End - [Pre-Order 18 เมษา - 15 มิถุนา 64] Real Love #รักแท้ของผมคือคุณ [YAOI]

ตอนที่ 13 : Chapter 12 [ครบแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 919 ครั้ง
    17 ม.ค. 64



Chapter 12


ณ ร้านอาหารที่ Here Sport Club


เด็กหนุ่มที่ดูแล้วน่าจะมีอายุราว ๆ ยี่สิบปีกำลังเดินมุ่งตรงไปเก็บแก้วที่โต๊ะกลม หลังจากลูกค้าเพิ่งลุกออกไป หากคนไม่รู้จักเห็นตี๋ทำงานที่ร้านอาหารงก ๆ แบบนี้ พวกเขาก็คงคิดว่าไอ้ตี๋คนนี้เป็นพนักงานในร้านแน่ ๆ แต่ความจริงเขาเป็นถึงลูกชายคนเล็กของเจ้าของสปอร์ตคลับเชียวนะ


แต่แล้วยังไง...เพราะพ่อของเขาพูดเสมอว่า อย่าแบ่งแยกว่าเราคือเจ้าของกิจการแล้วพวกเขาเป็นแค่พนักงาน เพราะถ้าเราไม่มีพวกเขาช่วย กิจการของเราก็ไม่ได้เติบโตมาขนาดนี้ พวกเขาทำงานหนักแค่ไหน เจ้าของอย่างเราต้องยิ่งทำงานหนักกว่า และป๊าก็อยากให้ลูก ๆ จำไว้ว่าไม่ว่าจะทำอาชีพอะไร พวกเราก็คือคนเท่ากันหมด


เพราะเหตุผลนี้ที่ทำให้ตี๋ก้มหน้าทำงานโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ เขายกถาดสีขาวที่วางแก้วเปล่าสองใบขึ้นมาหลังจากเช็ดโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินเอาถาดไปเก็บในครัว แล้วตี๋ก็เห็นพนักงานสาวคนหนึ่งรีบวิ่งมาหา


คุณตี๋ ให้พี่ช่วยนะคะ


ไม่เป็นไรครับพี่


เมื่อกี้พี่ไปเข้าห้องน้ำมา ก็เลยไม่ทันเห็นว่าลูกค้าโต๊ะนี้เช็กบิลกลับไปแล้วน่ะค่ะ


ตี๋รู้ว่าเธอกลัวโดนตำหนิ เขาจึงเอ่ยเพื่อให้เธอสบายใจ พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ปกติเวลาตี๋ไม่มีเรียน ตี๋ก็ต้องมาทำงานที่ร้านอยู่แล้ว


...


ช่วย ๆ กันครับ


พนักงานสาวที่มีอายุมากกว่าเขาพอสมควรเผยรอยยิ้ม ก่อนเอ่ย ขอบคุณนะคะคุณตี๋


ตี๋ส่งยิ้มกลับไปให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินถือถาดแก้วน้ำออกมาจากบริเวณนั้น แต่ทว่าพี่ชายของเขาที่นั่งขมวดคิ้วคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ทำให้ก้าวเท้าช้าลง ตี๋จ้องมองพี่ที่นั่งอยู่ตรงบริเวณเคาน์เตอร์เก็บเงิน


คุณเฮียเป็นแบบนี้ตั้งแต่คุณบัวออกไปแล้วค่ะ


ประโยคคำพูดของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเรียกความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี ตี๋ชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองพนักงานสาวที่เดินมาหยุดยืนขนาบข้าง ก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา


นายปวีร์เป็นแบบนี้ตั้งแต่ม้าออกไปข้างนอกเลยเหรอครับ?”


ใช่ค่ะ นั่งคิ้วขมวดเป็นโบมาได้สักพักแล้วค่ะ


พี่ครับ...งั้นตี๋คงต้องฝากพี่เอาถาดไปเก็บให้หน่อยแล้วครับ


...


เดี๋ยวตี๋ต้องขอตัวไปเช็กอาการนายปวีร์ตัวดีก่อน


ได้เลยค่ะ


เขายื่นถาดกลมให้พนักงานสาว ก่อนจะสาวเท้าเดินมาหยุดยืนที่หน้าเคาน์เตอร์ แต่พี่ชายตัวดีที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไรก็ยังไม่รู้สึกตัว เจ้าตัวเอาแต่ขมวดคิ้วพลางทอดสายตามองออกไปนอกร้าน


และระหว่างที่ตี๋มองพี่ชาย เขาก็นึกย้อนถึงแผนการที่ผู้เป็นแม่เล่าให้ฟังว่า วันนี้พี่เรียวจะต้องไม่เจอกับนายปวีร์หนึ่งวัน เพราะต้องแกล้งไปรับนะโมที่สนามบิน แล้วพรุ่งนี้พี่เรียวถึงมาหานายปวีร์ ก่อนจะพานายปวีร์กับนะโมไปกินข้าวด้วยกัน


แผนมันก็ยังดำเนินไปไม่ถึงตอนที่พี่ชายของเขาต้องเจอกับศัตรูหัวใจเลย แล้วทำไมเจ้าตัวถึงได้ดูคิดหนักตั้งแต่วันนี้นะ คนตรงหน้าที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนจ้องมองอยู่ทำให้ตี๋ต้องกระแอมกระไอเรียกสติ


อะแฮ่ม!”


...


อะแฮ่ม!!”


ตีนติดคอเหรอไอ้ตี๋?” พี่ชายเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหันมามองเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์


ตี๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเอ่ย ปากดีแบบนี้ คงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสินะ


เป็นห่วง?”


...


กูได้ยินไม่ผิดใช่ไหมตี๋?”


โหยหาคำว่าเป็นห่วงอะไรขนาดนั้นอะ


ก็เพราะน้องอย่างมึงไม่เคยพูดแบบนี้กับกูเลยไง


อะไรวะ?...อยู่ดี ๆ ก็ลากเข้าดราม่าเฉย


...


ไม่เป็นไรก็ดีละ ไปทำงานต่อดีกว่า เดี๋ยวม้ากลับมาแล้วเห็นร้านไม่เรียบร้อยจะโดนบ่นเอา


เดี๋ยว ไอ้ตี๋!”


คนโดนเรียกรั้งหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันไปสบตากับพี่ชาย ตี๋...ป๊าตั้งชื่อให้ว่าตี๋ ไม่ใช่ไอ้ตี๋โว้ย


เออ ๆ นั่นแหละนายปวีร์ที่โคตรกวนบาทาพูดปนหัวเราะ ก่อนเอ่ยต่อ ...กูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”


คำถามละสองแสน โอนเข้าบัญชีมาเลย


งั้นไปเลย...เชิญเดินไปสู่ประตูนรกของมึงเลย


ตี๋หัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ย เออ...ถามมา


พี่ชายนั่งเงียบไปชั่วครู่เมื่อเขาเปิดโอกาสให้ถามได้ เจ้าตัวดูลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกมา...


ถ้านาย A ชมนาย B ว่าน่ารักที่สุด แต่ชมนาย C แค่ว่าน่ารักดี


...


มึงว่ามันจะมีสิทธิ์ไหมวะที่วันหนึ่งนาย A จะมองนาย C น่ารักกว่านาย B?”


ขอประมวลผลเป็นความจริงแป๊บ...


พี่เรียวเนี่ย ชมนายปวีร์ว่า น่ารักที่สุดแล้วก็ชมนะโมว่า น่ารักดี


แล้วพี่ของเขาก็กลัวว่าวันหนึ่งพี่เรียวจะมองว่านะโมน่ารักกว่าตัวเอง


โธ่ถัง! พี่กู


เริ่มหวงเพื่อนแล้วสินะ


ตี๋ทำหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ย มันก็มีสิทธิ์นะ ถ้าไอ้คนที่น่ารักที่สุดมันอยู่นิ่ง ๆ ไม่ยอมทำคะแนนเพิ่มอะ


...


ถ้ายังปล่อยให้คนที่ก็แค่น่ารักดีทำคะแนนต่อไป สักวันนาย A ก็อาจจะเปลี่ยนมุมมองใหม่


เหรอวะ?”


ก็...คงอย่างนั้นแหละ


เฮียขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัด ไม่ได้การแล้ว!”


...


ไอ้ตี๋!”


แค่ตี๋โว้ยย...


กูฝากร้านด้วยนะ


เฮ้ย! อะไรอะ?! ม้าก็ยังไม่กลับมาเลย แล้วเฮียจะไปไหน?”


กูจะไปทำคะแนน...พี่ชายพูดขึ้น แล้วก็เดินออกมาจากเคาน์เตอร์ เจ้าตัวยื่นมือข้างหนึ่งมาตบไหล่เขาเบา ๆ...ฝากร้านด้วยนะ ไอ้น้องรัก


ฮะ เฮ้ย! ไม่ได้ดิ...นะ นายปวีร์ตี๋เอ่ยเรียกพี่ชายอย่างกระอึกกระอัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วก็คิดว่า...


แม่งเอ๊ย!


ไม่น่าให้คำปรึกษาเลย


ไอ้พี่ห่า! โยนภาระให้กูตลอด


ตี๋คิดแบบนั้นจริง ๆ แต่พอมองแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินหายไปจากหน้าร้านก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว...


ทำคะแนนให้ได้เยอะ ๆ ล่ะนายปวีร์


...


อย่าให้น้องต้องเหนื่อยเปล่า...ตี๋พูดกับตัวเองคนเดียว ก่อนจะเดินไปนั่งที่ตำแหน่งเดิมของพี่ชาย สู้โว้ย!”


ในระหว่างที่ไวพจน์กำลังเดินกลับไปที่ร้านอาหาร หลังจากไปตรวจดูความเรียบร้อยที่สนามฟุตบอลหญ้าเทียมมาสักพัก เขาก็เห็นลูกชายคนกลางกำลังเดินดุ่ม ๆ มา ไวพจน์เดาว่าเจ้าตัวคงจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เขายกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อทักทายอีกฝ่าย แล้วเฮียก็ยกมือขึ้นโบกทักทายกลับมา


จะไปไหนลูก?”


เขาเอ่ยถามลูกชายขณะที่เรากำลังเดินสวนกันไปด้วยความรวดเร็ว ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่ไวพจน์ก็ยังเอ่ยถามออกไป...


ก็ตามประสาพ่อลูกแหละเนอะ


ขอให้ได้ถาม ขอให้ได้คุย


ไปสนามบินครับ


เออ...ไปเถอะ


คนเป็นพ่อเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ยังสาวเท้าเดินเร็ว ๆ เหมือนเดิม ทว่าพอเดินไปอีกไม่กี่ก้าว ไวพจน์ก็รีบชะงักฝีเท้าคล้ายเพิ่งได้สติ ก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจแล้วหมุนตัวหันไปมองลูกชาย ครั้นจะเรียกรั้งเจ้าตัวไว้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะเขาเห็นเฮียเพิ่งเดินเลี้ยวไปทางประตูทางออก


ตะ ตายห่าแล้ว เมื่อกี้เฮียบอกว่าไปสนามบินใช่ไหม?”


ไวพจน์เริ่มลุกลี้ลุกลน ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงพลางกดโทรหาภรรยา ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินไปที่ร้านอาหาร เพื่อถามลูกชายคนเล็กให้แน่ใจว่าเฮียไปไหน


[ฮัลโหล]


ม้า อยู่ไหนแล้ว?”


[ออกมาจากตลาดแล้ว รถติดมากเลยป๊าเอ้ออ หลินซื้อส้มโอมาฝากป๊าด้วยนะ แล้วเม้งก็ซื้อปลาอินทรีมาเผื่อป๊าด้วย]


ม้า ช่างส้มโอกับปลาอินทรีก่อน ตอนนี้เฮียกำลังไปสนามบินแล้ว


[อะไรนะป๊า?...สัญญาณไม่ดีเลย]


โธ่...เกร็งเยี่ยวจะราดแล้วเนี่ย สัญญาณมาหายอะไรตอนนี้


ไวพจน์ใช้มือข้างที่ว่างอยู่ผลักประตูกระจกเปิดเข้าไปในร้านอาหาร เขาหันไปมองลูกชายคนเล็กที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน


ไอ้หนู...พี่เฮียไปไหน?”


สนามบิน ป๊า...นายปวีร์กำลังไปสนามบิน


แล้วทำไมตี๋ไม่โทรบอกป๊า?”


เอ่อ...หนูไม่ทันคิดน่ะป๊า


ไวพจน์ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดัง แปะก่อนเอ่ยกับปลายสายอีกครั้ง...


ม้า...ได้ยินป๊าชัดหรือยัง?”


[จ้ะ ๆ ได้ยินชัดแล้วจ้ะ]


เฮียกำลังไปสนามบิน


[อะไรนะ?!]


อะไรเนี่ยม้า ได้ยินไม่ชัดอีกแล้วเหรอ?”


[ไม่ ๆ ครั้งนี้ได้ยินชัดแล้ว...แต่ม้าแค่ตกใจ]


ถ้าตามแผนก็คือ เมื่อวานเรียวต้องบอกว่าจะไปรับนะโมที่สนามบินใช่ไหม?...แล้ววันนี้ลูกเราก็ต้องเข้าใจว่าเรียวต้องไปรับนะโมที่สนามบินจริง ๆ


[ทั้งที่ความจริงไม่มีใครไปสนามบินเลย]


ไวพจน์กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนเอ่ย ใช่


[ป๊า...วางสายเดี๋ยวนี้ แล้วไปไลน์บอกทุกคนในกลุ่ม]


โอเค ๆ


ไวพจน์รีบวางสายจากภรรยา ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันไลน์อย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพราะไม่ได้ใช้มันบ่อยนัก คนอายุเข้าเลขห้าอย่างเขาส่วนมากจะชอบโทรคุยมากกว่า แต่เป็นเพราะผู้ร่วมขบวนการนั้นมีเยอะจนเกินไป การจะโทรประชุมสายเยอะ ๆ ก็คงไม่สะดวก ดังนั้นการสื่อสารผ่านทางไลน์จึงสะดวกที่สุดแล้ว


คนเป็นพ่อใช้ทั้งสองมือจับโทรศัพท์ไว้ แล้วถือห่างจากตัวพอสมควร เพราะไวพจน์สายตายาว เขาต่อว่าตัวเองในใจที่ลืมพกแว่นสายตามาด้วย ก่อนจะพยายามพิมพ์ข้อความว่า แจ้งข่าว...ตอนนี้เฮียกำลังไปสนามบินแล้วแต่ยังไม่ทันจะกดส่งไป ข้อความของใครบางคนก็เด้งขึ้นมาก่อน


R. : เมื่อกี้เฮียโทรมาถามเรียวว่าอยู่ไหน?


R. : เรียวก็เลยตอบไปตามแผนว่ากำลังไปสนามบิน


R. : เฮียเลยบอกว่ากำลังนั่งแท็กซี่ไปสนามบินแล้ว


R. : เฮียอยากไปรับนะโมเป็นเพื่อน เพราะกลัวเรียวจะรู้สึกอึดอัด ถ้าต้องอยู่กับคนที่ไม่สนิทแค่สองคน


namo : ตามแผนคือเราไม่ต้องไปสนามบินจริง ๆ ไม่ใช่เหรอครับ?


ม้าบัว : ใช่จ้ะ


ม้าบัว : แต่ม้าว่าพวกเรางานเข้าแล้ว


ใกล้ใจของลูกหมา : ใกล้ว่าพี่เรียวกับนะโมน่าจะต้องไปสนามบินจริง ๆ แล้วแหละครับ


มิต : ป๊าก็คิดแบบใกล้นะเรียว


มิต : เพราะถ้าเรียวกับนะโมไม่ไป เฮียก็จะจับได้ทันทีว่าเป็นเรื่องโกหก


ม้าพิมพ์ : นี่มันผิดจากที่เราคิดกันไว้ใช่ไหมคะคุณบัว?


ม้าบัว : ใช่ค่ะคุณพิมพ์


ม้าบัว : ความจริงที่เราคิดกันไว้คือเฮียจะต้องไม่เจอกับเรียว 1 วัน แล้วค่อยมาเจอกันพรุ่งนี้


ม้าบัว : แต่ไม่รู้เจ้าลูกชายคิดอะไรถึงรีบแจ้นไปสนามบินขนาดนั้น


ป๊า


ไวพจน์ที่กำลังเพ่งสายตาอ่านข้อความในไลน์ที่ทุกคนพร้อมใจส่งกันมารัว ๆ หันไปมองคนข้างกาย ตี๋ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม...


ตี๋รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่เฮียรีบไปสนามบิน ตี๋ขอส่งไลน์ไปบอกทุกคนนะ


ได้สิ ตี๋อยู่ในกลุ่มแล้วใช่ไหม?”


ครับ


งั้นก็รีบบอกทุกคนเลย เดี๋ยวป๊าจะรออ่านในนี้ด้วย มันก็เพลิน ๆ ดี พิมพ์ไม่ทันเขากันหรอก อาศัยอ่านเอา


ไวพจน์พูดแบบนั้น ก่อนจะหันกลับมาจดจ่อกับหน้าจอโทรศัพท์ต่อ แล้วข้อความของลูกชายคนเล็กก็ปรากฏขึ้น...


t. : ตี๋รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เฮียรีบไปสนามบินครับ


ม้าบัว : เพราะอะไรตี๋?


t. : ก่อนที่เฮียจะออกไป เฮียมาถามตี๋ว่า ถ้านาย A ชมนาย B ว่าน่ารักที่สุด แต่ชมนาย C แค่ว่าน่ารักดี


t. : แล้วมันจะมีสิทธิ์ไหมที่วันหนึ่งนาย A จะมองนาย C น่ารักกว่านาย B


R. : โคตรน่ารัก


สินกรรมค้าบผม : ใช่เวลามาอวยเขาไหมอะพ่อ @R.


ท้องฟ้าของที่รัก : มึงชมมันว่าน่ารักเหรอ? @R.


R. : เออ ก็มันเป็นไอ้คนน่ารัก กูก็ต้องชมว่ามันน่ารักดิ


LookPeach : ไม่ ๆ เรียว มึงเล่าเรื่องทั้งหมดสิ ไม่ใช่ยกมาแค่ประโยคที่อวยอีน้ำแดงอะ


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : กิ้ว ๆ


โน่เองค้าบ : เหี้ยโก้ อย่าเพิ่งเล่น ตอนนี้นาทีระทึกอยู่


R. : เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง รอก่อน


R. : ม้าครับ งั้นเรียวกับนะโมคงต้องไปสนามบินนะครับ


ม้าบัว : โอเคจ้ะ


namo : เจอกันที่สนามบินนะพี่เรียว เดี๋ยวนะโมให้พี่ไทไปส่ง


R. : โอเคครับ


ไท : นะโม หนูอย่าลืมเอากระเป๋าเดินทางติดตัวไปด้วยนะ มันจะได้เนียน ๆ หน่อย


namo : แค่กระเป๋าเป้ไม่พอเหรอ?


ไท : เป้ก็ได้อยู่ แต่เรามาอยู่กรุงเทพตั้ง 5 วันนะ เอากระเป๋าเดินทางไปด้วยแหละ


namo : รับทราบครับ


R. : แล้วเจอกัน @ไท @นะโม


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน: เล่าได้ยังพ่อ?


R. : เออ


R. : เมื่อวานกูไปหาเฮียมาตามแผนแหละ


R. : เพราะต้องไปบอกมันว่าจะไปรับนะโมที่สนามบิน


R. : เฮียก็เข้าใจแล้ว ตอนแรกก็ดูเล่น ๆ ไม่ได้คิดมาก


R. : แต่อยู่ดี ๆ ก็ถามว่านะโมน่ารักไหม


โน่เองค้าบ : ขอเดาว่ามึงหึงที่ไอ้เฮียถามแบบนั้น


R. : เออ หึงจริง


ลูกหมาของใกล้ใจ : สรุปแผนนี้จะทำให้ใครหึงใครกันแน่ 5555


ที่รักของท้องฟ้า : 555


R. : กูก็เลยตอบไปว่าก็น่ารักดี ก็ตามความจริงแหละ


R. : คราวนี้มันก็เหมือนนอยด์ ๆ แล้วก็ถามว่าระหว่างมันกับนะโม ใครน่ารักกว่ากัน


R. : กูก็เลยตอบว่ามันน่ารักกว่า


R. : อันนี้กูก็ตอบตามความจริง


โกโก้ที่เป็นคน ไม่ใช่หมาของข้างบ้าน : ฮิ้ว~ ไม่แผ่วเลยพ่อ


ไวพจน์ที่แอบอ่านข้อความอยู่เงียบ ๆ อดอมยิ้มไม่ได้กับข้อความตรงหน้า ก่อนจะกดสติกเกอร์ที่มีภาษาอังกฤษว่า ‘Very Good’ ส่งไป เพื่อชมว่าที่แฟนของลูกชาย ก่อนจะอ่านข้อความใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น...


ม้าบัว : เรียว เพราะทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด


ม้าบัว : ม้าว่าเรียวกับนะโมก็ไหล ๆ ไปก่อนนะลูก


ม้าบัว : กลับมาแล้วค่อยว่ากัน


R. : โอเคครับม้า


R. : งั้นเรียวขอตัวไปสนามบินก่อนนะครับ


ม้าบัว : จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะลูก


ม้าพิมพ์ : ขับรถดี ๆ นะเรียว


R. : ครับม้า


#รักแท้ของผมคือคุณ


อยู่ไหนแล้ว?’


ใกล้ถึงสนามบินแล้ว รถติดมาก


บอกให้แท็กซี่มาจอดตรงอาคารสองเลยนะ เดี๋ยวกูยืนรอรับตรงนั้น


โอเค ๆ


บทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนสนิทที่เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ววนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เมื่อรถแท็กซี่เคลื่อนเข้าไปภายในสนามบิน เฮียที่นั่งอยู่เบาะข้างหลังชะเง้อคอมองทางข้างหน้า ก่อนเอ่ยกับคุณลุงคนขับรถ


ลุงจ๊ะ เดี๋ยวจอดหน้าอาคารสองเลยนะจ๊ะ


ได้จ้ะ


เขาส่งยิ้มให้คุณลุง แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นก็ตาม ก่อนที่คุณลุงจะเอื้อมมือไปกดเปิดวิทยุ แล้วทำนองของเพลงเก่าเพลงหนึ่งก็ดังขึ้น ซึ่งเขาเคยฟังเพลงนี้มาก่อน และชอบมันพอสมควร


มีใครบางคนให้คำนิยาม ว่ารักคือความทุกข์ แตกต่างกับฉันที่มองว่ารัก คือความสุข อาจจะเหนื่อยบางครั้ง อาจจะเจ็บบางที แต่ก็ยิ้มได้เรื่อยมา อาจจะต้องผิดหวัง ก็ไม่เป็นไร


รถแท็กซี่คันที่เขานั่งก็เคลื่อนไปจอดเทียบหน้าอาคารสองที่เรานัดกันไว้


อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ และมีความหมายมากมายจริง ๆ


ความพยายามที่ทำเพื่อเธอ จะขอทำต่อไป แค่มีรอยยิ้มของเธอส่งมา ก็ชื่นใจ หากในวันพรุ่งนี้เธอจะตอบตกลง ก็คงจะคุ้มค่ามากมาย แต่ถ้าต้องผิดหวังก็ไม่เสียใจ


และเฮียที่มองออกไปนอกกระจกรถก็เห็น เรียวกำลังเดินมาหา


พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่มักจะทำให้ใครหลาย ๆ คน ตกหลุมรักได้ง่าย ๆ


อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ และมีความหมายมากมายจริง ๆ


เป็นตอนนี้ที่เพื่อนสนิทเปิดประตูรถให้เขา เฮียยื่นเงินจำนวนหนึ่งที่มากกว่าค่าโดยสารให้คุณลุง ก่อนเอ่ยเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้ฟังเพลงเพราะ ๆ ต่อแล้ว


ขอบคุณสำหรับเพลงเพราะ ๆ นะจ๊ะลุง


ยินดีเลยไอ้หนู


เฮียส่งยิ้มให้คุณลุงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลงมาจากรถ แล้วเมื่อเพื่อนสนิทปิดประตูรถสนิทแล้ว รถแท็กซี่คันสีชมพูก็เคลื่อนออกไปจากหน้าอาคารสอง


แขกมึงมาถึงหรือยัง?”


ยังเลย


แต่กูมาถึงก่อนแล้วนะ


เขาสบสายตากับเพื่อนสนิท คนตัวสูงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำพูดของเขา พอเฮียเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า เขาก็คิดขึ้นมาว่า ตอนแรกกูก็ไม่เข้าใจหรอกว่า...ทำไมถึงต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้เป็นคนน่ารักของมึงขนาดนี้ แต่ตอนนี้กูเริ่มเข้าใจแล้ว...คงเป็นเพราะมึงคือพระอาทิตย์ดวงเดียวในโลกของกูละมั้ง


มาถึงอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว


...


เราไปรอนะโมกันข้างในเถอะ


แขกมึงชื่อนะโมเหรอ?”


อือ ชื่อนะโม เป็นรุ่นน้องเรา


อ๋อ โอเค


หลังจากเอ่ยตอบไปแล้ว เฮียก็เดินตามคนตัวสูงเข้าไปในอาคารผู้โดยสารขาออก เราสองคนเดินมาหยุดยืนรอแขกคนสำคัญของเพื่อนสนิทในบริเวณที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่านมากนัก


เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนข้างกายที่ตอนนี้กำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่ สิ่งที่เฮียเพิ่งคุยกับน้องชายไปเมื่อสักพักใหญ่ ๆ ทำให้เขาไม่สามารถยอมได้เลย เขาไม่อยากกลายเป็นคนน่ารักน้อยกว่า เด็กคนนั้น


เฮียรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำเหมือนคนที่โหยหาการยอมรับจากคนอื่น แต่นั่นไม่ใช่หรอก...เขาไม่ได้ต้องการการยอมรับจากทุกคนบนโลก แต่เขาแค่อยากให้ตัวเอง เป็นคนน่ารักในสายตาของเพื่อนสนิทต่อไปเรื่อย ๆ


ไม่อยากให้สิ่งที่มันยอมรับไปแล้วเปลี่ยนแปลงไป...


นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เฮียต้องพาตัวเองมายืนอยู่ข้าง ๆ เรียวแบบนี้ เพื่อนสนิทเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะหันมามองเขา


มองไร? ไอ้คนน่ารัก


มะ มึงว่าอะไรนะ?”


ถามว่ามองอะไร?”


ไม่ใช่ดิ...คำหลังอะ มึงพูดว่าอะไร?”


ไอ้คนน่ารัก


ชนะ!


กูชนะเด็กนะโมเห็น ๆ


ไม่มีทางแพ้หรอก!


เฮียที่พยายามกลั้นยิ้มอย่างหนักหันหน้าไปอีกทาง แล้วพอแน่ใจว่าเรียวไม่เห็นใบหน้าของเขาแล้ว เฮียถึงอนุญาตให้ตัวเองยิ้มได้ ก่อนจะขยับปากพูดโดยไม่ออกเสียงว่า บ้าบอ...บ้าบอฉิบหาย


เดี๋ยวนี้ทำไมไอ้เรียวถึงพูดจาน่ารักเฮีย ๆ แบบนี้วะ?


ถึงแม้เขาจะใจดีที่อนุญาตให้ตัวเองยิ้มได้ แต่เฮียก็ไม่ได้อนุญาตให้หัวใจเต้นเร็วแรงขนาดนี้ เขาสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะกระแอมกระไอออกมา...


กินน้ำไหม?...เดี๋ยวกูไปซื้อให้


ไม่เป็นไร กูโอเคดี


เรียวอมยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้าตอบรับ ...


คนตัวสูงน้อยกว่าอย่างเขาเงยหน้าขึ้นมองข้างบน มันไม่มีภาพวาดสวยงามตระการตาเหมือนในโบสถ์หรอก แต่เขาก็มองโครงสร้างเหล็กของอาคารอยู่แบบนั้น เผื่อว่าการมองบางสิ่งบางอย่างไปเพลิน ๆ จะทำให้อาการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเบาลงได้


แต่จะว่าไป...


ไอ้อาการที่เกิดขึ้นพวกนี้


มันก็เหมือนตอนที่กำลังมีความรักใหม่ ๆ เลย...


ถ้าคนข้างกายไม่ใช่เพื่อนสนิทอย่าง เรียว


ก็คงทำใจยอมรับได้ง่ายขึ้นว่า มันคือการตกหลุมรัก


เฮียลอบถอนหายใจให้กับความรู้สึกที่ชัดเจน แต่ก็สร้างความสับสนและลังเลใจให้เขา เรื่องของหัวใจ...บางทีมันก็อธิบายพร้อมทั้งหาคำตอบได้ยาก และแน่นอนว่า...ไม่จำเป็นหรอกที่จะต้องรีบตัดสินใจหรือหาคำตอบให้ได้โดยเร็ว


สุดท้ายแล้วเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป การกระทำ ความรู้สึก และหัวใจที่คอยบอกบางอย่างกับเราอยู่ตลอดจะมอบคำตอบที่แท้จริงให้เราเอง แต่ในตอนนี้ที่รู้ว่าเริ่มรู้สึก...ก็คงต้องปล่อยให้ตัวเองได้ทำตามเสียงของหัวใจก่อน


และเสียงของหัวใจก็บอกว่า...


นะโมมาแล้ว


คนไหนวะ?”


คนที่ใส่เสื้อสีฟ้าอะ


มึงแพ้เด็กคนนี้ไม่ได้นะเฮีย


กูเห็นแล้ว


โอเค ล็อกเป้า!


เฮียมองเด็กหนุ่มที่ตัวสูงไล่ ๆ กับเขาเดินมาทางเราสองคน ดู ๆ แล้วอีกฝ่ายก็มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูอย่างที่เรียวชมจริง ๆ เมื่อเจ้าของชื่อ นะโมก้าวเท้ามาหยุดยืนตรงหน้า คนที่กระหืดกระหอบคล้ายไปวิ่งร้อยเมตรมาก็ยกมือไหว้สวัสดีเราสองคน


สวัสดีครับ พี่เรียว พี่เฮีย


น้องรู้จักกูด้วยเหรอ?” เฮียหันไปถามเพื่อนสนิท


เมื่อกี้กูไลน์ไปบอกน้องว่าเพื่อนจะมารับด้วย ชื่อเฮีย


อ๋ออ แอบแนะนำไปก่อนแล้ว


งั้นก็ไม่ต้องแนะนำกันให้รู้จักแล้วนะ เพราะน่าจะรู้จักกันแล้ว


เฮ้ย ไม่ได้ดิ งั้นเดี๋ยวกูแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการอีกรอบก็แล้วกัน...เฮียเอ่ย ก่อนจะหันกลับไปมองนะโม ...พี่เฮียเองนะ เป็นเพื่อนที่โคตรสนิทของพี่เรียว


อะ อ๋อ ครับ


สนิทอย่างเดียวไม่ได้ด้วยนะ ต้องโคตรสนิทเลยเรียวพูดปนหัวเราะ


มันแน่นอนอยู่แล้ว


คนข้างกายหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ย งั้นเราไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยถือ...


ไม่ต้อง ไอ้เรียว...มึงเดินนำไปที่รถเถอะ เดี๋ยวกูช่วยน้องนะโมเอง


แต่...


เหอะน่า...เฮียพูดพลางยกมือขึ้นปัดเบา ๆ เป็นเชิงไล่


อะ เออ


เรียวตอบด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำเราสองคนไป เฮียหลุบตาลงมองกระเป๋าเดินทางใบเล็กของนะโม ก่อนจะก้มลงไปจับหูหิ้วของกระเป๋าเดินทางสีเงิน ในจังหวะที่เขากำลังจะยกขึ้น นะโมที่สะพายกระเป๋าเป้สีดำอยู่ที่หลังอีกใบก็ก้มลงมาจับมือข้างนั้นของเขาไว้


พี่เฮียครับ นะโมเกรงใจ เดี๋ยวนะโมถือไปเองดีกว่า


นะโม เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเกรงใจ


นะโม...


เชื่อพี่นะ


นะโม...


พี่จะไม่ยอมปล่อยให้เราทำคะแนนนำพี่ไปหรอก


ถ้าเรียวเห็นว่าพี่ดูแลเราดีขนาดนี้ มันจะต้องมองพี่น่ารักมากกว่าเดิมแน่ ๆ


เฮียส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่า ปล่อยมือออกจากมือพี่เถอะแล้วนะโมก็เหมือนจะเข้าใจ เจ้าตัวถึงได้ยอมชักมือกลับไป แต่สีหน้าของเจ้าตัวก็ดูเป็นกังวลเล็กน้อย เฮียตั้งท่าเตรียมตัวอย่างดีก่อนจะยกกระเป๋าเดินทาง เพราะเขาคิดว่ามันคงมีน้ำหนักพอสมควร


ฮึบ!”


แต่ทว่าเมื่อยกกระเป๋าเดินทางขึ้น เขาก็ถึงกลับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ เพราะกระเป๋าเดินทางใบนี้เบาหวิวราวกับปุยนุ่น เฮียกะพริบตาปริบ ๆ ขณะมองกระเป๋าเดินทางสลับกับนะโม


นะโมไม่ได้ใส่อะไรมาเลยเหรอ ทำไมกระเป๋าเบาจัง?”


อะ อ๋อ นะโมเอาเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้มาน่ะครับ...พูดพลางหันตะแคงข้างให้ดูกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ข้างหลัง ก่อนจะหันกลับมาชี้กระเป๋าเดินทางที่อยู่ในมือเฮีย ...ส่วนกระเป๋าใบนี้นะโมพกมาเผื่อเฉย ๆ ครับ เผื่อว่านะโมจะซื้อของฝากกลับไปเยอะ จะได้เอาใส่กระเป๋าเดินทางกลับไป


อ๋อออ พี่เข้าใจแล้ว


...


รอบคอบดีนะเรา


แหะ ๆ


เฮียพยักหน้าเป็นเชิงชวนอีกฝ่ายที่กำลังหัวเราะน้อย ๆ อยู่ ก่อนจะสาวเท้าเดินตามเรียวที่นำไปเล็กน้อย ทันทีที่เพื่อนสนิทเห็นเขาถือกระเป๋าเดินทางให้นะโม เจ้าตัวก็รีบเดินกลับมาหาเขา


ส่งกระเป๋ามาให้กู มึงไม่ต้องถือหรอก หนัก


หนักมากอะ


นั่นแหละ ส่งมาให้กู


โอเค...


เฮียแกล้งเกร็งแขนขณะส่งกระเป๋าเดินทางไปให้เพื่อนสนิท แล้วพอเรียวรับไปถือไว้ก็เบิกตาโตเล็กน้อย เจ้าตัวหลุบตาลงมองกระเป๋าเดินทางในมือ ก่อนเอ่ยถาม...


นะโม นี่เราไม่ได้ใส่อะไรมาเลยเหรอ?”


เอ่อ...คนที่เดินมาหยุดยืนข้าง ๆ เขาเอ่ยเสียงแผ่ว


น้องพกมาด้วยเฉย ๆ เผื่อว่าขากลับจะซื้อของฝากกลับไปเยอะ ก็จะได้เอาใส่กระเป๋าใบนี้


อ๋อ...


งั้นเอาคืนมาให้กู...เดี๋ยวกูถือให้เอง


ไม่ต้อง


ทำไมอะ?...มึงก็รู้แล้วนี่ว่ามันไม่หนัก


จะหนักหรือไม่หนักก็ไม่ต้องถือ แค่เดินข้าง ๆ กูก็พอ


เฮียเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินประโยคคำพูดนั้น แล้วจู่ ๆ คนตัวสูงกว่าก็วาดแขนข้างที่ว่างอยู่โอบรอบคอเขาไว้ ก่อนจะพาเดินไปด้วยกัน


ไอ้เรียว แล้วน้องอะ


เรียวเอี้ยวคอหันไปมองแขกคนสำคัญที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลัง ก่อนเอ่ย นะโม หนูเดินตามมานะ


อะ อ่าฮะ


เจ้าของชื่อ นะโมเอ่ยตอบ พลางมองรุ่นพี่ที่เดินนำไปกับคนที่ตัวเองแอบชอบ พี่เรียวที่กอดคอพี่เฮียหันมามองเขาอีกรอบ แล้วยักคิ้วให้หนึ่งที นั่นทำให้ภาพความทรงจำในวันประชุมแผนการวนกลับเข้ามาในหัว


พี่เรียวบอกกับทุกคนว่า...


เรียวยอมรับเลยตรง ๆ ว่า...กับเฮีย เรียวห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้เลย


...


เวลาอยู่กับเฮียทีไรก็อยากฟัดมันตลอด


‘…’


แล้วเรียวก็ชอบใจอ่อนกับเฮียด้วย ทนเห็นมันหงอยนาน ๆ ไม่ได้หรอก


‘…’


เรียวโคตรกลัวตัวเองทำแผนแตกเลย


นะโมที่ยืนเท้าเอวมองคนสองคนที่เดินนำไปไกลพอสมควรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วคิดว่า มาถึงตอนนี้แล้ว...นะโมว่ามีสิทธิ์นะ มีสิทธิ์ที่พี่เรียวจะทำแผนแตกน่ะ เฮ้ออ...


แสดงออกว่ารักเขาขนาดนี้


แล้วจะเอาอะไรมาให้เขาหึงตัวเองล่ะ...


TBC


Talk

ปวีร์ คือชื่อจริงของเฮียนะคะ

ไหนเหยื่อ ใครเหยื่อ สงสัยเป็น 18 คนนั้นล่ะมั้ง ที่เป็นเหยื่อของยัยน้ำแดง 555555


ผิดแผนไปหมดดด ก็บอกแล้วว่าไม่มีมาม่าค้าบบบ


ตังค์น่ะ ชอบกินข้าว ไม่ชอบกินมาม่าค้าบบ 555


ตอนหน้ามาลงให้วันจันทร์น้าา พรุ่งนี้ตังค์ติดเคลียร์งานค่ะๆ


ฝากคอมเมนต์และเล่น #รักแท้ของผมคือคุณ เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า


รักเสมอ


Twitter : @SP251566


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 919 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,489 ความคิดเห็น

  1. #2476 PerfectRich (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 10:14

    ออกตัวทำคะแนนอย่างแรงมากเฮีย....กลัวไม่ได้เป็นคนน่ารักที่สุดของเรียวอ่ะนะคนเรา คึคึ

    #2,476
    0
  2. #2454 sunflowerrrr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2564 / 05:23
    พี่เรียววววววววววแล้วพี่เฮียจะได้หึงมั้ยเนี่ยย5555555555
    #2,454
    0
  3. #2438 CallistoJpt (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2564 / 12:33
    ตอนนี้กลายเป็นลุ้นว่าพี่เรียวจะทำแผนแตกไหมแทนแล้วค่ะ 5555555555555555 ขำบรรดาผู้ร่วมขบวนการแต่ละคนไม่ไหมค่ะ 🤣
    #2,438
    0
  4. #2299 720p_50 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 15:04
    โคตรขำ555555555555
    #2,299
    0
  5. #2174 bunnyt248 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 19:48
    อีน้ำแดงนี่น้าาาา
    #2,174
    0
  6. #1955 timemachine20 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 18:43
    นะโม กับ ไท จากเรื่องอะไรเหรอ บอกหน่อยจ้า จะได้ตามไปอ่าน~~~
    #1,955
    1
    • #1955-1 sssuuuupit(จากตอนที่ 13)
      11 พฤษภาคม 2564 / 21:52
      อยากรู้เหมือนกันนน
      #1955-1
  7. #1863 ananarnaaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:23
    พี่เรียวคือที่สุดของคนคลั่งรักเลย ว่าแต่แผนจะแตกมั้ยเนี่ย55555555
    #1,863
    0
  8. #1738 hh_9094 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:41
    เหยื่อของพี่เฮียกันหมดเลยมั้ง อย่าแผนแตกเด้อเรียว
    #1,738
    0
  9. #1734 Soo Gass (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:22
    แผนจะแตะเพราะพี่เรียวนั่นแหละ5555
    #1,734
    0
  10. #1671 ;เเมเนอร์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 01:44
    5555 ก็ชอบเขาอะเนอะให้ทำไง ความเเผนจะเเตก
    #1,671
    0
  11. #1616 tarun_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 19:12
    แผนแตกหมด55555
    #1,616
    0
  12. #1609 Nyoong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 08:39
    เฮียต้องชนะเท่านั้น จะไม่ยอมให้ใครน่ารักกว่า แต่เฮียก็ต้องรีบรู้ใจตัวเองได้แล้วน้าาา
    #1,609
    0
  13. #1480 Solalanp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 19:10
    พี่เรียวรักพี่เฮียเสมอเลยยย เฮียต้องรีบบอกรักเรียวได้แล้วน้าา
    #1,480
    0
  14. #1430 kanthana kaewdang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 11:35
    หมั่นไส้ชื่อไลน์พี่ฟ้าที่รัก พันลี้ใกล้ใจมากกกกกกกกกก อิจฉาที่สุดอิจฉาแบบไม่ไหวแล้ว
    #1,430
    0
  15. #1348 PrchFirnnn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 00:13
    ยัยน้ำแดง ยัยแสนแสบบบ ยอมรับหัวใจตัวเองเถอะ แสดงออกชัดเจนขนาดนี้แล้ว พี่เรียวก็น้าาาา คลั่งรักเค้ามากกกก
    #1,348
    0
  16. #1231 nuugam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 17:25
    ขอให้ตอนหน้าแผนแตกเลยได้มั้ยคะ? อยากเจอ-คนน่ารักของคุณเรียวเวอร์ชั่นน้อยใจค่ะ อยากรู้ว่าคุณเรียวเค้าจะง้อยังไง🤭🤭🤭
    #1,231
    0
  17. #1230 Strawberrybunny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 14:51
    ตกลงใครหึงใคร5555555555 เเผนนี้เเกลังใครกันเเน่คะ เหมือนไม่มช่น้ำเเดงที่ถูกเเกง
    #1,230
    0
  18. #1229 คุณต้นฟ้า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 14:45
    ดื้อมากกกก เอ็นดูนะโมอ่ะลูกเอ้ยยยยย
    #1,229
    0
  19. #1227 myanisaia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 01:02
    คลั่งรักเค้าน่าดู
    #1,227
    0
  20. #1226 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 22:59
    โดดยัยน้ำแดงแกงกันหมดทั้ง18คนละค่ะ5555 เอ้ยไม่ใช่ๆต้อง 19 นับคนอ่านไปด้วย55555
    #1,226
    0
  21. #1225 enjoyskc (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 18:31

    ยัยน้ำแดงไม่ใช่เหยื่อนะคะ จัม!!!
    #1,225
    0
  22. #1224 Gukka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 18:06
    นะโมลูกก 5555
    #1,224
    0
  23. #1223 KuPanKunDMrk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 17:17
    พี่เรียวคลั่งรักไปแล้ว!
    #1,223
    0
  24. #1222 stawberryyogurt_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:51
    พี่เรียวววว โธ่ แผนจะสำเร็จมั้ยยยเนี่ย
    #1,222
    0
  25. #1221 salineefon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:45
    5555555555 กุมขมับกับคนคลั่งรักอย่างพี่เรียว
    #1,221
    0