My Moon #ใกล้แค่พันลี้ [YAOI]

ตอนที่ 9 : 07 [130% ครบแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,529 ครั้ง
    6 ต.ค. 62


อัปให้จบตอนแล้วนะคะ


เดี๋ยวที่ส่งตรวจเสร็จแล้วส่งกลับมา จะมาอัปแบบพรูพแล้วให้อีกรอบคับ


หากมีคำผิดหลุดไปขออภัยด้วยนะคับ !


พรุ่งนี้ !!! เรามี ฟตก. ของ #ใกล้แค่พันลี้ ไปแจกที่บูธของ สนพ. 2U บูธหมายเลข O14 นะคะ

ช่วงเวลาบ่าย 3-4 โมงเย็นนะคะ คุณรีดที่ซื้อ กี่หมื่นฟ้า ไปแล้ว สามารถเอามาให้เราเซ็นได้นะคะ

หรือซื้อไปแล้ว แต่ไม่ได้หิ้วหนังสือมา ก็มารับ ฟตก. ได้ค่าา

มาเจอมาถ่ายรูปกันนะคะ

พร้อมมากกก 5555





Chapter 7

 

               

               ติ๊ด ๆ

                

               โทรศัพท์เครื่องสีดำที่ทำหน้าที่แทนนาฬิกาปลุกส่งเสียงเรียกคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทให้ตื่นจากความฝัน คนที่เพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมงเพราะเมื่อคืนต้องโหมทำรายงานให้เสร็จยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองเบา ๆ ใกล้อยากนอนต่ออีกสักหน่อย แต่เขากลัวจะเผลอหลับยาว ใกล้จึงบังคับตัวเองด้วยการหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงีย

                

               มือเรียวเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เครื่องสีดำที่ส่งเสียงร้องมากดปิด เปลือกตาสีอ่อนปิดลงอีกครั้ง ก่อนคนตัวเล็กจะสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใกล้หวังว่าออกซิเจนที่ถูกโกยเข้าปอดจะทำให้รู้สึกสดชื่นได้บ้าง

              

              เพราะใกล้รู้สึกเพลียมาก ๆ เลย...

                

               นอนเกือบสิบโมงเช้า

                

               แต่ต้องตื่นเที่ยง

                

               ชีวิตเด็กมหาลัยก็แบบนี้แหละ

                

               ครืด ~

                

               ทว่าเสียงสั่นครืดทำให้ใกล้ต้องลืมตามองที่หน้าจอโทรศัพท์ เขาต้องรีบตื่นจากอาการงัวเงียเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอแก้ว การคุยกับรุ่นพี่ด้วยเสียงสะลึมสะลือคงไม่ดี

                

               “ครับ พี่เดียร์

                

               [วันนี้ใกล้ไม่เข้ามาซ้อมใช่ไหมจ๊ะ ?]

                

               “ใช่ครับ เมื่อวานใกล้ซ้อมเล่นจนจบเพลงไปหลายรอบแล้วครับ

                

               [เล่นได้คล่องแล้วใช่ไหมจ๊ะ ?]

                

               “ครับพี่เดียร์

                

               [ถ้าใกล้จะเข้ามาซ้อมวันไหนอีกก็บอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ให้รุ่นน้องเตรียมขิมไว้ให้จ้ะ]

                

               “โอเคครับ เดี๋ยวใกล้ขอดูตารางเรียนแล้วบอกพี่เดียร์อีกครั้งนะครับ พอดีช่วงนี้มีพรีเซนต์งานหลายวิชาเลย แต่ใกล้จะพยายามหาเวลาว่างไปซ้อมอีกสักครั้งสองครั้งก่อนถึงวันงานโอเพนเฮาส์ครับ

                

               [โอเคจ้ะ ใกล้...พี่ขอโทษที่ต้องรบกวนเรานะ แต่ว่ารุ่นน้องบอกว่าเพลงนี้เล่นยากมาก ไม่มีใครเล่นได้เลย]

                

               “ไม่เป็นไรครับพี่เดียร์ ใกล้เต็มใจช่วยครับ

                

               [เราใจดีกับพี่ตลอดเลย ไว้พี่จะพาไปเลี้ยงข้าวหลังจบงานนะ]

                

               ใกล้หัวเราะ ก่อนเอ่ย ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าพี่เดียร์อยากพาไปเลี้ยงข้าวจริง ๆ ใกล้ก็ขอบคุณล่วงหน้าเลยครับ

                

               [จ้า...พี่ไม่กวนเราแล้ว ไว้เจอกันที่มอนะใกล้]

                

               “ครับ ~`”

               

               ใกล้วางสายจากรุ่นพี่ เขาเอาโทรศัพท์วางไว้ข้างโคมไฟเหมือนเดิม พี่เดียร์เป็นรุ่นพี่ที่สนิทของใกล้ เพราะตอนเด็ก ๆ เขาเคยเรียนดนตรีไทยที่โรงเรียนสอนดนตรีเดียวกับเจ้าตัว พ่อส่งเขาไปเรียนดนตรีไทยเพราะอยากให้เล่นระนาดได้ ทว่าใกล้ไม่ค่อยชอบเล่นระนาดจึงบอกพ่อไปตามตรง พ่อเลยให้เขาลองเลือกเครื่องดนตรีเอง เมื่อใกล้ได้ยินเสียงขิมที่พี่เดียร์เล่นอยู่ในห้องหนึ่ง ความไพเราะของเครื่องดนตรีชนิดนี้ทำให้ใกล้ตกหลุมรักได้ทันที หลังจากนั้นใกล้ก็เลือกเรียนขิมและได้อยู่คลาสเดียวกับพี่เดียร์มาตลอด

                

                 แต่พอใกล้ขึ้นมัธยมปลายก็ต้องเลิกเรียนดนตรีไทยที่โรงเรียนนั้นไป เพราะเขาต้องเอาเวลาทั้งหมดมาทุ่มให้กับการเรียน แต่ใกล้ยังคงเล่นขิมอยู่ที่บ้านอย่างสม่ำเสมอ เขาไม่ได้เจอกับพี่เดียร์มาสักพักใหญ่ ๆ แต่เรายังติดต่อกันตลอด จนกระทั่งเข้ามหาลัย เราจึงได้เจอกันบ่อยขึ้น

                

                คณะศิลปกรรมศาสตร์ที่พี่เดียร์เรียนจัดการแสดงหลายอย่างในงานโอเพนเฮาส์ แต่สาขาของพี่เดียร์มีโชว์ร้องเพลงในห้องประชุมขนาดใหญ่ เจ้าตัวได้รับเลือกให้ร้องเพลง ดั่งฝันฉันใดในบทเพลงนี้มีเสียงขิมบรรเลงร่วมด้วย เพราะรุ่นน้องปีหนึ่งไม่สามารถเล่นได้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเจ้าตัวจึงโทรมาขอความช่วยเหลือจากเขา

                

               ใกล้ตกลงช่วยรุ่นพี่โดยไม่คิดมาก เขาคิดว่ามันไม่ได้หนักหนาอะไร เพียงแค่ต้องซ้อมเล่นบ่อย ๆ เมื่อวานใกล้พอมีเวลาว่างหลังจากเลิกเรียน เขาจึงไปซ้อมเล่นขิมที่คณะของพี่เดียร์

                

                ใกล้เลยไม่ได้เห็นพระจันทร์ตอน 17.30 เลย...

                

                คนตัวเล็กลุกออกจากที่นอนแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำอย่างไม่อิดออด ใกล้ถอดเสื้อแขนยาวและกางเกงนอนขาสั้นออกก่อนจะโยนใส่ตะกร้าหวาย เขารู้ว่าตัวเองใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนาน เพราะฉะนั้นใกล้จะมัวแต่นั่งง่วงอยู่บนเตียงไม่ได้

                

                หลังจากใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวสักพัก คนตัวเล็กที่สวมชุดสูทสีกรมก็เดินมาหยิบเล่มรายงานที่พิมพ์เสร็จตั้งแต่เมื่อคืน ดวงตาเรียวรีเหลือบมองต้นกระบองเพชรสองต้นตั้งอยู่ข้างกันบนโต๊ะทำงานของเขา

                

               รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหวาน ใกล้เคลื่อนนิ้วไปจิ้มที่หนามเล็ก ๆ ของต้นกระบองเพชรที่คุณพระจันทร์มอบให้ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

                

              “เมื่อวานไม่ได้เจอกันเลย...คิดถึงคุณศศินจะแย่

                

               หลังจากฝากความคิดถึงผ่านตัวแทนอย่างเจ้าต้นกระบองเพชร หัวหน้ากลุ่มที่ต้องนำพรีเซนต์อย่างเขาก็รีบคว้ากุญแจรถและกระเป๋าหนังออกมาจากห้อง ใกล้อยากไปถึงมหาลัยเร็ว ๆ เขาและเพื่อนจะได้ซ้อมพรีเซนต์ร่วมกันก่อน

                

                 ใกล้ออกมาจากลิฟต์แล้วเดินไปที่ลานจอดรถใต้คอนโด เขารีบสาวเท้าไปหารถ Audi A5 สีขาวที่จอดอยู่ ในจังหวะที่มือเรียวเปิดประตูรถก็มีเสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้น ใกล้จึงล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงหลังจากขึ้นรถมาแล้ว

               

               ไลน์ ~

                

              MaMay : ใกล้ เราถึงมอแล้วนะ ให้เราสั่งโกโก้เย็น (ไม่หวานเลยสักนิด) ไว้รอเลยดีไหม ?

                

              MaMay : ใกล้ออกมาจากคอนโดหรือยัง ?

                

              Ppie : เราจอดรถแล้ว กำลังไปที่ตึกเรียน

                

               อ่า...วันนี้ใกล้ใจไปมหาลัยสายสุดสินะ

                

              glaijai : เดี๋ยวเราไปสั่งเองก็ได้เมย์ เราเพิ่งออกจากคอนโดเอง

                

              MaMay : โอเค ๆ ถ้างั้นใกล้มาสั่งเองดีกว่า

                

              glaijai : เดี๋ยวเราขอขับรถก่อนนะ

                

              Ppie : ขับรถดี ๆ นะใกล้

                

              MaMay : ไม่ต้องรีบนะ ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงเลย

                

              glaijai : send a sticker

                

              ใกล้กดส่งสติกเกอร์รูปกระต่ายดุ๊กดิ๊กที่มีหัวใจสีแดงหลายดวงลอยอยู่รอบ ๆ ตัวไปให้เพื่อนสนิททั้งสองคน ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างกายแล้วตั้งใจขับรถ

                

                วันนี้...

                

                หลังจากพรีเซนต์งานเสร็จแล้ว

                

                ใกล้จะรีบไปหาคุณพระจันทร์นะ

                

                : )




               เพราะช่วงบ่ายของวันนี้รถค่อนข้างติด ใกล้จึงมาถึงมหาลัยช้ากว่าที่คิดไว้ เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดใต้ตึกเรียนแล้วรีบไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่ในร้านกาแฟ ทันทีที่มาถึงก็เห็นเมย์กับพายกำลังคุยเล่นกันอยู่

             

                  คุณหัวหน้ากลุ่มมาแล้ว~พายเอ่ยด้วยเสียงสดใสเมื่อเขาเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะ

              

                 รถติดมากเลย

               

                 “เหลือเวลาอีกสี่สิบนาทีก่อนพรีเซนต์ ใกล้อยากกินอะไรก่อนไหม ?....ยังทันนะ

                

                  “เดี๋ยวเราค่อยกินข้าวหลังจากพรีเซนต์เสร็จดีกว่า

               

                    “พูดแบบนี้...แสดงว่าไม่ได้กินมื้อเช้ากับมือกลางวันก่อนออกจากคอนโดใช่ไหม ?

               

                    ใกล้ส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พายที่หรี่ตาแล้วชี้นิ้วใส่เขา เรา...รีบน่ะ กลัวมาไม่ทัน

               

                    “ใกล้...พยายามกินข้าวเช้าหน่อย ถ้าเป็นโรคกระเพาะแล้วมันหายยากนะ ทุกวันนี้เราก็เป็นอยู่ ไม่หายขาดสักทีเมย์บ่นด้วยเสียงดุ ๆ

                

                    “เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะตื่นมากินแต่เช้าเลย...เพราะเพื่อนสนิททั้งสองคนส่ายหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด ใกล้จึงหย่อนก้นนั่งลงตรงหน้าเพื่อนแล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมา สัญญาเลย

                

                    “ถ้าใกล้ใจยอมเกี่ยวก้อยสัญญาเมื่อไหร่...แสดงว่าเจ้าตัวจะพยายามทำให้ได้

              

                  ใกล้ยิ้มแล้วพยักหน้าหงึกหงัก ใช่

                

                  “สัญญาแล้วนะใกล้ใจพายเอานิ้วก้อยของเจ้าตัวมาเกี่ยวไว้กับนิ้วก้อยของเขา

                

                 “อื้อ เราสัญญา

                

               

                 “สัญญากันเสร็จแล้ว งั้นก็ไปรอพรีเซนต์งานที่ห้องกันได้แล้ว

               

                 คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากเมย์พูดจบ ใกล้หยิบเล่มรายงานออกมาจากกระเป๋าหนังแล้วส่งให้เพื่อนช่วยเช็กความเรียบร้อย พายรับไปก่อนจะเลิกตาโตเล็กน้อย

              

                 โอ้โห...งานเนี๊ยบมาก ดูดีตั้งแต่หน้าปกเลย

               

                “เรื่องงาน...คุณหัวหน้าไม่ค่อยปล่อยผ่านหรอก ต้องเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

              

                 เมย์ก็พูดเกินไป” .ใกล้พูดปนหัวเราะ เราแค่พยายามทำให้ดีที่สุดแค่นั้นเอง

              

                 มาตรฐานคำว่า ดีที่สุด ของใกล้คือสูงมาก ๆ เลยจ้า

               

               ใกล้หลุดหัวเราะเมื่อโดนเพื่อนสนิทแซว ก่อนเอ่ย ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวเข้าห้องสายนะ

                

                เมย์กับพายพยักหน้าให้เขา พวกเราเดินมารอลิฟต์ได้สักพักก็เห็นนิวกับทศเพิ่งออกมาจากร้านกาแฟ ทั้งสองคนกำลังเดินมาทางเรา แต่ใกล้ไม่ได้สนใจอะไร เขารับเล่มรายงานจากพายมาถือไว้แล้วเงยหน้ามองลูกศรที่ปรากฏอยู่เหนือประตูลิฟต์ ทว่าเสียงร้องเตือนของพายเรียกความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี

               

                “ใกล้ ระวัง !”

                

                ใกล้หันไปมองพายที่เบิกตาโตคล้ายตกใจ เขารู้ได้ในทันทีว่ากำลังเกิดบางอย่างขึ้นจากทางด้านซ้ายของตัวเอง แต่ยังไม่ทันหันกลับไปมองก็รู้สึกเหมือนมีของเหลวอุณหภูมิร้อนซึมผ่านเนื้อผ้ามาสัมผัสที่ผิวกาย

                

                คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเพราะรู้สึกร้อนวูบบริเวณหน้าอกข้างซ้าย แต่ใกล้ยังมีสติจึงยกเล่มรายงานที่อยู่ในมือขึ้นเหนือศีรษะเพื่อไม่ให้เลอะของเหลวร้อน ๆ นั้นไปด้วย เมื่อพายคว้าแขนเขาไว้แล้วดึงให้เข้าไปยืนประชิดเจ้าตัว ใกล้จึงหันกลับไปมองทางด้านซ้ายเพื่อหาที่มาของคราบสีน้ำตาลที่เปื้อนอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

                

               ทศ...กับแก้วกระดาษสีขาวที่มีของเหลวสีน้ำตาลหยดย้อนอยู่บริเวณปากแก้ว

                

               เมื่อเห็นเช่นนั้น...สิ่งแรกที่ต้องทำคือตั้งสติ ใกล้นิ่งเงียบทั้งที่ในใจแทบหมดความอดทน มือเรียวส่งเล่มรายงานสภาพสมบูรณ์ให้พาย เมย์กัดฟันกรอดขณะจ้องเขม็งใส่นิวและทศ

                

               ทันทีที่พายรับเล่มรายงานไป ใกล้จึงถอดเสื้อสูทสีกรมตัวที่ใส่คลุมด้านนอกออก เพื่อไม่ให้เปื้อนคราบกาแฟไปด้วย เพราะแค่เสื้อเชิ้ตตัวในเลอะก็แย่มากพอแล้ว มือเรียวจับสะบัดเสื้อสูทเพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะหลุบตามองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนคราบกาแฟ ตอนนี้ใกล้รู้แล้วว่าคนที่โดนน้ำร้อนลวกรู้สึกอย่างไร

                

               คงรู้สึกแสบร้อนแบบนี้สินะ...

               

               “กูขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ

                

               “มึงตั้งใจไอ้ทศ ! กูเห็นมึงให้นิวแกล้งผลักให้มึงมาชนใกล้

              

                 “เมื่อไหร่มึงจะเลิกใส่ร้ายกูวะเมย์

               

               “กูเนี่ยนะใส่ร้ายมึง ?”

                

               “เออ มึงนั่นแหละ มองโลกในแง่ร้ายตลอด

               

               “หุบปากไปเลยอีนิว ! มึงนั่นแหละตัวดี

                

               “เมย์ใจเย็น...มีเรื่องในมหาลัยไม่ดีหรอกพายพยายามห้ามเมย์ที่กำลังเดือดจัด

               

                  แม้ใกล้จะไม่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกด้วยตาตัวเอง เขารู้ตัวในตอนที่โดนกระทำเลย แต่ใกล้พอจะไตร่ตรองเรื่องราวต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเอง

                

                 เขามองทศที่ถือแก้วกาแฟอยู่ เจ้าตัวพยายามสู้สายตากับเขา แต่ไม่นานก็หลบตา ใกล้คิดว่าทศวางแผนกับเพื่อนสนิทเพื่อแกล้งกลุ่มเขาจริง ๆ แต่อาจจะผิดแผนไปสักหน่อย ความจริงแล้วทศกับนิวคงอยากให้กาแฟร้อน ๆ เลอะที่เล่มรายงานมากกว่า เพราะใกล้สังเกตจากแววตาเป็นกังวลของทศ และนิวที่พยายามมองไปที่เล่มรายงานในมือของพาย

                

                ใกล้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะรู้สึกเอือมระอากับอีกฝ่าย จากที่ใกล้ดูพฤติกรรมของทั้งสองคนแล้ว เขาคิดว่ารับมือด้วยได้ไม่ยาก ใกล้จะไม่มีทางเอาคืนทั้งสองคนด้วยการแก้แค้นเหมือนในละคร เพราะมันทำให้เสียเวลาและไร้ประโยชน์ เมื่อวิเคราะห์ดี ๆ นิวและทศมีความคิดไม่ต่างจากเด็ก

               

               วิธีรับมือกับคนที่ไม่รู้จักโต


 คือการเป็นผู้ใหญ่ที่ตักเตือนเด็กเกเรให้สำนึกผิด


เขามองทั้งสองคนด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วเดินเข้าไปหาอย่างใจเย็น ก่อนเอ่ย รายงานเราไม่เลอะกาแฟอย่างที่นิวกับทศต้องการหรอก


...


การอ้างว่าไม่ได้ตั้งใจ...มันทำให้นิวกับทศดูโตแค่ตัว แต่สมองไม่ได้โตตามไปด้วยเลย


...


เราจะไม่เอาคืนด้วยการแกล้งกันเหมือนเด็ก ๆ หรอกนะ


“…”


เพราะเราไม่ชอบมีเรื่องเลยพยายามอดทน ทั้งที่รู้ดีว่าทศกับนิวคอยแกล้งเรามาตลอดใกล้จ้องเขม็งใส่ทั้งสองคน ก่อนเอ่ยต่อ แต่ครั้งนี้มันเกินไปจริง ๆ...เกินจากที่คนปกติเขาทำกัน


“…”


ถ้าทศกับนิวยังแกล้งเรากับเพื่อนไม่เลิก เราคงต้องเล่าเรื่องทุกอย่างให้อาจารย์ที่ปรึกษาฟัง และอย่าคิดว่าอาจารย์จะไม่เชื่อนะ เพราะเราจะเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เราแยกตัวออกมาจากกลุ่มด้วย


“…”


เราจะเล่าเรื่อง ทศ นิว และอรไม่ช่วยทำงาน รวมถึงเล่าเรื่องเหตุการณ์ในร้านเหล้าวันนั้นที่ทำให้เราตัดสินใจเลิกยุ่งกับทุกคน...การเล่าเรื่องพวกนี้คงจะทำให้อาจารย์เชื่อว่าเด็กในที่ปรึกษาของตัวเองทั้งสองฝ่ายมีปัญหากันจริง ๆ


...


เราคิดว่าคงเคลียร์กันเองไม่ได้ เพราะทศกับนิวไม่ยอมหยุดสักที...ถ้าให้อาจารย์ช่วยเคลียร์ปัญหาให้น่าจะดีกว่า


กะ กูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เว้ย...มือมันอ่อนไปหมดตอนเข้าใกล้มึง


ถ้าทศไม่อยากเดือดร้อน...ก็อย่ามามือไม้อ่อนใกล้ ๆ เราอีก


ใกล้พูดพร้อมจ้องหน้าทั้งสองคน ทศกับนิวดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่คงคิดว่าเขาจะยอมและปล่อยผ่านไปเหมือนทุก ๆ ครั้ง การยกเอาเรื่องนี้มาพูดขู่จึงทำให้อีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน


คนตัวเล็กเดินกลับมาหาเพื่อนสนิท เมย์กำลังโทรคุยกับใครบางคนด้วยสีหน้าร้อนใจ ส่วนพายพรมนิ้วไปบนจอแก้วก่อนเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาผิดหวัง


มีอะไรกันหรือเปล่า ?”


ใกล้ เราไลน์ไปขอยืมเสื้อของเพื่อนที่อยู่ต่างคณะให้แล้ว เรากะจะให้มันเปลี่ยนเสื้อกับใกล้ก่อน พอเราพรีเซนต์เสร็จค่อยเปลี่ยนกลับคืน แต่วันนี้เพื่อนดันพรีเซนต์เวลาเดียวกับพวกเราเลย


...


ของเราเพื่อนก็ไม่น่าจะมาถึงมอทันก่อนเราพรีเซนต์อะ


ใกล้มองเมย์กับพายสลับกันก่อนส่งยิ้มให้เพื่อนทั้งสองคนที่แสดงสีหน้าเป็นกังวล เขาคิดวิธีแก้ปัญหากับเรื่องเสื้อที่เลอะกาแฟไว้แล้ว ใกล้จึงไม่กังวลสักเท่าไหร่ แต่ไม่แปลกที่เพื่อนจะเป็นกังวล เพราะวันนี้มีอาจารย์พิเศษหลายท่านมาดูพรีเซนต์ด้วย


เขาคิดว่าถ้าอธิบายให้อาจารย์ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น พวกท่านคงเข้าใจ แต่เพราะเวลาที่มีเหลืออยู่ ใกล้คิดว่าควรหาวิธีแก้ปัญหาก่อนจะเดินเข้าไปขอความเห็นใจจากอาจารย์แล้วขึ้นพรีเซนต์ด้วยเสื้อเปื้อนกาแฟ


กลุ่มเราพรีเซนต์เป็นกลุ่มที่สี่ใช่ไหม ?” ใกล้ถามพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือ


ใช่ ๆ


งั้นเราต้องไปแล้ว...เมย์กับพายขึ้นไปรอที่ห้องก่อนเลยนะ เราจะรีบตามไปให้เร็วที่สุด


ใกล้จะไปไหน ?” เมย์เอ่ยถาม


เราจะไปซื้อเสื้อตัวใหม่ที่ร้านตรงข้ามมอ เหลือเวลาอีกยี่สิบนาที...เราว่าทัน


เออ เราก็ลืมไปเลยว่าตรงข้ามมอมีร้านขายชุดนักศึกษาอยู่


ใกล้จะฝากเสื้อสูทไว้กับเราก่อนไหม ?”


ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเอาติดไปด้วย ถ้าเปลี่ยนเสื้อแล้วจะได้แต่งตัวให้เรียบร้อยทีเดียวเลย


โอเค ๆ


งั้นใกล้รีบไปเถอะ เดี๋ยวตอนอาจารย์เช็กชื่อ เราจะบอกไปก่อนว่าใกล้ไปเข้าห้องน้ำ อาจารย์จะได้ไม่เช็กสาย


เราไปก่อนนะ


ใกล้พยักหน้าก่อนหมุนตัวเตรียมจะเดินไปที่ประตูทางออก นิวกับทศรีบหลบสายตาเขาแล้วหันหน้าเข้าหาประตูลิฟต์ คนตัวเล็กส่ายหน้าน้อย ๆ พลางถอนหายใจ


คนทำผิดแล้วไม่สามารถรับผิดชอบได้


ก็จะมีอาการแบบนี้แหละ...


ใกล้กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากหน้าลิฟต์ เขาหลุบตามองคราบกาแฟที่เปื้อนอยู่บริเวณหน้าอกข้างซ้าย มือเรียวปลดกระดุมเสื้อเม็ดแรกเพื่อแหวกดูรอยแดง ๆ บนผิวตัวเอง ใกล้คิดว่าหลังจากพรีเซนต์เสร็จคงต้องแวะไปที่ร้านขายยาซะแล้ว เขาเงยหน้ามองทางข้างหน้าเป็นระยะ เพราะกลัวจะเดินชนคนอื่น ก่อนจะก้มมองที่เสื้อเปื้อนคราบสีน้ำตาลอีกครั้ง


แต่เป็นในตอนนี้ที่มีรองเท้ายี่ห้อ Vans สีดำของใครบางคนเข้ามาในกรอบสายตาของเขา ใกล้หยุดเดินเมื่อเจ้าของรองเท้าคู่นี้ก้าวเข้ามาใกล้ เขายังคงก้มหน้ามองพื้นอยู่ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยก่อนจะขยับไปทางด้านซ้ายเพื่อให้พ้นจากเจ้าของรองเท้าคู่นี้ ทว่าอีกฝ่ายก็ยังขยับตามเขามาอีก เหมือนเจ้าของรองเท้าคู่นี้ตั้งใจขวางทางเขาเลย แต่เพราะใกล้ไม่แน่ใจจึงลองขยับไปทางด้านขวา


รองเท้า Vans สีดำ


ก็ยังขยับตามมาอยู่ดี


ใกล้ตัดสินใจเงยหน้ามองคนที่คิดจะขวางทางเขาในเวลาเร่งรีบแบบนี้ เป็นในวินาทีนี้ที่รอยยิ้มของคุณพระจันทร์ช่วยปลอบประโลมรอยแดงที่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายของเขา


ตึก ตัก ตึก ตัก


รอยยิ้มนี้...ล้อเล่นกับหัวใจดวงน้อย ๆ ได้เสมอเลย...


เดินไม่มองทางเลย


...


คุณใกล้รีบไปไหนคะ ?”


คำลงท้ายน่ารัก ๆ แบบนั้น


คุณพระจันทร์ไม่ได้เอาไว้ใช้กับผู้หญิงน่ารัก ๆ ที่เจ้าตัวเอ็นดูเหรอ...


เอ่อ...


แล้วเสื้อเลอะอะไรมาคะ ?”


พันลี้...ช่วยเราหน่อย


ช่วยเปลี่ยนคำลงท้ายที


ก่อนที่เราจะคุยกับพันลี้ไม่รู้เรื่อง


เสื้อเราเลอะกาแฟน่ะ...พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย


คุณพระจันทร์ขมวดคิ้วขณะมองที่เสื้อของเขา เจ้าตัวยกมือขึ้นจับที่กระดุมเสื้อเม็ดแรกของตัวเองแล้วขยับมันเล็กน้อยคล้ายอยากสื่อบางอย่าง คุณใกล้เปิดเสื้อให้ลี้ดูหน่อย


ปะ เปิดเสื้อเหรอ ?” ใกล้ทวนถามพร้อมเลิกตาโต


ค่ะ...ลี้ขอดูรอยแดง ๆ หน่อย


คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างแรงเพื่อปฏิเสธ ตอนนี้มีความร้อนวิ่งผ่านใบหูของเขาแล้วมาหยุดรวมตัวกันอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง มะ ไม่เอาหรอก เราไม่ให้ดู


กาแฟที่หกใส่...ร้อนมากเลยใช่ไหมคุณใกล้ ?” คุณพระจันทร์ถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง


ก็...คนโดนถามนึกย้อนไปถึงความรู้สึกตอนโดนของเหลวอุณหภูมิร้อนสัมผัสที่ผิวครั้งแรก “…ร้อนอยู่นะ


ที่คุณใกล้รีบเดิน เพราะจะไปหาหมอใช่ไหม ?”


เปล่า...


แล้วอยากไปหาหมอไหม ?...เดี๋ยวลี้พาไป


สายตาและน้ำเสียงของคุณพระจันทร์ทำให้ใกล้คิดถึงตอนที่เจ้าตัวพูดคำว่า ดื้อนักขึ้นมา ใกล้จ้องลึกเข้าไปในแววตาจริงจังที่แฝงความรู้สึกบางอย่างไว้ ก่อนจะละสายตาออกจากคนตรงหน้า


เราไม่เป็นอะไรมาก ไม่ต้องไปหาหมอหรอก


ลี้...


ใกล้หันมองทางเจ้าของเสียง ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งกำลังเดินถือถุงพลาสติกใบเล็กมาหยุดยืนข้างคุณพระจันทร์ เธอมองเขาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ คล้ายสงสัยบางอย่าง ใกล้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แต่เขาเดาว่าเจ้าตัวน่าจะสนิทกับพันลี้


ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ก่อนเอ่ยออกไป เราต้องรีบไปซื้อเสื้อเปลี่ยนน่ะ...เราขอตัวก่อนนะ


เดี๋ยว...


ขวับ !


คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าเมื่อโดนมือหนารั้งแขนไว้ เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วหันไปมองคุณพระจันทร์ เจ้าตัวสบตากับเขาชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยให้เขาเป็นอิสระ


ใกล้จะไปซื้อเสื้อที่ไหน ?”


ร้านตรงข้ามมอ


จำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อเลยใช่ไหม ?”


ใกล้พยักหน้าหงึกหงึก ครับ วันนี้เรามีพรีเซนต์


พรีเซนต์ตอนกี่โมงคะ ?”


คนโดนถามหลุบตามองที่นาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เหลือเวลาอีกสิบนาทีเอง


ถ้าใกล้ออกไปซื้อเสื้อ...ลี้ว่าไม่น่าจะกลับมาทันพูดพลางจ้องมองเขา ก่อนเอ่ยต่อ คุณใกล้ยืมเสื้อลี้ก่อนดีไหม ?”


...


ถึงเสื้อของลี้จะตัวใหญ่ แต่ถ้าใส่สูททับข้างนอกอีก ลี้ว่าน่าจะพอใช้ได้


...


เอาแบบนี้ดีไหม ?”


ใกล้ใช้เวลาตัดสินใจอยู่สองนาที เขาคำนวณระยะทางไปและกลับระหว่างร้านขายชุดนักศึกษากับมหาลัย ก่อนเอ่ยออกไป เรารบกวนหน่อยนะพันลี้


ไม่รบกวนหรอกพันลี้ตอบแล้วหันไปมองผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ...ถือของไปคนเดียวได้ไหม ?”


ดะ ได้สิ


ถ้าไม่ได้ก็เอาวางไว้ตรงประตู เดี๋ยวเราโทรให้ไอ้ไทป์มาหิ้วขึ้นไปบนห้องเรียนให้


ของแค่นี้เอง...เราถือได้


โอเค


พันลี้จะไปไหนเหรอ ?”


เราจะพาคุณใกล้ไปเปลี่ยนเสื้อ


อ๋อ


ขอโทษนะ...ตอนนี้เราไม่อยากทิ้งให้คุณใกล้อยู่คนเดียว


ประโยคคำพูดนี้ของคุณพระจันทร์ทำให้โลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุกอย่างเคลื่อนขยับช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ฝืนโลกแล้วกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่ง


ตึก ตัก ตึก ตัก


คงจะมีเพียงสิ่งเดียวที่ฝืนทุกกฎบนโลก


สิ่งนั้นคือ...หัวใจดวงน้อย ๆ ของใกล้ใจ


ไม่เป็นไร ลี้พาเพื่อนไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ


อือ


คนตัวสูงตอบรับคนข้างกายแล้วพยักหน้าให้เขาก่อนจะเดินนำไปที่ลานจอดรถ ใกล้จึงเดินตามพันลี้ไปห่าง ๆ เพราะอยากให้หัวใจที่เต้นเร็วแรงสงบลงก่อน ทว่าเจ้าของแผ่นหลังกว้างหันกลับมามองเขาแล้วก้าวเท้าช้าลง


คุณใกล้...


ใกล้ก้าวไปยืนขนาบข้างกับคุณพระจันทร์ ก่อนเอ่ย ครับ ?”


พันลี้ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนมือหนาจะเคลื่อนมาคว้ามือเขาไว้ เจ้าตัวส่งยิ้มให้แล้วพาจูงมือเดินไปยังลานจอดรถ ใกล้ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคุณพระจันทร์ ตอนนี้เจ้าตัวไม่ได้ยิ้มหรือแสดงสีหน้าใด ๆ แต่กลับทำให้ใกล้ใจเต้นแรงมากกว่าเดิม


ดวงตาเรียวรีหลุบมองมือของเราที่จับกันอยู่ เขาเผลอยิ้มออกมาตอนที่อีกคนกุมมือให้แน่นกว่าเดิม ตอนนี้ใกล้ไม่แปลกใจที่หลายคนอยากอยู่ใกล้พันลี้ เพราะความอ่อนโยนและเอาใจใส่ของเจ้าตัวทำให้คนที่ได้อยู่ใกล้รู้สึกปลอดภัย เขายังคงมองมือของตัวเองที่จับอยู่กับคุณพระจันทร์


ใกล้คิดว่า...


การเดินทางจากโลกไปสู่ดวงจันทร์คงไม่ง่าย


แต่คงไม่ยาก...


ถ้าคนนำทางคือ...คุณพระจันทร์


คนตัวสูงพาเขามาหยุดยืนที่รถคันโปรดของเจ้าตัว ใกล้เคยเห็นรถเบนซ์สปอร์ตสีขาวมุกจากที่ไกล ๆ ตลอด พอได้เห็นในระยะใกล้แบบนี้ รถคันนี้ดูเท่ไม่ต่างจากเจ้าของเลย


: )


เดี๋ยวคุณใกล้รอตรงนี้ก่อนนะคะ


พันลี้พูดก่อนจะปล่อยมือเขา เจ้าตัวล้วงหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกงแล้วเปิดประตูรถค้างไว้ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปทำอะไรบางอย่าง แต่ไม่นานเจ้าตัวก็หันมาพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เข้าไปหา


...


วันนี้ลี้มีนัดไปดูบอลที่ห้องเพื่อน แล้วพรุ่งนี้ลี้มีเรียนเช้า...ก็เลยเอาเสื้อนักศึกษาติดรถมาอีกตัว เผื่อนอนค้างที่ห้องเพื่อน


อ๋อ...


ลี้เก็บของในรถเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณใกล้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อในรถได้แล้ว


คนตัวเล็กที่เดินเข้าไปใกล้คุณพระจันทร์เบิกตาโต ก่อนเอ่ย เปลี่ยนในรถเลยเหรอพันลี้ ? เราว่าไปเปลี่ยนที่…”


ถ้าเอาเสื้อไปเปลี่ยนในห้องน้ำคงไม่ทันแน่ ๆ…” คนตัวสูงที่พูดแทรกขึ้นเอานิ้วเคาะที่หน้าปัดนาฬิกาของเจ้าตัวพลางจ้องมองเขา เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะคะ คุณใกล้รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ


ใกล้ละสายตาจากคุณพระจันทร์เพื่อมองไปยังรถคันโปรดของเจ้าตัว รถของพันลี้ติดฟิล์มกระจกมืดสนิทไม่ต่างจากรถปอร์เช่สีขาวที่ขับไปส่งคอนโดเลย เขาคิดว่าถ้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในรถคงไม่มีใครมองเห็นหรอก แต่เพื่อความมั่นใจ ใกล้จึงเดินเข้าไปใกล้รถของคุณพระจันทร์


แม้กระจกหน้ารถดูโปร่งแสงกว่ากระจกด้านข้างมากพอสมควร แต่เพราะพันลี้จอดรถหันหน้าเข้าหากำแพงจึงทำให้เขาคลายความเป็นกังวล ใกล้ก้าวถอยหลังออกมาจากรถสีขาวมุกอีกหน่อย เพื่อดูว่าคนอื่นที่เดินผ่านจะเห็นเขาที่อยู่ภายในรถได้ชัดแค่ไหน ทว่าเสียงหัวเราะเบา ๆ ของอีกคนทำให้เขาหยุดทุกการกระทำ ใกล้หันมองคนข้างกายที่กำลังอมยิ้มอยู่


กลัวคนอื่นเห็นตอนเปลี่ยนเสื้อเหรอคะ ?”


อื้อใกล้กลัวคนอื่นเห็นจริง ๆ นั่นแหละ ตอนเด็ก ๆ ใกล้ยอมอาบน้ำเองเพราะไม่อยากให้พี่เจี๊ยบเห็นร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ขนาดพี่เจี๊ยบยังไม่เคยเห็นเขาโป๊เลย ใกล้คงไม่ยอมให้คนอื่นเห็นหรอก เราว่ายอมเสียเวลาหน่อยดีกว่า ไปเปลี่ยนในห้องน้ำน่าจะดีกว่านะพันลี้


คุณใกล้ไม่ต้องกลัวนะ...ถ้าลี้ยังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครได้เห็นคุณใกล้ทั้งนั้น


...


คงเป็นเพราะแววตาและน้ำเสียงจริงจังที่ทำให้ใกล้เชื่อประโยคคำพูดของคุณพระจันทร์ ใกล้ไม่ได้ตอบอะไร เขาก้มหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ก่อนจะหันไปมองประตูฝั่งคนนั่งที่ถูกเปิดกว้างอยู่ เสื้อนักศึกษาพับเรียบร้อยวางอยู่บนเบาะ มือเรียวหยิบเสื้อนักศึกษาแล้วขึ้นไปนั่งแทนที่


ข้างหน้าเป็นกำแพง เพราะฉะนั้นไม่มีใครเห็นแน่นอนคนตัวสูงจับประตูรถไว้แล้วโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ กระจกฝั่งคนขับก็มีรถอีกคันจอดบังอยู่ ส่วนกระจกด้านหลัง...คุณใกล้ตัวเล็กแค่นี้ เบาะคงบังมิดแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอกค่ะ


แล้ว...เหมือนอีกคนอ่านใจเขาออก พันลี้อมยิ้มแล้วเคลื่อนมือมาลูบศีรษะเขาเบา ๆ


กระจกฝั่งนี้...เดี๋ยวลี้ยืนบังให้ค่ะ


ใกล้พยักหน้ารับหงึกหงัก คนตัวสูงก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูรถให้เขา ใกล้ยังไม่กล้าถอดเสื้อที่เปื้อนกาแฟในทันที เขายอมรับว่าระแวงเล็กน้อย


ใกล้ไม่ได้ระแวงคุณพระจันทร์


แต่ใกล้ระแวงคนอื่นที่เดินผ่านมาบริเวณนี้


แต่เป็นในตอนนี้ที่คุณพระจันทร์หันหลังแล้วถอยมายืนประชิดกระจกรถ เมื่อพันลี้ช่วยยืนบังให้อย่างสุดความสามารถ ใกล้จึงรีบถอดเสื้อของตัวเองออก ก่อนจะเปลี่ยนใส่เสื้อของพันลี้อย่างรวดเร็ว


ใกล้มองชายเสื้อที่ยาวเลยสะโพกพลางคิดว่าเสื้อของคุณพระจันทร์ตัวใหญ่กว่าที่คิดไว้ มือเรียวรูดซิปกางเกงออกแล้วจับชายเสื้อสอดเข้าไปในกางเกง ใกล้ใช้เวลาแต่งตัวหลายนาทีกว่าจะเรียบร้อย เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ขณะติดกระดุมเม็ดสุดท้ายของเสื้อสูทสีกรม


รอดแล้วนะใกล้ใจ


แต่ก่อนจะลงจากรถคันโปรดของคุณพระจันทร์ที่แอบเฝ้ามองมาแสนนาน ใกล้เลยขอเก็บภาพภายในรถของเจ้าตัวสักหน่อย เมื่อกวาดสายตาไปโดยรอบจึงทำให้เห็นถึงไลฟ์สไตล์และความชอบของคุณพระจันทร์ผ่านสิ่งของที่อยู่ภายในรถ


แว่นกันแดดแบรนด์ดังที่วางอยู่บนคอนโซล


ซองบุหรี่ยี่ห้อหนึ่งที่วางอยู่บริเวณเกียร์รถ


รองเท้าสตั๊ดสีเหลืองที่วางอยู่ตรงปลายเท้าของเขา


และกลิ่นน้ำหอมประจำกายที่ฟุ้งอยู่ภายในนี้


ใกล้อมยิ้มให้กับทุกอย่างที่รวมกันเป็นคุณพระจันทร์ เขาคิดว่าวันนี้โลกใจดีเกินไปแล้ว เพราะนอกจากส่งคุณพระจันทร์มาช่วยปลอบประโลมบาดแผลที่เพิ่งได้รับ โลกใบกลม ๆ ยังทำให้เขาได้รู้จักตัวตนของคุณศศินเพิ่มขึ้นอีกนิด


และโลกยังทำให้ใกล้เชื่อว่า...


ต่อให้ระยะทางยาวไกลแค่ไหน


แต่ถ้าเรามีความพยายามและไม่หยุดก้าวเดิน


สักวันเราจะไปถึง...


ใจของอีกคน


: )


เขาเคาะกระจกรถเพื่อส่งสัญญาณให้คนตัวสูงที่ยืนพิงประตูรถอยู่ เมื่อคุณพระจันทร์ได้ยินเสียงเคาะกระจกของเขา เจ้าตัวก็หันกลับมาก่อนจะเปิดประตูรถให้ ใกล้รีบคว้าเสื้อเปื้อนกาแฟที่วางอยู่ข้างกายแล้วลงจากรถทันที


โอเคแล้วใช่ไหมคะ ?”


ใกล้พยักหน้ารับหงึกหงัก ถ้าไม่เจอพันลี้...เราต้องแย่แน่ ๆ เลย


“…”


ขอบคุณนะ


เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นพรีเซนต์งานให้เต็มที่ได้ไหมคะ ?”


ใกล้ว่าจะไม่ยิ้มแล้ว แต่อดไม่ได้เลย เขาพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้คุณพระจันทร์ เราจะพรีเซนต์งานให้เต็มที่เลย


คุณใกล้...รอยยิ้มของคุณพระจันทร์ค่อย ๆ เลือนหายไป ก่อนเอ่ยต่อ อย่าลืมทายาด้วยนะ


คนตัวเล็กกะพริบตาปริบ ๆ ดวงตาเรียวรีหลุบมองที่บริเวณหน้าอกของตัวเองอีกครั้ง เดี๋ยวพรีเซนต์เสร็จแล้ว เราจะรีบไปซื้อยามาทาเลย


ค่ะ


ใกล้รู้ดีว่าโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้กับดวงจันทร์ดวงเดิมไม่ได้มีมาบ่อย ๆ เขารู้สึกใจหายทุกครั้งที่ต้องบอกลา แต่เพราะต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเอง ใกล้จึงจำใจเอ่ยออกไป เราคงต้องไปแล้ว


...


ไว้เจอกันนะพันลี้


เวลาที่ใกล้ใจได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณพระจันทร์หมดลงแล้ว


ใกล้ต้องไปพรีเซนต์งานชั้นไหน ?”


ชั้นแปด


ลี้มีเรียนชั้นเจ็ด


...


เดี๋ยวเราค่อยแยกกันดีไหมคะ ?”


...


ขึ้นลิฟต์ไปด้วยกันก่อน


แต่คุณพระจันทร์ที่แสนใจดีช่วยต่อเวลาให้ใกล้ใจอีกหน่อย

 


#ใกล้แค่พันลี้


ดวงตาเรียวรีเหลือมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง สิ่งเดียวในโลกที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้คือเวลา แม้ใกล้จะอยากจะเข้าคลาสให้ทันเวลา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่เหนือประตูลิฟต์แล้ว เขาต้องยอมรับว่าคงเข้าคลาสไม่ทันเวลา ใกล้พอจะเดาได้ตั้งแต่แรกว่าคงเข้าห้องไม่ทันเวลาเริ่มพรีเซนต์ แต่เพราะรู้ดีว่ากลุ่มของตัวเองพรีเซนต์เป็นกลุ่มที่สี่ และอาจารย์ให้เวลาในการพรีเซนต์กลุ่มละสิบห้านาที ดังนั้นใกล้มั่นใจว่าไปพรีเซนต์ร่วมกับเพื่อนในกลุ่มทันแน่นอน


ครั้งนี้คงโดนอาจารย์เช็กสาย


แต่ไม่เป็นไรนะใกล้


คนเรามีผิดพลาดกันได้...


ใกล้พูดปลอบใจตัวเองแค่ภายในใจ ไม่แปลกที่คนเคร่งเรื่องกฎระเบียบและการเรียนของสาขาอย่างเขาจะเป็นกังวล ทุกคนในสาขาธุรกิจการบินจะทราบเป็นอย่างดีว่าเรื่องของเวลาสำคัญที่สุด แม้ครั้งนี้ใกล้จะรู้ว่าตัวเองทำพลาดไป หากเป็นแต่ก่อนเขาคงจะโกรธตัวเอง ทว่าในตอนนี้ใกล้ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว


เพราะหัวใจที่เต้นอยู่คอยย้ำเตือนกับเขาเสมอว่า...เราเป็นมนุษย์ มีหัวใจ มีความรู้สึก และมีข้อบกพร่องเกิดขึ้นได้เสมอ เรื่องใด ๆ ที่เราพยายามทำอย่างสุดความสามารถแล้ว หากผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ เราทำได้เพียงแค่ยอมรับและให้อภัยตัวเอง


อย่างที่เคยสัญญาไว้กับพี่เจี๊ยบ


ใกล้คิดว่าการให้อภัยตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อก่อนเขาไม่สามารถทำได้เช่นกัน แต่เมื่อเขาถอยออกมามองตัวเองจากที่ไกล ๆ ใกล้จึงรู้ว่าบางครั้งปัญหาไม่ได้เกิดจากเขาเพียงคนเดียว เขาไม่ได้เป็นคนที่ทำผิดจนไม่น่าให้อภัย ทุกสิ่งรอบกายและทุกอย่างในโลกที่อยู่เหนือการควบคุมส่งผลให้เกิดปัญหาและข้อบกพร่องในชีวิต


ดังนั้น


สิ่งเดียวที่ทำได้คือ...


ให้โอกาสตัวเองได้เป็นคนที่ดีขึ้นจากความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในชีวิต


คุณใกล้คงเข้าไม่ทันเวลาเริ่มคลาสใช่ไหมคะเนี่ย ?


ใกล้ละสายตาจากเลขสองที่ปรากฏอยู่เหนือประตูลิฟต์ ก่อนเอ่ย อื้อ ไม่ทันแล้ว แต่ไม่น่าจะเลทเกินห้านาทีหรอก


แต่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ?


เราคงโดนอาจารย์เช็กสายน่ะ


คนตัวสูงเลิกคิ้ว ก่อนเอ่ย สายไม่ถึงห้านาทีอาจารย์เช็กสายเลยเหรอคะ ?...ของลี้อาจารย์ให้สายได้ห้านาทีหลังจากเวลาเริ่มคลาส แต่ถ้าหลังจากนั้นแล้วถึงจะเช็กสาย


สาขาของเราค่อนข้างเคร่งเรื่องเวลา...อาจารย์จะเช็กสายทันทีหลังจากเวลาเริ่มคลาส หากมาสายครบสามครั้ง จะถูกปรับเป็นขาดเรียนหนึ่งครั้ง


โอ้โห...โหดเหมือนกันนะคะ


แต่เรายังไม่เคยเข้าสายหรือขาดเรียนสักครั้งเลย...ครั้งนี้มันสุดวิสัยจริง ๆ


ใกล้เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอขมวดคิ้วยุ่งก็ตอนที่อีกคนส่งนิ้วยาวมาจิ้มที่หว่างคิ้วของเขา คุณพระจันทร์ออกแรงดันขึ้นเล็กน้อย หัวคิ้วที่ขมวดเข้มจนเป็นปมจึงคายออก


อย่าคิดมาก...คุณพระจันทร์เผยรอยยิ้มสดใส ก่อนเอ่ยต่อ เราพยายามกันเต็มที่แล้ว


...


เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ไม่ต้องคิดมาก เพราะเวลาผ่านไปแค่นาทีเดียวก็เป็นอดีตแล้วค่ะคุณใกล้


“…”


ปล่อยให้อดีตทำงานอยู่ในช่วงเวลาของมัน คุณใกล้ไม่ต้องแบกมันไว้แล้ว ตอนนี้แค่ทำปัจจุบันให้ดีก็พอ


ก้านนิ้วยาวถูกเจ้าของดึงกลับไปไว้ข้างกาย ใกล้เผยยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับ เขาหลุบตามองรอยแดงบริเวณหน้าอกที่ยังรู้สึกแสบร้อนอยู่ ก่อนจะมองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนคราบกาแฟในมือ


คนตัวเล็กเงยหน้ามองคุณพระจันทร์ ก่อนเอ่ย เสื้อของพันลี้...


เจอกันเมื่อไหร่ก็ค่อยคืน ลี้ไม่ได้รีบใช้ค่ะ


เขาอยากจะขอไลน์พันลี้ไว้จังเลย แต่ก็กลัวจะรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายจนเกินไป แต่เพราะใกล้กลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีกจึงตัดสินใจเอ่ยขอไลน์คุณพระจันทร์ งั้นเรา...


ฝากพี่ดอมมาให้ลี้ก็ได้ค่ะ


“…”


พี่ดอมคงได้เจอลี้บ่อยกว่า


ใกล้ส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้อีกคน เขาไม่รู้ว่าพันลี้อ่านใจออกไหม แต่เหมือนเจ้าตัวอยากจะเบรกเขาเลย ใกล้พยักหน้ารับ ก่อนเอ่ย เดี๋ยวเราฝากพี่ดอมไปให้นะ


โอเคค่ะ


รับปากไปก่อน เดี๋ยวค่อยหาวิธีเอาไปคืนด้วยตัวเองอีกที...


ติ๊ง !


เสียงร้องเตือนที่ดังขึ้นทำให้ใกล้เงยหน้าขึ้นมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่เหนือประตูลิฟต์ เลขเจ็ดสีแดงที่เด่นชัดอยู่ช่วยย้ำเตือนให้รู้ว่าเวลาระหว่างเขากับคุณพระจันทร์หมดลงแล้วจริง ๆ ครั้งนี้ไม่มีใครต่อเวลาความสุขให้ได้แล้ว ประตูลิฟต์เปิดออกเองอัตโนมัติ คนตัวสูงหันมาส่งยิ้มให้เขาก่อนเอ่ย


ลี้ไปก่อนนะคะ


ในวินาทีสุดท้ายที่เราจะแยกจากกัน ใกล้จึงเอ่ยออกไป วันนี้...สู้ ๆ นะพันลี้


ลี้สู้อยู่แล้ว...คุณใกล้ก็ต้องสู้เหมือนกันนะ


ครับ


ใกล้ยิ้มขณะมองคุณพระจันทร์ที่เดินออกไปจากลิฟต์ ภาพตรงหน้าพาเขาย้อนนึกไปถึงวันนั้นที่เราได้เจอกันในลิฟต์โดยบังเอิญ และวันนี้คงเป็นเช่นนั้น ใกล้คงได้แต่มองแผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ


แต่ใกล้คงลืมไปว่าวันนี้เป็นปัจจุบัน และวันนั้นคืออดีต ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ คนตัวสูงหยุดยืนตรงหน้าประตูลิฟต์ที่กำลังเลื่อนปิด ก่อนจะหมุนตัวกลับมา เป็นในตอนนี้ที่เราได้สบตากันอีกครั้ง พันลี้อมยิ้มก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


ตั้งใจพรีเซนต์งานนะคะคุณใกล้


ใกล้หลุดยิ้มออกมา เขายกมือขึ้นทำท่าโอเค ก่อนเอ่ย โอเคครับ ใกล้จะพรีเซนต์งานอย่างตั้งใจเลยนะ


คนตัวสูงพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อบอกลา เพียงไม่กี่นาทีอีกคนก็โดนประตูลิฟต์ที่เพิ่งปิดสนิทบดบัง ใกล้จ้องมองคนในเงาสะท้อนที่ยิ้มกว้างอย่างไม่เก็บกลั้น


ใกล้จำได้ว่าเขาเคยเห็นตัวเองร้องไห้ผ่านเงาสะท้อนตรงหน้า ตอนนั้นเขารู้สึกเจ็บปวดและโดดเดี่ยวจนแทบไปต่อไม่ไหว ทว่าวันนี้คุณพระจันทร์ได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง...และสร้างความทรงจำดี ๆ ให้เขา


ต่อไปนี้...ทุกครั้งที่ใกล้ต้องอยู่ในลิฟต์คนเดียว


เขาจะไม่หวนนึกถึงเรื่องแย่ ๆ ในวันนั้นอีก


แต่ใกล้จะคิดถึงคุณพระจันทร์แทน...


#ใกล้แค่พันลี้


คนตัวเล็กใช้มือดันประตูบานใหญ่ให้เปิดแง้มออกเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเรียนอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนเพื่อนกลุ่มอื่นที่พรีเซนต์งานอยู่บนเวที


กลุ่มไหนแล้ว ?ใกล้ถามเสียงแผ่วขณะนั่งลงข้าง ๆ พาย


เพิ่งกลุ่มที่หนึ่งเอง


โอเค ๆ


ใกล้...เมย์ที่นั่งถัดจากพายชะเง้อหน้ามองเขา เมื่อกี้ตอนอาจารย์เช็กชื่อ เรากับพายเดินไปบอกอาจารย์ให้แล้วนะว่าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย  ใกล้เลยโดนกาแฟหกใส่เสื้อ ใกล้เลยต้องไปซื้อเสื้อเปลี่ยน เราคิดว่าบอกความจริงไปเลยน่าจะดีกว่า


อาจารย์ว่าอะไรไหม ?


ไม่ว่านะ อาจารย์บอกว่าดีแล้วที่ตัดสินใจไปเปลี่ยนเสื้อก่อน เพราะวันนี้อาจารย์พิเศษมาดูการพรีเซนต์หลายท่านเลย


เอ้อ...อาจารย์บอกว่าหลังจากพรีเซนต์เสร็จให้ใกล้ไปพบด้วยนะ


คนฟังขมวดคิ้วครุ่นคิด อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกเขาไปพบทำไมนะ แต่ใกล้ก็พยักหน้าตอบรับเพื่อนไปโอเค ๆ


ใกล้นั่งฟังเพื่อนร่วมชั้นพรีเซนต์งานไปสักพัก็ถึงกลุ่มของตัวเอง วันนี้เขายอมรับว่าตื่นเต้นนิดหน่อยเพราะเป็นวิชาหลักของสาขา และมีอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นผู้สอน แต่ทว่าเสียงและภาพรอยยิ้มของคุณพระจันทร์ที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ทำให้รู้สึกชื้นใจขึ้นมาบ้าง


ตั้งใจพรีเซนต์งานนะคะคุณใกล้


คงเป็นเพราะเขาเตรียมตัวมาอย่างดี และได้กำลังใจดี ๆ จากคุณพระจันทร์ด้วย จึงทำให้การพรีเซนต์ครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากพรีเซนต์เสร็จ ใกล้เลยไปพบอาจารย์ที่นั่งจ้องคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าคร่ำเครียด


อาจารย์ครับ...คนตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนที่อีกฝ่ายจะละลายตาจากคอมพิวเตอร์เพื่อมองเขา อาจารย์เรียกพบผมใช่ไหมครับ ?”


ใช่ ๆ เดี๋ยวรออาจารย์สักครู่นะ อาจารย์ขอจัดการข้อมูลในระบบก่อน


ได้ครับใกล้ตอบรับ ก่อนจะถอยห่างออกมาจากโต๊ะทำงานของอาจารย์ เมย์กับพายที่เพิ่งเก็บของเสร็จเดินมาหาที่หน้าห้อง


อาจารย์เรียกพบเรื่องอะไรเหรอใกล้ ?”


ยังไม่รู้เลย อาจารย์ขอเคลียร์งานก่อน


อ๋อ


ใกล้ใจ...


ครับ อาจารย์ คนตัวเล็กเดินเข้าไปยืนบริเวณโต๊ะของอาจารย์อีกครั้ง


คุณได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าฝ่ายต้อนรับในงานโอเพนเฮาส์ใช่ไหม ?”


ใช่ครับ


พอดีว่า...ทางสาขาของเราเพิ่งทำชุดมาสคอตเป็นตัวนักศึกษาใส่ชุดสูทของสาขามา อาจารย์คิดว่าถ้าให้ฝ่ายต้อนรับใส่ยืนทักทายน้อง ๆ ที่เข้ามาชมงานโอเพนเฮาส์คงจะดีนะ


อ๋อ...


คุณว่ายังไงดี ?”


ดีนะครับอาจารย์ ชุดมาสคอตคงทำให้ซุ้มของเราเป็นที่สนใจด้วยครับ


งั้นคุณก็เตรียมหาคนใส่ไว้ด้วยนะ งานก็ใกล้เข้ามาแล้ว อาจารย์ว่าคงขอความร่วมมือจากเพื่อนในฝ่ายไม่ยากหรอก


อาจจะไม่ยากครับ


แต่ก็ไม่ง่ายเลย...


เดี๋ยวผมจะรีบดำเนินการในส่วนนี้นะครับอาจารย์


โอเค ไว้ใกล้ ๆ วันแล้วคุณค่อยทำเรื่องเบิกชุดมาสคอตแล้วกันนะ เพราะตอนนี้ชุดเก็บอยู่ที่ห้องคณะ


ได้ครับ อาจารย์


ค่ะ...อาจารย์พยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มบางให้เขา ก่อนจะขมวดคิ้วคล้ายเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้ วันนี้คุณเข้าสายนี่ใกล้ใจ ?”


ครับอาจารย์


เพื่อนบอกว่ากาแฟหกใส่เสื้อเหรอ ?...ไปทำท่าไหนกาแฟถึงหกใส่เสื้อได้


ใกล้เหลือบมองเมย์กับพายที่เดินมายืนขนาบข้าง เขารู้ว่าเพื่อนอยากให้พูดความจริงไป แต่เพราะใกล้คิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา สองคนนั้นอาจจะยอมหยุดแล้ว เขาไม่อยากเป็นที่จับตามองของอาจารย์ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ มีคนเดินมาชนก็เลยโดนกาแฟของเขาหกใส่เสื้อครับ


อ๋อ...แต่คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ?”


ครับอาจารย์


ดีแล้วเรื่องที่อาจารย์เรียกคุณมาพบก็มีเท่านี้แหละ เราคุยกันเข้าใจแล้ว งั้นอาจารย์ไม่รบกวนเวลาของคุณแล้วค่ะ


ใกล้ส่งยิ้มให้อาจารย์ที่ปรึกษาที่ค่อนข้างสนิทกัน ก่อนจะเอ่ย งั้นผมกับเพื่อนขอตัวก่อนนะครับอาจารย์


ค่ะ


คนตัวเล็กยกมือขึ้นไหว้อาจารย์ด้วยกิริยาสุภาพและนอบน้อมก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนเป็นเชิงชวนออกมาจากห้องเรียน ทันทีที่ออกมายืนอยู่ที่หน้าประตูลิฟต์ เมย์กับพายก็บ่นพึมพำกันสองคน


สองคน...บ่นอะไรกัน ?”


เสียดายที่ใกล้ไม่ได้บอกความจริงกับอาจารย์ไป


ถ้าบอกเรื่องนี้กับอาจารย์ไป คงไม่ใช่แค่นิวกับทศที่เป็นที่จับตามองของอาจารย์ แต่เราก็คงโดนจับตามองไปด้วย เพราะอาจารย์คงจะไม่เข้าข้างใคร แต่คงคอยพิจารณาด้วยตัวเองมากกว่า


เฮ้อออ...คนพวกนี้ไม่น่ารอดเลย


จริง ใกล้เสียทั้งเวลาเสียทั้งเงิน แต่พวกนั้นไม่โดนอะไรเลย


เราเสียแค่เวลา...แต่ไม่ได้เสียเงินหรอก ใกล้พูดพลางอมยิ้ม เพื่อนทั้งสองคนหรี่ตาใส่เขาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อจับผิด


หมายความว่ายังไงใกล้ใจ ~”


บอกพวกเรามาเดี๋ยวนี้เลยว่าไปเอาเสื้อตัวนี้มาจากไหน ?”


คนโดนถามอมยิ้ม ก่อนเอ่ย เสื้อของพันลี้


“O_O”


พันลี้ให้เรายืม...มันอาจจะตัวใหญ่ไปหน่อย แต่พอใส่เสื้อสูททับก็ใช้ได้ใช่ไหมล่ะ ?”


จะ จริงดิ...พายทวนถาม ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาคล้ายเขินอาย เขินแทนเลยเนี่ย


แล้วไปยืมเสื้อพันลี้ได้ไง ?”


ลิฟต์มาช้าจัง…”


ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยใกล้


ใกล้หัวเราะ ก่อนเอ่ย งั้นเมย์กับพายพาเราไปส่งที่ชั้นสี่ก่อน เดี๋ยวเราจะเล่าให้ฟังระหว่างทาง


โอเค ๆ งั้นลงบันไดเลื่อนเลย อยากฟังเร็ว ๆ แล้ว


คนตัวเล็กโดนเพื่อนทั้งสองคนหิ้วแขนทั้งสองข้างไปที่บันไดเลื่อน ใกล้หัวเราะขณะก้าวเท้าไปยืนบนขั้นบันไดสีดำที่เลื่อนไปอย่างช้า ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องที่คุณพระจันทร์กับเขาบังเอิญเจอกันหน้าประตู ใกล้ไม่อยากเล่าถึงตอนที่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถให้ทั้งสองฟังสักเท่าไหร่ เพราะแค่คิดถึงยังทำให้หน้าร้อนเลย


แล้วนี่ต้องนึกไปด้วย...เล่าไปด้วยเลยนะ


เขินจะแย่...


แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเล่าให้เพื่อนทั้งสองคนฟังทั้งหมด ตอนนี้เมย์กับพายเลยยิ้มหัวเราะแล้วผลักกันไปมาระหว่างเดินไปส่งเขาตรงหน้าต่างบานใหญ่


เขินอะพาย


จริง พันลี้น่ารักมากกกก


ใกล้ส่ายหน้าน้อย ๆ ขณะอมยิ้ม ก่อนเอ่ย เราคงไม่ต้องเขินแล้ว เพราะเมย์กับพายเขินแทนไปแล้ว


ฮ่า ๆ


เมย์ที่ยิ้มขำยกมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนเอ่ย อีกสองนาทีจะห้าโมงครึ่งแล้ว พระจันทร์ของใกล้ใจใกล้มาปรากฏตัวแล้วสินะ


อื้อ


วันนี้เราสองคนขออยู่ดูคุณพระจันทร์ที่แสนน่ารักของใกล้ด้วยได้ไหม ?”


ได้สิ...ใกล้ชี้นิ้วไปที่เพื่อนทั้งสองคน ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม แต่ห้ามตกหลุมรักเด็ดขาด


จ้า...หวงเก่งจริง ๆ เลย


คนโดนแซวหัวเราะเบา ๆ เขาแกล้งดุเพื่อนสนิทไปอย่างนั้น ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ส่วนเพื่อนสนิททั้งสองคนก็นั่งตรงข้ามกับเขา ดวงตาเรียวรีหลุบมองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะเริ่มนับถอยหลัง


5


4


3


2


1


17 : 30 น.


ใกล้มองลงไปที่ลานจอดรถ ทว่าเขาเพิ่งสังเกตว่าไม่มีรถของพันลี้จอดอยู่แล้ว และคุณพระจันทร์เหมือนจะไม่มาทำหน้าที่เป็นพระจันทร์ดวงเดิมให้ได้เฝ้ามองอย่างในทุกๆ วัน เพราะเขาไม่เห็นวี่แววที่อีกคนจะมาปรากฏตัวเลย


“สงสัยวันนี้คุณพระจันทร์จะอู้งาน ไม่ยอมมาทำหน้าที่ของตัวเอง


อ้าว...พอเราสองคนมาแอบมองด้วย คุณพระจันทร์ก็อู้งาน ไม่ยอมมาปรากฏตัวเลยเหรอ ?”


เราลองรอกันอีกสักพักไหม ?” ใกล้ถาม


ได้ ๆ วันนี้พวกเราไม่ได้รีบไปไหน


เขากับเพื่อนสนิทอยู่รอคุณพระจันทร์กันอีกสักพักจนท้องฟ้าเริ่มมืด ใกล้จึงตัดสินใจเอ่ยออกไปเราว่าวันนี้คุณพระจันทร์คงไม่มาจริง ๆ แล้วแหละ...ไว้ค่อยมาแอบมองคุณพระจันทร์ด้วยกันใหม่นะ


ได้สิ


คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังของตัวเองเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ใกล้เดินลงบันไดเลื่อนลงมาชั้นล่างกับเพื่อนสนิทพลางคิดว่า...


ดีแค่ไหนที่เราได้เจอกันก่อน


ไม่อย่างนั้นความรู้สึก คิดถึงจะแย่


คงเล่นงานใกล้ใจจนแย่แน่ ๆ เลย...



#ใกล้แค่พันลี้  ☾


TBC

Talk


Talk นี้อาจจะยาวหน่อย และก็เขียนยากที่สุดเท่าที่เคยเขียนมาเลย 5555

เพราะปกติไม่ชอบเขียนหรือพูดอะไรที่ทำให้คนอื่นยิ้มได้น้อยลงหรือเป็นห่วงสักเท่าไหร่

อย่างแรกเลย เราต้องขอบคุณและขอโทษทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณที่คิดถึง รอ และส่งกำลังใจให้กันเสมอ 

ขอโทษที่ให้รอนานหลายวัน ครั้งนี้เราแต่งได้ช้ามากขึ้นเพราะในตอนแต่งนั้นต้องคิดทบทวนหลาย ๆ รอบมากกว่าเดิมกว่าจะลง บางครั้งพิมพ์ไปแล้วก็ลบหลายครั้งเพราะกังวลว่าจะไม่ใช่หรือไม่เหมาะหรือเปล่า ทุก ๆ อย่างผ่านการไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำอีก จนออกมาเป็นในแต่ละตอน เพื่อให้ดีที่สุด อย่างน้อยก็ดีที่สุดในแบบที่เราทำอย่างสุดความสามารถ


ที่เราเคยทวิตไปว่าจะแก้ไขเนื้อหาบางส่วนของช่วงต้นที่ได้รับคำแนะนำมา ตอนนี้เราไม่ได้ปรับเปลี่ยนแล้วนะคะ เพราะเมื่อคิดไตร่ตรองทุกอย่างอีกครั้ง หากเราเปลี่ยน เนื้อหาล่าสุดที่ดำเนินมาจนถึงตอนจบนี้ คงไม่ได้ออกมาแบบนี้ และจะถูกเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ดังนั้นเราจึงแต่งตามแบบเดิมที่ตั้งใจไว้ ว่าให้น้องมาสายเพื่อให้เพื่อพูดเรื่องนี้กับอาจารย์ไป และในทุก ๆ บทต่อจากนี้คงจะเขียนโดยดำเนินตามที่พล็อตไว้เหมือนเดิมค่ะ


เราขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำ และทุกกำลังใจที่ส่งให้ ไม่ว่าจะเป็นทางคอมเมนต์เด็กดีและทวิตเตอร์ เราได้รับหมดเลยนะคะ ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ สุดท้ายนี้เราจะยังเป็น 25.15.66 คนเดิมที่พยายามเขียนให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จะรับทุกคำแนะนำมาพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น โดยยังคงความเป็นตัวเองอย่างนอบน้อมเสมอ


รักเสมอ

คำที่ไม่เคยเกินจริง


ฝากคอมเมนต์และติดแท็ก #ใกล้แค่พันลี้ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ


รักเสมอ


Twitter : @SP251566




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.529K ครั้ง

12,281 ความคิดเห็น

  1. #12246 H16667 (@korchr__) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 16:19
    ลี้ เธอชอบใกล้ใช่มั้ย
    #12246
    0
  2. #12167 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:34
    ยัยลี้คือยังไงก่อน มาพูดน่ารักขนาดนี้ คือทำไมก่อน ชอบยัยใกล้หรอ ฮั่นแน๊ อย่าคิดว่าดูไม่ออกนะ มันต้องเอ็นดูขนาดไหนกันน้าาาา
    #12167
    0
  3. #11066 fanin177 (@fanin177) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 11:33
    ชอบผู้ชายพูดค่ะคะ งื้อเขินนเราเขินน
    #11066
    0
  4. #10781 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 02:54
    ทำไมพันลี้ดูออ้อบ้อกับใกล้จังนะ
    #10781
    0
  5. #10761 pp_praewprao (@pp_praewprao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 09:05
    อ่านมาถึงตรงนี้ติดใจอยู่ 2 ประเด็น
    1.อะไรที่เป็นเหตุผลให้พันลี้พูดคะ,ค่ะ กับใกล้ ถึงเอ็นดูขนาดไหนแต่ใกล้ก็คือผู้ชายไง
    2.ทศ เป็นผู้ชายที่นิสัย ผญ มาก อ่านมาถึงตรงนี้ยังหาเหตุผลที่ทศจงเกลียดจงชังใกล้ขนาดนี้ไปทำไม นิสัยออกสาวมาก แกล้งยังกะ ผญ หมั่นไส้กัน งง
    #10761
    0
  6. #10748 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 18:48
    อยากรู้ว่าทำไมจู่ๆมาพูดคะพูดค่ะ
    #10748
    0
  7. #10706 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:59
    คุณพระจันทร์ไปไหน ใกล้คิดถึงแย่เลยย
    #10706
    0
  8. #10486 คนใจจะวาย (@opor-opor2011) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 23:54
    พันลี้คือฮีโร่
    #10486
    0
  9. #10451 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 08:06
    ดีนะที่ใกล้เจอพันลี้
    #10451
    0
  10. #10415 ourkide (@canbill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 17:47

    รักคุณใกล้และคุณพระจันทร์จัง

    #10415
    0
  11. #10397 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:28
    คุณพระจันทร์น่ารักจังเลย
    #10397
    0
  12. #10367 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 12:56
    พันลี้พูด คะ กับใกล้ แม่!!!!!! หัวใจจะวาย น่ารักไปแล้ววววววว
    #10367
    0
  13. #10351 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:07
    น่ารักมาก

    ไม่คิดว่าพันลี้จะน่ารักขนาดนี้
    #10351
    0
  14. #9671 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:06
    ช่างน่ารักล้นใจแม่เหลือเกิน
    #9671
    0
  15. #9299 Blue rossen (@finstory) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 19:21
    ลี้- แต่เป็นหมาพันธุ์ปอมๆอะแง น่ารักกกก
    #9299
    0
  16. #7307 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 01:31
    ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะพูด คะ ขา ได้ดีต่อใจนะจ๊ะ แต่คือพอเป็นพันลี้ อารมณ์นี้คือนึกถึง พี่ติ๊กเจษ อ่าาา แงงงง ละมุนมากกกก
    #7307
    0
  17. #7020 CHAbejz* (@_chabejz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 00:50
    ลี้แบบ พูดคะทีคือใจอ่อนยวบเลย แงงงงงงง แทนตัวเองว่าลี้อีก ถ้าเป็นคนอื่นจะดูเจ้าชู้นะ แต่กับลี้คือน่ารักมากกก จะบ้า กับรักลี้ยังไม่พูดเพราะเลยอ่ะ
    พอมาเป็นกับใกล้อ่ะ มาแกล้ง มาเป็นห่วง คือแบบ จาบ้า
    ชอบใกล้มากๆ ใกล้แบบคนที่ใจดีกับตัวเองมาก มองโลกในแง่ดี แต่ไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้ยอมไปหมดอ่ะ เป็นคนใจดีที่เข้มแข็งมาก แงงงง คนเก่ง ขอให้สมหวังเร็วๆนะลูกกก
    #7020
    0
  18. #7006 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 23:32
    พันลี้น่ารักจรีงงงงงง
    #7006
    0
  19. #6672 mz24 (@jwkz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 19:23
    พันลี้พูดคะขาทีคือน้วยไปหมดเลยฮือ
    #6672
    0
  20. #6617 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 12:02
    พันลี้น่ารัก
    #6617
    0
  21. #6586 ananarnaaa (@ananarnaaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 07:21
    ฮืออออ ใจเหลวเป็นน้ำเลยตอนพันลี้พูดคะค่ะ อบอุ่นมากกก เป็นเขินไม่หยุด
    #6586
    0
  22. #6575 preem77 (@preem77) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:31
    งื้ออออคุณใกล้-//-
    #6575
    0
  23. #6569 taloeyteay (@taloeyteay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:12
    คุณพระจันทร์ของคุณใกล้น่ารักมากๆ เขินนนนน -///-
    #6569
    0
  24. #6551 Puzzler_P (@Puzzler_P) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 09:36
    น้อนนนนน
    #6551
    0
  25. #6506 Framecheese (@Framecheese) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:28
    น้องใกล้ใจเป็นคนเก่ง แล้วก็โตมากเลยเป็นกำลังใจให้น้องนะ//พันลี้ก็คือน่ารักมากอบอุ่นมากเป็นคุณพระจันทร์ของน้องไปตลอดเลยน้า //สู้ๆนะคะไรท์
    #6506
    0