End - [Pre-Order 18 เมษา - 15 มิถุนา 64] Real Love #รักแท้ของผมคือคุณ [YAOI]

ตอนที่ 16 : Chapter 15 [ครบค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,405 ครั้ง
    25 ม.ค. 64




Chapter 15


ผมไม่ได้แค่คิดว่า ถ้ายอมสู้สุดตัว แล้วพอจะเป็นไปได้ไหม...ที่เรียวจะรู้สึกเหมือนกันแต่ผมลงมือทำหลังจากคิดแบบนั้น เมื่อวานเราสองคนไปกินบิงซูที่ห้างด้วยกัน ผมแอบพูดหยอดมันไปหลายครั้ง อย่างเช่น...


มึงไม่กินอีกอะ?’


อิ่มแล้ว


อิ่มเร็วจังวะ?’


...


ถ้ากูป้อนแล้วมึงจะกินต่อได้ปะ?’


มาดิ


คำตอบกลับอย่างท้าทายแสดงให้เห็นถึงการไม่ปฏิเสธจากอีกฝ่าย และการไม่แม้แต่จะคิดปฏิเสธเลยสักนิดทำให้ผมคิดว่า สิ่งที่คิด มันพอจะเป็นไปได้อย่างมากเลยแหละแต่การตอบสนองกลับอย่างเป็นธรรมชาติของเพื่อนสนิท โดยที่ไม่แสดงความรู้สึกประหลาดใจ ทั้ง ๆ ที่มันน่าจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของผม นั่นทำให้ผมเผลอคิดไปว่า หรือบางที...เราอาจจะรู้สึกตรงกันก็ได้ เพียงแต่ไม่ยอมพูดกันออกมา เพราะกลัวความเป็นเพื่อนจะเปลี่ยนไป


แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงข้อสงสัยของผมเท่านั้น มันไม่สามารถเอามาตัดสินความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ ผมจึงได้แต่หวังว่าการกระทำของผมจะส่งผลให้เราทั้งสองคนได้รับคำตอบที่ตัวเองตามหา


ทว่าเหมือนวันนี้ผมจะได้คำตอบมาอีกเล็กน้อยแล้ว เพราะการกระทำหลาย ๆ อย่างของผมคงไปสะกิดบางต่อมของเพื่อนสนิทเข้า ถึงทำให้เรียวกล้าแสดงออกมากขึ้น ผมไม่คิดเลยว่าการกระทำของตัวเองจะส่งผลลัพธ์รวดเร็วและรุนแรงขนาดนี้


รุนแรงถึงขั้นที่เพื่อนอย่างมันกล้าหอมหัวผมอะ!


ตอนนั้นผมยอมรับว่าแทบเสียสติเพราะความเขินอาย แต่พอได้สติกลับคืนมาแล้ว ผมก็คิดว่า ถ้าตัดสินใจจะสู้สุดตัวก็ต้องไปให้สุดแล้วในวินาทีที่ผมคิดแบบนั้น ในหัวของผมก็มีอีกความคิดหนึ่งแทรกขึ้นมา มันเป็นความคิดที่ว่า วัดกันไปเลย...ว่าใครจะรอดนั่นเป็นความคิดที่ทำให้ผมตัดสินใจสู้กลับด้วยการหอมหัวมันเหมือนกัน


แต่สุดท้ายแล้ว...เราก็รอดทั้งคู่ ถึงได้มีชีวิตอยู่ต่อจนมารับนะโมไปเที่ยวได้ นั่นถือเป็นบุญของผมจริง ๆ ที่รอดมาได้ เพราะตอนที่ผมเดินไปหอมหัวเรียวคืน หัวใจของผมเต้นเร็วจนเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว


ผมทำเก่งไปแบบนั้นแหละ


ทั้ง ๆ ที่ขาสั่นไปหมดแล้ว...


เฮีย


ไร?” ผมเอ่ยตอบพลางหันไปมองคนข้างกายที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่


พอโอเคปะ?”


พอโอเคอะไรวะ?”


เรียวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยหันมามองผมแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ย กลิ่นหัวกูอะ พอได้ไหม?...เหม็นหรือเปล่า?”


...


แต่เมื่อคืนกูสระผมแล้วนะ


ความจริงผมอยากตอบว่า หอมมาก ตัวมึงหอมตลอดเวลานั่นแหละแต่ผมก็เลือกจะนิ่งเงียบและมองถนนข้างหน้าแทน เพราะในใจผมคิดว่า...


ไอ้เรียว


มึงคิดว่ากูเก่งกล้าสามารถมากเหรอ?


บางครั้งกูก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก


กูถึงได้หลบสายตามึงอยู่แบบนี้ไง


เฮีย ว่าไง?”


เรียว อย่าเซ้าซี้ดิ


ตอนอยู่บ้านกูอะเก่งฉิบหายเลย ได้อาม่าให้ท้ายไง


...


แต่พออยู่กับกูสองคน แค่ตอบคำถามง่าย ๆ ยังไม่กล้า


ผมหันไปมองคนข้างกายทันควัน ก่อนเอ่ย มึง...มึงท้าผิดคนแล้ว


ไม่ผิดหรอก กูพูดท้ามึงอยู่เนี่ย ก็ไม่เห็นจะกล้าตอบเลย


ได้เรียว ได้…” ผมพูดพร้อมพยักหน้าเบา ๆ อย่างคนหัวเสีย ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเข้ม ...จอดรถเลย


จอดทำไม?...อีกนิดเดียวก็จะถึงหน้าบ้านนะโมแล้ว


เออ กูบอกให้จอดก็จอดดิ


กูพูดแค่นี้ทำเป็นงอนจะลงจากรถ...น่ะ นะโมยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว มึงเห็นไหม? ลงไปตอนนี้ก็อายน้องเปล่า ๆ


กูบอกให้จอดไงเรียว


เรียวหักพวงมาลัยเลี้ยวไปทางขวา แล้วขับไปจอดเทียบริมฟุตพาท พอรถจอดสนิทแล้ว เรียวก็ลอบถอนหายใจ ก่อนจะหันมาสบตากับผม แววตาของเพื่อนสนิทที่เคยดูน่าเกรงขาม ตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ในดวงตาคู่นั้นดูอ่อนลงอย่างมาก


คุณโกรธผมจริง ๆ ดิ?”


...


ไม่ต้องตอบก็ได้ แต่ผมขอโทษ


ไม่ต้องขอโทษหรอก มึงไม่ได้ทำอะไรผิด


เฮีย ไม่เอาแบบนี้ดิ


เรียวคงคิดว่าผมกำลังโกรธมาก ถึงได้พูดประชดไปแบบนั้น หากแต่ความจริงแล้วผมไม่ได้โกรธมันเลย และสิ่งที่พูดออกไปก็คือความจริง แต่เหตุผลที่ผมสั่งให้มันจอดรถก็เพราะจะทำแบบนี้...


เอาแบบนี้แหละ มึงจะได้เลิกท้าทายกูสักที


ผมเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับใบหน้าของเพื่อนสนิทไว้ ก่อนจะออกแรงทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้กัน เรียวดูตกใจเล็กน้อยจากดวงตาที่เบิกกว้างขึ้น ผมสบตากับดวงตาเรียวยาวอย่างไม่หลบเลี่ยง


เป็นตอนนี้ที่หัวใจของผมเริ่มเต้นแรง และไม่ถึงเสี้ยววินาทีมันก็เต้นรัวเร็วอย่างห้ามไม่ได้ ผมที่ยังสบตากับเพื่อนสนิทอยู่แอบคิดในใจว่า...


ถ้าจะชอบเพื่อนอย่างมึงทั้งที


กูก็อยากเป็นคนเก่งนะ


เฮีย มึงจะทำอะไร?”


ทำเหมือนเดิมไง


หอมหัวกู?”


เป็นคนที่ชอบมึงเก่ง ๆ อะ


อือ


หลังจากเอ่ยตอบด้วยคำพูดห้วน ๆ แบบนั้นไป เรียวก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะโน้มศีรษะลงมาอีกหน่อย ผมจึงยื่นหน้าไปฝังจมูกลงบนกลุ่มผมที่มีกลิ่นหอม แล้วเพียงไม่นานก็ถอนจมูกออก ชักมือทั้งสองข้างกลับมาวางไว้บนขาตัวเองเหมือนเดิม เรียวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มจาง ๆ เปื้อนอยู่


ตอนนี้เราสองคนจึงได้สบตากันอีกครั้ง แล้วผมก็คิดว่า ถ้ามึงยังไม่ยอมหลบสายตากูนะเรียว กูจะไม่สนใจอะไรแล้ว และจะยอมคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะแต่พอผมคิดแบบนั้น เพื่อนสนิทก็ละสายตาออกจากผมทันที แล้วมองผ่านไปทางด้านหลังของผมแทน


พอสถานการณ์พลิกผันไปแบบนี้


หัวใจที่เคยขยายใหญ่เพราะปริมาณความหวังที่มีเพิ่มขึ้นก็เริ่มหดเล็กลง


นี่แหละ...ที่ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองก็เพราะแบบนี้


มันไม่มีอะไรแน่นอนเลย...


แต่ทว่าเสียงดัง ก๊อก ๆที่ดังขึ้นก็ทำให้ผมสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปมองทางหน้าต่างรถฝั่งผมก็เห็นนะโมยืนขมวดคิ้วอยู่กับเพื่อน เพราะรถของเรียวติดฟิล์มสีดำสนิทเลยทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกมองไม่เห็นภายในรถ นะโมถึงได้เตรียมยกกำปั้นขึ้นเคาะกระจกอีก นั่นทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาว่า ความจริงแล้วเรียวไม่ได้ตั้งใจหลบตาผม แต่มันแค่มองนะโมที่ยืนอยู่นอกรถต่างหาก


ผมจึงรีบกดลดกระจกลงทันที พอเจ้าตัวเห็นเราสองคนแล้วก็ถอนหายใจออกมา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าสงสัย


ตอนแรกนะโมคิดว่ารถเสีย พี่เรียวถึงได้แวะจอดตรงนี้


“…”


แต่ตอนนี้นะโมรู้แล้วว่าไม่ใช่ พี่สองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ครับ?”


ผมกลืนน้ำลายลงคอพอเห็นสายตาจับผิดของนะโมกับเพื่อนเจ้าตัว เอ่อ...


พอดีพี่พูดจาไม่ดีกับเฮีย มันเลยงอนพี่


ผมหันกลับไปมองเรียวทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ...


พี่ก็เลยจอดรถง้อมันหน่อย แต่ตอนนี้มันโอเคแล้ว


จอดง้อแบบนี้เลยเหรอครับ?”


ครับ


แล้วง้อด้วยวิธีไหน?”


ไท!” นะโมเอ่ยด้วยเสียงดุ ๆ พลางจ้องเขม็งใส่เพื่อนตัวเอง


ขอโทษที ถามตรงไปหน่อย


ไม่เป็นไรเรียวเอ่ยขึ้น


สรุปเรายังจะไปเที่ยวกันอยู่ใช่ไหมครับ จะไม่มีใครเทนะโมใช่ไหม?”


ยะ ยังไปอยู่ดิ ขึ้นรถเลย ๆผมเอ่ยพร้อมกวักมือ


ก็นะโมเดินมาถึงรถแล้วนี่เนอะ ยังไงก็ต้องขึ้นรถแหละ


พอนะโมพูดจบ เจ้าตัวก็เปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งเบาะหลังทันที ผมมองเพื่อนของนะโมที่มองเจ้าตัวด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามออกไป


ไท แล้วนายไม่ไปไหนเหรอ?”


ไม่ ไม่ได้ไปครับ


ดี


ไทดูงงเล็กน้อยเมื่อผมพูดแบบนั้น “…”


งั้นขึ้นรถมาเลย ไปเที่ยวด้วยกันหมดนี่แหละ จะได้สนุก


ไม่ได้!” นะโมแหวขึ้น


ผมกับเรียว รวมไปถึงไทที่ยืนอยู่นอกรถหันไปมองนะโมที่นั่งอยู่ด้านหลัง พอเจ้าตัวตกเป็นเป้าสายตาก็เหมือนเริ่มมีสติขึ้นมา ถึงได้พยายามส่งยิ้มเจื่อน ๆ มาให้พวกเรา ก่อนเอ่ยกระอึกกระอัก...


มะ ไม่ได้ครับ ไทไม่ได้พกกระเป๋าตังค์ออกมา เพราะมันตั้งใจเดินมาส่งนะโมเฉย ๆ


มันเลยเหรอ นะโม?” ไทเอ่ยถามเสียงเข้ม


เออ


พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยว่ะ


พอนั่งฟังบทสนทนาของนะโมกับไทไปเรื่อย ๆ ก็ชักจะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว ผมหันกลับมามองทางข้างหน้าพลางลอบถอนหายใจแล้วคิดว่า นี่มันอะไรกันวะเนี่ย...เพื่อนหรือผัว บอกกูมาตรง ๆ เถอะผมส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ย...


ไทขึ้นรถ เดี๋ยวขอยืมเงินพี่เรียวก่อนก็ได้


เอ่อ...


ขึ้นมาเถอะน่า


ครับไทเอ่ยตอบ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นมานั่งข้าง ๆ นะโม


คุณ...


ไร?” ผมที่เริ่มปวดหัวหันไปมองคนข้างกายด้วยอารมณ์ติดหงุดหงิดเล็กน้อย


ปะ เปล่าครับ


...


เราไปกันเลยเนอะ


เออ


หลังจากเอ่ยตอบไปแบบนั้นแล้ว รถเบนซ์คันที่เรานั่งอยู่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้าน ผมได้ยินเสียงบ่นหงุงหงิงดังมาจากด้านหลังตลอดทาง แต่ก็ไม่ได้สนใจบทสนทนาของทั้งสองคนมากนัก


แต่ในใจผมเริ่มรู้สึกตงิด ๆ แล้วว่า เรื่องทั้งหมดนี่มันอะไรกัน?’ ตอนแรกที่นะโมพูดโผงขึ้น มันก็พอจะเข้าใจได้ว่า นะโมอาจจะอยากสนิทกับเรียวมากกว่านี้ เจ้าตัวเลยไม่อยากให้ไทมาเป็นก้างขวางคออีก เพราะมีแค่ผมคนเดียวก็ยากพอแล้วแต่พอผมเห็นสายตาของไทกับน้ำเสียงไม่พอใจนั้น และเมื่อผมลอบมองนะโมผ่านกระจกมองหลัง ผมก็เห็นแววตาออดอ้อนของเจ้าตัวขณะมองไท


ทั้งหมดนั่นทำให้ผมคิดว่า ไม่ใช่หรอก...ไม่ใช่เพื่อนกันแน่ ๆ แล้วก็ไม่ใช่เพื่อนกันมาตั้งแต่แรกด้วย แต่นะโมกับไทเป็นแฟนกันมากกว่าแล้วพอผมคิดแบบนั้น มันก็มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัวอีก


พวกนายกำลังเล่นอะไรกันอยู่?


มึงด้วยไอ้เรียว...


แต่เพราะผมเป็นคนเก่งมาก ๆ และมีไหวพริบดีพอสมควร ผมเลยเลือกจะไม่ถามหาความจริงตรง ๆ แต่จะคอยสังเกตการณ์ไปเรื่อย ๆ ก่อน


ถ้าเกิดว่าเรื่องที่ผมสงสัยเป็นจริง


เราก็มาดูกันว่า...


ระหว่างสามหัวอย่าง นะโม ไท เรียว


กับหนึ่งหัวอย่างผม


ใครจะไปถึงเส้นชัยก่อนกัน...


#รักแท้ของผมคือคุณ


พวกเรามาถึงที่ ‘ASIATIQUE The Riverfront’ ในเวลาสองทุ่มกว่า ๆ ที่นี่จัดเป็นอีกหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ควรพลาดในย่านเจริญกรุง เสน่ห์ของสถานที่แห่งนี้คงเป็นท่าเรือติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นศูนย์การค้าที่มีความหลากหลาย


ในความคิดส่วนตัวของผม...สิ่งที่ทำให้ที่นี่น่าดึงดูดและน่าประทับใจไปพร้อม ๆ กันคงเป็นโซนเครื่องเล่นที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในสวนสนุกขนาดย่อม มันมีทั้งชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์ที่ถ้าขึ้นไปก็จะเห็นวิวของกรุงเทพกับแม่น้ำสายยาวได้ทั้งหมด มีม้าหมุนที่ดูแล้วก็โคตรจะทำให้บรรยากาศรอบตัวดูโรแมนติกขึ้นเป็นกอง และมีอะไรอีกหลาย ๆ อย่างที่น่าสนใจไม่น้อย


ถัดจากบรรยากาศสวนสนุกขนาดย่อมมาก็จะเป็นโกดังเก่าขนาดใหญ่ที่ถูกปรับปรุงและตกแต่งใหม่ ในนั้นมีร้านขายสินค้าอยู่มากมาย ทั้งร้านขายสินค้าที่ระลึกและสินค้าทั่วไป ส่วนด้านนอกโกดังจะมีลานกว้างที่มีโต๊ะไว้สำหรับนั่งจิบเบียร์ฟังดนตรีสดไปเพลิน ๆ


และบริเวณทางเดินติดริมแม่น้ำสายยาวก็จะมีร้านอาหารตั้งเรียงรายตลอดทาง แล้วร้านอาหารพวกนั้นก็มีทั้งโต๊ะโซนอินดอร์และเอ้าท์ดอร์ให้ลูกค้าเลือก แต่สำหรับผมแล้ว...ผมชอบนั่งด้านนอกมากกว่า เพราะจะได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนที่สวยไม่เบาเลย


พวกเรากินร้านไหนกันดีครับ?”


เฮีย กินร้านไหนดี?”


ผมหันมองคนข้างกาย ก่อนจะกวาดสายตามองร้านอาหารจำนวนมาก เพราะทุกร้านดูน่าสนใจไม่แพ้กัน ผมเลยตัดสินใจไม่ได้ แล้วทางที่ดีที่สุดของคนที่ตัดสินใจเองไม่ได้คือเลือกโยนให้คนอื่น


ไท อยากกินร้านไหน?”


หลังจากผมโยนคำถามไปให้ไท เจ้าตัวก็ไล่สายตามองร้านอาหารอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนเอ่ย ร้านนี้ละกัน นะโมน่าจะชอบ


โอเค


เมื่อผมพยักหน้าตอบรับแล้ว ไทกับนะโมก็เดินนำไปก่อน ผมที่กำลังจะเดินตามทั้งสองคนต้องชะงักฝีเท้าเพราะสายตาดุ ๆ และสีหน้าไม่ค่อยพอใจของเพื่อนสนิท


เป็นอะไร?”


เฮีย กูไม่ได้ตามใจมึงเพื่อให้มึงไปตามใจไอ้ไทต่อนะ


น้อยใจ?


หรือ


อะไรวะ?


ผมพยายามฝืนตัวเองไม่ให้ยิ้มขณะคิดแบบนั้น ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง กูก็แค่ตัดสินใจเองไม่ได้ มึงคิดอะไร?”


อย่านะ เฮีย...คนตัวสูงที่ดูไม่สบอารมณ์มาก ๆ ยกนิ้วชี้คาดโทษ “…อย่าให้กูรู้ว่ามึงแอบสนใจมันนะ


แล้วผมก็ฝืนทำหน้าตายสุดชีวิตเลย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจหรอก แต่พอมอง ๆ ไทแล้วก็...


“…”


น้องมันก็หน้าตาดีอยู่น้า


เฮีย!”


ทำไม มึงหวงกูหรือไง?”


เออ กูหวง


เออ


พอได้ยินด้วยหูตัวเองแล้ว


แม่งก็...


...


หวงมากด้วย ไอ้สัด


บ้าฉิบหายเลยว่ะ


...


ผมที่รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้ารีบหลบสายตาอีกฝ่าย ก่อนจะแอบพรูลมออกจากปาก แต่ทว่าพอเรียวหัวเสียขึ้นมาแล้ว คนคนนี้ไม่ค่อยจะสงบสติอารมณ์ได้ง่าย ๆ หรอก ผมได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างแรงของอีกฝ่าย แล้วไม่นานเรียวก็เดินนำไป


ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงที่เริ่มห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่งเรียวเดินจากไปแบบนี้ แล้วไม่คิดจะหันกลับมามองกันอีก...จะรู้สึกเจ็บขนาดไหนนะ?’ ผมคงจะเจ็บมากแน่ ๆ และน่าจะเป็นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตเลย นั่นเป็นเพราะเรียวไม่เคยทิ้งผมไว้ข้างหลังเลยสักครั้ง


ทว่าเรียวเดินไปได้ไม่ไกลมากนัก เจ้าตัวก็ก้าวเท้าช้าลง จนในที่สุดก็หยุดยืนนิ่ง ๆ ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมามองผมที่ยืนอยู่ข้างหลัง ผมมองเพื่อนสนิทสาวเท้าเดินกลับมาหากัน แล้วในวินาทีที่เรียวก้าวเท้ามาหยุดยืนตรงหน้าอีกครั้ง


ผมก็รู้ว่า...


ขอโทษ


ถ้าผมมีเรียว ผมจะไม่เป็นอะไร


“…”


ขอโทษที่เดินไปก่อน...นอกจากเรียวจะเอ่ยคำขอโทษผ่านทางคำพูดแล้ว เจ้าตัวก็ยังขอโทษผ่านทางแววตาด้วย ...ถ้าให้อภัยกันก็ส่งมือมา


ฝ่ามือของเพื่อนสนิทที่ยื่นมาตรงหน้าช่วยย้ำเตือนว่าสิ่งที่คิดนั้นเป็นจริง ความผูกพันของเราสองคนไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของเราเปราะบางขนาดนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต...เราสองคนคงปล่อยมือกันไม่ได้ง่าย ๆ


ผมตอบกลับด้วยการส่งมือข้างหนึ่งไปให้อีกฝ่าย เรียวกุมมือผมไว้ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพาเดินไปทางร้านอาหารที่ไทกับนะโมเข้าไปนั่งรออยู่แล้ว


เฮีย


หือ?” ผมหันไปมองคนข้างกายขณะเดินเข้ามาในร้านอาหาร


กูหวงมึงจริง ๆ นะเว้ย


...


ไม่ได้พูดเล่นเลย


ผมรู้ตัวว่า...ตัวเองกะพริบตาช้าลงขณะมองหน้าของเพื่อนสนิท แววตาของเรียวตอนนี้ทั้งจริงจังและมั่นคง นั่นทำให้ผมคิดว่า เฮีย สิ่งนี้...มันพอจะเป็นคำตอบให้มึงได้หรือยังวะ?...หรือมึงยังต้องรอคำตอบจากมันอีก


อะ เออ กูรู้


รู้...แต่ก็ชอบพูดยั่วโมโห


มึงก็รู้ว่ากูพูดยั่วโมโหนี่ แล้วจะหัวร้อนไปทำไมอะ?”


งั้นมึงลองคิดตามกูนะ...


ผมพยักหน้าน้อย ๆ ขณะที่เราสองคนเดินมาหยุดยืนตรงโต๊ะที่นะโมกับไทนั่งอยู่ ผมหันไปมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง นะโมกับไทมองเราสองคนสลับกันด้วยสีหน้าสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร ก่อนที่ผมจะหันกลับไปมองเพื่อนสนิท


อือ กูจะคิดตาม...


ถ้ากูบอกว่า...นะโมน่ารักดี กูชอบ


...


มึงจะหัวร้อนไหม?”


แปะ!


ฝ่ามือที่ฟาดเข้าที่ปากของเรียวอย่างจังคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนมากพอ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ผมลงไม้ลงมือกับเพื่อนสนิท เพราะประโยคคำพูดของมันแท้ ๆ ที่ทำให้ผมกลายร่างเป็นปีศาจร้าย


ผมยอมรับว่ารู้สึก ปี๊ดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากเพื่อนสนิท แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นแค่เรื่อง สมมุติผมจ้องมองอีกฝ่ายที่เบิกตาโตพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง...


นี่แค่เรื่องสมมุตินะเรียว


...


มึงลองคิดตามกูดูนะ...ถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมา


...


กูคงต่อยปากมึงไปแล้ว


...


นั่งลง...ผมเอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ที่ว่างอยู่


คะ ครับ


เรียวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้อย่างว่าง่าย ส่วนผมที่ยังยืนอยู่ก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ พลางท่องในใจว่า ใจเย็น ๆ น่า...มึงยังน่ารักที่สุดในสายตามันเสมอแหละ ไม่มีทางที่เรียวจะชอบนะโมจริง ๆ หรอก


ผมค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงแล้วยื่นมือไปลูบท่อนแขนหนาของเพื่อนสนิทเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา...


เรียว กูเข้าใจมึงแล้ว


...


ต่อไปกูจะไม่พูดยั่วโมโหมึงอีก


เรียวหันมามองผม ก่อนเอ่ย เมื่อกี้คุณโคตรน่ากลัวเลย รู้ตัวปะ?”


จริงเหรอวะ?”


ก็เออดิ...ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามนะโมกับไทดู


ผมหันไปมองทางนะโมกับไท ทั้งสองคนมองผมตาไม่กะพริบเลย พะ พี่น่ากลัวจริง ๆ เหรอ?”


ดุกว่านะโมก็พี่เฮียแหละ


พะ พี่เฮีย ถ้าต่อไปมีอะไรไม่พอใจนะโม พี่เฮียก็เตือนนะโมดี ๆ นะ ไม่ต้องลงไม้ลงมือแบบเมื่อกี้


คุณแม่งมีหลายมิติเกินไปแล้ว


เป็นตอนนี้ที่ผมอยากเอามือทึ้งหัวตัวเองจริง ๆ อุตส่าห์ทำตัวน่ารักมาได้ตั้งนาน แต่มาพลาดท่าเป็นปีศาจร้ายในสายตาทุกคนเพราะเรื่องแค่นี้


มันน่าเจ็บใจนัก ;_____;


ไม่ได้การแล้ว...ผมต้องรีบเปลี่ยนโหมดกลับไปเป็นน้องน้ำแดงคนน่ารักก่อน พอคิดแบบนั้นแล้ว ผมก็รีบฉีกยิ้มกว้างแล้วหันไปมองคนข้างกาย ก่อนเอ่ยถามเพื่อนสนิท...


เรียว


มาไม้ไหนอีก?”


ไม้เดิมนี่แหละผมพูด แล้วก็ยื่นมือไปลูบที่แขนเพื่อนสนิทอีกครั้ง ก่อนเอ่ยถาม ...เขายังน่ารักในสายตาเรียวอยู่ไหม?”


กูยอมทำขนาดนี้แล้วนะ...


ได้โปรด...


เลิกกลัวกูเถอะ...


เรียวหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนเอ่ย ถึงเมื่อกี้จะทำตัวน่ากลัวไปหน่อย


“…”


แต่ก็...ยังน่ารักอยู่ดีครับ


คำตอบนั้นทำให้ผมกลั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ ทุกคน จะกินอะไรสั่งเลย เดี๋ยวพี่เฮียคนนี้เลี้ยงเอง


นะ เนื่องด้วยโอกาสอะไรครับพี่เฮีย?” นะโมเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ


พี่แค่มีความสุข แค่นั้นเลย


ผมส่งยิ้มกว้างไปให้นะโมกับไท ทั้งสองคนหันหน้ามองกัน ก่อนจะก้มหน้าดูเมนูคล้ายไม่อยากสบตากับผมอีก ถ้าทั้งคู่จะกลัวผมต่อไป ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคนที่ผมสนใจคงมีแค่...


เรียว


ครับ


อยากกินไร?”


คนที่กำลังเบนสายตาไปบนเมนูหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ย เลี้ยงใช่ไหม?”


ผมหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะแบมือข้างหนึ่งให้เพื่อนสนิท ขอตังค์หน่อย ไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา


เอานี่ไปก่อน เรียวเอ่ยทั้งที่ยังดูเมนูอาหารอยู่ เจ้าตัวเอามือของตัวเองมาวางทาบบนฝ่ามือของผม ก่อนจะกุมมือของผมไว้แน่น “…เดี๋ยวค่อยเอาตังค์ทีหลัง


เป็นอีกครั้งที่ผมกลั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ ผมมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเพื่อนสนิทพลางคิดว่า ในหลาย ๆ ครั้ง การกระทำของมึงก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนให้กูได้ แต่กูก็ยังลังเลแล้วอยากรอคำตอบจากมึงก่อนและ ในบางครั้ง...กูก็พยายามคิดว่าทั้งหมดเป็นแค่ความสงสัยของกู กูไม่ควรคิดแทนมึง ทั้ง ๆ ที่กูรู้ว่ามันมีความเป็นไปได้มากแค่ไหนที่เราจะรู้สึกเหมือนกันแล้วความคิดทั้งหมดนี้ก็ทำให้ผมตัดสินใจว่า...


กูจะไม่รอคำตอบอะไรจากมึงแล้ว


เพราะทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่า...


คำว่า เพื่อนของเราสองคน


สะกดแบบนี้ เพอื่น


ถึงแม้ผมจะไม่ได้รับคำตอบเป็นคำพูดยืนยันอย่างที่ปรารถนา แต่ทุกอย่างก็ชัดเจนมากพอแล้ว นั่นทำให้ผมรู้ว่าควรจะเดินต่อไปในทิศทางไหน


แต่ทว่าข้อสงสัยในส่วนของนะโมกับไทก็ยังคงต้องหาคำตอบอยู่ แล้วผมก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องยากในการหาคำตอบ


เรียว ปล่อยมือก่อน กูทำของตก


เรียวยอมปล่อยมือกันอย่างว่าง่าย ผมจึงก้มลงไปหยิบ ความจริงที่พื้น พอก้มลงไปใต้โต๊ะแล้ว ผมก็เงยหน้ามองไปทางฝั่งตรงข้าม ถึงได้เห็น นะโมกับไทจับมือกันอยู่แต่พอทั้งสองคนเห็นผมก้มลงไปใต้โต๊ะแบบนั้น ทั้งคู่ก็รีบปล่อยมือออกจากกัน แต่นั่นก็ไม่ทันแล้ว เพราะผมเก็บความจริงได้ทันพอดี


หาเจอยัง ทำอะไรตก?”


ผมเหยียดกายนั่งหลังตรงเหมือนเดิม ก่อนเอ่ยตอบเพื่อนสนิท ไม่มีอะไรตกหรอก กูคงตาฝาดไปเอง


“…”


เรียวไม่ได้ตอบอะไร เจ้าตัวละสายตาจากผมแล้วหันกลับไปดูเมนูต่อ ส่วน คู่รักที่กำลังปิดบังความจริงบางอย่างก็รีบหลบสายตาทันทีที่ผมหันไปมอง


ปิดกันได้ก็ปิดกันไป...


...ผมจะไม่พยายามค้นหาความจริงแล้ว


เพราะสักวัน...ความจริงก็จะวิ่งมาหาผมเอง



#รักแท้ของผมคือคุณ


โคตรอิ่ม


ผมเอ่ยพลางใช้มือข้างหนึ่งลูบท้องตัวเอง คนตัวสูงที่เดินขนาบข้างหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง...


นะโม อยากขึ้นชิงช้าสวรรค์ไหม? ข้างบนวิวสวยมากเลยนะ


อยากขึ้นครับ แต่นะโมขอขึ้นกับไทนะ


...


พี่เรียวไปกับพี่เฮียเถอะ


นะโมพูดแบบนั้นแล้วก็ลากเพื่อน (ปลอม ๆ) ไปทางชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์ ผมยกยิ้มมุมปากพลางหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่


ผมชะงักฝีเท้า หยุดยืนนิ่ง ๆ แล้วกอดอกมองเพื่อนสนิท พร้อมกับคิดว่า กูรออยู่นะ...รอวันที่มึงจะมาสารภาพว่ากำลังเล่นอะไรกันอยู่


เรียว


ครับ?”


น้องก็ไปเป็นคู่แล้ว


...


แล้วมึงกับกูอะ จะไปไหน?”


เรียวสบตากับผมแล้วอมยิ้มน้อย ๆ ก่อนเอ่ย เราก็ไปขึ้นชิงช้าสวรรค์เหมือนคู่น้องไง


มึงกลัวความสูงไม่ใช่เหรอ?”


เออ


...


แต่ถ้ากูอยู่กับมึง กูก็คงไม่เป็นอะไร


ผมหลุดยิ้มออกมาเพราะคำตอบนั้น ก่อนเอ่ย แค่พูดชวนเฉย ๆ กูไม่ไปด้วยหรอกนะ


ทำไม? อยากเล่นตัวอีกแล้วดิ


อือ


เรียวหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนจะวาดแขนข้างหนึ่งโอบรอบคอของผมไว้ แล้วพาเดินไปทางชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ที่ดูสวยไม่เบาในเวลานี้ ผมเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าพลางคิดว่า ไม่ใช่แค่มึงหรอกที่จะไม่เป็นอะไร กูก็จะไม่เป็นอะไรเหมือนกัน ถ้าเราอยู่ด้วยกันแบบนี้


เราสองคนเดินไปซื้อตั๋วขึ้นชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน ยืนต่อแถวรอไม่นานก็ถึงคิวของเราสองคน ผมก้าวเท้าเข้าไปในกระเช้าขนาดใหญ่ ก่อนที่เรียวจะเดินตามเข้ามา เราสองคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของกันและกัน


ในตอนที่ชิงช้าสวรรค์เริ่มหมุนอีกครั้ง กระเช้าของเราก็เริ่มเคลื่อนขยับ ตู้สี่เหลี่ยมที่เรานั่งอยู่ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ เรียวไม่ยอมมองออกไปนอกหน้าต่าง เจ้าตัวเอาแต่มองผมเพราะกลัวความสูง ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือของเพื่อนสนิทไว้


ถ้าเราอยู่ด้วยกัน มันจะไม่เป็นอะไร


เรียวเผยรอยยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร “…”


ผมสบตากับเพื่อนสนิทอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองทางหน้าต่างบานใหญ่ บรรยากาศของกรุงเทพในยามราตรียังคงทำให้ผมประทับใจได้เหมือนเดิม ภาพที่สวยงามและมีเสน่ห์ทำให้ผมไม่อาจละสายตาได้เลย


แต่เสียงทุ้มต่ำของคนตรงหน้ากลับทำให้ผมรู้ว่า...คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า เรียวหรอก ผมละสายตาจากหน้าต่างบานใหญ่ แล้วหันไปมองเพื่อนสนิท


เฮีย


ไม่รู้เลยว่าเรียวแอบมองผมมานานแค่ไหนแล้ว


หือ?”


กูว่าไทรักนะโมว่ะ


...


มันอาจจะแอบมองผมตั้งแต่ตอนที่ยังไม่รู้ตัว


แล้วมึงว่านะโมรักไทบ้างไหม?”


...


จนถึงวันที่...


ผมหันไปสบตาด้วยละมั้ง


กูว่ามึงก็ดูออกนะ...ว่านะโมก็รักไท


#รักแท้ของผมคือคุณ



เรียวทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนไม่หยุดออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วพอกดเข้าไปในกลุ่มไลน์ก็เห็นข้อความไหลเร็วเหมือนน้ำตก


ม้าบัว : ขอสามคำให้วันนี้จ้ะ


namo : แผน


ไท : พัง


namo : เละ


ม้าบัว : เด็ก ๆ ล้อเล่นใช่ไหมลูก?


namo : ม้าครับ มันพังตั้งแต่พี่ไทโดนลากไปเที่ยวด้วยแล้ว


ม้าพิมพ์ : อ้าว ไทไปด้วยเหรอจ๊ะ?


namo : พี่เฮียเป็นคนลากพี่ไทไปด้วย


ม้าพิมพ์ : เรียวไม่บอกม้าเลย


มิต : เปลี่ยนแม่ทัพเถอะ


มิต : ให้เฮียเป็นแม่ทัพแทน


มิต : เชิญเฮียเข้ามาในกลุ่มเราเลย


มิต : เรื่องมันจะได้ง่ายขึ้น


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : 5555555555 ป๊า


ม้าพิมพ์ : ใจเย็น ๆ ค่ะคุณ ฟังลูกก่อน


มิต : ว่าไง? @R.


มิต : เมื่อไรจะได้แฟน?


เรียวยกยิ้มมุมปากพลางคิดว่า ป๊าใจร้อนไม่เปลี่ยนเลยก่อนจะพรมนิ้วไปบนแป้นพิมพ์ แล้วกดส่งข้อความสำคัญไป


R. : เฮียรู้ใจตัวเองแล้วแหละ


R. : แค่รอพูดกันตรง ๆ


โน่เองค้าบ : จริงเหรอวะ?


สินกรรมค้าบผม : ไอ้เรียว จกตาพวกกูปะ ไอ้สัด เรื่องนี้ห้ามล้อเล่นนะเว้ย


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : โกหกตกนรกนะเว้ย


LookPeach : อ้าว นรกไม่ได้มีไว้ให้มึงคนเดียวเหรอ? @โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน


ดวงตาเรียวยาวมองข้อความที่ส่วนมากส่งมาถามว่า จริงเหรอ?’ เขาจึงส่งข้อความกลับไปยืนยัน


R. : จริง


namo : พี่เรียวมั่นใจได้ยังไงครับ?


namo : พี่เรียวจะเชื่อประโยคที่ว่า เขาแกล้งแสดงว่าเขารักไม่ได้นะครับ


namo : อันนั้นพี่เฮียไม่ได้แกล้งนะ


namo : พี่เฮียตบปากพี่เรียวจริง ๆ เลย


ไท : ปากไม่แตกก็บุญแล้ว


ลูกหมาของใกล้ใจ : 5555


ลูกหมาของใกล้ใจ : อะไรอะ?


ลูกหมาของใกล้ใจ : ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนั้น


ใกล้ใจของลูกหมา : ใกล้เดาว่าพี่เฮียหึง


R. : ใช่ครับ มันหึงพี่


ลูกหมาของใกล้ใจ : หึงกันรุนแรงฉิบหาย 555


ไท : เฮียหึงน่ากลัวมาก


namo : จริง นะโมคอนเฟิร์มเลย


ท้องฟ้าของที่รัก : นอกจากเรื่องที่มันหึงมึงแล้ว มีอะไรที่ทำให้มั่นใจอีกว่ามันรู้ใจตัวเองแล้ว @R.


เรียวจ้องมองข้อความของหมื่นฟ้า ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วภาพความทรงจำที่เพิ่งผ่านไปไม่นานก็ฉายชัดขึ้นอีกครั้ง แม้มันจะเป็นการถามอ้อม ๆ ที่ดูไม่ได้ความนัก แต่เรียวมั่นใจว่า...


เราต่างรู้กันดีว่าคำตอบที่แท้จริงคือ...


กูก็รักมึง


R. : กูถามบางอย่างกับมันไป


R. : แล้วคำตอบก็ชัดเจนว่ามันรู้ใจตัวเองแล้ว


R. : เหลือแค่รอเวลาเท่านั้น


R. : จริง ๆ กูก็อยากสารภาพรักไปเลย


R. : แต่ก็คิดว่ามาถามทุกคนก่อนดีกว่า


ม้าบัว : เรียวมั่นใจใช่ไหมลูก?


R. : ค่อนข้างมั่นใจครับม้า


มิต : แล้วจะรออะไรล่ะ?


มิต : โทรไปเลย โทรไปบอกว่าอยากเป็นแฟนเลย


ม้าพิมพ์ : คุณ! คุณต้องพักก่อนนะคะ


ไวพจน์ (พิมพ์ช้า) : เยี่ยมยอด


ม้าบัว : ป๊าอยากชมเรียวว่าเยี่ยมยอด แต่เขาพิมพ์ช้า ก็เลยดูไม่ค่อยเข้าพวกหน่อยนะลูก


R. : ขอบคุณครับป๊า


ที่รักของท้องฟ้า : รักตื่นเต้นนนน


ที่รักของท้องฟ้า : พี่เฮียคนน่ารักจะได้มีแฟนดี ๆ สักที


ม้าบัว : เรียว ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ช่วยเล่าเรื่องแบบละเอียด ๆ ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมลูก


R. : ได้ครับ


R. : วันนี้ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามแผน


R. : มันผิดแผนตั้งแต่ไทโดนลากไปด้วยแล้ว


R. : แล้วก็มาผิดแผนซ้ำสองเพราะเฮียแกล้งพูดยั่วโมโหอีก


R. : มันพูดเหมือนสนใจไท เรียวก็เลยหึง แต่ก็เคลียร์จบไปด้วยดี


ไท : จบด้วยการโดนตบปาก


มิต : มียาทาไหม? ห้องป๊ามีนะ @R.


R. : ไม่เป็นไรป๊า ปากไม่แตก มันออมมืออยู่


namo : ขนาดออมมือนะ เสียงยังดังขนาดนั้น


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : 55555


ท้องฟ้าของที่รัก : หึงแรงน่าดู


ท้องฟ้าของที่รัก : ระวังตัวดี ๆ @R.


โน่เองค้าบ : เวรกรรมไง ทำมันไว้เยอะ ต่อไปนี้ก็ก้มหน้าชดใช้กรรมเถอะ


R. : เออ น้อมรับ


R. : เล่าต่อละนะ


R. : พอโดนมันตบปากเสร็จ เรื่องก็จบ ไม่มีใครต้องนองเลือด


R. : แล้วมันก็มีช็อตหนึ่งที่ได้จับมือกัน


R. : หลังจากกินข้าวเสร็จก็ไปขึ้นชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน


สินกรรมค้าบผม : มึงกลัวความสูงไม่ใช่เหรอ?


สินกรรมค้าบผม : ห้าวจัด ๆ เลยอะพ่อ ไม่เป็นลมตายก็บุญแล้ว


R. : ไอ้สัด


R. : เพราะมีเฮียอยู่ด้วยไง กูเลยไม่เป็นอะไร


R. : เฮียจับมือกูแล้วบอกว่า ถ้าเราอยู่ด้วยกัน มันจะไม่เป็นอะไร


R. : จังหวะนั้นนะ น้ำตาจะไหลเลยไอ้สัด


R. : รู้สึกว่ากูแม่งเป็นคนแอบรักที่โคตรมีบุญ


R. : โคตรอยากกอดมันเลย แต่ก็ยังทำไม่ได้


R. : แล้วก็พูดกับมันว่า กูว่าไทรักนะโมว่ะ


R. : แล้วมึงว่านะโมรักไทบ้างไหม?


R. : เฮียก็ตอบกลับมาว่า...


R. : กูว่ามึงก็ดูออกนะ ว่านะโมก็รักไท


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : ไอ้เรียว กูว่าไม่น่าใช่ว่ะ


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : มึงคิดไปเองแล้ว


ท้องฟ้าของที่รัก : มึงเห็นสายตามันตอนตอบไหม?


R. : กูไม่ได้คิดไปเอง ไอ้เหี้ยโก้


R. : เห็น กูถึงได้มั่นใจไง @ท้องฟ้าของที่รัก


ม้าพิมพ์ : ต่างคนต่างเลือกพูดแบบอ้อม ๆ เหมือนอยากรอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้


ม้าบัว : บัวก็คิดแบบนั้นนะคะ


ม้าบัว : แต่ถึงเฮียจะรู้ใจตัวเองแล้ว ม้าก็ยังอยากให้ทำตามแผนต่อไปก่อนนะ


ม้าบัว : เอาให้แน่ใจ 1,000,000% ไปเลย


มิต : สรุปง่าย ๆ ว่าเอาให้คนใดคนหนึ่งยอมสารภาพออกมาตรง ๆ เลย


ม้าบัว : ถูกค่ะ คุณมิต


R. : เรียวไง เรียวพร้อมสารภาพรักแล้ว


มิต : ท่านแม่ทัพ หยุดคลั่งรักสักประเดี๋ยว


มิต : ตอนแรกป๊าก็คิดว่าน่าจะพูดตรง ๆ ไปเลย


มิต : แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้วก็เหลือเวลาอีกตั้ง 2 วัน


มิต : ยังไงก็เอาให้ชัวร์กว่านี้ดีกว่า


R. : ป๊า นี่ก็ชัวร์จนไม่รู้จะชัวร์ยังไงแล้ว


มิต : ยัง ยังไม่หยุดคลั่งรักเขาอีก


มิต : เรียว ถ้าพ้น 2 วันนี้ไป


มิต : แล้วเฮียยังไม่พูดกับเราตรง ๆ


มิต : ถึงตอนนั้นเรียวก็พูดไปเลย ป๊าไม่ห้ามแล้ว


เรียวมองข้อความของผู้เป็นพ่อเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพรมนิ้วไปบนแป้นพิมพ์ แล้วกดส่งข้อความออกไป...


R. : ได้ เรียวจะทำตามแผนอีก 2 วัน


R. : แต่ใน 2 วันนี้ เรียวจะไม่พยายามทำให้เฮียหึงแล้ว


R. : แต่จะพยายามทำให้เฮียรู้ว่ารักมากแค่ไหน


ม้าพิมพ์ : อ้าว ถ้าทำแบบนั้นแล้ววันสุดท้ายที่ไปเที่ยวสวนสนุกกัน นะโมจะไปอยู่ส่วนไหนของแผนล่ะลูก?


R. : นะโมกับไทก็ไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันเลย


R. : เรียวคิดว่าเฮียจับโป๊ะนะโมกับไทได้แล้ว


namo : เพราะพี่ไทเลย พี่ไทคนเดียว


ไท : เพราะพี่คนเดียวที่ไหนคะ?


ไท : ตอนที่เราไปกินข้าวด้วยกัน หนูก็เป็นคนจับมือพี่ก่อน


namo : ก็พี่ไทงอนไม่เลิกอะ นะโมก็ต้องง้อด้วยวิธีนั้น


R. : แล้วเป็นยังไง?


ไท : ไม่มั่นใจว่าเฮียเห็นไหม ตอนก้มไปเก็บของที่ใต้โต๊ะ


R. : เห็นชัวร์


namo : T_____________T


namo : นะโมผิดไปแล้ว


R. : ไม่เป็นไรหรอก นะโมกับไทก็พยายามทำเต็มที่แล้ว


ไท : นาย เราขอโทษ


R. : ไม่เป็นไร เรื่องบางเรื่องที่คุณไม่ชอบ ผมก็พอเข้าใจได้


ม้าบัว : เฮ้อออ


ม้าบัว : พออ่านมาถึงตรงนี้แล้ว


ม้าบัว : เละยิ่งกว่าโจ๊กปั่นอีก


ไวพจน์ (พิมพ์ช้า) : มีลูกชายฉลาด ต้องภูมิใจ


ม้าบัว : หมดแล้ว แผนน่ะ เละหมดแล้ว


ม้าพิมพ์ : มันเริ่มเละมาตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะ


ม้าบัว : เราตั้ง 18 คน แต่สู้คนคนเดียวไม่ได้ แถมคนที่บัวตามไม่ทันยังเป็นลูกตัวเองอีก


ม้าบัว : บัวอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเลยค่ะ


ไวพจน์ (พิมพ์ช้า) : เฮียเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ เขาชอบทำอะไรเหนือความคาดหมายเหมือนม้าไง


ม้าบัว : ม้าก็ว่าแบบนั้น เห็นซื่อ ๆ แต่พอเครื่องติดขึ้นมาก็เล่นเอาคนอื่นปวดหัวไปหมด


มิต : ถ้าอย่างนั้นแผนอีก 2 วันก็เต็มที่เลยนะเรียว


มิต : ละเลงให้เต็มที่ในแบบของเรียวเลย


เรียวหัวเราะในลำคอ ก่อนพิมพ์ข้อความตอบกลับไป...


R. : รับทราบครับ


ม้าบัว : งั้นวันสุดท้ายที่ไปเที่ยวสวนสนุก ก็ถือว่าไปเที่ยวละกันนะเด็ก ๆ ไม่ต้องทำตามแผนอะไรแล้ว


ม้าบัว : ให้เรียวทำตามแผนของเขาคนเดียวพอ


namo : โอเคค้าบบ


ที่รักของท้องฟ้า : เย่! รักไม่ต้องคอยกลัวว่าจะโป๊ะแล้ว


ใกล้ใจของลูกหมา : เพราะพี่เฮียน่าจะจับได้แล้ว


ที่รักของท้องฟ้า : ใช่เลย ใกล้ 5555


ที่รักของท้องฟ้า : พวกเราก็แค่ไปเที่ยวพักผ่อนกันเฉย ๆ พอ


namo : พี่ใกล้ พี่รัก เราเข้าบ้านผีสิงกันดีไหมครับ?


เขายิ้มขณะอ่านข้อความของเด็ก ๆ ที่ดูตื่นเต้นกันไม่น้อยที่จะได้ไปเที่ยวสวนสนุก ทุกคนคงรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องแสดงละครตบตาเฮียอีกต่อไป ตอนนี้จึงเหลือแค่เขาคนเดียวที่ต้องทำตามแผนอยู่ เรียวคิดว่าแผนใหม่ในรูปแบบของ แม่ทัพผู้คลั่งรักไม่ได้ยากเกินความสามารถตัวเอง เพราะการ คลั่งรักเฮียเป็นเรื่องถนัดของเขาอยู่แล้ว


เรียวกดปิดแชตกลุ่มไลน์ ก่อนจะกดโทรหาใครบางคน และเหมือนทุกครั้งที่รอเพียงไม่นานอีกฝ่ายก็รับสายด้วยน้ำเสียงสดใส


[ฮัล...โหล~]


ทำไรอยู่?”


[กำลังจะนอนแล้ว]


โอเค งั้นแค่นี้แหละ


[เอ๊า! แล้วโทรมาทำไม?]


แค่อยากได้ยินเสียง


[บ้าบอว่ะ]


เรียวหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ย ไอ้คนน่ารัก ฝันดีครับ


[อือ ฝันดีครับ]

 



TBC


Talk


ใครที่รอความหวาน อีกไม่นานหรอกค่ะ เดี๋ยวได้หวานจนเป็นเบาหวานกันแน่ ๆ 

ตอนหน้าจะมาลงให้วันศุกร์นะคะ ขอโทษที่ให้รอหลายวันนะคะ 

พอดีตังค์ติดเคลียร์โปรเจกต์นิดหน่อยค่ะ

แล้วก็เรื่องของ นะโมกับไท มีต่อแน่ ๆ ค่ะ

เป็นจักรวาลแยกของนะโมเลย คือมีเรื่องของพี่ชายนะโม แล้วก็เพื่อนพี่ชายของนะโมค่ะ

แต่ขอตังค์แต่งเรื่อง #ไม่ได้ชื่อโบ้ จบก่อนนะคะ เดี๋ยวมาต่อให้ค่ะๆ


ขอบคุณที่คอยแนะนำนิยายเรื่องนี้ให้เสมอเลยนะคะ


ฝากคอมเมนต์และเล่น #รักแท้ของผมคือคุณ เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า


ป.ล. ตังค์คาดว่าอีก 8-9 ตอนก็จะจบแล้วค่ะ ไม่อยากให้จบเลยง่ะ ;____;


รักเสมอ


Twitter : @SP251566


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.405K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,423 ความคิดเห็น

  1. #2256 pp_punpop (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 02:36
    ฮือออออ จะคลั่งเกินไปละน๊าาาาาาาา คนอ่านอิจฉา
    #2,256
    0
  2. #2223 Pokky_bow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 02:45

    บ้าาาาบออออออ...งุ้ยๆๆๆๆ
    #2,223
    0
  3. #2178 bunnyt248 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 20:42
    โอ๊ยยยย
    อีน้ำแดงนี่เกินไปแล้ว
    มีคนคลั่งรัก1อัตรา
    #2,178
    0
  4. #1837 Maple_MeU (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:38
    น่ารักอ่าาา
    #1,837
    0
  5. #1722 LaLaPiN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:06
    พร้อมเก็บตังซื้อเล่มแล้วจ้า เขินไม่ไหวแล้วจ้า อยากเป็นอีน้ำแดงเลยจ้า
    #1,722
    0
  6. #1676 ;เเมเนอร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 03:26
    อยู่ดีๆ พี่เฮียก็ชนะ เอ็นดูพี่เรียว ต้าวคนคลั่งร้ากกกก
    #1,676
    0
  7. #1623 KeyTeen Labkop (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 23:57
    ไม่ว่าจะกี่เรื่องของคุณตังค์เราก็ติดงอมแงม เขียนดีมาก ชอบ
    #1,623
    0
  8. #1622 071727 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 05:33
    น่ารักจังเลย พี่เฮีย ของเรารู้ใจตัวเองแล้วสินะ หึง ได้รุนแรงมากเลยจ้ะ
    #1,622
    0
  9. #1621 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 00:28
    ท่านแม่ทัพคลั่งรักไม่ไหวแล้วนะ5555
    #1,621
    0
  10. #1619 tarun_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 19:42
    โดนตบปาก55555
    #1,619
    0
  11. #1615 ilee2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 18:14
    หวานรอเลยนะ 5555
    #1,615
    0
  12. #1614 Way-down-we-go (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 12:16
    เกินไปปปเกินไปมากกก เขารักกันเกินไปมากกก
    #1,614
    0
  13. #1613 markbam555 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 11:01
    พ่อคนคลั้งรักกกก
    #1,613
    0
  14. #1607 seem'these (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 07:47
    โว้ยยยยเรียวนายมันคลั่งรักไม่ไหว;---;
    #1,607
    0
  15. #1589 JKCGV (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 23:26
    แม่ทัพโคตรคลั่งรักเลย อีน้ำแดงก็ฉลาดเป็นกรดเลย เยี่ยมยอด แล้วพี่เรียวขะหนีไปไหนได้ อิอิ
    #1,589
    0
  16. #1586 KSnoey (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:57
    รักกันขนาดนี้ แต่งกันเลย!!!! แต่งงานกันไปเลย!!!!
    #1,586
    0
  17. #1585 25440621 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:39
    บ้าจริง นี่เราหุบยิ้มไม่ได้
    #1,585
    0
  18. #1580 thecloud_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 21:10
    ท่านแม่ทัพคลั่งรักเกินไปแล้วววส
    #1,580
    0
  19. #1576 cchenjj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 18:45
    น้องน้ำแดงอ่ะพอเปลี่ยนโหมดแล้วทำเอาท่านแม่ทัพหงอเลยนะ รอเขาพูดความในใจกันไม่ไหวแล้ววววส
    #1,576
    0
  20. #1564 namtan-25 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 09:28
    ท่านเเม่ทัพคลั่งรักไม่ไหวเเล้ววววว
    #1,564
    0
  21. #1561 mooyong_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 00:32
    คลั่งรักไม่ไหวแล้ววว
    #1,561
    0
  22. #1560 jarbkonshobnok (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 00:02
    น่ารักมากเลยโว้ยยยยยย ใจเจ่บ
    #1,560
    0
  23. #1557 Busno007 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 22:12
    คลั่งรักมากอ่ะนาย
    #1,557
    0
  24. #1556 P17121994 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 21:13
    บอกให้เขาฝันดี พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาเจอกันเร็วๆ 🤭🤭
    #1,556
    0
  25. #1555 Capucinno (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 21:07
    น่ารักที่สุดดดดด หยุดยิ้มไม่ได้เลย
    #1,555
    0