My Moon #ใกล้แค่พันลี้ [YAOI]

ตอนที่ 16 : 14 [100% ครบแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,662 ครั้ง
    9 พ.ย. 62




*** หากมีคำผิดหลุดมาขออภัยด้วยค้าบ ***

Chapter 14

 

                

          ทุกวันพุธใกล้จะมีเรียนเช้า เขาต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษเพื่อเตรียมตัวไปเรียน ทว่าในเช้าวันพุธนี้รถติดมากกว่าปกติ เพราะใกล้ที่ลงมาจากห้องเพื่อจะขับรถไปเรียนเห็นรถติดยาวเหยียดอยู่บนถนน เขาจึงตัดสินใจเก็บกุญแจรถใส่กระเป๋าแล้วเดินไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์แถวคอนโดเพื่อพาตัวเองไปถึงมหาลัยให้เร็วที่สุด

                

          ใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบนาที พี่วินมอเตอร์ไซค์ก็พาใกล้มาส่งถึงหน้าประตูมหาลัย คนตัวเล็กลงจากรถพร้อมถอดหมวกกันน็อคคืนให้เจ้าของ ก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้พี่วินมอเตอร์ไซค์แล้วรีบเดินเข้ามาในตึกเรียน

               

ไลน์ ~

                

          เสียงจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานที่จุดขึ้นบนใบหน้า ในขณะที่ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าผ้าสีเหลืองใบโปรด ใกล้ก็ลองเดาเล่น ๆ ว่าในเวลาเช้าเช่นนี้ คงมีแค่คนเดียวที่ทักมาหาเขา

                

และคนคนนั้นก็คือ...

               

P.Panli : ถึงมอหรือยังคะ ?

                

glaijai : ถึงแล้ว ~

               

glaijai : send a sticker

                

          คนตัวเล็กกดส่งสติกเกอร์กระต่ายยิ้มแฉ่งไปให้ เพื่อนสนิทขณะก้าวเท้าขึ้นบันไดเลื่อน วันนี้คุณพระจันทร์ไลน์มาหาแต่เช้าเหมือนทุกวัน ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะเลิกคุยกันก็ดึกพอสมควร แต่เจ้าตัวเคยบอกว่าต่อให้นอนดึกแค่ไหน พันลี้ก็จะตื่นตอนเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน หลังจากวันนั้นที่ได้ไปเชียร์คุณพระจันทร์แข่งบอล ความสัมพันธ์ของเราก็พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด

               

          ในคืนวันนั้นที่คุณพระจันทร์ขับรถมาส่งที่คอนโด จู่ ๆ เจ้าตัวก็ขอเขาเป็น เพื่อน ใกล้ตอบตกลงไป ทว่าก็กลัวตัวเองจะตกอยู่ในสถานะ Friend zone แบบที่ไม่สามารถออกมาจากสถานะนี้ได้อีก เขาจึงขอข้ามขั้นให้เราเป็น เพื่อนสนิทกันในคืนนั้นเลย และคุณพระจันทร์ก็ตอบตกลงเช่นกัน

                

สำหรับใกล้...คำว่า เพื่อนสนิท ยังพอพัฒนาไปได้มากกว่าเพื่อน

                

แต่ถ้าเป็นเพื่อนกันเฉย ๆ ...อาจจะติดอยู่ใน Friend zone ตลอดไปก็ได้

                

หลังจากที่เราเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว เราก็คุยกันมากขึ้น ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในหลาย ๆ เรื่อง และใกล้รู้สึกว่าเราได้รู้จักกันมากขึ้นผ่านตัวอักษร และบางครั้งก็ผ่านเสียง

                

ใช่...ตอนดึก ๆ ที่คุณพระจันทร์รู้สึกง่วงจนพิมพ์ไม่ไหว

                

เจ้าตัวจะชอบโทรมาคุยกับเขาแทนการพิมพ์

               

          สองวันที่ผ่านมาใกล้ได้คุยกับคุณพระจันทร์เยอะมาก ๆ จนเหมือนว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ แม้เราจะไม่ได้เจอกันเลย เพราะต่างคนต่างยุ่งมาก และเขาก็ต้องไปซ้อมขิมเลยไปแอบมองคุณพระจันทร์ที่ชั้นสี่ไม่ได้ แต่เพราะได้คุยกันตลอดในช่วงเย็นจนถึงดึก

               

ความคิดถึงที่เคยเล่นงานใกล้ใจอย่างหนัก

               

ตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้แล้ว

                

เพราะใกล้ใจมีคุณพระจันทร์คอยปกป้อง

               

: )

                

P.Panli : เมื่อคืนคุณใกล้บอกว่าชอบไปดูหนังคนเดียวใช่ไหมคะ ?

                

คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะย้อนคิดถึงบทสนทนาที่เราคุยกันเมื่อคืน ก่อนพยักหน้าน้อย ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่าย

                

glaijai : .ใช่ ๆ เราชอบไปดูหนังคนเดียวบ่อย ๆ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลย เราไม่ได้ไปดูหนังนานแล้ว

                

P.Panli : อ๋ออ

               

P.Panli : ไปดูหนังคนเดียว ไม่เหงาเหรอคะ ?

                

glaijai : ไม่เหงานะ

                

glaijai : แต่เมื่อคืนพันลี้บอกเราว่าไม่ชอบไปดูหนังในโรงใช่ไหม ?

                

P.Panli : ค่ะ ลี้ไม่ค่อยชอบไปดูหนังในโรง ลี้ชอบดูอยู่ที่บ้านมากกว่า

                

glaijai : คนติดบ้าน ~

                

P.Panli : ติดเพื่อนด้วย

                

P.Panli : แต่ต้องเป็นเพื่อนสนิทเท่านั้นนะคะ ลี้ถึงจะติด

                

          ใกล้กลั้นยิ้มพลางสาวเท้าเดินไปที่ห้องเรียน ถึงจะรู้ว่าคุณพระจันทร์มีเพื่อนสนิทหลายคน แต่เพราะหนึ่งในเพื่อนสนิทของเจ้าตัวมี ใกล้ใจรวมอยู่ด้วย เขาเลยขอคิดว่า คุณพระจันทร์ติดใกล้ใจด้วยก็แล้วกัน

                

glaijai : เราเชื่อว่าพันลี้ติดเพื่อนสนิทจริง ๆ นั่นแหละ

               

หยอดวันละนิดวันละหน่อย...

               

เดี๋ยวเจ้าตัวก็ซึมเองแหละเนอะ

               

P.Panli : ลี้คุยกับคุณใกล้ทั้งวันทั้งคืนแบบนี้

               

P.Panli : ถ้าคุณใกล้ไม่เชื่อ ลี้คงน้อยใจน่าดูเลย

                

glaijai : น้อยใจเก่งจังเลย

               

P.Panli : ลี้น้อยใจเก่งแบบนี้ คุณใกล้ก็ต้องง้อเก่ง ๆ ด้วยนะคะ

               

glaijai : ปกติเราง้อคนอื่นไม่เก่ง แต่หลังจากนี้เราจะพยายามฝึกง้อให้เก่ง ๆ เลยนะ

               

P.Panli : จริง ๆ ไม่ต้องฝึกหรอกค่ะ แค่คุณใกล้ทำตาปิ๊ง ๆ ลี้ก็หายน้อยใจแล้ว

               

          คนตัวเล็กอมยิ้มขณะมองตัวอักษรที่อีกฝ่ายส่งมา ใกล้เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องเรียนที่ยังไม่มีเพื่อนร่วมคลาสมาสักคน เขามักจะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ ใกล้พรมนิ้วไปบนแป้นพิมพ์เพื่อส่งข้อความกลับไปให้อีกคน

               

glaijai : แค่ทำตาปิ๊ง ๆ อย่างเดียวเหรอพันลี้ ?

               

ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากแล้วกดอัดข้อความเสียงส่งไปให้อีกคน เราไม่ต้องพูดว่า...โอ๋ ๆ นะครับ พันลี้ของใกล้ใจ ด้วยเหรอ ?”

               

glaijai :  send a voice

                

ข้อความเสียงของเขาถูกเปิดอ่านด้วยความรวดเร็ว ก่อนข้อความที่ตอบกลับมาจะทำให้ใกล้หัวเราะเบา ๆ เพราะเจ้าตัวทำให้รู้ว่า...

               

คุณพระจันทร์น่าจะหวั่นไหวน้อย ๆ แล้วแหละ

               

P.Panli : ตัวแสบ

                

ใกล้เชื่อว่า...ถ้าเขาเก่งขึ้นกว่านี้

               

อีกไม่นาน...ใกล้ใจจะได้เข้าไปเขย่าหัวใจของคุณพระจันทร์ให้สั่นคลอนมากกว่าเดิม


แม้จะอยากคุยกับคุณพระจันทร์ต่อแค่ไหน แต่ใกล้ก็ต้องห้ามใจเพราะต้องไปเตรียมตัวก่อนเข้าเรียน เขาจึงพิมพ์ข้อความเพื่อบอกลาอีกคน

                

glaijai : พันลี้ เดี๋ยวเราขอไปเตรียมตัวก่อนนะ

                

glaijai : อาจารย์วิชานี้โหดมาก ๆ เราต้องไปเช็กเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนที่อาจารย์จะมาตรวจ

               

P.Panli : โอเคค่ะ ตัวแสบ

                

P.Panli : วันนี้เหมือนเดิมเลยนะ

                

ใกล้ใจอมยิ้ม ก่อนส่งข้อความไปหาอีกคน เพื่อย้ำให้ชัดว่า เราใจตรงกัน

                

glaijai : ให้ตั้งใจเรียนเหมือนเดิมเลยใช่ไหม ?

               

P.Panli : ใช่ค่ะ

               

glaijai : send a sticker

                

ใกล้กดส่งสติกเกอร์กระต่ายทำตาแป๋วที่มีอักษรภาษาอังกฤษว่า OKอยู่บนหูยาว ๆ ไปให้คุณพระจันทร์ ไม่นานนักเจ้าตัวก็ส่งข้อความกลับมาให้เขาอีก

                

P.Panli : ถ้ายังพอมีเวลา อย่าลืมกินอะไรรองท้องก่อนเข้าเรียนด้วยนะคะ

               

glaijai : โอเคเลย

                

P.Panli : ตัวแสบ สู้ ๆ นะคะ

                

glaijai send a sticker

                

               หลังจากกดส่งสติกเกอร์กระต่ายขนปุยสีขาวที่พยักหน้าน้อย ๆ ไปให้คุณพระจันทร์ ใกล้ก็กดล็อกโทรศัพท์แล้วเดินมาที่ล็อกเกอร์ข้างห้องเรียน วิชาการบริการบนเครื่องบินจะต้องเก็บของทุกอย่างไว้ในล็อกเกอร์ โดยเฉพาะเครื่องมือสื่อสารทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นไอแพดและแท็ปเล็ต และสิ่งที่ห้ามนำเข้าไปในห้องเรียนอย่างเด็ดขาดคือโทรศัพท์ ยกเว้นว่าคลาสในวันนั้นอาจารย์จะอนุญาตให้เอาเครื่องมือสื่อสารเข้าไปได้ เพราะต้องใช้พรีเซนต์งานหรือเพื่อเอามาหาข้อมูลประกอบกับเนื้อหาในบทเรียน

                

               แม้กฎระเบียบของวิชานี้จะเยอะมาก และอาจารย์เคร่งครัดสุด ๆ แต่เขากลับชอบวิชานี้มาก เพราะเหมือนได้ไปปฏิบัติงานจริง ๆ บนเครื่องบิน ห้องเรียนหรือห้องที่อาจารย์และนักศึกษสาขาการบินเรียกว่าห้อง Mock – up ที่เอาไว้ใช้สอนวิชานี้จะจำลองมาจากห้องโดยสารบนเครื่องบิน ทุกอย่างเสมือนจริงทั้งหมด ราวกับเขาได้ขึ้นไปให้บริการผู้โดยสารบนเครื่องบินจริง ๆ

                

               เพราะวิชานี้อาจารย์สอนปฏิบัติค่อนข้างเยอะ การไม่ได้ใช้โทรศัพท์ตลอดระยะเวลาสองชั่วโมงจึงไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ ทว่าใกล้ก็ยังเห็นเพื่อนร่วมคลาสบางคนแอบเอาโทรศัพท์ติดตัวเขาไปด้วย พออาจารย์จับได้ก็จะถูกหักคะแนนจิตพิสัย เพราะมีตัวอย่างให้เห็นแบบนี้ คนที่เห็นทุกคะแนนมีค่าเปรียบเสมือนเพชรอย่างเขาจึงไม่กล้าฝืนกฎ

                

แม้คุณพระจันทร์จะเคยบอกว่า...

                

อยู่กับลี้ต้องแหกทุกกฎ

                

แต่กฎการเรียน...ใกล้ใจขอยกเว้นไว้แล้วกันนะคุณพระจันทร์

                

               คนตัวเล็กเดินมาหยุดที่หน้าล็อกเกอร์ขนาดใหญ่ที่มีช่องเก็บของแยกราว ๆ ยี่สิบกว่าช่อง ประตูเหล็กสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ จะมีหมายเลขติดกำกับไว้ อาจารย์ให้ทุกคนในคลาสจองล็อกเกอร์ที่จะใช้เก็บของเป็นประจำกันเอง ใกล้เลือกล็อกเกอร์หมายเลขสิบ เพราะมันอยู่ในระดับสายตาพอดี เขาจะได้ไม่ต้องก้มลงไปเก็บของ

                

               มือเรียวเอื้อมเปิดประตูเหล็กเพื่อเตรียมจะเก็บกระเป๋าผ้ากับโทรศัพท์ ทว่าของสองสิ่งที่วางอยู่ในนั้นทำให้ใกล้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะหยิบนมหนึ่งขวดกับขนมปังไส้ครีมออกมา

                

               แม้จะมีเพื่อนเซคอื่นที่ใช้ล็อกเกอร์ร่วมกับเขาด้วย แต่ใกล้เดาว่าไม่ใช่ของเพื่อนเซคอื่นแน่ ๆ เพราะหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขวดนมช็อกโกแลตช่วยยืนยันว่า...

                

นมช็อกโกแลตขวดนี้

               

คงออกจากตู้เย็นมาได้สักพัก

                

ไม่ได้ถูกปล่อยทิ้งไว้ในล็อกเกอร์ข้ามวันข้ามคืนแน่ ๆ

                

               ใกล้นึกย้อนไปถึงคนที่คอยเตือนให้เขากินข้าวเช้าด้วยความเป็นห่วง และหนึ่งในคนที่คอยแสดงออกว่าเป็นห่วงทำให้ใกล้รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า เมื่อกี้คุณพระจันทร์เพิ่งบอกให้เขากินอะไรรองท้องก่อนเข้าเรียน ทว่าใกล้ไม่อยากคาดหวัง และคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะวันนี้เจ้าตัวมีเรียนช่วงบ่าย

               

คุณพระจันทร์จะมามหาลัยตอนเช้าขนาดนี้ได้ยังไง

                

แต่ถึงจะมาได้...

                

คุณพระจันทร์ก็ไม่มีทางรู้ว่าเขาใช้ล็อกเกอร์หมายเลขสิบ

                

เป็นในตอนนี้ที่มีความทรงจำเมื่อสองวันก่อนผุดขึ้นในหัว ใกล้จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง เขารอไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์

               

[ว่าไงครับใกล้ใจ ?]

                

ใกล้รู้แล้วว่าเมื่อสองวันก่อนพี่ดอมโทรมาถามเรื่องล็อกเกอร์ของใกล้ทำไม ?

                

[...]

                

พี่ดอมแอบเอานมกับขนมปังมาใส่ไว้ในล็อกเกอร์ใกล้ใช่ไหมครับ ?

                

ปลายสายหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินประโยคคำพูดของเขา

               

[ใกล้ก็อย่าลืมดื่มนมแล้วก็กินขนมปังก่อนเข้าเรียนด้วยนะ]

                

คนตัวเล็กส่ายหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้ม โธ่...พี่ดอม ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ครับ ลำบากพี่ดอมเปล่า ๆ

                

[พี่ไม่อยากให้พันลี้โทรมาว่าได้อีก]

                

หือ ?...พันลี้ว่าอะไรพี่ดอมครับ ?

                

[หลังกลับมาจากแข่งบอลวันนั้น ตอนดึก ๆ พันลี้ก็โทรมาบอกว่าให้พี่ดูแลใกล้ดี ๆ หน่อย ใกล้ไม่ค่อยได้กินข้าวเช้า ตัวถึงได้เล็กกระปุ๊กกระปิ๊กแบบนี้]

                

...

                

[แล้วก็บอกว่า...ทุกเช้าของวันพุธ ใกล้จะรีบมากจนแทบไม่มีเวลาซื้ออะไรกินรองท้องก่อนเข้าเรียนเลย]

                

...

                

[พี่ก็เลย...ตัดสินใจทำแบบนี้]

                

วันพุธหน้าไม่ต้องเอาของกินมาใส่ไว้ในล็อกเกอร์ให้ใกล้แล้วนะครับพี่ดอม...ใกล้เกรงใจ

                

[ไม่เป็นไร พี่เรียนเช้าอยู่แล้ว...ไม่ได้ลำบากเลยใกล้]

                

...

                

[ไม่ต้องเกรงใจนะ ]

                

ใกล้ไม่รู้จะตอบแทนพี่ดอมยังไงเลยครับ

                

[ใกล้แค่ตอบแทนคนที่เป็นห่วงตัวเองด้วยการ...ดื่มนมให้หมดขวด กินขนมปังให้อร่อย และเข้าเรียนอย่างมีความสุขก็พอ แค่นี้คนที่คอยเป็นห่วงและคอยดูแลใกล้ก็มีความสุขมากแล้ว]

                

ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับพี่ดอม ใกล้จะดื่มนมให้หมดและกินขนมปังให้อร่อยเลยครับ

                

[ดีมาก]

                

พี่ดอมก็อย่าลืมกินข้าวเช้าเหมือนกันนะครับ

                

[ครับ...งั้นพี่ขอตัวก่อนนะใกล้ เพราะจะเข้าเรียนแล้ว]

                

โอเคครับ ~

                

[เอ้อ...ใกล้…]

                

คนตัวเล็กที่กำลังกดวางสายหยุดชะงักเมื่อปลายสายร้องทักเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้

                

ครับ พี่ดอม ?

                

[เมื่อวานซืนพี่ไลน์ไปบอกเราเรื่องไปทะเลวันเสาร์นี้แล้วใช่ไหม ?]

                

บอกแล้วครับ

                

[อย่าลืมนะใกล้ เคลียร์คิวดี ๆ เลยนะ]

                

ใกล้เคลียร์คิวไว้แล้วครับ

                

               ใกล้ต้องรีบเคลียร์คิวแน่ล่ะ...เพราะตอนที่ถามพี่ดอมว่ามีใครไปบ้าง พี่ดอมเอ่ยชื่อ พันลี้ด้วย ตอนแรกใกล้คิดว่าต้องไปนั่งหงอยคนเดียวที่ริมทะเลแน่ ๆ ถึงแม้จะมีที่รักไปด้วย แต่เจ้าตัวก็คงอยู่ติดกับพี่ฟ้าตลอด ส่วนพี่ดอมก็ต้องอยู่กับพี่เบบ ใกล้แทบไม่รู้จักใครในทริปนี้เลย แต่พอรู้ว่าคุณพระจันทร์ไปทะเลด้วย ความกังวลในใจก็หายเป็นปลิดทิ้ง มีแต่ความรู้สึกตื่นเต้นและคอยนับวันรอที่จะได้ไปเที่ยวกับคุณพระจันทร์

                

               ทว่าตอนนี้ใกล้เริ่มกลับมากังวลนิด ๆ เพราะพันลี้ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย ทั้งที่ในหนึ่งวันเราคุยกันหลายเรื่องมาก ๆ เขากลัวเจ้าตัวจะเบี้ยวนัดไม่มาร่วมทริปนี้ด้วย ถ้าคุณพระจันทร์ทำแบบนั้น...ใกล้จะไปนั่งดื่มน้ำมะพร้าวย้อมใจที่ริมทะเลคนเดียว

                

แค่จินตนาการภาพตัวเองนั่งเหงา ๆ อยู่ริมทะเล

                

เนี่ย...แค่นี้ก็สงสารตัวเองมาก ๆ แล้ว

               

เพราะฉะนั้นใกล้ใจจะไม่จินตนาการ

               

แต่จะเชื่อว่าคุณพระจันทร์จะไปทะเลด้วยอย่างแน่นอน

                

               คนตัวเล็กรีบเอากระเป๋าผ้าสีเหลืองกับโทรศัพท์เก็บใส่ในล็อกเกอร์ ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าห้อง Mock – up เพื่อกินมื้อเช้าที่พี่ชายเตรียมไว้ให้ ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มบางเบาในตอนที่แกะห่อขนมปังไส้ครีมพลางคิดขอบคุณพี่ชายที่แสนดีกับคุณพระจันทร์ที่แสนเอาใจใส่

               

ใกล้ใจจะดื่มนมให้หมดขวด

                

และก็กินขนมปังให้อร่อยเลย

                

: )


#ใกล้แค่พันลี้

               

พาย เมย์ เอาน้ำผลไม้ปั่นไหม ?”

                

เราไม่เอาอะ

                

เราก็ไม่เอา ใกล้ไปซื้อของตัวเองเลย ไม่ต้องห่วงเรา

                

โอเคครับ

                

               คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะลุกเดินออกมาจากโต๊ะอาหาร หลังจากเลิกเรียนวิชาแรก พวกเราก็รีบตรงดิ่งมาที่โรงอาหารทันที นั่นไม่ใช่เพราะใกล้หิวจัดเหมือนในทุกวันพุธ เพราะวันนี้ใกล้ได้ดื่มนมและกินขนมปังไส้ครีมรองท้องไปแล้ว ทว่าเป็นเพราะเพื่อนสองคนที่หิวโซจึงทำให้ต้องรีบมาที่นี่ และอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ต้องรีบมากินข้าวกลางวัน เพราะเหลือเวลาแค่สี่สิบนาทีก่อนจะเข้าเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้

                

พวกเราโอ้เอ้ไม่ได้เลย

                

ต้องรีบกินรีบไปเรียนต่อ

                

               โดยปกติพายจะชอบกินโยเกิร์ตกับกล้วยก่อนมาเรียน แต่เจ้าตัวบอกว่าเมื่อคืนลืมซื้อของติดตู้เย็นไว้ ส่วนเมย์ที่เคยได้กินข้าวเช้ามาจากบ้านทุกวันก็ต้องหิ้วท้องว่าง ๆ มาเรียน เพราะคุณป้าแม่บ้านลากลับบ้าน ทั้งสองคนจึงมีสภาพหิวโซอย่างในตอนนี้ ผิดกับใกล้ที่ไม่ค่อยรู้สึกหิวสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ต้องกินมื้อกลางวันอยู่ดี

                

               ใกล้เดินออกมาจากโรงอาหาร ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านน้ำผลไม้ปั่น เขาสามารถเอ่ยสั่งน้ำผลไม้ปั่นได้โดยไม่ต้องเลือกเมนูน้ำปั่นบนแผ่นป้าย เพราะมีตัวเลือกในใจอยู่แล้ว เขาส่งยิ้มให้คุณป้าเจ้าของร้านก่อนเอ่ย

               

เอาน้ำมะพร้าวปั่นแก้วหนึ่งครับ

               

  “ใส่นมสดด้วยไหมลูก ?”

               

  “ใส่ครับคุณป้า

               

  “ได้เลยจ้ะ รอแป๊บนะลูก

                

ครับ

                

               ใกล้พยักหน้ารับแล้วยืนรออยู่ที่หน้าร้าน เขาชอบเดินออกมาซื้อน้ำผลไม้ปั่นที่ร้านนี้ เพราะมีรสชาติดีกว่าร้านที่อยู่ในโรงอาหาร ใกล้เชื่อว่าหลายคนเลือกจะซื้อน้ำผลไม้ปั่นที่ร้านในโรงอาหาร เพราะไม่ต้องเดินออกมาเจออากาศร้อน ๆ เนื่องจากในโรงอาหารเป็นห้องแอร์ แต่ร้านของคุณป้าอยู่ด้านนอกที่ต้องเผชิญกับอากาศร้อน ๆ

                

แต่ใกล้คิดว่า...

               

ถ้าเทียบกันด้วยรสชาติ

              

  ยอมร้อนหน่อย...แต่ได้ชื่นใจจริง ๆ นะ

                

ในระหว่างที่ยืนรอน้ำมะพร้าวปั่นอยู่นั้น มือเรียวก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทที่ตอนนี้น่าจะถึงมหาลัยแล้ว


วันนี้พันลี้มีเรียนช่วงบ่ายแค่วิชาเดียว

                

น่าอิจฉาจริง ๆ เลย...

               

          นิ้วเรียวพรมไปบนแป้นพิมพ์เพื่อส่งข้อความถามว่า พันลี้ถึงมอหรือยังครับ ?’ แต่ทว่าคู่สนทนาในห้องแช็ตดันส่งข้อความมาหาเขาก่อน ใกล้นิ่งเงียบแล้วกดลบทุกตัวอักษรที่อยู่บนหน้าจอพลางจ้องมองข้อความของอีกคน

               

P.Panli : เมื่อกี้คุณใกล้สั่งน้ำอะไรไปคะ ?

                

               เป็นในตอนนี้ที่ใกล้เผลอยิ้มออกมาแล้วเงยหน้ากวาดสายตามองหาคุณพระจันทร์ และใช่...คุณพระจันทร์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เขา มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นลูบใบหูของตัวเองที่มีความร้อนวิ่งผ่าน คุณพระจันทร์อมยิ้มพร้อมเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

                

เวลาพันลี้ทำหน้าแบบนี้...

                

เจ้าตัวดูขี้เล่นมากกว่าเดิมอีก

               

และใช่...ใกล้ใจเขินมากขึ้นด้วย

                

เราสั่งน้ำมะพร้าวปั่นไป

               

  “โอเคค่ะ ลี้จะลองกินของโปรดของคุณใกล้...พันลี้ว่าพลางสั่งเมนูโปรดของเขา คุณป้าครับ เอาน้ำมะพร้าวปั่นอีกแก้วหนึ่งครับ เอาเหมือนของคุณใกล้เลยนะครับ...จริง ๆ คุณป้าปั่นโถเดียวกันก็ได้นะครับ

               

  “...

               

  “เพราะน้ำมะพร้าวปั่นแก้วแรก...เป็นของเพื่อนสนิทผมเอง

               

  “โอเคจ้า

                

ใกล้กลั้นยิ้ม ก่อนเอ่ยออกไป น้ำมะพร้าวไม่ใช่ของโปรดของเรานะ เราแค่อยากลองกินดูเฉย ๆ

                

คุณพระจันทร์ยิ้มขำ ก่อนจะส่งมือมาขยี้ที่ศีรษะของเขาเบา ๆ ขี้โม้ ~”

                

...

               

  “ลี้รู้หรอกว่าเป็นของโปรดคุณใกล้...เพราะถ้าคุณใกล้ไม่ชอบจริง ๆ คุณใกล้จะไม่สนใจเลย

                

...

                

คราวนี้คุณใกล้แกล้งลี้ไม่ได้แล้วค่ะ ลี้รู้ทันหมดแล้ว

                

               ใกล้หัวเราะเบา ๆ เจ้าตัวรู้ทันเขาจริง ๆ นั่นแหละ อุตส่าห์จะแกล้งพันลี้สักหน่อย ตอนนี้ถ้าไม่มีบอสที่คอยเป็นคนแนะนำ ใกล้คงไม่มีโอกาสแกล้งคุณพระจันทร์ได้สำเร็จแน่ ๆ

                

โธ่...ว่าจะแกล้งพันลี้สักหน่อย

                

เอาไว้คราวหน้านะคะ เดี๋ยวลี้จะยอมอ่อนให้ค่ะ

                

ใกล้ย่นจมูกใส่คุณพระจันทร์เพราะรู้สึกมันเขี้ยวสุด ๆ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ พันลี้...

                

ขา...คุณใกล้ ?”

               

  “ขอบคุณนะ...ขอบคุณจริง ๆ จากใจเลย ขอบคุณที่บอกให้พี่ดอมดูแลเราให้ดี ๆ

               

  คนตัวสูงที่ตอนแรกดูแปลกใจเล็กน้อยเผยรอยยิ้มสดใสออกมา ก่อนเอ่ย เมื่อเช้าพี่ดอมเอาของกินไปให้คุณใกล้แล้วใช่ไหมคะ ?”

               

  “อื้อ พี่ดอมเอานมช็อกโกแลตกับขนมปังไส้ครีมมาใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของเรา

               

  “สงสัยพี่ดอมจะทนฟังลี้บ่นไม่ไหว

               

  คนฟังยิ้มขำ ก่อนเอ่ย จริง ๆ เราเกรงใจพี่ดอมมากเลยนะ

               

  “ไม่ต้องเกรงใจพี่ดอมหรอกค่ะ คนนี้เขาชอบเซอร์วิซจะตาย...อีกอย่างพี่ดอมมีเรียนเช้าด้วยนี่คะ

               

  “ใช่ ๆ พี่ดอมมีเรียนเช้าพอดี

               

  “นั่นไง...ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย

                

พี่ดอมก็บอกแบบนี้เหมือนกัน...พี่ดอมบอกว่าให้เราดื่มนมให้หมดแล้วก็กินขนมปังให้อร่อยก็พอ

               

  “แล้วคุณใกล้ทำแบบนั้นหรือยังคะ ?”

                

เราทำแล้ว...วันนี้เลยไม่ค่อยหิวเลย

                

...

                

ไม่ต้องรีบวิ่งมากินข้าวเพราะหิวจัดแล้ว

                

คุ้มแล้วที่ลี้ไปบ่นใส่พี่ดอม

                

คนตัวเล็กยิ้มบางเบา ก่อนจะหันไปมองที่เคาน์เตอร์หน้าร้านตอนที่คุณป้าเอาแก้วน้ำมะพร้าวปั่นสองแก้วมาตั้งรอไว้

                

ได้แล้วจ้า...จ่ายรวมกันเลยไหมจ๊ะ ?”

               

  “ครับ

               

  “พะ พันลี้...เดี๋ยวเราเลี้ยงเองนะ

                

               คนที่ตอบคุณป้าก่อนเขาล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาด้วยความรวดเร็ว ใกล้จึงล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมาบ้าง ทว่าเขาหยิบเงินไม่ทันคุณพระจันทร์ที่ชิงจ่ายเงินไปก่อนแล้ว คนตัวสูงเก็บกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋าหลังกางเกง ก่อนหยิบแก้วน้ำมะพร้าวปั่นทั้งสองแก้วมาถือไว้

               

คุณใกล้เอาแก้วนี้ไปนะคะ มันดูเยอะกว่า

               

  “เราเอาแก้วไหนก็ได้

               

  “ลี้ว่า...คุณพระจันทร์มองแก้วน้ำมะพร้าวปั่นอีกสักครู่ ก่อนจะยื่นให้เขา ...แก้วนี้แหละค่ะ เยอะดี

               

  ใกล้รับแก้วน้ำมะพร้าวปั่นมาแล้วเอ่ย ขอบคุณครับ...แต่ครั้งหน้าพันลี้ต้องให้เราเลี้ยงบ้างนะ

                

               คุณพระจันทร์ไม่ยอมตอบอะไร เจ้าตัวมองเขาแล้วอมยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วก้มหน้าพิมพ์อะไรสักอย่าง

                

ไลน์ ~

                

               ใกล้ขมวดคิ้วเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้น เมื่อยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูจึงเห็นว่าอีกคนส่งข้อความมาหา เขาเงยหน้ามองคุณพระจันทร์อย่างสงสัย เจ้าตัวจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขี้เล่นว่า...

                

...ลองเปิดดูสิคะ

                

               เขาทำตามที่อีกคนบอก พอเปิดเข้าไปในห้องแช็ตก็เห็นเจ้าตัวส่งรูปภาพที่แคปจากหน้าจอโทรศัพท์ส่งมาให้ เมื่อกดให้ภาพขยายใหญ่เต็มหน้าจอจึงรู้ว่า...

                

มันคือตั๋วหนัง

                

คุณพระจันทร์จองตั๋วรอบบ่ายไว้

                

และเป็นเวลาหลังจากที่เขาเลิกเรียนแล้ว...

                

แน่ล่ะ...ว่าคุณพระจันทร์รู้เวลาเลิกเรียนของเขา

               

เพราะเราเพิ่งคุยเรื่องนี้กันไปเมื่อวาน

                

ใกล้ยังไม่ได้ดูว่าเจ้าตัวจองตั๋วหนังเรื่องอะไรไว้ เพราะเขารู้สึกเขินอายจนเกินไป จึงเลือกละสายตาออกจากจอแก้วแล้วหลุบตามองที่พื้นแทน

               

คุณพระจันทร์กำลังชวนเขาไปดูหนัง...

              

  ...นี่มัน...บ้าชะมัดเลย

               

ใกล้ดีใจจนหัวใจจะระเบิดแล้วนะคุณพระจันทร์

                

ถ้าอยากเลี้ยงลี้คืน...คุณใกล้เลี้ยงป๊อปคอร์นลี้ได้ไหมคะ ?”

                

โอกาสที่จะได้เข้าใกล้พระจันทร์ถูกยื่นมาตรงหน้าแล้ว ใกล้ใจจะไม่รับไว้ได้ยังไง ได้สิเราจะซื้อป๊อปคอร์นถังใหญ่ให้พันลี้เลย

                

คุณพระจันทร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ย วิชาต่อไป...คุณใกล้เรียนตึกไหนคะ ?”

               

  “เราเรียนตึกสิบเอ็ด

               

  “เรียนชั้นไหนคะ ?”

                

ชั้นแปด

                

งั้นเดี๋ยวตอนบ่ายสามโมงลี้เดินไปรับที่ตึกสิบเอ็ดชั้นแปดนะ

                

โอเคครับ

               

  “แต่ตอนนี้ลี้เดินไปส่งคุณใกล้ที่โต๊ะก่อนดีกว่า

                

ใกล้ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโบกไปมาเพื่อปฏิเสธ ไม่เป็นไร เราเดินไปเองได้ พันลี้รีบไปเข้าเรียนเถอะ

               

  คนตัวสูงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ก่อนเอ่ย ลี้เหลือเวลาอีกเยอะเลยค่ะ

               

  “งั้น...ก็ได้

                

: )

                

               เราสองคนเดินออกมาจากร้านน้ำผลไม้ปั่น ระหว่างทางใกล้ไม่ได้พูดอะไรกับพันลี้เลย เพราะเขาเขินมากจริง ๆ ส่วนเจ้าตัวก็เดินขนาบข้างมาเงียบ ๆ จนกระทั่งเดินมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะอาหาร ใกล้รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวมากกว่าเดิมในตอนที่เห็นกันต์นั่งอยู่กับพายและเมย์ด้วย เจ้าตัวชอบแวะมากินข้าวกลางวันกับพวกเขาบ่อย ๆ

                

ทุกคนเบิกตาโตคล้ายประหลาดใจ ก่อนจะพากันอมยิ้มแล้วล้อเขาทางสายตา ใกล้ที่เขินจนทำอะไรไม่ถูกหันไปมองคนตัวสูงที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ

               

นะ นี่แหละโต๊ะเรา

                

ค่ะ...คุณพระจันทร์พยักหน้ารับ ก่อนส่งมือมาลูบศีรษะเขาเบา ๆ เหมือนที่ชอบทำ ...แล้วเจอกันนะคะ

               

  “อื้อตอบพลางโบกมือลาคนตัวสูงที่กำลังเดินจากไป

                

               ทันทีที่หย่อนก้นนั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาว พวกตัวแสบทั้งสามก็เริ่มส่งเสียงร้องแซวจนใกล้เขินหนักกว่าเดิม สายตาและรอยยิ้มของกันต์ยิ่งทำให้ใกล้อยากจะระเบิดตัวเองทิ้ง

                

ยังไง ๆ

                

นัดกันไว้เหรอเนี่ย ~”

               

  “นัดกันไว้ก็ไม่เท่าไรหรอก แต่เดินมาส่งกันนี่ไม่ธรรมดาแล้วมั้ง

               

  “ธรรมดาแหละ...ใกล้พูดแก้เขิน ก่อนเอ่ยต่อ ...เพื่อนสนิทกัน เดินมาส่งกันก็เป็นธรรมดา

                

พอทั้งสามคนได้ยินประโยคคำพูดของเขาก็พากันระเบิดหัวเราะออกมา คงเพราะเพื่อน ๆ ไม่เคยเห็นเขาเสียอาการขนาดนี้

                

               สุดท้ายใกล้ใจคนนี้ก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบใบหูที่ร้อนฉ่า และเพื่อน ๆ ที่พากันชี้นิ้วพร้อมส่งเสียงแซวก็ทำให้ใกล้ส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วต้องยอมรับว่า...

                

ยอมก็ได้...เราเขินจริง ๆ นั่นแหละ

               

  “ฮ่า ๆ

                

โอ๊ย ~ หน้าแดงหูแดงไปหมดเลยใกล้

                

นี่เพื่อน ๆ ยังไม่รู้นะว่าเขาจะไปดูหนังกับพันลี้

               

ถ้ารู้แล้วล่ะก็...ใกล้ได้เขินหนักกว่านี้แน่ ๆ 



TBC


Talk


ฮั่นแน่ ~ ตังค์รู้นะว่าคาดหวังฉากในโรงหนังกันอ่าาาา 

คงต้องฝากความหวังไว้ที่กัปตันลี้แล้วล่ะค่ะ 555555

แชปต่อไปก็คือศุกร์หรือเสาร์หน้าเลย แต่ก็ไม่แน่อีก เพราะบางทีตังค์ก็แต่งได้ไวกว่ากำหนด

ถ้าเสร็จเร็วก็จะมาลงให้เร็วนะคะะ 

ฝากคอมเมนต์และติด #ใกล้แค่พันลี้ เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า


Twitter : @SP251566


               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.662K ครั้ง

12,117 ความคิดเห็น

  1. #11434 tongaty24 (@tongaty24) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 15:34
    โอ๊ยยยย!! เขินมาก!!! คุณพระจันทร์~
    #11434
    0
  2. #11093 Suesue Sue (@suesue123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 08:02
    น่ารักมากเลยยย คุณพระจันทร์รุกนี่นาาาาาาา
    #11093
    0
  3. #11079 enJoystick (@enJoystick) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 17:21
    โอ๊ยยยยยยยยยย เขิน เขิน เหมือนเป็นใกล้ใจ
    #11079
    0
  4. #11057 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 08:25

    โอ๊ย ยิ้มเต็มแก้มแล้วมั้งคุณใกล้ 555555

    #11057
    0
  5. #10793 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 16:43
    กัปตันเริ่มเดินเครื่องเต็มตัวละน้า
    #10793
    0
  6. #10764 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:47
    ฮือ ลี้ แลง แลงมาก
    #10764
    0
  7. #10738 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:18
    ยิ้ม~ชั้นยิ้มมากกว่าทุกครั้ง >\\\<
    #10738
    0
  8. #10683 คนใจจะวาย (@opor-opor2011) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 19:01
    แก้มจะปริแล้ว
    #10683
    0
  9. #10626 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 19:31
    ดีต่อใจมากกกก
    #10626
    0
  10. #10603 fomeriam690 (@0924211827) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 15:29
    โถ่ลูกด ทำเอาพี่เขินตามไปด้วยเลย
    #10603
    0
  11. #10592 Heybible (@Heybible) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 13:40

    เจ้าลูกหมาาาา
    #10592
    0
  12. #10463 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 17:57
    นัดเดทกันรึไงคุณพระจันทร์
    #10463
    0
  13. #10455 jhopeeeeeeeee (@jhopeeeeeeeee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 09:17
    ฝากกัปตันลี้ด้วยนะคะ5555555
    #10455
    0
  14. #10430 อาติคิม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 07:25

    ลูกหมาาาาาา

    #10430
    0
  15. #10424 ourkide (@canbill) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:48

    คำว่าเขินพิมพ์ยาวมาก คำว่ามาก ก.ไก้ยาวมักมาก

    #10424
    0
  16. #10400 PBwwct (@PBwwct) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 23:27
    ในความ,"เพื่อนสนิท" นี้ทำให้เราม้วนได้
    #10400
    0
  17. #10393 toey2468 (@toey2468) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:54
    น่ารักกก เขินนนไปหมด
    #10393
    0
  18. #10387 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 21:56
    ฟูไปหมดแล้วใจจจจจจ พันลี้ ขอฉากในโรงหนังแบบ เขินตายไปเลยนะ แอร๊ยยยย
    #10387
    0
  19. #10369 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 13:41
    โง้ยยย ใจนี่บางไปหมดแล้ววว
    #10369
    0
  20. #10325 taloeyteay (@taloeyteay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 12:50
    ทำไมน่ารักจังเลยน้าาาาา แงงง
    #10325
    0
  21. #10315 moo_min84 (@moo_min84) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 06:55
    ฮืออออ น่ารักชห เลยแกกกกก
    #10315
    0
  22. #10314 Friday (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 06:53

    อ่านทุกตอนก็แพ้จะแย่แล้ว ยิ่งมาเจอตอนลี้ ขา คุณใกล้ ล้มกลิ้งไปเลยจ้าา ใจพี่ไม่ไหวแล้ว

    #10314
    0
  23. #10251 Benyapa_KS (@Benyapa_KS) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 18:52
    กัดปากแน่นมาก เขิงง
    #10251
    0
  24. #10240 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 17:30
    โอ้ยยย น่ารักกกกก
    #10240
    0
  25. #10236 twinice (@twinice) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 17:17

    ใกล้ใจตัวจะระเบิดแล้วคุณลี้ 5555555
    #10236
    0