End - [Pre-Order 18 เมษา - 15 มิถุนา 64] Real Love #รักแท้ของผมคือคุณ [YAOI]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 [ครบค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,279 ครั้ง
    25 ธ.ค. 63




Chapter 6


เฮีย มึงไปหาไอ้ฟ้าที่ห้องทำงานก่อนเลย เดี๋ยวกูแวะไปหาคุณผู้จัดการที่ห้องเรือนกระจกแป๊บหนึ่ง


ใจคอมึงจะให้กูไปคนเดียวจริง ๆ ดิ


มึงจะกลัวอะไรมันนักหนา


ก็กูกลัวมันด่าอะ


เรียวลอบถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นปัดเบา ๆ เป็นเชิงไล่ ไปเถอะ คราวนี้มันไม่ด่ามึงหรอก กูรับประกันเลย


มึงพูดแล้วนะว่าพ่อจะไม่ด่ากูอะ


เออ


ถึงแม้ว่าเรียวจะพูดรับปากแบบนั้น แต่เฮียก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก เขายืนสบตากับคนตัวสูงกว่าอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เพื่อนสนิทจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาตีหน้าผากของเขาจนดัง แปะ


อะ ยันต์กันไอ้ฟ้าด่า กูแปะไว้ที่หน้าผากให้แล้ว


เฮียยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ พลางหัวเราะเบา ๆ ยันต์เหี้ยอะไรของมึง ไม่เห็นมีเลย หลอกตีกูอะดิ


มันเป็นยันต์ทิพย์ มีแค่กูกับไอ้ฟ้าเท่านั้นที่เห็น มึงไม่เห็นหรอก


พวกมึงเล่นอะไรแบบนี้กันด้วยเหรอ?”


เรียวหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ย พ่อมึงรอนานแล้ว รีบไปหามันเถอะ


เออ


...


แต่ถ้ามึงคุยกับคุณผู้จัดการเสร็จแล้วก็รีบตามมานะ


โอเค


หลังจากเรียวเอ่ยตอบ เฮียก็สาวเท้าเดินไปทางห้องทำงานของหมื่นฟ้าที่อยู่ข้างหลังร้าน เพราะวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนสนิท จึงทำให้ต้องมาร้าน Your Sky ตั้งแต่ช่วงบ่าย ทว่าการนัดเจอกันครั้งนี้ เขาไม่ค่อยเต็มใจมาสักเท่าไร เพราะรู้ดีว่าถูกเรียกมาด่าโดยเฉพาะ แต่นั่นก็เพราะเขากลับไปดื่มเหล้าหนัก ๆ อีก หมื่นฟ้าคงอยากด่าเพื่อเรียกสติ


เฮียเผยยิ้มกว้างทันทีที่เห็นน้องที่รักยืนอยู่ตรงบาร์เหล้า เจ้าตัวกำลังยืนคุยกับพนักงานสาวคนหนึ่ง เพราะเขาไม่ได้เจอกับคนน่ารักมานานแล้ว เฮียเลยอยากแวะทักทายอีกฝ่ายสักหน่อย


เขาก้าวเท้าไปหยุดยืนด้านหลังผู้จัดการร้านคนใหม่ ซึ่งเป็นแฟนสุดที่รักของหมื่นฟ้า ที่รักที่พูดเจื้อยแจ้วกับพนักงานสาวอย่างน่าเอ็นดูยังคงไม่รู้ถึงการมาเยือนของเขา ก่อนที่พนักงานสาวจะมองมาทางเขา เจ้าตัวถึงได้หมุนตัวหันกลับมามอง และที่รักก็เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ


อ้าว พี่เฮีย มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรครับ?”


เฮียหัวเราะร่า ก่อนเอ่ย พี่เฮียเพิ่งมายืนข้างหลังน้องจ๋าเมื่อกี้นี้เอง


พี่เฮียมาหาพี่ฟ้าใช่ไหมครับ?”


ใช่จ้ะ น้องจ๋า


พี่ฟ้าอยู่ในห้องทำงานเลยครับที่รักพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง พร้อมเผยรอยยิ้มสดใส


พี่เฮียรู้แล้วจ้ะ แต่พอดีพี่เฮียเห็นน้องจ๋าก่อน ก็เลยอยากแวะมาทักทาย


อ๋อ...ที่รักเอ่ย ก่อนจะหัวเราะจนตาหยี


เฮียมองคนตรงหน้าพลางคิดว่า...ที่รักยังคงเป็นคนที่น่ารักและน่าเอ็นดูเหมือนเดิม และรอยยิ้มที่แสนสดใสก็ยังเป็นพลังบวกให้กับทุกคนเสมอ แต่ก่อนเขาเคยรู้สึกเอ็นดูเจ้าตัวมากแค่ไหน ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง


ถึงแม้ว่ากาลเวลาจะส่งผลให้น้องที่รักดูโตขึ้นมาก ๆ และมีนิสัยแสบซนมากกว่าเมื่อก่อน แต่เฮียก็ยังมองเจ้าตัวเป็นน้องน้อยอยู่ดี ต่อให้น้องที่รักโตมากขึ้นกว่านี้ เขาก็ยังมองอีกฝ่ายในฟิลเตอร์ น้องน้อยที่แสนใสซื่ออยู่ดี


พี่เฮียคนนี้จะหวีดน้องจ๋าไปชั่วชีวิตเลยจ้ะ


แม้ว่าพ่อฟ้าจะพยายามขวางกั้นพี่เฮียกับน้องจ๋าก็เถอะ


ไอ้ฟ้านี่ก็นะ...หวงแฟนจริง ๆ เลย


กับเพื่อนกับฝูงก็ยังหวง ไม่ค่อยยอมให้เข้าใกล้น้องจ๋าเหมือนเดิมเลย


น้องจ๋า...


ครับ พี่เฮีย


เดี๋ยวพี่เฮียขอตัวไปหาพ่อก่อนนะจ๊ะ


โอเคครับ พี่เฮีย


น้องจ๋าสู้ ๆ น้า


ค้าบบ...


แงง พี่เฮียไม่ได้ยินคำนี้มานานแล้ว คำว่า ค้าบ ของหนู


ที่รักหัวเราะจนตาหยีเหมือนเดิมเมื่อได้ยินแบบนั้น เฮียขอมองภาพความสดใสต่ออีกหน่อย ก่อนจะยกมือขึ้นโบกลา


พี่เฮียไปจริง ๆ แล้ว


ค้าบบ


คนตัวสูงโปร่งที่สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสามส่วนสีฟ้าอ่อนเดินออกมาจากบริเวณบาร์เหล้า ก่อนจะสาวเท้ามุ่งตรงไปยังห้องทำงานของหมื่นฟ้า เฮียใช้เวลาไม่นานก็เดินมาหยุดยืนที่หน้าประตูไม้บานใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง พรูลมออกจากปาก แล้วยกมือเรียวขึ้นเคาะประตู


ก๊อก ๆ


พ่อ...เฮียมาแล้วจ้ะ


เข้ามา...


ทันทีที่ได้ยินเสียงเอ่ยอนุญาตของคนที่อยู่อีกฝั่งของประตูดังเล็ดลอดออกมา เฮียก็ตัดสินใจเปิดประตูไม้บานใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน เพราะหมื่นฟ้ากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ แขกผู้มาเยือนอย่างเขาจึงเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานเงียบ ๆ แล้วเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เงยหน้าขึ้นมองเขา


นั่งสิ


จ้ะ...


ทำสงบเสงี่ยมตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ไอ้เหี้ย


พ่อ...เฮียเอ่ยทันทีที่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนเอ่ยต่อ ...เฮียผิดไปแล้ว


หมื่นฟ้าจ้องมองเฮียด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ ...


อะ ไอ้ฟ้า...กูขอโทษนะ


...


ขอโทษที่ทำให้พวกมึงเป็นห่วง


...


เพราะว่ามันเป็นคนไม่ค่อยพูดแบบนี้แหละ


ที่ทำให้น่ากลัวฉิบหาย...


ตอนแรกกูก็กลัวมึงด่านะ เพราะมึงด่าเจ็บฉิบหายเลย


...


แต่พอกูเห็นมึงเงียบแบบนี้แล้ว กูคิดว่ามึงด่ากูดีกว่าว่ะ


หมื่นฟ้าลอบถอนหายใจ ก่อนเอ่ย ไอ้เหี้ย


จ๋า พ่อ...ด่ามาได้เลยจ้ะ เฮียพร้อมแล้ว


ครั้งนี้กูไม่ได้เรียกมึงมาด่า...


ฮะ?...จริงดิ กูหูฝาดไปปะวะ?”


เพราะมึงชอบกวนตีนแบบนี้ กูเริ่มอยากด่ามึงขึ้นมาละ


เฮียหลุดขำพรืด ก่อนจะตั้งใจสบสายตากับคนตรงหน้า ...


กูแค่อยากเรียกมึงมาคุย


“…”


เฮีย...หมื่นฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและมั่นคง “…ถ้าวันหลังมึงมีเรื่องเครียด


...


...หรือถ้ามึงรู้สึกว่าวันนั้นชีวิตมึงแม่งเหี้ยฉิบหาย


“…”


มึงก็มาแดกเหล้าร้านกู ไม่ต้องไปแดกเหล้าร้านคนอื่น


...


เพราะถ้ามึงเมาเหมือนหมาอีก ใครจะลากมึงกลับบ้าน


...


แล้วใครจะดูแลมึงได้


...


มึงรู้ดีว่ากูไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้กับมึง


...


แต่ถ้ากูพูด...แสดงว่ากูมองว่ามันไม่ได้แล้ว


...


และเรื่องนี้กูก็มองว่ามันไม่ได้จริง ๆ...กับการที่มึงหนีไปแดกเหล้าร้านอื่น


...


มึงไม่ต้องกลัวพวกกูผิดหวังในตัวมึงหรือลำบากเพราะมึงหรอก


...


เพราะไม่มีเพื่อนคนไหนคิดแบบนั้นแน่ ๆ


...


แต่ถ้ามึงกลัวพวกกูจะห้ามไม่ให้แดกเหล้าหนัก ๆ


...


มึงก็แค่บอกพวกกูว่า...ชีวิตมึงตอนนี้โคตรเหี้ยเลย แค่นั้นก็ไม่มีใครห้ามมึงแล้ว


...


ไอ้เหี้ย...เพื่อนไม่ได้มีไว้แค่ตอนที่มึงมีความสุข แต่เพื่อนมีไว้ตอนที่มึงทุกข์ด้วย


...


เข้าใจที่กูพูดไหม?”


เฮียรู้ดีว่าหมื่นฟ้ากำลังโยนคำถามมาให้ และเพื่อนสนิทก็ต้องการคำตอบ ทว่าเขาไม่สามารถตอบกลับไปได้จริง ๆ นั่นไม่ใช่เพราะเขาไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามสื่อสาร หากแต่บทสนทนาที่แฝงไปด้วยความห่วงใยและความหวังดีของอีกฝ่ายทำให้รู้สึกตื้นตันใจจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกไปได้


และเพราะหมื่นฟ้าไม่ใช่คนช่างพูด แต่เจ้าตัวกลับยอมพูดเยอะขนาดนี้ด้วยความเป็นห่วง นั่นทำให้เขารู้ว่าเพื่อนสนิทรักกันมากแค่ไหน เฮียยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบา ๆ พลางพรูลมออกจากปาก เพราะจู่ ๆ ดวงตาก็เริ่มร้อนผ่าว


ถ้ากูรู้ว่าพูดดี ๆ กับมึงแล้วทำให้มึงจะร้องไห้แบบนี้


...


กูจะไม่พูดดี ๆ กับมึงหรอก


...


ตอนด่าเสือกไม่ร้อง แต่พอพูดดี ๆ ด้วยจะร้อง มึงเป็นคนยังไงวะ?”


เฮียหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ย กูจะร้องที่ไหน กูไม่ได้จะร้องเลย


ไอ้ควาย ตาแดงขนาดนั้น


ครั้งนี้แทบจะเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เฮียเห็นหมื่นฟ้าพูดปนหัวเราะ เพราะภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยเคยเห็นนัก มันเลยทำให้เขาหัวเราะทั้งน้ำตา เฮียรีบยกมือขึ้นห้ามอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่หมื่นฟ้าไม่ได้กำลังจะเอ่ยอะไร


ไอ้ฟ้า ไม่ต้องด่า กูพยายามฮึบอยู่


...


กูรู้ว่ามึงไม่อยากเห็นมุมนี้ของกูหรอก เพราะมึงปลอบไม่เก่ง


...


แต่อย่าเพิ่งด่านะ ไอ้สัด


...


กูขอซึ้งกับมุมนี้ของมึงก่อน


หมื่นฟ้ายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนกายพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ และจ้องมองเขาอยู่แบบนั้น เฮียยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตา พร้อมกับพยายามซึมซับความรู้สึกตอนนี้ไว้


ไอ้ฟ้า...


...


กูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ


...


แต่ที่กูไม่มาแดกเหล้าร้านนี้ก็เพราะกูกลัวพวกมึงจะลำบากเพราะกู


...


พวกมึงก็ต้องดูแลลูกค้าคนอื่น ต้องดูแลร้านกันแทบจะทั้งคืนแล้ว


...


แล้วยังต้องมาคอยดูแลเพื่อนอย่างกูอีก


...


แต่ตอนนี้กูรู้แล้วว่า...ต่อให้กูไปแดกเหล้าร้านไหน ยังไงก็ลำบากเพื่อนไปลากกลับอยู่ดีเฮียพูดปนหัวเราะ ก่อนเอ่ยต่อ ...ถ้าอย่างนั้น สู้กูแดกเหล้าร้านมึงเลยดีกว่า


...


พวกมึงจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกูด้วย


เออ คิดได้ก็ดี


เฮียยิ้มขณะมองเพื่อนสนิท ก่อนเอ่ยต่อ แต่ว่า...กูจะพยายามไม่แดกเหล้าจนขาดสติแบบนั้นแล้ว


...


แต่ถ้าวันไหนชีวิตมันเหี้ยเกิน กูก็จะมาร้านมึงนะ


หมื่นฟ้าพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนเอ่ย เออ


ขอบใจพวกมึงมากนะ


...


ขอบใจที่ยังรักเพื่อนอย่างกู


ไอ้เหี้ย...หมื่นฟ้าเอ่ย พร้อมยืดหลังตรง วางแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะทำงาน จ้องมองเฮียด้วยแววตาจริงจัง ก่อนเอ่ย ...นอกจากครอบครัวมึงแล้ว ก็ไม่มีใครรักมึงได้เท่าเพื่อนสนิทของมึงหรอก


...


เพื่อนมึงรักมึงมาก...มากกว่าที่มึงคิด มากกว่าที่มึงรู้


กูรู้หน่า...ว่าพวกมึงรักกูมาก


หมื่นฟ้าถอนหายใจเบา ๆ พลางส่ายหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน มึงมันไม่รู้อะไรเลย ไอ้เหี้ย...


มึงหมายความว่าไง?”


คนโดนถามยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ย ก็หมายความอย่างที่พูด...


เฮียเอียงคอพร้อมหรี่ตาขณะมองเพื่อนสนิท คล้ายกำลังจับผิดอีกฝ่าย มึงหมายความว่า...


...


พวกมึงรักกูมากไง คำตอบมันก็เหมือนเดิมอะ


...


พวกเราเป็นเพื่อนตายกันนะเว้ย จะไม่รักกันได้ไงวะ...เฮียพูดปนหัวเราะ


หมื่นฟ้าถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนเอ่ย กูหมดเรื่องจะพูดกับมึงแล้ว


...


จะไปไหนก็ไป กูจะทำงานต่อ


เฮียพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ย พ่อทำงานสู้ ๆ นะ


หมื่นฟ้าไม่ได้ตอบอะไร เจ้าตัวทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ แล้วก็ก้มหน้าอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ เฮียจึงลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องทำงาน เขาสาวเท้ามุ่งตรงไปยังห้องเรือนกระจก เพราะเดาว่าเรียวน่าจะอยู่ที่นั่น


เฮียค่อย ๆ คลี่ยิ้มเมื่อเห็นเพื่อนสนิทยืนอยู่ตรงห้องเรือนกระจก เจ้าตัวกำลังคุยกับผู้จัดการร้านอีกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะเฮียไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะการทำงานของเพื่อนสนิท เขาจึงเลือกยืนอยู่ห่าง ๆ ก่อนเรียวจะหันมาเห็นเขาเอง


เฮีย มึงไปยืนตรงนั้นทำไม?...มานี่ดิ


คนโดนกวักมือเรียกรีบสาวเท้าเดินไปหาเพื่อนสนิท พอก้าวเท้าไปหยุดยืนข้างกายอีกฝ่ายแล้ว จึงเอ่ยออกไป กูไม่อยากกวนเวลาทำงานของมึงไง


มายืนข้าง ๆ ไม่ได้เรียกว่ากวน แต่เรียกว่ามาให้กำลังใจ


เฮียที่กำลังส่งยิ้มให้ผู้จัดการของร้านรีบเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าทันที เขากะพริบตาปริบ ๆ ขณะสบสายตากับดวงตาเรียวยาวคล้ายเหยี่ยว ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ


เขายอมรับว่าไม่ค่อยเข้าใจปฏิกิริยาของตัวเองในตอนนี้สักเท่าไร นั่นอาจจะเป็นเพราะเพื่อนสนิทพูดดี ๆ ด้วย จึงทำให้ไม่สามารถโต้ตอบด้วยคำพูดกวน ๆ ได้ เขาเลยต้องสงบปากสงบคำแทน


อะแฮ่ม


ทว่าเสียงกระแอมกระไอของผู้จัดการก็ทำให้เราสองคนละสายตาออกจากกัน เฮียหันกลับไปมองผู้ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนพยายามกลั้นยิ้มอย่างหนัก ผู้จัดการกระแอมกระไออีกครั้งก่อนเอ่ย...


เดี๋ยวผมจะไปจัดการให้ตามที่คุณเรียวสั่งนะครับ


โอเคครับ ผมฝากด้วยนะครับ


ครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ


เรียวพยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนเอ่ย ครับ


เฮียโค้งศีรษะเล็กน้อยให้ผู้จัดการร้านที่เดินจากไป ก่อนจะหันกลับไปมองคนตัวสูงกว่า เรียวเลิกคิ้วสูงพลางเผยรอยยิ้มในแบบที่มักจะทำให้ใครหลายคนตกหลุมรักได้ง่าย ๆ


เป็นไง?...ยันต์ทิพย์ของกู ใช้ได้ผลไหม?”


เฮียยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ก่อนเอ่ย ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ผล


...


แต่ก็ เออ...ไอ้ฟ้าไม่ด่ากูสักนิด


...


มันพูดกับกูดีมาก


...


ดีจนกูน้ำตาไหลเลย


อันนี้พูดจริงหรือล้อเล่น


ถ้ากูบอกว่าจริงแล้วมึงจะเชื่อไหมล่ะ?”


เชื่อ...ถ้ามึงอยากให้กูเชื่อ


ประโยคคำพูดของเรียวทำให้ผมหยุดชะงักเล็กน้อยแล้วคิดว่า...


ไม่ดิ...


มึงไม่ใช่คนเชื่อคนง่าย


ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง มึงก็จะไม่เชื่อ


แต่ครั้งนี้...มันคงพูดหยอกเฉย ๆ แหละมั้ง


กะ ก็ เออ...กูเสียน้ำตาไปนิดหน่อย ไอ้ฟ้าแม่งเสือกพูดซึ้ง ๆ อะ


เรียวหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ย เห็นไหม...มีแต่คนรักมึง


เออ เห็นแล้ว กูเห็นมาตั้งนานแล้ว


เรียวเผยรอยยิ้มแบบที่ทำให้คนอื่นตกหลุมรักง่าย ๆ อีกครั้ง ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาแล้ววางลงบนศีรษะของคนตัวสูงน้อยกว่า แล้วออกแรงยีหัวเฮียเบา ๆ


ระ เรียว มึงกำลังทำอะไร?”


กำลังขอยันต์คืน


ด้วยวิธีนี้เนี่ยนะ?”


อือ


เรียวตอบพร้อมรอยยิ้มแบบนั้น ก่อนเจ้าตัวจะชักมือกลับไป เฮียกะพริบตาปริบ ๆ ขณะสบสายตากับเพื่อนสนิท เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบผมข้างหน้าของตัวเองพลางคิดว่า...


เรื่องยันต์ทิพย์มันไม่มีจริงหรอก


แต่เราก็ยังเชื่อ...และเล่นกันเหมือนเด็ก ๆ


แล้วมันก็บ้าบอมาก


ที่วิธีขอยันต์คืน...ทำให้รู้สึกจั๊กจี้หัวใจอีกครั้ง


#รักแท้ของผมคือคุณ



กูต้องเดินเข้าไปส่งถึงในบ้านไหม?”


เจ้าของดวงตาเรียวรีละสายตาจากบ้านหลังเดี่ยวสีขาว ก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย เฮียสบตากับเรียวอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วจึงเอ่ยออกไป


มึงคิดว่าไงอะ?”


เรียวถอนหายใจพลางส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะปลดเข็มขัดนิรภัย เดี๋ยวกูเดินไปส่ง


ขอบใจนะจ๊ะ เพื่อนเรียว


เมื่อเฮียเอ่ยขอบคุณเพื่อนสนิทแล้ว เขาก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถเบนซ์สีขาว สาเหตุที่เฮียไม่กล้าเข้าบ้านก็เพราะกลัวพ่อตัวเอง ตอนนี้ท่านคงนั่งรอเทศนาเขาอยู่แน่ ๆ


ปะ อีน้ำแดง เข้าบ้านกัน


เดี๋ยวดิ! มึงจะไม่ให้กูเตรียมตัวหน่อยเลยเหรอ?”


อย่าลีลา ป่านนี้ป๊าม้านั่งรอมึงจนรากงอกแล้ว


เรียวเอ่ยแบบนั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินนำไปก่อนโดยไม่สนใจเขาเลยสักนิด เฮียกำลังจะอ้าปากห้ามปรามอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน เพราะเรียวเดินไปถึงหน้าประตูบ้านแล้ว เขาจึงต้องรีบสาวเท้าเดินตามเพื่อนสนิทไป


ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้าน เฮียก็เห็นพ่อกับแม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะรับแขก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อพ่อจ้องเขม็งใส่ สายตาดุดันและท่าทางน่าเกรงขามทำให้เขาต้องรีบหลบสายตา


สวัสดีครับ ป๊า ม้า


สวัสดีเรียว


นั่งก่อนสิลูก


ขอบคุณครับม้า


เฮียมองคนตัวสูงกว่าเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักลายมังกรที่อยู่ด้านขวาของพ่อ ส่วนลูกชายเจ้าของบ้านอย่างเขายังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ดวงตาเรียวรีเหลือบมองเก้าอี้ไม้แกะสลักอีกตัวที่อยู่ทางด้านซ้ายของแม่ ถึงแม้ว่ามันจะว่างอยู่ แต่เขาก็ไม่กล้าเดินไปนั่ง ถ้าเจ้าของบ้านตัวจริงยังไม่ได้เอ่ยชวน


ปกติก็นั่งได้เลยนั่นแหละ...


แต่นี่ทำผิดมาไง...ก็เลยต้องเกรงใจเจ้าของบ้านนิดหนึ่ง


กลับบ้านได้สักทีนะ ไอ้ตัวดี!”


คนที่โดนเรียกว่า ไอ้ตัวดีสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงก้องกังวานของผู้เป็นพ่อ ปะ ป๊า...ลูกก็อยู่ใกล้แค่นี้ เสียงดังทำไมล่ะ?”


ไปทำผิดมาแล้วยังกล้ามาเถียงอีกเหรอ?!”


โธ่ ป๊า...อย่าดุนักเลย ลูกขวัญเสียไปหมดแล้วเนี่ยเฮียเอ่ยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวยาว พอเขาเข้าไปใกล้ทั้งคู่มากพอ จึงเอ่ยออกไป ...เฮียสำนึกผิดแล้ว ป๊ากับม้าให้อภัยลูกนะ


หึ!” ป๊าร้อง หึเสียงดังอย่างจงใจให้ได้ยิน เพื่อให้รู้ว่าไม่พอใจ และยังไม่พร้อมจะยกโทษให้ เฮียจึงยื่นมือข้างหนึ่งไปจับที่หัวเข่าของพ่อเบา ๆ


ป๊า...


อย่ามาแตะ...เดี๋ยวใจอ่อนพ่อพูดแบบนั้น ก่อนจะสะบัดหัวเข่าให้หลุดพ้นจากมือของเขา


ประโยคคำพูดและการกระทำของผู้เป็นพ่อนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน แต่มีเฮียเพียงคนเดียวที่ต้องพยายามกลั้นหัวเราะ เพราะเขายังไม่พ้นความผิด


พอเฮียเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่ ท่านก็พยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่า อ้อนอีกครั้งสิ เดี๋ยวป๊าก็ใจอ่อนแล้วเขาจึงส่งยิ้มกลับไปให้ท่าน และตัดสินใจยกมือขึ้นไปจับที่หัวเข่าของพ่ออีกครั้ง


ป๊า ให้อภัยลูกนะ


พ่อที่หันหน้าไปทางอื่นและไม่ยอมสบตากับเขาเพราะกลัวใจอ่อนยังคงนิ่งเงียบ เฮียจึงใช้ไม้ตายด้วยการขยับตัวเข้าไปใกล้ผู้เป็นพ่ออีกหน่อย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากทำแบบนี้เพราะมีเพื่อนสนิทนั่งอยู่ด้วย แต่เฮียคิดว่า ...นาทีนี้ จะมัวอายเพื่อนไม่ได้แล้ว เดี๋ยวป๊าจะไม่ให้อภัยเขาวาดแขนทั้งสองข้างโอบรัดขาข้างหนึ่งของผู้เป็นพ่อแล้วโยกไปมาเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงออดอ้อน


ป๊า...


เออ ๆ


ถึงพ่อจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มใจนัก และสีหน้าตอนพูดก็ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร แต่เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายยอมยกโทษให้แล้ว เฮียจึงคลายอ้อมแขนออกจากขาของพ่อ แล้วขยับถอยออกมาหน่อย


ป๊า ม้า ลูกขอโทษนะ


...


ต่อไปลูกจะไม่ไปกินเหล้าเมาแบบนั้นอีกแล้ว


เฮีย...


จ๋า ป๊า...


แกจะไปกินเหล้าเมาขนาดไหน ป๊าไม่เคยคิดโกรธเลยนะ แต่แกต้องบอกคนที่บ้านตรง ๆ สิ...ว่าแกจะไปกินเหล้า


...


ไม่ใช่ให้ทุกคนมารู้จากเพื่อนอีกที


...


แบบนั้นน่ะ...มันทั้งเป็นห่วงทั้งน้อยใจเลย แกรู้ไหม?”


ป๊า...


ไม่ต้องมาป๊า...ยังพูดไม่จบ


เฮียพยักหน้าเบา ๆ พลางก้มหน้าเตรียมฟังคำเทศนาจากพ่ออีกชุดใหญ่


แค่ไม่บอกครอบครัวตรง ๆ ก็ว่าแย่แล้วนะ นี่แกยังไม่ยอมบอกเพื่อนคนไหนอีกด้วยว่าไปกินเหล้าร้านไหน


...


แกอาจจะคิดว่าไม่อยากรบกวนคนอื่น แต่แกรู้ไหมว่า...ถ้าเกิดว่าแกไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้


...


ถ้ารุ่นพี่ของเรียวไม่โทรไปหาเรียว


...


มันจะเกิดอะไรขึ้นกับแกได้บ้าง...ป๊าไม่อยากจินตนาการเลยว่ะ


...


เพราะมันเกิดอันตรายได้ทุกอย่างเลย


“…”


แกจะทำอะไร จะเป็นอะไร...ป๊าพยายามจะเข้าใจแกเสมอ


...


แต่ตอนนี้ป๊าไม่เข้าใจแกจริง ๆ...ว่าทำไมแกถึงไม่ห่วงตัวเอง ทำไมถึงไม่รักตัวเองเลย


...


เฮีย...


เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นพ่อทันที จ๋า ป๊า...


จะพอได้หรือยัง?...กับไอ้เด็กผู้ชายคนนั้น


...


แกจะเลิกเป็นแบบนี้เพราะมันได้หรือยัง?”


...


ป๊าไม่อยากเสียแกไปเพราะคนแบบนั้นหรอกนะ


...


เรื่องแบบนี้มันทำใจได้ยาก ป๊ารู้...


...


แต่ถ้าเราอยากกลับมารักตัวเองจริง ๆ...เราก็ต้องทำใจให้ได้


“…” เฮียเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อพ่อพูดด้วยเสียงแผ่วเบา คล้ายเริ่มหมดหวังกับเขาแล้ว


แกจำวันที่เดินมาบอกป๊าว่าชอบผู้ชายได้ไหม?”


ได้ครับ


ป๊ายอมรับตรง ๆ ว่าตอนนั้นป๊ารับไม่ได้นะ


...


แต่ป๊าก็ไม่ได้ห้าม เพราะเห็นว่ามันเป็นความสุขของแก


...


คงไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากเห็นลูกตัวเองเป็นทุกข์หรอก


...


เพราะป๊าคิดแบบนั้น ป๊าเลยยอมรับ


...


แล้วก็คิดว่า...ต่อให้แกจะชอบจะรักใคร จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย


...


แกก็ยังเป็นลูกของป๊า ยังเป็นไอ้เด็กที่เตะบอลไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม


...


มันไม่มีอะไรทำให้ป๊ารักแกน้อยลงได้หรอก


...


ป๊ารักแกมากขนาดนี้...แกก็ช่วยรักตัวเองให้มาก ๆ หน่อย


สิ้นสุดประโยคคำพูดนั้นของผู้เป็นพ่อ เฮียก็พรูลมออกจากปาก แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าว เขาสบตากับคนตรงหน้าโดยไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อย เพื่อให้พ่อรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริง


ป๊า...


“…”


ลูกยอมรับว่าตลอดมา...ลูกเสียใจเรื่องของเขามาก


“…”


...มากจนทำให้ลูกกลายเป็นคนเหลวไหลอยู่ช่วงหนึ่ง


“…”


ลูกช่วยงานที่บ้านไม่ได้เลย เพราะลูกเอาแต่กินเหล้าเมา จนไอ้เรียวต้องมาช่วยทำงานแทนลูก


...


ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่หน้าที่ของมันเลย แล้วมันก็มีงานของตัวเองที่ต้องทำเยอะอยู่แล้วด้วย


...


เพื่อนทุกคนก็พากันเป็นห่วงลูก


...


ลูกรู้แล้วว่าที่ผ่านมาตัวเองแย่แค่ไหน...แล้วก็เป็นเพราะทุกคนทำให้ลูกรู้แบบนั้น


...


“…รู้ว่าลูกไม่ควรทำให้ทุกคนเจ็บปวดไปด้วย ลูกเลยพยายามกลับมาเป็นคนเดิมให้เร็วที่สุด


...


ป๊า...


...


ครั้งนี้ลูกอาจจะทำพลาดไปอีกครั้ง...และป๊าก็อาจจะไม่เชื่อในสิ่งที่ลูกจะพูด


...


แต่ลูกอยากบอกป๊าว่า...ลูกกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว


...


ลูกได้หัวใจตัวเองกลับคืนมาแล้วป๊า...และลูกก็จะรักตัวเองให้มากขึ้น


“…”


เพื่อตัวเอง...แล้วก็เพื่อทุกคนที่รักลูก


เฮียยังคงสบสายตากับผู้เป็นพ่ออยู่เหมือนเดิม เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะพ่อไม่แสดงความรู้สึกผ่านทางสีหน้าและแววตาเลย แต่ทว่าการพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วกวักมือให้ขยับเข้าไปหาทำให้รู้ว่า...


คงไม่มีใครให้อภัยและให้ความเชื่อใจ


กับเราได้เป็นพัน ๆ ครั้ง


เท่ากับคนในครอบครัว


เขาที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงพื้นค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้พ่อมากขึ้น นั่นทำให้เฮียเห็นรอยยิ้มจาง ๆ เปื้อนอยู่บนใบหน้าของพ่อกับแม่ และแม่ก็ยื่นมือมาลูบศีรษะของเขาเบา ๆ พลางเอ่ย...


ทุกคนรักเฮียมากนะ


ลูกรู้ครับ


ต่อจากนี้...แกต้องรักตัวเองให้มาก ๆ นะ


ครับป๊า


แล้วก็...พ่อเอ่ย ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักข้าง ๆ ท่าน ...รักษาเพื่อนคนนี้ไว้ให้ดี ๆ


...


เพื่อนประเสริฐแบบนี้...หาที่ไหนไม่ได้แล้ว


โห เพื่อนประเสริฐเลยเหรอป๊า?”


...


ป๊าไม่อวยมันเกินไปหน่อยเหรอ?” เฮียพูดพลางหันไปมองเพื่อนสนิทที่ถูกยกให้เป็น เพื่อนประเสริฐเรียวยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ ก่อนจะยักคิ้วให้ เขาคิดว่าเพื่อนสนิทชักจะได้ใจเกินไปแล้ว


ไม่อวยเกินไปหรอก...ม้าก็คิดแบบป๊าแหละ


...


เพื่อนแบบเรียวน่ะ ต่อให้ไปพลิกแผ่นดินหาก็คงไม่เจออีกแล้วละ


ป๊ากับม้าเลิกอวยมันสักที ดูมันทำหน้าดิ น่าหมั่นไส้ฉิบหาย


เรียวหัวเราะในลำคอเบา ๆ พอเฮียพูดแบบนั้น ...


ก่อนจะหมั่นไส้เขา...แกขอบคุณเขาหรือยัง?”


เฮียละสายตาจากเพื่อนสนิทแล้วหันกลับไปมองพ่อตัวเองทันควัน ก่อนเอ่ย หือ?”


...


ป๊าพูดอะไรอะ?”


ขอบคุณเรียวหรือยัง?...ที่เขาอุตส่าห์ดูแลแกตอนเมา


ไม่รู้ทำไมเฮียถึงรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาตอนได้ยินประโยคคำถามของพ่อ ก่อนเอ่ยกระอึกกระอัก ขะ ขอบคุณแล้ว


ยังครับป๊า


ไอ้สัดเรียว


น่ะ เฮีย...ทำไมเป็นคนแบบนี้?”


ปะ ป๊า...ป๊าต้องฟังลูกตัวเองสิ


แค่พูดขอบคุณมันยากตรงไหน?”


...


ม้าเข้าใจนะว่าเราสนิทกันมาก เลยทำให้พูดอะไรแบบนี้ยาก แต่ม้าคิดว่าเฮียก็ควรพูดนะ


เฮียหลับตาลงเพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพูดขอบคุณเพื่อนสนิทต่อหน้าพ่อกับแม่ เขาค่อย ๆ ลืมตาแล้วหันไปมองเรียวที่นั่งอมยิ้มอยู่


มึงคิดว่ามึงอยู่เหนือกูเหรอไอ้เรียว


เออ...ครั้งนี้กูยอมให้มึงก็ได้


แต่ครั้งหน้า...


เดี๋ยวค่อยดูสถานการณ์อีกที...


ขอบ...ใจ...


ไม่เต็มใจพูดก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ


ไอ้เรียว!”


เฮีย!”


จะ จ๋า ป๊า...


จริงใจหน่อย...พูดขอบคุณจากใจมันยากตรงไหนฮะ?”


เฮียสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยกับเพื่อนสนิท เรียว ขอบใจมากนะ


ไม่เป็นไรครับ


คะ ครับ


ครับเหรอ?


กูหูฟาดปะวะ?


เฮียคิดแบบนั้นขณะสบตากับเพื่อนสนิทที่ยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าพ่อกับแม่ แม้ว่าภายในหัวจะมีคำถามมากมายผุดขึ้นจากคำว่า ครับของเรียว แต่ทว่าเขาก็ได้คำตอบว่า ไอ้เรียวแค่อยากกวนตีนด้วยการพูดเพราะ ๆ แบบที่เราไม่เคยพูดกัน


ก็แค่นั้น...ไม่เห็นยากเลย


ป๊าไม่ใช่ลูกไง...ป๊าถึงได้พูดว่าง่ายอะ


เถียงเก่งจริง ๆ ไอ้ลูกคนนี้!”


เฮียหลับตาปี๋แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมศีรษะของตัวเองตอนที่เห็นป๊าเงื้อมือเหมือนอยากเขกหัวเด็กชอบเถียงอย่างที่ชอบทำ


โฮ่ง! โฮ่ง!”


แต่พอเฮียได้ยินเสียงของผู้พิทักษ์ประจำตัว เขาเลยรีบลืมตาทันที แล้วก็เห็นสุนัขพันธุ์บลูด็อกสีน้ำตาลตัดขาวที่มีอายุราว ๆ หนึ่งปีกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไอ้เฮงที่โผล่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เห่าใส่พ่อไม่หยุด มันมักจะทำแบบนี้เวลาเห็นพ่อทำท่าจะตีเขา


ไอ้เฮง...แกไม่ต้องมาปกป้องพี่แกเลยนะป๊าเอ่ยเสียงดุ ...เพราะว่าแกเองก็เกเรไม่ต่างกันเลย


โฮ่ง!”


เถียงอีก! เถียงเก่งพอกันเลย


โฮ่ง! โฮ่ง!”


ป๊าอย่าดุไอ้เฮงเลย…” เฮียพูดปนหัวเราะ ก่อนจะอุ้มไอ้หมาอ้วนขึ้นมากอด ไม่เจอตั้งหลายวัน โคตรคิดถึงไอ้น้องรักเลย


เขาเงยหน้าขึ้นพลางหัวเราะ เมื่อไอ้หมาอ้วนพยายามเลียใบหน้า นั่นทำให้เฮียรู้ว่าเฮงก็คิดถึงเขาไม่ต่างกัน แต่ทว่าเสียงของใครบางคนก็เรียกความสนใจให้เฮียหันไปมอง


รักกันจริง ๆ เลยนะ...งั้นป๊าก็เขกกะโหลกไปทั้งคู่เลย


เขกกะโหลกมึงด้วยแหละ ไอ้ตี๋เฮียพูดพลางมองน้องชายที่ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร เจ้าตัวเดินมานั่งข้าง ๆ แม่แล้วทำหน้าตากวนบาทาใส่


...


ทำหน้าทำตา เดี๋ยวกูจะทุบให้หลังแอ่นเลย


ป๊า...ป๊าเห็นปะว่าเฮียชอบใช้ความรุนแรงอะ


พอกันหมดแหละ...แกก็ไปกวนตีนเขาก่อนไง


คำพูดของพ่อเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน ยกเว้นตี๋ที่ยังทำหน้าตากวนบาทาเหมือนเดิม เฮียคลายอ้อมกอดออกแล้วปล่อยให้เฮงเป็นอิสระ มันจึงเดินไปหาพ่อพร้อมส่งสายตาละห้อยให้ท่าน เหมือนว่าอยากขอโทษที่เห่าใส่ เพราะพ่อของเขาเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี ท่านจึงโน้มตัวลงมาอุ้มมันขึ้นไปนั่งบนตัก


ไอ้เฮงนี่ขี้ประจบไม่เปลี่ยนเลยพ่อพูดตอนที่เฮงพยายามเลียใบหน้า


ป๊า...น้ำลายไอ้เฮงเลอะเต็มหน้าแล้วมั้งเฮียเอ่ยแซว


เออ...พ่อเอ่ย ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นปาดคราบน้ำลายของเฮงที่เลอะอยู่บนใบหน้าตัวเอง แล้วก็เอามือข้างนั้นมาลูบศีรษะของเฮีย ...แบ่ง ๆ กันไป


ป๊า!...เดี๋ยวหัวลูกเหม็น


เหม็นอะไรกัน...อย่ามารังเกียจน้ำมนต์ของหลวงเฮงนะ


...


ใครที่ได้น้ำมนต์ของหลวงเฮงไปก็โชคดีทั้งนั้นแหละ


เฮียหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบเรือนผมของตัวเองที่ไม่ได้เปียกอะไร เขารู้ดีว่าพ่อก็แค่หยอกเล่นเท่านั้น แต่คำพูดของพ่อครั้งนี้กลับทำให้น้องชายของเขาหัวเราะได้ด้วย


หัวเราะอะไรไอ้ตี๋?”


เปล่า~”


ป๊าเอาน้ำมนต์หลวงเฮงป้ายหัวมันบ้างดิ ไม่งั้นมันก็หัวเราะเยาะเฮียอยู่แบบนี้อะ


พอ ๆ น้ำมนต์มีจำกัด ให้ได้แค่ทีละคน


เฮีย หนูกลับมาแล้วเหรอ?”


เสียงอ่อนหวานของใครบางคนเรียกความสนใจให้หันไปมอง แล้วเฮียก็เห็นพี่สาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับพี่เขย


หนูกลับมาแล้ว...


สวัสดีครับเจ้หลิน พี่บอยเรียวรีบยกมือขึ้นไหว้พี่สาวและพี่เขยทันที


สวัสดีจ้ะเรียว


น้องชายคนกลางของบ้านอย่างเขาส่งยิ้มให้พี่สาวที่เดินไปนั่งข้าง ๆ น้องชายคนเล็ก และยกมือขึ้นไหว้พี่เขยที่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวที่ว่างอยู่


กลับมานานแล้วเหรอเฮีย?” พี่เขยเอ่ยถามขึ้น


กลับมาได้สักพักแล้วครับ แต่นั่งฟังป๊าบ่นอยู่ ก็เลยยังไม่ได้ขึ้นห้องสักที


พี่เขยหลุดหัวเราะพอได้ยินแบบนั้น ก่อนเอ่ย เรื่องนี้...พี่คงช่วยไม่ได้นะ


ครับ ผมเข้าใจ


นี่ก็ดึกแล้ว...เรียวจะนอนค้างที่นี่เลยไหม?”


เฮียหันไปมองเพื่อนสนิททันทีที่พ่อถามแบบนั้น เพื่อนสนิทรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนเอ่ย...


คืนนี้ผมคงต้องกลับบ้านครับ...เพราะต้องกลับไปคุยงานกับป๊าต่อครับ


อ๋อ...


งั้นเดี๋ยวผมขอลากลับเลยนะครับ...เรียวเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงอ่อนน้อม พร้อมกับละสายตาจากพ่อมามองเขา ก่อนเอ่ย ...เฮียจะได้พักผ่อนด้วย


อ่า ๆ...ขับรถดี ๆ นะ


เดินทางปลอดภัยนะเรียว


ขอบคุณครับ ป๊า ม้า


เดี๋ยวกูเดินไปส่ง...


ไม่เป็นไร


เหอะน่า~”


เฮียรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อนสนิทจึงลุกขึ้นยืนตาม เรียวโค้งศีรษะให้พ่อแม่และพี่สาวกับพี่เขยของเขาอีกครั้ง ก่อนที่เราสองคนจะเดินออกมาจากบริเวณนั้น


เขาตั้งใจจะเดินไปส่งแขกคนสำคัญถึงรถ แต่ฝีเท้าของเพื่อนสนิทที่ก้าวช้าลงเมื่อเดินมาถึงตรงประตูรั้วก็ทำให้รู้ว่า ไอ้เรียวอยากให้มาส่งถึงแค่ตรงนี้พอและเราสองคนก็หยุดยืนอยู่ที่ประตูรั้ว


คืนนี้มึงต้องสระผมปะ?”


สระดิ ถ้าไม่สระคงเหม็นน้ำลายเฮงไปทั้งคืนอะ


เรียวหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ย กูไปก่อน


เออ...ขับรถดี ๆ มึง


เรียวพยักหน้าเบา ๆ พลางยกมือขึ้น เขาคิดว่ามันคงจะโบกมือลาเหมือนอย่างเคย ทว่าการบอกลาครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม เพราะเพื่อนสนิทเอามือของมันมาวางบนศีรษะของเขา ก่อนจะออกแรงลูบไปมาเบา ๆ


อือ...เดี๋ยวถึงแล้วไลน์บอก


อะ ไอ้เหี้ยยยยย...


เฮียเผลออุทานภายในใจกับการกระทำและคำพูดของเพื่อนสนิท เขากะพริบตาปริบ ๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอขณะสบสายตากับคนตัวสูงกว่า แล้วตอนที่เรียวชักมือกลับไป พร้อมกับส่งยิ้มในแบบที่ทำให้ใครหลายคนตกหลุมรักได้ง่าย ๆ มาให้ เฮียก็รู้สึกว่า...


ไอ้เหี้ยเอ๊ย...


จั๊กจี้หัวใจฉิบหายเลย...


เรียวหมุนตัวแล้วเดินไปที่รถเบนซ์สีขาว ดวงตาเรียวรีจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเพื่อนสนิทอยู่แบบนั้น และจู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว มันเป็นความคิดที่ว่า ถ้าวันหนึ่ง...ไอ้เรียวหันหลังให้เขาแบบนั้น โดยที่มันไม่คิดจะหันกลับมามองกันอีก แล้วเขาจะทำยังไง?’ คงเป็นเพราะความคิดนี้ที่ทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมา เฮียจึงตัดสินใจเอ่ยเรียกอีกฝ่าย...


เรียว


เพื่อให้มันหันกลับมามองกันอีกครั้ง


ว่าไง?”


เพื่อให้ความกลัวที่เกิดขึ้นในใจหายไป...


แล้วพอเห็นดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง


ขอบใจ...


เรียวก็ช่วยขับไล่ความกลัวนั้นได้จริง ๆ


...


สำหรับทุก ๆ อย่างเลย


อือ...เรียวเอ่ยตอบ พร้อมรอยยิ้มในแบบเดิมของมัน ก่อนจะยกมือขึ้นโบกลากัน


เฮียพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับเพื่อนสนิท ครั้งนี้เรียวไม่หันหลังให้เขาอีกแล้ว มันมองเขาจนกระทั่งเปิดประตูรถ ก่อนจะขึ้นรถไปพร้อมรอยยิ้มสุดท้าย


เขามองส่งเพื่อนสนิทจนรถเบนซ์สีขาวคันสวยเคลื่อนออกไปจากหน้าบ้าน แล้วจึงยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อบอกลาอีกฝ่าย เฮียพรูลมหายใจออกทางปากพลางคิดว่า...


กูเป็นอะไรของกูวะ?


เดี๋ยวก็รู้สึกจั๊กจี้หัวใจ เดี๋ยวก็รู้สึกกลัว


และทั้งหมดเกิดขึ้นแค่กับไอ้เรียวด้วยนะ


ในระหว่างที่ลูกชายคนกลางของบ้านเดินไปส่งเพื่อนสนิทอยู่นั้น คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็จูงมือชวนกันเดินมาแอบดูที่หน้าต่างบานใหญ่ ไวพจน์ผู้เป็นพ่อของเฮียหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะมองลูกชายยืนส่งเพื่อนสนิทอยู่ที่หน้าบ้าน ส่วนพิมพ์พรผู้เป็นแม่ก็เอียงคอเล็กน้อยคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนที่ฝ่ายภรรยาจะเป็นคนทำลายความเงียบ


ป๊า...ป๊าว่าเรียวชอบผู้ชายเหมือนลูกเราไหม?”


ไวพจน์หันมองภรรยาทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ก่อนเอ่ย ม้าหมายควายว่า...


หมายความว่า!!”


แฮร่!!”


ป๊า...มันใช่เวลามาเล่นตลกไหม?”


ไวพจน์หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจที่ภรรยายอมตบมุกด้วย ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายกำลังอยู่ในอารมณ์จริงจัง ม้า ป๊าว่าบ้านเราไม่ควรทำธุรกิจสปอร์ตคลับหรอก เราควรเปิดร้านหมูกระทะแล้วขึ้นไปเล่นตลกโชว์ลูกค้ามากกว่า แค่มีป๊า ม้า เฮีย เฮง แค่นี้ก็ฮาระเบิดเถิดเทิงแล้ว


เป็นความคิดที่ดี...แต่เดี๋ยวก่อน กลับมาคุยเรื่องนี้กันก่อน


โอเคจ้ะ


ม้าหมายควายว่า...


หมายความว่า!!”


คนเป็นภรรยาหัวเราะชอบใจ เมื่อสามีอย่างเขาช่วยตบมุกให้ เขาคิดว่าเสน่ห์ของภรรยาตัวเองคือการที่อีกฝ่ายชอบทำอะไรเกินคาดอยู่เสมอ


ขอบคุณที่ช่วยตบมุกให้นะ พ่อยอดดวงใจ


ด้วยความเต็มใจครับ คุณผู้หญิง


คราวนี้จริงจังแล้วนะ ม้าหมายความว่า...ถ้าเรียวชอบผู้ชายเหมือนเฮียจริง ๆ แล้วจะมีสิทธิ์ไหมที่เขาจะชอบลูกของเรา


ทำไมม้าถึงคิดแบบนั้น?”


ป๊าคิดไม่เหมือนม้าเหรอ?”


ไวพจน์ลอบถอนหายใจ ก่อนเอ่ย ป๊าก็แอบคิดแบบม้านะ...เพราะหลาย ๆ อย่างที่เรียวทำให้ลูกเรา มันทำให้คิดไปแบบนั้น แต่ป๊าก็พยายามคิดว่าทั้งสองคนสนิทกันมาก มันก็เลย...


“…ก็เลยทำให้ทั้งสองคนตกหลุมรักกันโดยไม่รู้ตัวใช่ไหม?”


คนเป็นสามีทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่า ถูกต้องให้ภรรยา ก่อนเอ่ย ใช่จ้ะ


ถ้าอย่างนั้น...ม้าว่าเรื่องนี้ต้องมีการพิสูจน์


หลังจากภรรยาพูดจบ สีหน้าของเธอก็ดูเจ้าเล่ห์แสนกลขึ้นมาทันที ไวพจน์เลยคิดว่า...


เขามั่นใจ...ว่าเขาจะต้องถูกลากไปอยู่ในผู้ร่วมแผนการอะไรสักอย่างแน่ ๆ


และคงไม่ใช่แค่สามีอย่างเขาเท่านั้น...งานนี้จะต้องมีผู้ร่วมแผนการคนอื่นอีก


TBC


Talk


Merry Christmas ค่าา ทุกคนน

แชปหน้าจะมาลงให้อาทิตย์หน้านะค้าบบ

ฝากคอมเมนต์และเล่นแท็ก #รักแท้ของผมคือคุณ เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าา

ช่วงนี้ดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ ออกไปข้างนอกก็ใส่แมสก์ ล้างมือบ่อย ๆ กันด้วยนะคะ

รักและเป็นห่วงเสมอคับ


Twitter : @SP251566


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.279K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,465 ความคิดเห็น

  1. #2431 CallistoJpt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2564 / 21:49
    เพื่อนรู้ ครอบครัวรู้ ยกเว้นพี่เฮียที่ไม่รู้คนเดียวหรือเปล่าน้า 555555555555 งานนี้เรามีมือชงแล้ว เริ่มรุกเลยค่ะพี่เรียวมีทีมซัพพอร์ตเพิ่มแล้ว //ครอบครัวพี่เฮียน่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบมากเลย ><
    #2,431
    0
  2. #2401 sunflowerrrr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 07:06
    ไม่ต้องสงสัยว่าเฮียเหมือนใครในบ้าน
    #2,401
    0
  3. #2218 Pokky_bow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 00:43
    ป๊า ม๊า เฮียน่ารักมว๊ากกกกก
    #2,218
    0
  4. #2172 bunnyt248 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 12:39
    บ้านเฮียฮาเฮจังเลย
    #2,172
    0
  5. #1856 AMYOU (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:52
    รอแต่งเลยมุ้ยย
    #1,856
    0
  6. #1598 tarun_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 00:41
    เรียวชนะไปเพียวๆเลย ลูกเขยๆ
    #1,598
    0
  7. #1597 tarun_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 00:41
    มือชงอันดับ1มาร่วมอุดมการณ์แล้ว
    #1,597
    0
  8. #1596 tarun_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 00:40
    555555ป๊าม้าตลก
    #1,596
    0
  9. #1568 @junehuahin1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 12:16

    ดีจังเลย
    #1,568
    0
  10. #1377 xiaobaitu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 17:21
    ป๊าม๊าน่ารักก5555
    #1,377
    0
  11. #1185 sunmarine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 14:44
    สงสัยเรียวไม่ต้องออกแรงละมั้ง
    #1,185
    0
  12. #1155 Strawberrybunny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 21:02
    โอ้ยยยย อย่างเเรกเลย หลงชอบเรียวไม่ไหวเเล้ว เเงงงง อย่างที่สองคืออีน้ำเเดงน่ารักมาก ฮือออ เอ็นดูสุด เเละป๊าม๊าก้น่ารักมากๆเลยยยย
    #1,155
    0
  13. #1092 Xialyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 07:14
    มือชงมาแล้ววววว
    #1,092
    0
  14. #822 hh_9094 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 17:27
    คือเฮียได้ป๊ากับม๊ามาเต็มๆ
    #822
    0
  15. #775 ศศพินทุ์ ปัคมา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 19:43
    ช่ายยย ม๊าต้องพิฉูดดด
    #775
    0
  16. #774 H2O ที่แปลว่าน้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 14:49
    รักครอบครัวนี้
    #774
    0
  17. #773 ;เเมเนอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 02:52
    อย่าไปหยองนะพี่เรียว มีทีมซัพพอร์ตอยู่น้าา555
    #773
    0
  18. #771 TN-TK-YG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 23:53
    รอทีมเสริมของป๊ากับม๊าว่าจะฮาขนาดไหน🤭🤭
    #771
    0
  19. #770 AcharaKhanthong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 21:57
    รักป๊ากับม๊า
    #770
    0
  20. #767 ปลายฟ้าา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 10:50
    เลิฟม๊าาาาา
    #767
    0
  21. #766 marimo. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 22:11
    น้องน้ำแดงรู้ใจตัวเองไวๆน้าาาา
    #766
    0
  22. #765 Gukka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 17:27
    งื้ออ ป๊ากับม๊ากน่ารักก
    #765
    0
  23. #764 KuPanKunDMrk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 13:50
    คนเขาก็ดูออกกันหมดแหละยกเว้นอิพี่เฮียอะนะ5555
    #764
    0
  24. #763 Nyoong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 12:13
    ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเฮียได้ความโบ๊ะบ๊ะมาจากใคร ใช่จ้ะ จากป๊าม้าเอง55555/ มันเริ่มจักจี้หัวใจกันแล้วเนอะ
    #763
    0
  25. #762 ananarnaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 11:22
    น่ารักมากๆ แงงงง
    #762
    0