End - [Pre-Order 18 เมษา - 15 มิถุนา 64] Real Love #รักแท้ของผมคือคุณ [YAOI]

ตอนที่ 12 : Chapter 11 [ครบแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,383 ครั้ง
    14 ม.ค. 64



*** คำเตือน ***

เนื่องจากตัวละครในตอนนี้จะ 'เยอะมาก' และเหตุการณ์ดูค่อนข้างวุ่นวาย

ก็เลยอยากให้ค่อย ๆ อ่านกันไปช้า ๆ นะคะ เพราะจะได้ไม่งงค่า


คำเตือน 2


ทุกคนนน ตังค์นั่งยัน นอนยัน เลยว่า ไม่มีดราม่าอย่างที่กลัวกันแน่นอนน

เชื่อมือตังค์เถอะ แล้วเชื่อในตัวยัยน้ำแดงด้วย ว่าเจ้าตัวน่ะ แสบซน แถวยังมีความหรรษาอยู๋ในตัวเยอะมากก



Chapter 11



รถเบนซ์สีขาวที่มีทะเบียนรถเป็นเลข 9 เพียงตัวเดียวเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถของร้าน Your Sky พนักงานชายคนหนึ่งที่แค่เห็นทะเบียนรถก็รู้ทันทีว่าเป็นรถของเจ้านายรีบวิ่งไปช่วยโบกรถให้


เมื่อรถเบนซ์สุดหรูเคลื่อนไปจอดในตำแหน่งประจำแล้ว คนที่อยู่หลังพวงมาลัยจึงดับเครื่องแล้วปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนลงจากรถ


สวัสดีครับคุณเรียว


หุ้นส่วนคนสำคัญของร้าน Your Sky พยักหน้ารับพนักงานที่มีอายุน้อยกว่า ครับ สวัสดีครับ


“…”


วันนี้มีคนมาที่ร้านตั้งแต่เช้าแล้วใช่ไหม?”


เอ่อ ครับ แต่มาเช้าขนาดนี้ไม่น่าจะใช่ลูกค้านะครับ


ไม่ใช่ลูกค้าหรอก


...


ว่าแต่...มีคนมาเยอะแค่ไหน


โอ้โห เยอะอยู่นะครับ ทยอยกันมาเรื่อย ๆ เลย ทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่


“…”


น่าจะเป็นญาติของคุณฟ้าน่ะครับ


เรียวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ย ไม่ใช่ญาติมันหรอก ญาติฝั่งผมทั้งนั้นแหละ


อ้าว เหรอครับ


อือ...เรียวตอบเสียงแผ่ว ก่อนเอ่ยต่อ งั้นผมขอตัวก่อนนะ


ครับ เชิญตามสบายเลยครับคุณเรียว


พนักงานหนุ่มที่แต่งตัวเรียบร้อยตามกฎระเบียบของร้านเอ่ยอย่างนอบน้อม คนตัวสูงที่มีอายุมากกว่าจึงสาวเท้าเดินทันที แต่ระหว่างเดินผ่านเด็กหนุ่มไป เขาก็ยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ แล้วเอ่ย...


วันนี้อากาศร้อน อย่าลืมหยุดพักกินน้ำบ้างล่ะ


คะ ครับ ขอบคุณครับคุณเรียว


เรียวไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้ารับคำขอบคุณจากอีกฝ่าย แล้วจึงสาวเท้าเดินต่อ และในตอนที่กำลังมุ่งตรงไปยังห้องเรือนกระจกตามที่ได้นัดหมายกับหมื่นฟ้าไว้ แล้วจู่ ๆ บทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนสนิทที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าก็วนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง


เมื่อเช้าแม่มึงโทรมาบอกกูว่ามึงรู้เรื่องแล้ว


เออ มึงก็เอากับเขาด้วยนะไอ้สัด


หึ ๆ


ไม่ต้องมาหัวเราะเลยไอ้ฟ้า


ถ้าอย่างนั้นกูก็ไม่ต้องล่อมึงมาร้านแล้วสิ


เออ เดี๋ยวกูไปเอง


เจอกันที่ห้องเรือนกระจกตอนเก้าโมง


เออ


อย่ามาสาย เพราะมึงคือคนสำคัญของงานนี้


เรียวลอบถอนหายใจเบา ๆ ตอนที่เสียงในความทรงจำกำลังจางหายไป เขาคิดว่าแผนการของแม่เฮียจะต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ และถ้าแผนของแม่เฮียเจ๋งจริง มันก็อาจจะทำให้เราสองคนได้เป็นมากกว่าเพื่อนที่ เป็นแฟนกันสักที


แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เขาภาวนาขอเพียงอย่างเดียวว่า ไอ้คนน่ารัก มึงอย่าโกรธกูนะ กูไม่ได้ตั้งใจปิดบังเรื่องทั้งหมดหรอก แต่เพราะป๊าเตือนกูไว้ กูก็เลยต้องทำเพราะความจริงแล้ว...คนที่รักเฮียหมดใจอย่างเขา แทบจะไม่เคยปิดบังอะไรอีกฝ่ายเลย


ยกเว้นแต่...


เรื่องของหัวใจ


ที่ยังเปิดเผยไม่ได้ในเวลานี้


เมื่อเรียวเดินมาถึงห้องเรือนกระจกที่เป็นเหมือนบ้านชั้นเดียว เพราะมันมีหลังคาเป็นทรงปั้นหยา ทั้งยังเป็นกระจกใสรอบด้าน นั่นจึงทำให้มองเห็นข้างในได้ทั้งหมด และเพราะว่าเขาสามารถเห็นได้ทะลุปรุโปร่งเช่นนั้น มันจึงทำให้เรียวแทบผงะถอยหลังเมื่อเห็นผู้คนจำนวนไม่น้อยนั่งอยู่ข้างใน


แล้วจากที่ดู ๆ


ไม่น่าจะต่ำกว่าสิบคน


แล้วหนึ่งในผู้คนเหล่านั้นก็มีครอบครัวของเขาด้วย


คนตัวสูงหยุดยืนอยู่นิ่ง ๆ มองผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องเรือนกระจก แต่ยังไม่ยอมเปิดประตูเข้าไป แล้วแม่ของเขาที่นั่งอยู่ข้างในก็เหลือบมาเห็นเขาพอดี ท่านยกมือขึ้นกวักเรียกให้เข้าไป ก่อนที่ทุกคนจะหันมามองเขาเป็นตาเดียว


สายตาเชิญชวนปนเร่งเร้าของทุกคนทำให้เรียวต้องเปิดประตูออก และทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรือนกระจก เรียวก็จ้องมองเพื่อนร่วมแผนการนั่งเรียงรายที่โต๊ะอาหารตัวยาว


เรียวมาแล้ว...แม่ของเฮียเอ่ยขึ้น


...


ทุกคนรออะไรกันคะ ปรบมือต้อนรับผู้ร่วมแผนการคนสำคัญสิคะ


สิ้นสุดคำพูด ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องเรือนกระจกก็ปรบมือเสียงดัง เรียวมองทุกคนพลางคิดว่า นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?’ ยิ่งกว่าขบวนการข้ามชาติอีก


ไอ้เรียว นั่งตรงนี้สิ


เขาที่ยังยืนนิ่งอึ้งกับสถานการณ์ตรงหน้าหันมองตามเสียง จึงเห็นหมื่นฟ้าพยักพเยิดหน้าไปทางเก้าอี้ว่างที่ตั้งอยู่หัวโต๊ะ ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าทุกคนตั้งใจเว้นเก้าอี้ตัวนี้ไว้ให้เขา


คนตัวสูงเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองทุกคนอีกครั้ง แล้วคิดว่า ผู้ร่วมแผนการมีเยอะฉิบหายเลย เขาไม่ได้จะพากันไปสร้างพีระมิดที่ไหนใช่ปะวะ?’ และเรียวก็นั่งนับผู้ร่วมแผนการในใจ...


เรียวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะนับเป็นคนที่ 1


และคนที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายข้าง ๆ เขาก็คือ


หมื่นฟ้า นับเป็นคนที่ 2


ที่รัก นับเป็นคนที่ 3


พันลี้ นับเป็นคนที่ 4


ใกล้ใจ นับเป็นคนที่ 5


อาม่า นับเป็นคนที่ 6


พ่อของเขา นับเป็นคนที่ 7


แม่ของเขา นับเป็นคนที่ 8


ฝั่งซ้ายของโต๊ะยาวสิ้นสุดลงที่แม่ของเขาเอง ส่วนคนที่นั่งอยู่เป็นคนแรกของฝั่งขวาคือ..


สิน นับเป็นคนที่ 9


พีช นับเป็นคนที่ 10


โก้ นับเป็นคนที่ 11


โน่ นับเป็นคนที่ 12


เฮียเม้ง นับเป็นคนที่ 13


เจ้หลิน นับเป็นคนที่ 14


พ่อของเฮีย นับเป็นคนที่ 15


และสมาชิกคนสุดท้ายที่เป็นคนสำคัญอย่างแท้จริงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับเขา คนคนนั้นคือ...


แม่ของเฮีย นับเป็นคนที่ 16


จริง ๆ ยังขาดผู้ร่วมแผนการอีกสองคนนะจ๊ะ มีตี๋กับณรินทร์อีก แต่ทั้งสองคนติดเรียนก็เลยไม่ได้มาราวกับแม่ของเฮียอ่านใจของเขาได้ ท่านถึงได้รู้ว่าเขากำลังไล่นับสมาชิกด้วยสายตาอยู่


...


ก่อนม้าจะเริ่มเล่าแผนการทั้งหมดที่ทุกคนรู้อยู่แล้วให้เรียวฟังอีกรอบ เรียวอยากพูดอะไรก่อนไหมจ๊ะ?”


จริง ๆ ก็ไม่...


เรียว พูดขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาช่วยสิลูกแม่ของเขาเอ่ยขึ้น


จากตอนแรกที่เรียวจะพูดว่า จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรจะพูดนะครับ คือมันรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออกแต่เป็นเพราะคำแนะนำของผู้เป็นแม่ และสายตา สั่งการของท่านที่ทำให้เรียวต้องเปลี่ยนคำพูด


ขอบคุณที่สละเวลามากันนะครับ


ไม่เป็นไรหรอก ป๊าเต็มใจ เพราะป๊าอยากให้เฮียได้คนดี ๆ แบบเรียวเป็นแฟนพ่อของเฮียพูดด้วยรอยยิ้มแสนใจดี


...


ป๊าว่าอีกไม่นานหรอก เรียวก็จะได้เป็นแฟนประเสริฐแทนเพื่อนประเสริฐแล้ว


แหม...คุณไวพจน์ก็อวยเรียวเกินไปค่ะ


ไม่เกินไปหรอกครับคุณพิมพ์ เรียวเป็นคนดีมากจริง ๆ ผมแอบมองมานานแล้ว


น้องเฮียก็น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ ลูกของพิมพ์ถึงได้ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย อะไร ๆ ก็เฮีย...


เรียวมองบรรดาพ่อ ๆ แม่ ๆ ที่ผลัดกันอวยลูกตัวเอง พวกท่านหัวเราะกันอย่างมีความสุข และยังผลัดกันชมอย่างไม่ลดละ เขาเอียงใบหน้าไปทางหมื่นฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งซ้าย ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา


ไอ้ฟ้า


ว่า?”


กูว่า...พวกเราออกไปจากที่นี่เหอะ บรรยากาศแม่งแปลกเกินไปแล้ว


หึ ๆ


ขำเหี้ยอะไรของมึง?”


มันไม่แปลกหรอก คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็แบบนี้ เรื่องที่ชอบเอามาคุยกันที่สุดก็คือเรื่องของลูก


...


มึงก็แค่เขิน


เขินเหี้ยอะไรล่ะ?”


พี่เรียวครับ ตอนเรียนประถมพี่เรียวสอบได้ที่หนึ่งตั้งสามปีซ้อนเลยเหรอครับ?” ที่รักที่นั่งอยู่ข้างหมื่นฟ้าหันมาเอ่ยถาม เจ้าตัวเบิกตาโตขณะรอคำตอบจากเขา


อะไรวะ?


แค่หันมาคุยกับไอ้ฟ้าแป๊บเดียว


ม้าคุยไปถึงตอนเรียนประถมเลยเหรอ?


อะ อ๋อ ใช่ครับ


สุดยอดไปเลยครับ!” แฟนสุดที่รักของหมื่นฟ้าเอ่ย พร้อมยกนิ้วโป้งให้


ขอบคุณครับตัวเล็ก


เรียวละสายตาจากหมื่นฟ้ากับที่รักแล้วมองไปยังครอบครัวของเขากับครอบครัวของเพื่อนสนิทที่กำลังเล่าเรื่องของลูก ๆ ในวัยเด็ก


พี่เรียวชอบกินมะระตั้งแต่เด็กเลยเหรอ? ผิดกับลี้เลยอะ โคตรไม่ชอบพันลี้ที่นั่งถัดจากที่รักไปหันมาเอ่ยถาม


เดี๋ยวใกล้จะทำต้มจืดมะระให้ลูกหมากินเย็นนี้ใกล้ใจ คนรักของพันลี้พูดขึ้น


โห่ คุณใกล้~ อย่าแกล้งลี้สิคะ?”


พันลี้พูดพลางเอาใบหน้าซบไหล่ของคนรัก และพอเลื่อนสายจากพันลี้มาก็เห็นหมื่นฟ้ากำลังฟัดแก้มที่รักอยู่ เรียวละสายตาออกจากเหล่าคู่รัก แล้วคิดว่า กูมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?’ เรียวหันไปมองทางฝั่งขวา เพราะคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะกิดเรียก แล้วก็เห็นไอ้สินกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่


ไอ้เรียว แม่มึงเล่าเรื่องของมึงถอยหลังไปถึงตอนเรียนอนุบาลแล้ว


ไอ้เรียว มึงได้ยินไหม อีน้ำแดงเอานมตัวเองแบ่งให้เพื่อนที่สะดุดล้มทำนมหกหมดแก้วอะ แม่งน่ารักตั้งแต่เรียนอนุบาลเลยเหรอวะ?” ไอ้พีชพูดขึ้น


เออ แม่งจิตใจดีมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลยนี่หว่า


ตอนนี้มันก็ยังจิตใจดีอยู่ พวกมึงไม่รู้หรือไง?” พอเขาตอบไปแบบนั้น พวกเพื่อนสนิทก็เริ่มทำหน้าตากรุ้มกริ่ม


พวกกูรู้ แต่คงไม่รู้ดีเท่าเพื่อนรักอย่างมึงหรอก


...


แอบรักอีน้ำแดงมาตั้งนานแล้วนี่ กิ้ว ๆ


กิ้วพ่อมึงสิ ไอ้เหี้ยโก้


เรียวหลับตาลงพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นสายตาของเพื่อน ๆ พวกมันกำลังแซวเขาทางสายตาอยู่ เรียวรู้สึกเหมือนตัวเองมาเป็น เหยื่อให้ทุกคนถลกหนังเล่นเลย แล้วเสียงสวรรค์ที่ช่วยให้เขาหลุดพ้นจากสายตาของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น


บัวว่าเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะแม่ของเฮียเอ่ยขึ้น


...


เรียวน่าจะรอนานแล้ว


อะ ๆ มา ๆ เข้าเรื่องได้เลยพ่อของเฮียเอ่ยสมทบ


เรียว...แม่ของเพื่อนสนิทเอ่ย พลางสบสายตากับเขาด้วยแววตาจริงจัง ...ม้าจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เรียวฟังตั้งแต่ต้นเลย เรียวตั้งใจฟังดี ๆ นะลูก


ครับม้า


ความจริงแล้ว...ม้าแอบคิดคนเดียวมานานแล้วว่าเฮียรักเรียวมากกว่าเพื่อนหรือเปล่า?”


...


จากหลาย ๆ อย่างที่ม้าสังเกตมา เฮียน่าจะรักเรียวมากกว่าเพื่อนแน่ ๆ


...


แต่ติดที่เป็นเพื่อนกันก็เลยไม่กล้าแสดงออก


...


แล้วอีกอย่างที่สำคัญก็คือ...ม้าคิดว่าที่เฮียไม่เดินหน้าพัฒนาความสัมพันธ์ให้ไปไกลกว่าเพื่อน ก็เพราะเรียวอาจจะไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนกัน


...


ม้าคิดแบบนั้นมานานมาก จนกระทั่งวันนั้นที่ทำให้ความคิดของม้าเปลี่ยนไป...


...


เรียวจำวันที่พาเฮียมาส่งที่บ้านหลังจากที่เฮียไปนอนค้างห้องเรียวมาได้ไหม?”


จำได้ครับ


วันนั้นแหละที่ทำให้ความคิดของม้าเปลี่ยนไป...ตอนเฮียเดินไปส่งเรียวที่หน้าบ้าน ม้ากับป๊าไปแอบยืนดูเราสองคนที่หน้าต่าง


...


แล้วม้าก็เห็นสายตาของเรียวเวลามองเฮีย มันทำให้ม้าสงสัยขึ้นมาว่า...มีสิทธิ์ไหมที่เรียวจะชอบเฮียเหมือนกัน


...


มีสิทธิ์ไหมที่เรียวจะชอบผู้ชายด้วยกัน


...


แล้วม้าก็คิดว่าเรื่องนี้ต้องหาทางพิสูจน์ให้รู้...


...


แต่ในทางกลับกัน การจะพิสูจน์เรื่องพวกนี้ก็ต้องคิดหนักมาก เพราะม้าต้องคิดว่าควรจะเริ่มจากจุดไหน แล้วควรจะทำยังไง เพื่อไม่ให้ความสงสัยของม้าไปกระทบความเป็นเพื่อนของลูก ๆ ด้วย


“…”


ม้าเลยเริ่มจากการหลอกถามเรื่องเรียวกับเฮียเรื่อย ๆ ก่อน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมามันไม่ใช่ความจริงที่ว่าเรียวมีแววจะชอบผู้ชายเหมือนกันไหมน่ะสิ


...


แต่กลายเป็นว่า...ม้าได้รู้ว่าลูกตัวเองซื่อบื้อกว่าที่คิดมาก ๆ ม้าเข้าใจผิดมาตลอดว่าเฮียน่าจะรู้ใจตัวเอง


แค่ซื่อก็พอม้า...พ่อของเฮียเอ่ยขึ้น


ซื่อบื้อนั่นแหละป๊า ไม่ต้องพยายามแก้ตัวให้ลูก มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงเฮียก็ขายออกอยู่แล้ว ป๊าไม่ต้องกลัวหรอก


ประโยคคำพูดของแม่เฮียเรียกเสียงหัวเราะจากใครหลายคน รวมถึงเขาด้วย ก่อนเธอจะเริ่มพูดต่อ...


แต่ความจริงคือเฮียไม่รู้ใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ...ที่ม้ารู้แบบนั้นก็เพราะว่าม้าหลอกถามไปว่าสนิทขนาดนี้ อยู่ตัวติดกันเกือบตลอด ถ้าวันหนึ่งเรียวมีแฟนขึ้นมาจะทำยังไง?”


...


แล้วรู้ไหมว่าเฮียตอบกลับมาว่าอะไร?” แม่ของเพื่อนสนิทพูดพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ...เฮียตอบกลับมาว่า...เฮียก็คงต้องดีใจกับมันแหละม้า แล้วก็ต้องเว้นระยะห่างมากขึ้น เพราะมันจะได้มีเวลาอยู่กับแฟนบ้าง


...


ม้าก็เลยถามต่อว่า...แล้วไม่หวงเพื่อนบ้างเหรอ?”


...


เฮียก็ตอบว่า...ถ้าเป็นแต่ก่อนก็คงหวงแหละ แต่พอโตแล้วก็ต้องเข้าใจว่าสักวันเพื่อนก็ต้องมีแฟน แล้วเจ้าตัวก็ตบท้ายด้วย...ขอให้มันเจอคนที่น่ารัก ๆ ถูกใจมันก็แล้วกัน


...


แล้วก็ขออย่าให้มันเจอคนไม่ดีแบบลูก ลูกไม่อยากเห็นเพื่อนเสียใจ


...


เท่านั้นแหละ...ม้ากุมขมับเลยเรียวเอ๊ยยย


เป็นอีกครั้งที่คำพูดของแม่เพื่อนสนิทเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ ก่อนท่านจะเอ่ยต่อ...


ถ้าคนที่รู้ใจตัวเองว่ารักอีกคนมากกว่าเพื่อน เจอคำถามนี้เข้าไปก็ต้องมีกระตุกหรืออึ้งไปบ้างแหละ แต่ลูกของม้าคือขมวดคิ้วแป๊บเดียวแล้วก็ตอบออกมาเลย


...


แล้วพอปลีกตัวไปอยู่คนเดียวหลังจากตอบเสร็จ เฮียก็นั่งเหม่อ ๆ เหมือนกำลังคิดเรื่องเศร้าอยู่


...


ม้าคิดว่าคงเอาคำถามไปนั่งคิดอีกนั่นแหละ


...


ม้าว่าเป็นเพราะเราสองคนเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว มันก็เลยทำให้ไม่ได้ทบทวนหัวใจตัวเองว่ารู้สึกยังไงจริง ๆ ไม่รู้ว่าความรู้สึกรักที่มีให้เพื่อนคนนี้มันมากกว่าที่ให้เพื่อนคนอื่น


...


แต่ถ้าเฮียได้เห็นสายตาของตัวเองเวลามองเรียว หรือได้เห็นว่าตัวเองพยายามทำอะไรให้เรียวบ้าง ม้าว่า...ต่อให้พยายามปฏิเสธหัวใจตัวเองยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้หรอก เพราะทุกอย่างมันฟ้องว่าเฮียรักเรียวมากกว่าเพื่อนจริง ๆ


พอได้ยินประโยคนั้น เรียวก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วคิดว่า...


ใช่...


สายตาของเฮียมันฟ้องจริง ๆ


ว่ามันก็รักผมมากเหมือนกัน


แล้วพอม้ารู้ว่าเฮียยังไม่รู้ใจตัวเอง ม้าก็เลยคิดว่าจะทำยังไงดีให้เจ้าตัวรู้ใจตัวเอง


...


ม้าคิดเรื่องนี้อยู่หลายวันเลย จนกระทั่งวันที่เรียวชวนเฮียไปกินข้าว คุณพิมพ์ก็เป็นฝ่ายโทรมาหาม้าเองเลย


...


ตอนแรกคุณพิมพ์ก็ยังไม่กล้าพูดอะไรมาก แค่บอกว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ขนาดวันครอบครัวยังอยากอยู่ด้วยกันเลย


...


พอม้าได้ยินแบบนั้น จากประสบการณ์ชีวิตที่มีมามากกว่าสี่สิบกว่าปี ม้ารู้เลยว่าเรากำลังคิดเหมือนกัน


...


ม้าเลยตัดสินใจพูดเปิดขึ้นว่า...คุณพิมพ์อย่าว่าอย่างนู้นอย่างนี้เลยนะคะ แต่ถ้าเกิดว่าเด็กสองคนคิดกันมากกว่าเพื่อนขึ้นมา คุณพิมพ์จะโอเคไหมคะ? หรือว่าอยากให้เขาเป็นเพื่อนกันไปแบบนี้


เท่านั้นแหละ ความใจเด็ดของคนเป็นแม่ก็เลยทำให้เราพูดเปิดใจกันเลยแม่ของเฮียพูด ก่อนจะผายมือไปทางแม่ของเรียว ในส่วนนี้...บัวให้คุณพิมพ์เล่าเองเลยค่ะ


ได้ค่ะ


...


ม้าน่ะ...อายุขนาดนี้แล้ว มีลูกมาตั้งสองคน ทำไมจะมองไม่ออกว่าเรียวมีใจให้เฮีย แต่ม้าแค่ไม่แน่ใจว่าเฮียคิดยังไงกับเรียว แล้วม้าก็ไม่อยากให้เรียวเสียใจด้วย ม้าเลยตัดสินใจโทรไปหาคุณบัว ใจจริงก็อยากถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าพอจะมีสิทธิ์ไหม...ที่ลูกของเขาจะรักลูกของเรา


...


แต่พอโทรไปคุยจริง ๆ มันก็พูดลำบาก เพราะม้าก็ไม่รู้ว่าคุณบัวคิดยังไง แต่พอคุณบัวพูดเปิดมาแบบนั้น ม้าก็พุ่งเข้าชนเลย


ไม่ใช่แค่เรียวที่ยิ้มให้กับความน่ารักของคนเป็นแม่ทั้งสอง แต่ทว่าใบหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้องเรือนกระจกก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม และแม่ของเขาก็ผายมือกลับไปทางแม่ของเฮียบ้าง


พิมพ์เล่าในส่วนของตัวเองจบแล้ว เชิญคุณบัวพูดต่อเลยค่ะ


แม่ของเฮียพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม พอเราสองคนคุยกันเข้าใจแล้ว แล้วก็รู้ว่ามีคนหนึ่งน่าจะรู้ใจตัวเอง ส่วนอีกคนไม่รู้ใจตัวเอง ม้าก็เลยบอกว่า...ถ้าอยากให้ลูกเราสมหวัง งานนี้พวกเราคงต้องยื่นมือเข้าไปช่วย


...


เพราะถ้าลำพังให้เรียวพยายามอยู่คนเดียว ม้าคิดว่าไม่ทันการหรอก เฮียซื่อเกินไป กว่าจะรู้ตัวก็คงอีกนาน


...


ม้าก็เลยเสนอแผนแรกไป...


แผนที่หลอกเฮียว่าผมโดนแทงใช่ไหมครับ?” เรียวเอ่ยขึ้น


ใช่จ้ะ จริง ๆ คนงานที่สวนทุเรียนก็ไม่ได้โดนแทงหรอก แล้วก็ยังมีเมียชื่อน้อยเหมือนเดิม ไม่ได้มีเมียใหม่ชื่ออิม ม้าแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งนั้นแหละ เพื่อให้เฮียรู้ว่าตัวเองเป็นห่วงเรียวแค่ไหน ให้เกิดคำถามในใจว่าที่รู้สึกน่ะ มันมากกว่าปกติหรือเปล่า


...


ม้าว่าแผนแรกเนี่ย มันคงได้ผลบ้าง ถึงไม่มากก็น้อย


...


แต่เท่าที่ดู ๆ ก็น่าจะได้ผลมากอยู่


เรียวยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ย ได้ผลมากอยู่ครับ


แม่ของเฮียกับแม่ของเขาเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่แม่ของเฮียจะเอ่ยต่อ...


ในเมื่อแผนแรกสำเร็จไปแล้ว เราก็ต้องมาเริ่มแผนต่อไปกัน


...


เป็นแผนขั้นเด็ดขาดที่จะทำให้เฮียรู้ใจตัวเองจริง ๆ สักที


...


เรียว...แม่ของเพื่อนสนิทเอ่ยพลางสบสายตากับเขาด้วยแววตาจริงจังอีกครั้ง ...ต่อจากนี้ตั้งใจฟังแผนของม้าให้ดีนะลูก


ครับม้า


แผนนี้ก็คือ...ม้าจะให้คนคนหนึ่งปลอมเป็นลูกชายของหุ้นส่วนที่ร่วมลงทุนทำรีสอร์ตที่ภูเก็ตกับป๊าเรียว แล้วก็ให้ลูกชายของหุ้นส่วนคนนั้นขึ้นมาเที่ยวที่กรุงเทพฯ โดยมีเรียวเป็นคนดูแลหน้าม้าคนนั้น


...


ม้าคิดว่าถ้าเฮียรู้ตัวช้าขนาดนี้ เราก็ต้องมีตัวเร่งปฏิกิริยาแบบนี้แหละ


ม้าหมายถึง...จะทำให้เฮียหึงใช่ไหมครับ?”


มันก็ประมาณนั้นแหละเรียว แต่ในกรณีของเฮียเรียกว่าหึงไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเจ้าตัวก็ยังไม่ได้รู้ใจตัวเองขนาดนั้น มันก็คงเป็นแค่อาการหวงเพื่อนนั่นแหละจ้ะ


...


ม้าคิดว่าแผนนี้จะทำให้เฮียกลับมาคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองมากขึ้น เรียวลองคิดตามม้านะ...ปกติเรามีเพื่อนคนนี้อยู่ในชีวิตตลอด เพื่อนคนนี้ไม่เคยหายไปจากชีวิตเราเลย แล้วก็คอยดูแล คอยเอาใจใส่เรา และเหมือนว่าเพื่อนจะให้ความสำคัญกับเราที่สุด ถ้าเรามีเพื่อนแบบนี้สักคน ม้าคิดว่าในใจลึก ๆ แล้ว...เราคงไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ให้ใครหรอก


...


แล้วถ้าจู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้มาทำให้เพื่อนเราเปลี่ยนไป ทำให้เรากับเพื่อนต้องห่างกัน ทำให้ความสำคัญที่เพื่อนเคยมีให้เราเริ่มลดน้อยลง แน่นอนว่าเราก็ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อปกป้องความสัมพันธ์นี้ไว้


...


ถึงแม้ตอนนั้นจะยังไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงว่าปกป้องไปเพื่ออะไรกันแน่ แต่มันก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?...ที่เราไม่คิดจะปล่อยความสัมพันธ์ที่มีค่ากับคนที่สำคัญมาก ๆ ในชีวิตให้หลุดมือไป


...


ม้าเลยคิดว่าแผนนี้เหมาะกับคนรู้ตัวช้าอย่างเฮียที่สุดแล้ว


...


เรียว แผนนี้พวกเราต้องขอความร่วมมือจากเรียวด้วยนะ


...


นอกจากจะมีหน้าม้าคนนั้นมากระตุ้นความรู้สึกของเฮียแล้ว เรียวก็เป็นอีกหนึ่งตัวกระตุ้นที่ดีที่สุด


“…”


ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะ...เฮียก็รักเรียว


พอฟังแผนการจบแล้ว เรียวก็เริ่มคิดหนัก เพราะเขาไม่เคยปิดบังอะไรกับเพื่อนสนิทเลย (ยกเว้นแต่เรื่องหัวใจ) เขายอมรับว่ากลัวเฮียเสียใจ ถ้าหากเจ้าตัวดันเชื่อจากใจจริง ๆ ว่าเขาไม่ได้ใส่ใจและให้ความสำคัญเท่าแต่ก่อนแล้ว


อีกทั้งยังกลัวว่า...ถ้าเฮียเกิดรู้ใจตัวเองขึ้นมาจริง ๆ เพราะแผนนี้ แต่เข้าใจไปแบบนั้นแล้ว เพื่อนสนิทจะพยายามตัดใจจากเขา และยังกลัวเจ้าตัวจะโกรธที่ถูกหลอกอีก เรียวนิ่งเงียบขณะที่มีความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว


เรียว...


ครับม้าเรียวขานรับผู้เป็นแม่


กำลังคิดอะไรอยู่ลูก?”


เรียวกำลังคิดว่า...


เขาหยุดเว้นช่วงไปชั่วขณะ ก่อนจะไล่สายตามองแววตาของทุกคน นั่นทำให้เรียวรู้ว่า...ทุกคนที่มารวมกันอยู่ที่นี่ ไม่มีใครมาเล่น ๆ กันเลย แววตาของทุกคนดูมุ่งมั่นและจริงจัง และตอนนี้ทุกคนก็ทำให้เขารู้ว่า...


ความทุ่มเทและความหวังดีจากทุกคน


ไม่ควรถูกตอบแทนด้วยความกลัวของเขา


สิ่งที่พวกเรากำลังจะทำต่อจากนี้...มันไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลยว่าเป็นการหลอกเฮีย และนั่นมันเป็นความจริงที่ถูกต้องแล้ว แต่หากมองลึกลงไปถึงเหตุผลที่แท้จริง ทุกคนที่ร่วมอยู่ในขบวนการนี้ล้วนเป็นคนที่รักเฮียอย่างสุดหัวใจทั้งนั้น


เรียวมั่นใจว่าแผนการนี้จะไม่ทำให้เฮียต้องเจ็บปวดหรือเสียใจ ถ้าหากมันจะไปไกลขนาดนั้น เขาเชื่อสุดใจว่าพวกเราทุกคนพร้อมจะหยุดทันที ดังนั้นเรียวจึงคิดว่า...


...แผนนี้น่าจะทำให้เฮียรู้ใจตัวเองสักที


...


ทุกคนมาช่วยกันขนาดนี้แล้ว ไอ้ตัวดีคงต้องรู้ใจตัวเองแล้วแหละ


เฮ้~”


ไอ้โก้ หนึ่งในเพื่อนสนิทลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งชูมือขึ้นเหนือศีรษะ แล้วก็ส่งเสียงร้อง เฮ้ด้วยความดีใจ ไอ้โน่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบยื่นมือไปดึงไอ้โก้ให้นั่งลง เพราะคงรู้สึกเกรงใจผู้ใหญ่ที่นั่งร่วมโต๊ะด้วย


ไอ้เหี้ยโก้ เก็บอาการหน่อยไอ้สินหันไปพูดกับไอ้โก้


ก็กูดีใจอะ...ตอนแรกไอ้เรียวมันดูลังเลมาก เหมือนฟังแผนแล้วจะไม่ร่วมมือด้วยอย่างนั้นแหละ


ไม่แปลกหรอกที่เรียวจะลังเล เพราะม้าก็คิดไว้อยู่แล้ว...แม่ของเฮียเอ่ยขึ้น ...เพราะถ้าเรารักใครสักคนมาก ๆ เราคงไม่อยากปิดบัง ไม่อยากโกหก ไม่อยากหลอกเขาหรอก


...


และม้ากับม้าเรียวก็คิดเหมือนกันว่า...ความกังวลของเรียวจะหายไป แล้วเรียวก็จะร่วมมือด้วย เพราะว่าคนต้นคิดคือม้าเอง


...


ม้าที่เป็นแม่ของคนที่เรียวรักมาก


...


ไม่มีทางหรอก...ที่คนเป็นแม่จะคิดทำอะไรให้ลูกตัวเองเสียใจหรือเจ็บปวด


...


แม่มีแต่ความรักและความหวังดีที่อยากมอบให้ลูก


...


แล้วครั้งนี้ม้าก็อยากให้เฮียคว้าความรักดี ๆ ไว้ได้...ม้าไม่อยากให้เขาเผลอทำความรักที่มีค่าหลุดมือไปอีก


...


ม้าไม่อยากเห็นลูกตัวเองเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคนอีกแล้ว


...


เฮียเจ็บมามากพอแล้ว และเรียวก็รอมานานพอแล้ว


...


ม้าว่ามันถึงเวลาแล้วละ...ที่เราสองคนจะได้เป็นรักแท้ของกันและกันสักที


เมื่อสิ้นสุดประโยคคำพูดของแม่เพื่อนสนิท ความรู้สึกมากมายที่นับได้ว่าเป็นความรู้สึกซาบซึ้ง ตื้นตันใจ อิ่มเอมใจ และความรู้สึกขอบคุณก็ก่อเกิดภายในใจของเขา เรียวพยายามสบสายตากับทุกคน ก่อนเอ่ยคำพูดที่น่าจะแทนทุกความรู้สึกออกไป...


ขอบคุณป๊า ๆ ม้า ๆ มากเลยนะครับ ขอบคุณเจ้หลิน เฮียเม้ง แล้วก็ขอบคุณอาม่าด้วยครับ


ทุกคนพยักหน้ารับน้อย ๆ พลางส่งยิ้มตอบกลับให้เขา เรียวเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันมองเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่ง


พวกมึง...ขอบใจมากนะ


...


น้องที่รักกับน้องใกล้ก็ด้วยนะครับ


ไม่ต่างกันเลย...ทุกคนก็ยังคงตอบกลับคำขอบคุณของเขาด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม นั่นทำให้ทุกความรู้สึกที่มีมากอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ โดยเฉพาะ ความรู้สึกตื้นตันใจแล้วเรียวก็คิดว่า...


ไอ้คนน่ารัก


เห็นไหมว่าทุกคนอยากให้เราเป็นแฟนกันมากแค่ไหน


พวกเขาช่วยกันขนาดนี้แล้วนะ


รู้ใจตัวเองสักที...


...แล้วก็ยอมเป็นแฟนกูซะดี ๆ


เดี๋ยวม้าจะแนะนำให้รู้จักกับ ลูกชายปลอม ๆของหุ้นส่วนป๊าเรียวนะจ๊ะแม่ของเรียวเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปมองทางใกล้ใจ แล้วพูดต่อ ใกล้ใจ...ลูกพี่ลูกน้องของหนูมาถึงร้านหรือยังลูก?”


เมื่อกี้ นะโมไลน์มาบอกว่ากำลังจอดรถแล้วครับ


โอเคจ้ะ


เรียวหันมองใกล้ใจทันควัน เพราะเขาไม่คิดว่าหน้าม้าที่ให้มาสวมบทบาทเป็นลูกชายหุ้นส่วนของพ่อจะหาจากคนใกล้ตัว


ลูกพี่ลูกน้องของใกล้ใจเหรอ?”


ใช่ครับพี่เรียว นะโมเป็นลูกของป้าใกล้ อายุน้อยกว่าใกล้ ตอนนี้น้องเรียนอยู่ปีสองครับ


อ๋อ...


คนนี้ไม่มีใครเคยเห็นเลยครับ ใกล้รับรองว่าพี่เฮียจับไม่ได้แน่นอน


ดีจ้ะแม่ของเฮียเอ่ย


นั่นไงครับ...นะโมมาแล้ว


เป็นตอนนี้เองที่เรียวหันไปมองทางประตูกระจก แล้วก็เห็นผู้ชายตัวสูงราว ๆ ร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรเปิดประตูเข้ามาในห้องเรือนกระจก เจ้าของชื่อ นะโมมีเรือนผมสีดำสนิท หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม และมีผิวขาวซีด


เจ้าตัวแต่งตัวดูดีด้วยการใส่เสื้อแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนสีดำ นะโมยกมือขึ้นไหว้สวัสดีทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส


สวัสดีครับ ผมชื่อ นะโมครับ


สวัสดีจ้ะ...แม่ของเฮียเอ่ยขึ้น


เราให้นะโมนั่งตรงไหนดีครับ?” ใกล้ใจเอ่ยถาม


นี่ ๆ มานั่งข้าง ๆ พี่โก้ก็ได้นะครับ เดี๋ยวพี่โก้ไปหาโต๊ะเสริมมาให้ครับน้องนะโม


เรียวถอนหายใจพลางส่ายหน้าเบา ๆ พอเห็นสายตาหยาดเยิ้มของไอ้เสือโก้ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของหมื่นฟ้าจะเรียกความสนใจให้หันไปมอง


ไอ้โก้คงยังไม่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว


หมื่นฟ้าพูดพร้อมพยักพเยิดหน้าไปทางประตูกระจก เมื่อเรียวหันไปมองจึงเห็นผู้ชายตัวสูงราวร้อยแปดสิบเซนติเมตรเปิดประตูกระจกแล้วเดินเข้ามาภายในห้องเรือนกระจก ชายแปลกหน้าที่เพิ่งมาเยือนมีเรือนผมสีบลอนด์ทอง มีหน้าตาหล่อเหลากับผิวขาวสะอาด และแต่งตัวดูดีด้วยการสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงสแล็กขายาวสีดำ


เอ่อ นะโมขอเก้าอี้อีกสักตัวได้ไหมครับ?...พอดีนะโมพาแฟนมาด้วยน่ะครับ


อะ อ๋อ ได้สิครับ น้องนะโม...ไอ้โก้เอ่ยกระอึกกระอักขณะมองนะโมกับแฟนเจ้าตัวสลับกัน ...เดี๋ยวพี่ออกไปเอาเก้าอี้มาเพิ่มให้นะครับ


โก้ไม่ต้องออกไปเอาหรอกจ้ะ เดี๋ยวให้นะโมกับ...แม่ของเฮียหยุดเว้นช่วงขณะมองผู้ชายตัวสูงที่ยืนข้าง ๆ นะโม


พี่ไทครับ แฟนนะโมชื่อไท


โอเคจ้ะ นะโมกับไทมานั่งข้าง ๆ ม้ามา ตรงนี้มีเก้าอี้ว่างอีกสองตัว


ครับ


หลังเอ่ยตอบ นะโมกับไทก็เดินไปนั่งที่หัวโต๊ะกับแม่ของเฮีย ทุกคนหันไปมองผู้ร่วมขบวนการคนใหม่ นะโมยกมือขึ้นโบกทักทายพี่ชาย แล้วใกล้ใจก็พยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนที่แม่ของเฮียจะเอ่ยขึ้น...


ตอนนี้ทุกคนคงรู้จักนะโมแล้วเนอะ


...


งั้นเดี๋ยวม้าจะแนะนำทุกคนให้นะโมรู้จักบ้าง


หลังจากพูดจบประโยค แม่ของเฮียก็เริ่มแนะนำให้นะโมรู้จักกับครอบครัวของเขาก่อน แล้วจึงเริ่มไล่เรียงไปเรื่อย ๆ จนมาถึงเรียวเป็นคนสุดท้าย


ส่วนคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตรงข้ามพวกเราก็คือพี่เรียวจ้ะ


สวัสดีอีกครั้งนะครับพี่เรียว


เรียวยกมือรับไหว้ ก่อนเอ่ย สวัสดีครับ


พี่เรียวครับ…”


ครับ?”


ความจริงแล้ว นะโมจะไม่มาช่วยพี่แล้วนะ เพราะพี่ไทขี้หึงมาก


...


แต่พอพี่ใกล้เล่าให้ฟังว่าพี่เรียวแอบรักพี่เฮียมานานแค่ไหน นะโมก็คิดว่าไม่ช่วยคงไม่ได้


...


ก่อนที่เราจะเริ่มทำตามแผนของม้าพี่เฮีย...นะโมขออะไรสักอย่างได้ไหมครับ?”


เรียวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้ารับ ถ้าพี่ทำให้ได้ พี่ก็จะทำให้ครับ


พี่เรียวช่วยบอกคนข้าง ๆ นะโมหน่อยได้ไหมครับว่า นายไว้ใจเราเถอะ มันไม่มีอะไรหรอก


นะโม พี่ไม่เล่นนะคะไทพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พลางมองแฟนตัวเองด้วยสายตาดุ ๆ


ภาพตรงหน้าทำให้เรียวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ย ไท…”


“…”


ขอบใจที่มาช่วยนะ ถึงแม้จะไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะ


“…”


ถ้าผมได้คบกับเฮียเมื่อไร เดี๋ยวจะพาคุณกับนะโมไปเลี้ยงข้าว


ถึงแม้จะเป็นคำพูดธรรมดาที่ไม่ได้ลึกซึ้ง แต่เรียวคิดว่าอีกฝ่ายคงสัมผัสได้ถึงความจริงใจผ่านประโยคคำพูดนั้น ไทจ้องมองเขาอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้ารับ


อย่าแตะตัวนะโมเยอะ ผมหวง


เรียวยิ้มแล้วเอ่ย ผมไม่แตะตัวนะโมหรอก เพราะผมรอแตะแค่เฮียคนเดียว


เอาล่ะ! ถ้าคุยกันเข้าใจแล้ว งั้นม้าว่าเรามาเริ่มฟังรายละเอียดลงลึกของแผนการในวันพรุ่งนี้ดีกว่า


ทันทีที่แม่ของเฮียพูดจบ ทุกคนก็หันไปฟังอย่างตั้งใจ แม่ของเพื่อนสนิทเริ่มเล่าแผนการของวันพรุ่งนี้แบบลงรายละเอียดให้ทุกคนฟัง ตอนนี้เรียวเลยรู้สึกเหมือนกำลังถูก บรีฟงานอยู่ แล้วเขาก็คิดอีกว่า...


ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า...กว่าจะได้มึงมาเป็นแฟน


มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย


แต่ก็น่าแปลก...


ที่กูไม่คิดท้อเลยสักนิด


#รักแท้ของผมคือคุณ


ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว...


พ่อกับแม่และพี่สาวกับพี่เขยที่ออกไปทำธุระข้างนอกตั้งแต่เช้าก็ยังไม่กลับบ้านสักที ทิ้งให้เฮียอยู่บ้านแค่กับเฮง ส่วนน้องชายคนเล็กก็ไปเรียน


วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่พ่อสั่งปิดสปอร์ตคลับโดยที่ไม่ให้เหตุผลอะไรเลย เขาเลยคิดเอาเองว่า ‘คงรวยแล้วแหละเนอะ ถึงได้หยุดบ่อย ๆ แบบนี้อะป๊า!’


และเพราะว่าเขารู้ว่าวันนี้ไม่ต้องไปทำงานที่สปอร์ตคลับ ตั้งแต่เช้า เฮียเลยตื่นสายกว่าทุกวัน แล้วก็ทำอาหารกินเอง ก่อนจะนั่งดูโทรทัศน์ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น


ดวงตาเรียวรีหลุบลงมองหมาตัวอ้วนที่เดินมาหยุดยืนตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามออกไป...


ทำไมเฮง เบื่อเหมือนกันเหรอเราอะ?”


“...” เฮงยังคงจ้องมองเขาอยู่เหมือนเดิม


หมาอะไรวะ แค่เห่าตอบยังขี้เกียจเลย...”


“...”


แต่พี่เฮียรู้ว่าเฮงเบื่อแหละ งั้นเราออกไปรดน้ำต้นไม้กันดีกว่า”


โฮ่ง!”


เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ!” เฮียพูดเสียงดังพลางผุดลุกจากโซฟาหนัง ก่อนเอ่ยต่อ “...มา ตามมาเร็ว”


พอเขาสาวเท้าเดินออกมาจากบ้าน เฮงก็รีบวิ่งตามมาติด ๆ เฮียพาหมาอ้วนตัวโปรดมาที่สวนหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ของพ่อและแปลงดอกไม้ของแม่ คนที่สวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีครีมก้มลงหยิบสายยางขึ้นมา ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำ


เฮง อย่าไปขุดแปลงดอกไม้ม้านะ”


โฮ่ง!”


เออ ดี หัดเชื่อฟังกันบ้าง”


ว่าแล้วเฮียก็เริ่มรดน้ำต้นไม้ของพ่อ แต่ทว่าเฮงเดินตามเขาไม่ห่างเลย เฮียเลยยกสายยางขึ้นสูง ๆ แล้วฉีดละอองน้ำขึ้นฟ้า เพื่อทำฝนจำลองให้เฮงเล่นอย่างที่มันชอบ แล้วก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ...เฮงเริ่มวิ่งเป็นวงกลมแล้วใช้ปากไล่งับหยดน้ำที่ตกลงมาจากท้องฟ้า


เป็นหมานี่น่าอิจฉาฉิบหาย”


“...”


ไม่ต้องมีเรื่องให้คิดมาก มีความสุขได้กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ”


“…”


แล้วก็ไม่ต้องรู้สึก...” เฮียหยุดเว้นช่วง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “...หมามันจะไม่รู้จักความคิดถึงได้ไง”


“...”


หมามันรู้จักความคิดถึงดีกว่าคนอีกมั้ง...”


ถ้าหากหมามันรู้จักความคิดถึงดีขนาดนั้น เขาก็คงไม่ต่างจากเฮงหรอก เพราะตอนนี้ ‘ความคิดถึง’ แวะมาทักทายเฮียบ่อยเกินไปแล้ว จนเขาเผลอคิดไปว่าตัวเองเริ่มจะรู้จักความคิดถึงเป็นอย่างดีแล้ว


หมามันชอบคิดถึงเจ้าของใช่ไหมล่ะ?


ถ้าเฮียเป็นหมา


เรียวก็คงเป็นเจ้าของ (ละมั้ง)


เฮียส่ายหน้าเพื่อสลัดทุกความคิดออกจากหัว แต่ก็ไม่สามารถสลัดไล่ความคิดถึงได้อยู่ดี เพราะตอนนี้เขายอมรับตรง ๆ ว่า...โคตรคิดถึงเรียวเลย


หลังจากที่เพื่อนสนิทมาส่งที่บ้านเมื่อวาน เรียวก็ไลน์มาบอกว่า ‘ถึงบ้านแล้วนะ’ เฮียเลยตอบข้อความกลับไปเล็กน้อย ก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปนอน แล้วเมื่อเช้าเพื่อนสนิทก็ส่งข้อความมาว่า...


วันนี้กูอาจจะตอบไลน์ช้าหน่อย เพราะต้องไปทำธุระสำคัญ แต่มึงส่งข้อความทิ้งไว้ได้เลยนะ เดี๋ยวจะรีบมาตอบ’


พอเฮียเห็นข้อความนั้น เขาก็พยายามข่มใจไม่ส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิท เพราะไม่อยากรบกวนเวลาอีกฝ่าย แต่แล้วความคิดถึงมันก็ทำให้เขาส่งข้อความไปว่า...


วันนี้มึงคงยุ่งทั้งวันแน่เลย’


คิดถึงมึงว่ะ’


ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้อความพวกนั้นสามารถยกเลิกการส่งได้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นมันก่อน และเฮียก็น่าจะรู้ดีว่าควรกดยกเลิกข้อความเพราะเหตุผลอะไร หากแต่เขาก็ไม่ยอมทำแบบนั้น


มันน่าแปลกแหละ กูรู้ดี


ที่ช่วงนี้กูชอบพูดทำนองนี้กับมึง


แต่ก็...กูคิดถึงมึงจริง ๆ นี่หว่า


โฮ่ง! โฮ่ง!”


เฮงเห่าเสียงดังแล้ววิ่งไปหน้าประตูรั้วเมื่อได้ยินเสียงรถเทียบจอดหน้าบ้าน เฮียจึงรีบปิดก๊อกน้ำ ก่อนจะเดินตามหมาตัวอ้วนไป


เฮีย เปิดประตูให้ป๊าหน่อย”


จ้า...”


ลูกชายคนกลางของบ้านอย่างเขาขานรับเสียงใส ก่อนจะเลื่อนประตูรั้วเปิดให้ผู้เป็นพ่อ แล้วเฮียก็เห็นพ่อกำลังยกต้นไม้กับดอกไม้จำนวนมากลงจากหลังรถตู้ โดยมีแม่ พี่สาว และพี่เขยช่วยยกด้วย


ลูกรู้แหละว่าทุกคนหายไปไหนกันมาทั้งวัน”


พ่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ย “พวกเราไปคลองสิบห้ากันมา ป๊าอยากจัดสวนใหม่น่ะ”


ดีจังเลยเนอะ ปิดสปอร์ตคลับไปซื้อต้นไม้”


ให้มันน้อย ๆ หน่อยไอ้ลูกคนนี้ ป๊าให้หยุดก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”


เฮียหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแม่ถือกระถางดอกไม้เล็ก ๆ “มาม้า ให้ลูกช่วยนะ”


โอเคจ้ะ”


เฮียช่วยทุกคนขนย้ายทั้งต้นไม้และดอกไม้เข้าไปวางที่สวนหน้าบ้าน แต่เพราะพ่อซื้อมาเยอะมาก พวกเราเลยต้องเดินกันหลายรอบ


อันนี้กระถางสุดท้ายแล้วใช่ไหมม้า?”


จ้ะ”


ดวงตาเรียวรีหลุบลงมองกระถางพลาสติกสีดำที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองต้นทานตะวัน ดอกทานตะวันตรงหน้าทำให้เขา ‘คิดถึงเรียว’ เพราะดอกไม้ที่เคยซื้อให้เจ้าตัวในวันรับปริญญาก็คือ ‘ดอกทานตะวัน’


เรียวอาจจะไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรถึงเลือกดอกทานตะวันให้ หรือบางทีอีกฝ่ายคงไม่คิดอะไรเลย แต่ความจริงแล้ว...เรียวเป็นเหมือนแสงสว่างในวันที่เขารู้สึกมืดมนที่สุด เรียวเป็นคนที่ทำให้เขากลับมามีความสุขเสมอ ดังนั้นเจ้าตัวจึงเปรียบเหมือนพระอาทิตย์ แต่เพราะเขาไม่สามารถไปคว้าเอาพระอาทิตย์มาให้เพื่อนสนิทได้


อย่างนั้น...


ดอกทานตะวัน ก็คือตัวแทนที่ดีที่สุดแล้ว


เฮียเผยยิ้มกว้างพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นปาดคราบเหงื่อที่ข้างแก้มของตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินไปที่สวนหน้าบ้าน


แต่ก็เป็นตอนนี้แหละ...ที่คนตัวสูงตรงหน้าทำให้เขารู้สึกว่ามีสายรุ้งเกิดขึ้นในใจ เพราะกำลังมีความรู้สึกหลากหลาย (สี) เกิดขึ้นในใจเขา


เรียว”


อือ...กูเอง”


คนตัวสูงที่สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวแล้วพับแขนขึ้นเล็กน้อยกับกางเกงสแล็กสีกรมก้าวเท้ามาหยุดยืนตรงหน้าเขา เรียวเผยรอยยิ้มแบบที่ทำให้ใครหลายคนตกหลุมรักได้ง่าย ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ


ดอกทานตะวันอีกแล้วเหรอ?”


“...”


ไม่คิดจะให้ดอกไม้อย่างอื่นบ้างหรือไง?”


ดวงตาเรียวรีกะพริบเชื่องช้ามากขึ้นขณะสบตากับคนตรงหน้า แล้วจู่ ๆ เพื่อนสนิทก็ยื่นมือข้างหนึ่งมาลูบที่ข้างแก้มเขา สายตาของเพื่อนสนิทจ้องมองที่บริเวณข้างแก้มอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา


อีน้ำแดง ทำยังไงให้ดินเลอะแก้ม...”


เรียวยังคงใช้นิ้วหัวแม่มือลูบที่แก้มเขาแผ่วเบา ก่อนจะชักมือกลับไป เฮียรู้สึกว่าหัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงตั้งสติแล้วกระแอมกระไอออกมา


มะ ไม่รู้ดิ...กูคงเผลอเอามือไปเช็ดแก้มมั้ง”


ให้กูช่วยไหม?”


ไม่ต้องหรอก”


“...”


เฮียเอ่ยพลางสบสายตากับเพื่อนสนิท แล้วเขาก็ดันอยากรู้ว่า...


มึงมาทำอะไรที่นี่?”


เรารู้สึกเหมือนกันไหม...


แล้วมึงไลน์มาว่าอะไรล่ะ?”


“...”


กูก็คิดถึงมึงเหมือนกัน”


แล้วเราก็ดันรู้สึกเหมือนกัน

 

#รักแท้ของผมคือคุณ


กินดิ ปกติมึงชอบกินขนมที่แม่กูทำไม่ใช่เหรอ?”


เฮียพูดพลางใช้มือดันจานขนมชั้นที่แม่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อวานให้เพื่อนสนิท เรียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาไม่ได้ตอบอะไร เจ้าตัวทำเพียงแค่ส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนเอ่ย...


อิ่มแล้ว”


“…”


เขาพยักหน้ารับรู้ แล้วจึงใช้ช้อนส้อมจิ้มขนมชั้นสีชมพูใส่ปาก ก่อนจะหันหน้ามองไปทางสวนหน้าบ้านแทน เพราะยังไม่พร้อมสบตากับเพื่อนสนิท


เมื่อกี้กว่าจะทำให้หัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองสงบลงได้ก็แทบแย่เลย


ตอนนี้ก็นอนนิ่ง ๆ ไปก่อนเถอะ ไอ้ก้อนเนื้อไม่รักดี!


เฮีย...”


หือ?”


พรุ่งนี้ที่เรานัดกันไปกินบิงซูกูคงต้องขอเลื่อนไปก่อนนะ...”


“…”


พอดีลูกชายของหุ้นส่วนรีสอร์ตที่ภูเก็ตจะมาเที่ยวกรุงเทพห้าวัน พ่อกูเลยวานให้ไปรับเขาที่สนามบิน”


“...”


แล้วกูก็ต้องคอยดูแลเขาระหว่างที่อยู่กรุงเทพฯ ด้วย”


อ๋อ ไม่เป็นไร เราไปกินกันวันอื่นก็ได้”


“...”


ว่าแต่...” เฮียหยุดเว้นช่วง ก่อนจะอมยิ้ม “…ลูกชายของหุ้นส่วนพ่อมึงคนนี้ น่ารักไหมวะ?”


ทำไม?” เรียวถามเสียงเข้ม แล้วก็ทำหน้าดุ ๆ ขึ้นมาทันที


กูไม่ได้สนใจหรอก ก็แค่ถามเฉย ๆ”


เรียวถอนหายใจ ก่อนเอ่ย “ก็น่ารักดี”


“...”


ตอนแรกเฮียเดาว่าเพื่อนสนิทจะพูดว่า ‘ก็เฉย ๆ’ เพราะปกติเรียวไม่ค่อยชมใครมากนัก แต่ครั้งนี้เรียวกลับชมอีกฝ่ายออกมาตรง ๆ นั่นแสดงว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นคนน่ารักจริง ๆ


คนที่ไม่ค่อยถูกเพื่อนสนิทชมว่า ‘น่ารัก’ เลยรู้สึกหงอย ๆ ในใจขึ้นมา ก่อนจะใช้ช้อนส้อมจิ้มขนมชั้นสีชมพูซ้ำ ๆ แล้วจู่ ๆ มือหนาของเพื่อนสนิทก็ยื่นมาจับมือเขาไว้


เฮีย ไม่กินก็อย่าเล่น”


เออ...ก็กูมันไม่น่ารักไง ทำอะไรก็ผิดไปหมดแหละ”


อ้าว...เป็นอะไรของมึงอะเฮีย


เมื่อกี้พูดอะไรออกไปวะ!


เฮียเลื่อนสายตาขึ้นมองเพื่อนสนิท ก่อนจะชักมือกลับมา แล้วเอามือถูไปมาบนเสื้อตัวเอง เขาไม่ได้คิดรังเกียจอีกฝ่ายหรอก แต่แค่ทำตัวไม่ถูกเท่านั้น


อะไร?” เรียวพูดปนหัวเราะ


เปล่า~”


ให้โอกาสพูดใหม่อีกครั้ง”


คนที่เพิ่งได้รับโอกาสใหม่อีกครั้งเม้มริมฝีปากขณะสบตากับอีกฝ่าย เฮียกลืนน้ำลายลงคอแล้วคิดว่า ‘ถ้ามึงอยากรู้ก็แค่ถาม จะไปยากอะไร อีน้ำแดง’


ระหว่างกูกับคนนั้น...ใครน่ารักกว่ากัน”


“...”


ไม่ ๆ มึงลืมไปเถอะ ลืมคำถามกูไปซะ”


“...”


ไม่ดิ มึงช่วยแกล้งไม่ได้ยินเลยก็ได้”


“...”


แล้วเราจะไปกินบิงซูกันวันไหนดี?”


เรียวหัวเราะในลำคอขณะมองเขา ก่อนเอ่ย “ถ้าในสายตากู...มึงน่ารักกว่าแน่นอน”


“...”


ไม่มีใครน่ารักเท่ามึงแล้ว”


ตึก ตัก ตึก ตัก


ไม่รู้เลย


ไม่รู้เลยจริง ๆ


ว่าครั้งนี้จะควบคุมหัวใจที่เต้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไง


จะ จริงเหรอวะ?”


และเพราะว่าไม่รู้วิธีเลยจริง ๆ


ครับ”


ก็เลยต้องปล่อยให้มันเต้นแรงอยู่แบบนี้...

 



TBC



talk


ทุกคนนน ตังค์นั่งยัน นอนยัน เลยว่า ไม่มีดราม่าอย่างที่กลัวกันแน่นอนน

เชื่อมือตังค์เถอะ แล้วเชื่อในตัวยัยน้ำแดงด้วย ว่าเจ้าตัวน่ะ แสบซน แถมยังมีความหรรษาอยู่ในตัวเยอะมากก


แชปหน้ามาวันเสาร์นะค้าบบ พรุ่งนี้ตังค์ขอพัก 1 วันๆ 



ฝากคอมเมนต์และเล่น #รักแท้ของผมคือคุณ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ


รักเสมอ

Twitter : @SP251566
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.383K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,489 ความคิดเห็น

  1. #2453 sunflowerrrr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2564 / 05:05
    พี่เรียวเค้ารักของเค้าขนาดนั้นจะมีตาไปมองใครที่ไหนอีกกกกกกก ชั้นเขินไม่ไหวแล้วกับความคลั่งรักของพี่เรียว
    #2,453
    0
  2. #2437 CallistoJpt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2564 / 11:03
    งื้อออออออเขินพี่เรียวกับพี่เฮีย กลั้นยิ้มไม่อยู่เลย ประทับใจความร่วมด้วยช่วยกันของทั้งสองครอบครัวและก็เพื่อนๆด้วยค่ะ น่ารักอบอุ่นมากๆ ขำหนักมากด้วยค่ะ 5555555555555
    #2,437
    0
  3. #2263 Capricornus4 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 03:33
    เป็นสองครอบครัวที่อบอุ่นมากๆเลย มีแต่คนดีๆล้อมรอบเลยนะพี่เฮีย พี่เรียวด้วย เป็นsafe zoneที่ดีจริงๆ
    #2,263
    0
  4. #2251 imaem (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 11:35
    น่ารักอ่าาาส น่ารักมากกกกๆ เขินไม่ไหว
    #2,251
    0
  5. #2221 Pokky_bow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 01:51

    อ่านไป ยิ่มไป ข่วนกำแพงไป
    #2,221
    0
  6. #1862 ananarnaaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:11
    เขินเหมือนจะตาย ฮือออน่ารักมากๆ
    #1,862
    0
  7. #1736 hh_9094 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:05
    เฮียน่ารักกกก
    #1,736
    0
  8. #1670 ;เเมเนอร์ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 01:24
    ก็เธอน่ารักที่สุดในใจเราาา

    งุ้ยยยย
    #1,670
    0
  9. #1608 Nyoong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 08:15
    หัวใจน่าจะใกล้วายแล้วละคะ ถ้าเรียวหยอดบ่อยๆ งื้อออ
    #1,608
    0
  10. #1605 tarun_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 01:45
    ครับ อ่อกกกก ชั้นตายไปเลย
    #1,605
    0
  11. #1604 tarun_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 01:45
    เอาว่ะ เอาความน่ารักมาขิงแล้ว ยัยแสบ
    #1,604
    0
  12. #1584 seem'these (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:38
    อีน้ำแดงจะใจวายตายก่อนมุ้ยน้องงงง555555555
    #1,584
    0
  13. #1573 @junehuahin1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 13:52
    “ครับ”ใจมันจะละลาย
    #1,573
    0
  14. #1476 Solalanp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 18:45
    พี่เฮียน่ารักที่สุดและตลอดไปของพี่เรียวว
    #1,476
    0
  15. #1346 PrchFirnnn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 23:39
    คุยค่ะ เจอแบบนี้บอกได้เลยว่าตุยยยย ใจเหลวไปหมดแน้วว
    #1,346
    0
  16. #1212 071727 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 21:21
    เห็นทีคงไม่ต้องใช้แผนแล้วมั้งคะพี่เรียวถ้าอีน้ำแดงยอมเปิดใจ ตะล่อมอีกนิดนึงพี่เรียว ถามไปเลยตรงๆ เดี๋ยว กินน้ำแดงก็เปิดเผยความในใจออกมาชัวร์ กลัวจะเสียเพื่อนรักไปให้คนอื่น แค่รู้ว่า เขาจะ ไปดูแลคนอื่นก็ยังหงอยขนาดนี้เลย
    #1,212
    0
  17. #1197 BaiTong23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 18:15
    ครับกี่ที คนอ่านใจสั่นตลอด
    #1,197
    0
  18. #1178 Fernhoneypie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 13:26
    อีน้ำแดง

    ขอมอบท่อนนี้ให้เธอ

    ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ~
    #1,178
    0
  19. #1166 KAIIDONG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 12:41
    ครับ ของพี่เรียวทำให้ลงไปนอนกองตรงพื้นได้เลยนะคะเนี่ย รับผิดชอบด้วยค่ะ ฮื่ออ ยัยน้ำแดงก็เป็นล่ก น่ารักงาะ งึ้ย
    #1,166
    0
  20. #1165 Jearavat Niyomchat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 10:39

    น่ารักมากอ่านแล้วดีต่อใจเฮียน่ารักมาก

    #1,165
    0
  21. #1163 namwarn090844 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 00:29
    น้ำเเดงก็น่ารักจริงๆเเหละ ไม่เเปลกที่พี่เรียวจะหลงมาหลายปีขนาดนี้ โอ้ยย
    #1,163
    0
  22. #1162 burronie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 00:23
    ตายละ อีน้ำแดงสู้ๆนะลูก รู้ใจตัวเองไวไว พี่เป็นกำลังใจให้
    #1,162
    0
  23. #1160 Strawberrybunny (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 22:32
    เนี่ย!!! น่ารักนัก!
    #1,160
    0
  24. #1159 Rose_GirL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 22:22
    พี่เรียวแค่ ครับ ก็ใจเหลวแล้ว
    #1,159
    0
  25. #1157 KaewwongLin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 21:41
    น่าร้ากกกกกกก
    #1,157
    0