยว่าสายตาสดใสของอีกฝ่ายลอบมองเสี่ยวหน้าคมคายอยู่ตลอดเวลา เปลือกตาสีไข่ปิดลงเพื่อซ่อนสายตาที่ไม่อยากให้คนข้างกายให้เห็น เซียวจ้านเเหงนหน้ามองทุ่งทานตะวันกว้างขวางสุดลูกหูลูกตาด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทั้งสวยงามและโศกเศร้าไปตัว

 

 ....ถ้าชีวิตเขาสว่างสดใสได้ครึ่งหนึ่งของทานตะวันก็ดีสิ

 

 

 

   เซียวจ้านมองข้าวของที่ถูกขนย้ายเข้าบ้านด้วยชายชุดดำที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

 

..ได้ข่าวว่าเขาพึ่งตกลงไปไม่ถึงห้านาที ทำไมของทั้งหมดมันถึงอยู่ที่นี้หมดเเล้วหล่ะ? รคุณหมมอเสี้ยวหน้าคนข้างตัว  นี้คือถ้าเขาปฏิเสธก็จะบังคับมาอยู่สินะ

 

"เอาไปไว้ที่ห้องรับเเขกใหญ่" ชายชุดดำโค้งกายเล็กน้อย

 

"ตามมาสิ จะพาไปห้อง" อี้ป๋อเดินนำเซียวจ้านไปยังห้องที่ตอนนี้ถูกสาวใช้เช็ดถูทำความสะอาดเก็บกวาดเป็นที่เรียบร้อย ห้องที่ให้อีกฝ่ายพักเป็นห้องรับเเขกใหญ่ที่ไม่ค่อยมีใครได้ใช้ เเม้เเต่เพื่อนของอี้ป๋อ จนเพื่อนในกลุ่มมักพูดกันว่าใครได้ใช้คือ เเต้มบุญต้องถึง เเละตอนนี้เหมือนจะมีคนเเต้มบุญถึงเเล้วด้วย

 

   พอมาถึงห้องต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพการตกเเต่งอันหรูหราวิจิตรภายในตัวห้อง

    ข้างในส่วนมากทำมาจากไม้สลักเเทบทั้งหมด ไม่ว่าจะเครื่องเรื่อน หรือของตกเเต่ง ผนังถูกปูด้วยวอลเปเปอร์สีนวลตกเเต่งด้วยกรอบรูปตามผนัง 

 

"ห้องนายอยู่นี้ มีอะไรเรียกสาวใช้" อี้ป๋ออธิบายคร่าวๆ "..ห้องนอนฉันอยู่ตรงข้าม"

 

"ขอบคุณครับ" เซียวจ้านผงกหัวน้อยๆ

 

นายพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวัน

 

คุณก็เหมือนกันนะ

 

ฝันดีเสียงทุ้มเอ่ยประโยคที่ไม่คิดว่าจะพูดให้ใครมาก่อน พูดจบก็หมุนตัวเข้าห้องไปทันที ทิ้งให้ร่างบางยื่นนิ่งด้วยใบหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียว

 

ทำไมถึงขยันทำเขาเขินแบบนี้นะ

 

ฝันดีครับเซียวจ้านยิ้มกว้าง มือเรียวเอื้อมปิดประตูบานใหญ่ ร่างบางของคุณหมอทิ้งตัวลงบนเตียงไซส์คิงอย่างเหนื่อยล้า กลิ่นหอมอ่อนๆของเทียนในห้องช่วยขับกล่อมได้เป็นอย่างดี ไม่นานเปลือกตาสีไข่ก็ปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ

 

 

 

"เป็นไปตามที่คาดครับ" ในยามค่ำคืนมืดหม่น มีเพียงเเสงจันทร์สาดส่องมาทางหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นร่างบางของเเขกคนใหม่ ใบหน้ามักเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหลือเพียงความเย็นชา นัยต์ตากลมเรียบสนิทคล้ายปลาตาย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงโทสะฟุ้งทั่วห้อง

 

"...."

 

"ครับ ผมทราบดีว่าคุณมีบุญคุณกับพวกผมเเค่ไหน"

 

"...."

 

"ข้อตกลงของเราคือถ้าผมยอมทำงานให้ คุณจะไม่ยุ่งกับเขาอีก ถ้าฝ่ายคุณผิดสัญญา อย่าหาว่าผมเนรคุณ" เสียงเย็นเหยียบเต็มไปด้วยโทสะเอ่ยเตือนคนในสายกลายๆ ก่อนจะตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ไม่สนใจเสียงโวยวายในสายโทรศัพท์เเม้เเต่น้อย

 

   มือเรียวยกขึ้นมาเสยผมอย่างหงุดหงิด เเววตาเต็มไปด้วยโทสะเเละเเรงอาฆาตอย่างแรงกล้า ทั่วทั้งห้องร้อนระอุไปด้วยโทสะจากร่างบาง เซียวจ้านกำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความแค้นที่ถูกสะสมมาหลายสิบปี พลันสายตาไปสะดุดรูปครอบครัวรูปใหญ่ ใต้รูปถูกสลักว่าตระกูลหวัง อี้ป๋อในรูปยังเป็นเพียงเด็กสิบขวบ มือข้างขวาถือสเก็ตบอร์ด ใบหน้าสดใสฉีกยิ้มเล็กๆ เพียงรอยยิ้มเล็กเเต่กลับสร้างรอยยิ้มกว้างให้เซียวจ้านได้อย่างง่ายดาย  ไม่นานมันหายไปราวไม่เคยเกิดขึ้น

 

"ขอโทษ" เสียงสั่นเครือเอ่ยเบา ไม่มีเเม้เเต่เสียงตอบกลับ มีเพียงสายตาเจ็บปวดในตากลมโตคลอด้วยหยาดน้ำตาที่ประดับในยามค่ำคืนนี้เท่านั้น...

 

 

 

 

 

 

 

 




-------------------------
Talk: มาเเล้วทุกคนน เอาความหวานมาเสริฟต่อด้วยปมนิดหน่อยอิอิ ยังไม่มาม่าเเน่นอนเพราะให้จะเอาฉากหวานๆมาให้ทุกคนตายใจ โฮะๆ//โดนตบ  พรุ่งนี้ไรท์อาจจะไม่ได้อัฟนะคะ อาจจะเฉยๆน้า ติดเรียนพิเศษ วันนี้คงอัฟได้เเค่ตอนเดียวน้า พรุ่งนี้มีสอบเเต่เช้าเลย ชีวิตเด็กม.6 ช่างลำบาก ถ้าชอบกดหัวใจเเล้วเม้นมาเยอะๆน้า ไรท์ชอบอ่านคอมเม้นทุกคนมากเลยย
ฝันดีค้าาาา //ปามีม










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #69 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:13
    เดี๋ยวนะ.... จ้านคุยกับใคร... จะทรยศป๋อหรอ...? ฮืออ
    #69
    0
  2. #49 9197_BZ (@9197_BZ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 08:04
    เดี๋ยวนะเซียวจ้านคุยกับใครน่ะ
    #49
    0
  3. #37 mtbb_th (@mtbb_th) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 19:36
    ผูกปมเก่ง...
    #37
    0
  4. #25 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 02:32
    เก็บกระเป๋ารอแล้วน้า ถ้าจะมีคนชวนขนาดนี้ //ไปค่ะ
    #25
    0
  5. #17 ganglom (@ant-sirilak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 22:30
    ตายๆๆๆๆ เก็บข้าวของไม่ทัน
    #17
    0
  6. #11 Amysarocha (@Amysarocha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 21:30
    ชวนกันง่ายๆอย่างนี้เลยหรอออออี้ป๋ออออ ฮั่นน้อวว
    #11
    1