เติมรัก [ In the shot ] #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 12 : บังเอิญรักครั้งที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    24 ก.ย. 62



บังเอิญครั้งที่ 8



พายุน้ำแข็งชัดๆ

 

เซียวจ้านโอดครวญภายในใจเสียงดัง ใบหน้าหวานง่ำงอเหลือบมองร่างสูงที่โต๊ะทำงานเป็นระยะ ตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในห้องทำงาน อี้ป๋อไม่แม้แต่จะคุยกับเซียวจ้านสักคำ หน้ายังไม่มองด้วยซ้ำ จากที่พยายามชวนคุยก็เริ่มท้อจนมานั่งซึมอยู่มุมห้องได้แต่มองอีกฝ่ายทำงาน

 

2 ชั่วโมงที่แล้ว

 

ว่าแต่ หายไปทั้งคืนแบบนี้...ได้บอกหวังอี้ป๋อไว้ไหม ดูจากใบหน้าหลอเหลาของพี่ชาย จั๋วเฉิงก็พอจะได้คำตอบที่ต้องการ

 

เขาลืมอี้ป๋อไปเลย!

 

 เซียวจ้านเด้งพรวดจากเตียงไปยังโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะห้องนั่งเล่น มือเรียวขว้างโทรศัพท์เปิดดู หน้าจอแสดงแจ้งเตือนเต็มหน้าโทรศัพท์ ร่างบางรู้สึกลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นจำนวนสายที่ไม่ได้รับ

 

หวังอี้ป๋อ: 35 สาย

 

ชิบหายแล้วไง

 

  ช็อคได้ไม่นาน มือเรียวรีบรัวนิ้วกดเบอร์โทรที่คุ้นชิน ดวงหน้าหวานเริ่มซีดลงเรื่อยๆ ร่างบางวิ่งไปวิ่งมาเหมือนหนูติดจั่น ยังคงกระหน่ำโทรหาร่างสูงไม่หยุดไม่หย่อน

 

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้..

 

อี้ป๋อปิดเครื่องแล้ว ทำไงดีจั๋วเฉิง  เซียวจ้านหันไปหาน้องชาย ดวงหน้าน่ารักเริ่มซึมลงอย่างน่าสงสาร

 

ทำใจ

 

อาเฉิงง!”

 

แล้วก็เตรียมใจไว้เถอะ กลับไปนายโดนพายุน้ำแข็งแน่

 

 

ก็..นั่นแหละ สาเหตุที่มานั่งซึมในห้องแบบนี้

 

อี้ป๋อ คุณจะไม่พูดกับผมจริงๆหรอ รวบรวมความกล้าอีกครั้งเพื่อพูดกับคนตรงหน้า ดวงตากลมจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเรียบนิ่ง

 

“….” มีเพียงเสียงรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์ตอบกลับมา เซียวจ้านเริ่มหน้าเสีย ความกล้าที่พยายามรวบรวมมาเกือบห้านาทีหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ผมขอโทษ ผมไม่ได้ต้องใจ

 

“…” ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ คุณหมอเริ่มทอดใจ ดูแท้แล้วเขาคงจะก่อกวนอีกฝ่ายอยู่

 

คุณคงอยากทำงาน งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เซียวจ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างบางเตรียมจะก้าวไปยังหน้าประตู

 

ทำไมเมื่อคืนไปไหนไม่บอกเซียวจ้านหันไปฉีกยิ้มดีใจ อี้ป๋อยอมพูดกับเขาแล้ว!

 

ผมขอโทษครับ ผมกลัวว่าคุณจะเป็นห่วงเลยไม่ได้บอก ว่าจะไปแปปเดียวก็กลับแต่..

 

เป็นห่วงอี้ป๋อเอ่ยขัดคำตอบยาวเหยียดของอีกฝ่าย ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไปตรงหน้าเซียวจ้าน มือแกร่งยกขึ้นมาลูบหัวทุยแผ่วเบา ความรู้สึกรัดแน่นในอกเมื่อตอนที่รู้ว่าร่างบางหายออกไปหายไปจากอก เมื่อเช้าเขาตื่นขึ้นมาก็ได้รับรายงานว่าเซียวจ้านหายออกไปจากบ้าน แถมยังคาดสายตาจากจากบอดี้การ์ดที่คอยตาม ความรู้สึกรัดแน่นในอก ความกลัวเริ่มเข้ามาในจิตใจหวังอี้ป๋อ บุคคลที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยกลัยอะไรมาก่อนในชีวิตทั้งความเป็นความตาย แต่กลับมาหวาดกลัวเพราะร่างบางหายไป พึ่งได้รับรู้ว่าความกลัวมันเป็นยังไง

 

...

 

ไม่บอกกันแบบนี้ รู้ไหมว่าทำให้เป็นห่วงกว่าเดิม

 

ขอโทษ.. น้ำเสียงเล็กเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่คิดว่าอี้ป๋อจะเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ เซียวจ้านทำไมคิดน้อยแบบนี้เนี้ย!

 

อย่าทำแบบนี้อีกนะ มือแกร่งเอื้อมจับบนใบหน้าเกรี้ยงเกลา ผิวขาวผ่องมีรอยช้ำตรงมุมปากอิ่ม นิ้วสากลูบบริเวณนั้นเบาๆ นัยน์ตาคมกล้าวาวโรจน์ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบสนิทเมื่อตากลมแอบเหลือบมอง เจ็บมากไหม

 

 หัวทุยพยักลงอย่างน่ารัก ตากลมแอบเหลือบมองร่างสูง เหมือนเด็กน้อยเวลาทำผิดแล้วกลัวโดนดุ ไม่ถามหรอว่าไปทำอะไรมา

 

ไม่

 

ทำไม รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา คำพูดของอี้ป๋อกระแทกเข้าในใจเซียวจ้านอย่างจัง

 

ถ้านายอยากเล่า นายก็จะเล่าให้ฉันฟังเอง

 

ขอบคุณนะ รอยยิ้มหวานผลิตขึ้นบนหน้าของทั้งสอง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข ความสุขที่เซียวจ้านอยากตักตวงไว้ให้มากที่สุด อยากรักษาและปกป้องคนตรงหน้าตลอดไป แม้ว่าอีกฝ่ายจะจำเขาไม่ได้เลยก็ตาม

 

จ้านเกอจะปกป้องป๋อตี่เอง

 

ทายารึยัง

 

ทาแล้ว เป็นห่วงผมหรอ เมื่อเห็นโอกาสที่หาได้ยาก เซียวจ้านคว้าไว้อย่างไม่ต้องคิด ดวงหน้าหวานยกยิ้มเจ้าเล่ห์ยื่นเข้าไปใกล้จนอี้ป๋อสะดุ้ง นัยต์ตากลมราวลูกกวางแพรวระยับดั่งดวงดาวยามค่ำคืน ยิ่งเห็นอี้ป๋อนิ่งก็ยิ่งได้ใจ ค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น จนเริ่มเห็นสีเลือดที่ซับบนใบหน้า

 

..เปล่าอี้ป๋อตอบเสียงแผ่ว หน้าหล่อเหลาเบนหนีสายตากรุ้มกริ่มของกระต่ายตัวเล็กที่ได้ที แกล้งเขาใหญ่

 

โถ่ แต่ผมอยากให้คุณเป็นห่วงนะ เซียวจ้านบ่นกระเง้ากระงอด ใบหน้าน่ารักเบะงอลงอย่างน่ารักน่าเอ็นดู อี้ป๋อต้องใช่ความพยายามอย่างมากที่จะไม่กระชากอีกฝ่ายมาฟัด

 

...

 

มันทำผมใจเต้นแรงมากเลย ไม่ว่าเปล่า มือเรียวยังทาบไปที่อกร่างสูงข้างหน้า ดวงหน้าน่ารักยิ้มร้าย ตากลมแวววาวน่าหมั่นเขี้ยว เป็นครั้งแรกที่เซียวจ้านสามารถทำให้อี้ป๋อเขินจนสติหลุดได้ และเขาจะไม่ยอดปล่อยมันไปเฉยๆแน่! แค้นนี้ต้องเอาคืน

 

“!!”

 

ลองจับดูไหมครับ





     เเสงสีส้มปกคลุมทั่วบริเวณ สายลมเอื้อยพัดโชยกลิ่่นไอทะเลมาปะทะจมูก อี้ป๋อสูดลมหายใจเข้าลึก ความเครียดที่สั่งสมถูกผ่อนคลายด้วยความสงบ เสียงคลื่นทะเลพัดเข้าชายฝั่งปลุกให้คนที่งีบหลับอยู่ตื่นขึ้น เปลือกตาสีไข่ขยับเล้กน้อย เซียวจ้านงัวเงียลืมตาขึ้น เขารู้สึกนอนไม่เต็มอิ่มอย่างบอกไม่ถูก จมูกเล็กสูดหายใจเข้ารับอากาศสดชื่น

"อย่าขยี้" หน้าเล็กยู่หน้าลง เเต่ยอมทำตามเเต่โดยดี อี้ป๋อเหลี่ยวตัวไปหยิบน้ำหลังรถ เพื่อให้อีกฝ่ายล้างหน้าล้างตา "ล้างหน้าหน่อย"

เซียวจ้านรับขวดน้ำการมือเเกร่งมาเเตะหน้า ความเย็นของน้ำทำให้เขารู้สึกตื่นตัวอยู่ไม่น้อย ตากลมหันกลับไปมองท้องฟ้าถูกเเสงสีส้มปกคลุม เบื้องล่างคือทะเลไร้ผู้คน เรียวขายาวก้าวไปตรงชายหาด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งโดยไม่สนใจว่าชุดจะเปื้อนมากน้อยเเค่ไหน ตามมาด้วยร่างสูงที่เดินมาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ไร้ซึ่งคำพูดมีเพียงธรรมชาติโอบล้อมทั้งสองไว้ 


"ขอบคุณนะที่พาผมมาที่ดีๆเเบบนี้" เรียวหน้าหวานหันไปสบตากับคนข้างตัว รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งให้คนข้างตัว อี้ป๋อยกยิ้มเล็กน้อย สายตาอ่อนโยนทำให้เซียวจ้านหันหน้าหนี ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นริ้วสีเเดงบางๆ เบนความสนใจไปซึมซับบรรยากาศที่สวยงามไว้ในใจ ตากลมเเอบเหล่ไปมองอีกคน เสี้ยวหน้าหล่อเหลาดูอ่อนโยนมากขึ้นหลายส่วน รอยยิ้มบางเบาดูประดับไว้ 


'นายจะเลือกทางไหน' เสียงจั๋วเฉิงดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง 

'เลือก?'

'จะเลือกปกป้อง หรือ ทำลาย ' 

 

คำตอบมันเเน่นอนอยู่เเล้วไม่ใช่หรอ...ต้องเลือกปกป้องอีกฝ่ายอยู่เเล้ว


  หากเป็นเเต่ก่อนเขาคงเลือกที่ะเชื่อฟังคำพูดของป๋า เเล้วทำลายอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล เเต่เพราะนี้คือ หวังอี้ป๋อ เด็กชายที่เซียวจ้านหลงรักมาตั้งเเต่เด็ก เด็กชายที่มอบรอยยิ้มบริสุทธิ์ให้ในยามที่โลกทั้งใบมืดหม่น เป็นดั่งเเสงตะวันในชีวิต เป็นสีสันให้เเต่ละวันไม่น่าเบื่อ เเล้วเขาที่ค่อยปกป้องเด็กคนนั่นมาตลอดจะทำร้ายเขาลงได้ไง

 

ไม่มีทางทำลงอยู่เเล้ว


    เซียวจ้านลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาซึมซับมันไว้ในใจ นัยน์ตาทอประกายมาดมั่นเเตก็เต็มไปด้วยความรักใคร่ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ทันได้เห็นเพราะมัวสนใจรอบข้าง


ไม่ว่ายังไง ก็จะปกป้องเด็กน้อยข้างตัวไว้ให้ได้ เเม้สองมือนี้จะต้องเปลื้อนเลือดมากเเค่ไนก็ยอม



'นายน้อยครับ สายของเรารายงานมาว่า วันนี้มีคนจะดักทำร้ายคุณอี้ป๋อครับ' ยวี๋ปินโค้งตัวรายงานร่างบางตรงหน้า เเสงเทียนสีเหลืองสาดส่องเสี้ยวหน้าสวย รอบกายเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ภายในห้องเต็มไปด้วยเเรงหนักอึ้งที่เเม้เเต่มือขวาอย่างยวี๋ปินที่เติบโตมาพร้อมนายน้อย เป็นดั่งพี่น้องยังอดขวัญผวาไม่ได้ 


สูงส่งเเละเยือกเย็น ดุจราชินี


  นี้คงเป็นคำที่คนข้างตัวให้นิยามร่างบางตรงหน้า


'จัดการพวกมัน' เเม้จะเเอบกลัว เเต่ยวี่ปินก็ยังคงทำงานได้อย่างมืออาชีพ ร่างสูงโค้งตัวรับคำสั่ง


'ได้ครับ'


'.เดี๋ยว'  ยวี๋ปินชะงักกึกเมื่อเสียงหวานเย็นเหยียบดังขึ้นอีกครั้ง เซียวจ้านยกยิ้มละมุนเเต่สำหรับมือขวากลับเป็นรอยยิ้มมัจจุราช มือบางหยิบมือขึ้นมาคงเล่นอย่างไม่ยี่หระประโยคที่กำลังจะเอ่ยมาเเม้เเต่น้อย 


   เซียวจ้านปามือมือในมือไปยังเป้าที่อีกอีกมุมห้อง รอยยิ้มหวานถูกกดลึกมากกว่าเก่า 'ถึงตายเท่านั้น กล้ายุ่งกับหัวใจของฉัน ไม่เคยมีใครตายดี' 



 

 -----------------------------------------------

Talk: มาเเล้วว ตอนเเรกก็ว่าจะมาอัพวันศุกร์เเหละ เเต่กลัวทุกคนคิดถึง เลยมาอัพให้หายอยากกัน อิอิ

พี่จ้านเป็นคนร้ายๆ ตัวร้ายที่รักเธองี้555

ฝากนิยายอีกเรื่องด้วยนะค่า เรื่องนี้ดราม่าทั้งเรื่อง มีโหลหมดโหล คืนรัก



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #102 ขุนนางตกอับ (@GraceKung48) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 18:40
    รักเรื่องนี้
    #102
    0
  2. #99 ii_aonn (@ii_aonn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 22:29
    จ้านสู้ๆนะ ฮือออ
    #99
    0
  3. #88 Ice_Iris (@Ice_Iris) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 12:49

    อ่อยแบบนี้


    กลับมาต่อเลยจ้า

    #88
    0
  4. #87 WoW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:23

    555555 ไรท์กลับมาาาาาา ????

    #87
    0
  5. วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:03

    มาให้จบตอนครับ อิอิ อยากฟินเวอร์ น่ารัก
    #86
    0
  6. #85 0850187354 (@0850187354) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 02:12
    จับทีใจ
    #85
    0
  7. #84 shibozhan (@shibozhan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 19:12
    ปักหมุดรอค่ะะะะ
    #84
    0
  8. #81 Zwolf T.D. (@ZwolfTD) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:32
    เจิมด้วยอยากอ่านต่อแว้วววว:)
    #81
    0