[End] Your Sky #กี่หมื่นฟ้า [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,808,329 Views

  • 19,949 Comments

  • 50,144 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    279,604

    Overall
    1,808,329

ตอนที่ 9 : 08 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9289 ครั้ง
    15 ม.ค. 62


บทที่ 8


เงินอยู่ในกระเป๋าแม่น่ะ ไปหยิบเอาพันหนึ่ง


ค้าบ


แล้วของที่แม่ให้ไปซื้อ แม่รู้นะว่าทั้งหมดไม่เกินห้าร้อยหรอก เงินที่เหลือห้ามเอาไปซื้อขนมกินหมดล่ะ


‘…’


ไม่ต้องมาทำหน้าหงอย ใช้ได้แต่ห้ามหมดเพราะเดี๋ยวก็กลับมากินที่บ้านแล้ว


รักไม่ใช้เงินของแม่หรอกครับ เพราะพ่อให้ค่าขนมไว้ก่อนกลับตั้งสามพัน


จ้าไม่เกินสามวันหรอกเอาไปซื้อของกินหมดแหละ

                

               ประโยคคำพูดของแม่ลอยวนกลับเข้ามาในหัวขณะเดินผ่านร้านวาฟเฟิลฮ่องกง ในตอนแรกที่รักคิดว่าแม่พูดเกินจริงไปนิด แต่มันคงไม่เกินไปแล้วเพราะไม่ว่าจะผ่านร้านอะไรที่รักก็อยากแวะชิมไปซะหมด


ดูท่าเงินสามพันจะหมดตั้งแต่วันนี้แล้วแหละ


ตัวดื้ออยากกินอะไรไหมครับ ? ”


ยังไม่กินดีกว่าครับ เดี๋ยวเราไปซื้อของให้แม่เสร็จแล้วค่อยว่ากัน


ครับ…”


พี่ฟ้าหิวแล้วเหรอครับ ? ” ที่รักถามคนตัวสูงที่เดินเคียงข้างกัน หมื่นฟ้าที่เพิ่งเอาโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าหลังกางเกงหันมามองเขาก่อนจะยิ้มบาง


ครับ เวลาอยู่กับตัวดื้อพี่ฟ้าชอบหิวบ่อย ๆ


ที่รักขมวดคิ้วคิดสงสัยก่อนจะเอ่ยถามทำไมพี่ฟ้าพูดเหมือนลี้เลยลี้ก็บอกว่าชอบหิวเวลาอยู่กับรัก


“…”


แต่ลี้หิวแก้มนะ มันบอกถ้าได้กินแก้มทั้งสองข้างของรักคงจะอิ่มไปทั้งปี


พันลี้ตะกละจริง ๆ แก้มเพื่อนก็จะกิน…”


“…” คนฟังอมยิ้ม นึกขำที่เพื่อนโดนว่า เพราะตั้งแต่คบกันมานอกจากเขาและอาจารย์แล้วก็ไม่ค่อยมีใครกล้าว่าพันลี้เลย แต่ตอนนี้ที่รักรู้แล้วว่ามีอีกหนึ่งคนที่กล้าว่าเพื่อนสนิท คนนั้นก็คือ หมื่นฟ้า นั่นเอง


ที่พี่ฟ้าหิวบ่อยก็เพราะพี่ฟ้าคิดถึงตอนที่เรากินข้าวด้วยกัน ตัวดื้อกินข้าวน่าอร่อย มันเลยทำให้พี่ฟ้ารู้สึกหิวขึ้นมา ไม่ได้หิวแก้มของตัวดื้อเหมือนพันลี้


“…” ที่รักพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจในสิ่งที่คนตัวสูงชี้แจง เขาลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวสูงขณะเดินคู่กัน ไม่ว่าจะด้านหน้าหรือด้านข้าง หมื่นฟ้าก็ยังคงทำหน้านิ่ง ๆ เหมือนเคย

               

               แต่จู่ ๆ ดวงตาคู่คมก็หันมาสบตากันคล้ายรู้ว่าตัวเองกำลังโดนจ้องมองอยู่ คนที่โดนจับได้อย่างเขาทำได้แค่หลบตาเพื่อหนีความผิด ที่จริงแค่แอบดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไม่ผิดหรอก แต่ถึงอย่างนั้นการสู้สายตากับหมื่นฟ้าก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี


ถ้าวันไหนพี่ฟ้าอยากจะกินแก้มตัวดื้อเหมือนลี้บ้าง…”


ที่รักเงยหน้ามองคนที่หยุดเว้นช่วงไม่ยอมพูดต่อให้จบประโยค “…”


พี่ฟ้าขอห่อกลับคอนโดได้ปะครับ ? ”


มะ ไม่ ไม่ได้แก้มของรัก รักไม่ให้ใครทั้งนั้นแหละ…” ยังไม่ทันจะคิดให้ถี่ถ้วน เจ้าของแก้มอย่างเขาต้องรีบเงยหน้าจ้องตากับอีกฝ่ายแล้วพูดปัดเพื่อรักษาแก้มก้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ หมื่นฟ้าคิดจะมาขอกันง่าย ๆ ได้อย่างไร คราวที่แล้วก็ขโมยมือของเขาไป ครั้งนี้คิดจะห่อแก้มกลับคอนโดอีก เขาคิดว่ามันจะมากเกินไปแล้ว

               

               และเพราะที่รักเห็นคนตัวสูงยิ้มขำไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังเมื่อถูกปฏิเสธ เขาจึงรู้ได้ในทันทีว่าหมื่นฟ้าแค่แกล้งแซวเพื่อให้เขินอายเท่านั้น แต่ดีที่ตอนนี้เขามีภูมิต้านทานต่อหมื่นฟ้าบ้างแล้ว คำพูดของหมื่นฟ้าคนขี้แกล้งจึงไม่สามารถทำให้เขาเขินอายได้อีกต่อไป


คนที่พอจะมีภูมิต้านทานบ้างแล้วเลยคิดสู้


ด้วยการย่นจมูกใส่คนข้างกายพร้อมส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ


ฮึ่ย !!!”


แต่ภูมิต้านทานที่เพิ่งจะแข็งแรงจะสู้ไวรัสตัวร้ายได้อย่างไร


ไวรัสตัวสูง ๆ ที่กัดริมฝีปากตัวเองคล้ายกำลังหมั่นเขี้ยว


ทำหน้าแบบนี้ไม่ให้กินแก้ม แต่ให้พี่ฟ้ากัดจมูกได้ใช่ปะครับ ?”


“…”


แล้วไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่ชื่อว่าหมื่นฟ้าก็ทำลายทุกภูมิคุ้มกันในร่างกายจนหมดสิ้น

                          

               คนตัวเล็กที่เพิ่งโดนโจมตีกลับมาทั้งที่มั่นใจนักหนาว่าตัวเองสามารถสู้อีกฝ่ายได้แล้วในเวลานี้หลบตากลายเป็นคนขี้ขลาดอีกครั้ง ที่รักถอนหายใจพลางคิดหาวิธีจัดการกับหัวใจตัวเองที่ชอบเต้นแรงกับบางคำพูดของหมื่นฟ้า ที่รักเพิ่งรู้ว่าเมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าตัวเองสามารถต่อกรกับหมื่นฟ้าได้แล้ว นั่นคือเขากำลังคิดผิด


เพราะไม่มีสักครั้งเลยที่จะสู้หมื่นฟ้าได้


แต่พี่ฟ้าเน้นถนอมมากกว่าทำร้ายพี่ฟ้าไม่กัดจมูกตัวดื้อจนร้องไห้งอแงหรอก


ใช่กับหมื่นฟ้าของใคร ๆ ไม่มีสักครั้งเลยจริง ๆ

                         

               คนฟังรู้สึกหน้าเห่อร้อนเพราะคำว่า ร้องไห้งอแงจนต้องระบายอุณหภูมิที่พุ่งสูงในร่างกายด้วยการพรูลมออกจากปาก พอนึกภาพตัวเองไปร้องไห้งอแงใส่หมื่นฟ้าแล้วพาให้เขินขึ้นมาจริง ๆ มันคงไม่ต่างจากตอนที่เขาเมาแล้วอ้อนให้อีกฝ่ายหอมหัว


น่าอายชะมัดเลย T______T

                          

               ทว่าเรื่องน่าอายที่ผุดขึ้นในหัวพลันหยุดลงเพราะสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือใครบางคน ที่รักเงยหน้ามองหมื่นฟ้าที่ลูบหลังเขาเบา ๆ คล้ายอยากให้สนใจตัวเองเพื่อจะถามบางสิ่ง แทนที่หมื่นฟ้าจะใช้มือสะกิดแขนกันหรือเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเคยแต่เจ้าตัวกลับใช้วิธีนี้


และการสัมผัสกันแบบนี้คล้ายว่าเราสนิทกันมากแล้ว


ทั้งที่จริง


เวลามาซื้อของตัวดื้อใช้รถเข็นหรือแค่ถือตะกร้าครับ ?”


เราแค่เริ่มเรียนรู้ซึ่งกันและกันเพื่อจะก้าวไปสู่คำว่าคนสนิท


รถเข็นดีกว่าครับ


งั้นตัวดื้อเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ฟ้าเอารถเข็นแล้วตามเข้าไป


ครับ

                          

               ที่รักตอบรับก่อนจะเดินเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ภายในห้าง ดวงตาเรียวรีกวาดสายตามองหาของที่แม่ให้ซื้อ เขาเดินเข้าช่องโน้นออกช่องนี้จนเริ่มมึนเสียเอง แต่ไม่นานนักที่รักก็เจอของที่ตามหาซึ่งอยู่ตรงแผนกเครื่องปรุงรส คนที่มัวแต่ยิ้มดีใจเพราะเจอของชิ้นนี้สักทีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทิ้งใครบางคนไว้ข้างหลัง ที่รักรีบหันกลับไปมองด้วยความเป็นกังวล


แต่รอยยิ้มนั้นรอยยิ้มที่เหมือนแสงแดดในยามเช้า


ทำให้รู้สึกโล่งใจ

                          

               หมื่นฟ้าเข็นรถเข็นสีดำเดินตามอยู่ห่าง ๆ ส่งยิ้มในระยะที่คนสายตาสั้นแต่ไม่ชอบใส่แว่นอย่างเขาสามารถเห็นรอยยิ้มนั้นได้อย่างชัดเจนโดยไม่เลือนราง ที่รักไม่รู้ว่ามันคือความจริงหรือแค่การคิดไปเองคนเดียว

                          

               แต่เขารู้สึกว่าหมื่นฟ้าชอบเดินตามหลังมากกว่าเดินนำ ทุกครั้งที่เดินข้างกันเจ้าตัวจะก้าวเท้าในจังหวะเดียวกันทั้งที่สามารถก้าวเดินได้เร็วกว่า คงเป็นเพราะแบบนี้จึงทำให้ที่รักเห็นหมื่นฟ้าได้สองที่คือข้างกายกับด้านหลัง


เหตุผลของการเดินข้าง ๆ กันคือได้เห็นอีกฝ่ายชัดเจน


แต่เหตุผลของการเดินตามหลังนั้น


รองเท้ากัดเหรอครับ ?”


นิดหน่อยครับ..”


ไม่รู้สิ ไม่รู้จะเอาคำว่าใส่ใจมาเป็นเหตุผลของหมื่นฟ้าได้ไหม

                         

               ที่รักหลุบตามองที่เท้าข้างขวาตัวเอง เขาหยิบรองเท้าผ้าใบคู่แพงที่พี่ดอมซื้อให้เมื่อปีที่แล้วมาใส่ทั้งที่มันชอบสร้างบาดแผลที่หลังข้อเท้าบ่อย ๆ สาเหตุที่ต้องเลือกมันมาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางในวันนี้เพราะเจ้าหมูกรอบดันกัดรองเท้าผ้าใบคู่โปรดของเขาขาด แถมรองเท้าแตะที่ชอบใส่ก็โดนเจ้าลูกหมาจอมซนคาบไปซ่อนที่ไหนสักแห่ง ก่อนจะออกมากับหมื่นฟ้าที่รักพยายามเลือกรองเท้าในตู้แล้ว ทว่าคู่นี้ดูดีและเหมาะกับเสื้อผ้าที่สวมใส่มากที่สุด


เจ็บก็คงต้องยอมแหละ ดีกว่าเสียเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก


มากับหมื่นฟ้าของใคร ๆ ก็ต้องดูดีสิ


แล้วทำไมไม่บอกพี่ฟ้าครับว่ารองเท้ากัด…”


พะ พี่ฟ้า ! ไม่ต้อง ๆ ครับ

                          

               เจ้าของเท้าเล็กละล่ำละลักเรียกชื่อคนตัวสูงที่ในเวลานี้ก้มลงไปดูเท้าของเขา หมื่นฟ้าชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือมาจับที่เท้าของเขา ฝ่ามือหนาอีกข้างถอดรองเท้าของเขาออกโดยไม่ขออนุญาตสักคำ ที่รักพยายามรั้งเท้าของตัวเองไว้แต่เพราะสายตาดุ ๆ ของหมื่นฟ้าจึงต้องปล่อยให้เท้าของตัวเองไปวางทาบกางเกงยีนส์ราคาแพงของเจ้าตัว

                        

                 ที่รักกลืนน้ำลายขณะมองมือขาวซีดทั้งสองที่จับบริเวณข้อเท้าของตัวเอง เขาอายจนตัวแทบจะระเบิดที่หมื่นฟ้ากล้าทำอะไรแบบนี้กลางที่สาธารณะ แม้จะรู้ว่าคนอื่นที่เห็นไม่คิดตำหนิเพราะเข้าใจว่าคงเกิดบางอย่างขึ้นจนต้องตรวจดูแบบนี้ หรืออาจจะคิดสงสัยแต่ท้ายที่สุดก็จะปล่อยผ่านไปเพราะไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร

                        

                 แต่ถึงอย่างนั้นที่รักก็ยังคิดมากและเขินอายอยู่ดี เขากวาดสายตาไปโดยรอบก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ตอนนี้ไม่มีใครเดินเข้ามาในแผนกนี้เลย


ใส่ต่อไม่ได้แล้วครับถ้าฝืนใส่ต่อจะเจ็บมากกว่านี้


ไม่เป็นไรครับพี่ฟ้าเดี๋ยวรักเหยียบส้นเอา


รองเท้าราคาแพงแบบนี้ ถ้าเหยียบส้นแล้วตัวดื้อไม่เสียดายเหรอ ?”

                         

               ที่รักเม้มริมฝีปากครุ่นคิด ถ้าเหยียบส้นไปแล้วจะเกิดเป็นรอยและรองเท้าอาจจะเสียทรง เขาต้องเสียดายอย่างแน่นอน แต่จะทำอย่างไรได้นอกจากวิธีนี้ ที่รักรู้สึกเจ็บตั้งแต่เดินเข้ามาในห้างแล้ว ด้วยความที่รองเท้าผ้าใบคู่นี้ทำจากหนังแท้ ๆ เวลาที่เกิดการเสียดสีจึงเจ็บกว่ารองเท้าผ้าใบแบบปกติ แต่ที่ต้องฝืนเดินต่อเพราะเขาเกรงใจหมื่นฟ้า แค่เจ้าตัวใจดีขับรถพามาซื้อของแทนพี่ดอมก็มากพอแล้ว


ไม่ครับเดี๋ยวรักเหยียบส้นเอาที่รักว่าพลางดึงเท้าตัวเองออกจากหน้าขาของคนตัวสูง แต่หมื่นฟ้าใช้ทั้งสองมือยึดเท้าเขาไว้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากัน


ทำไมถึงใส่คู่นี้มาครับ ?”


ก็หมูกรอบน่ะสิกัดรองเท้ารักหมดเลย เอารองเท้าแตะไปซ่อนอีก แล้วรักก็เกรงใจพี่ฟ้ามากด้วย รักเห็นพี่ฟ้าไปรอที่รถแล้ว ไม่อยากให้รอนาน อีกอย่างรองเท้าคู่นี้ก็เข้ากับเสื้อผ้าที่รักใส่ด้วยก็เลยคว้ามันมาใส่

                         

               ที่รักบอกความจริงทั้งหมดกับหมื่นฟ้า เจ้าตัวปล่อยเท้าเขาให้เป็นอิสระก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คนที่เตรียมจะเหยียบส้นรองเท้าถูกหยุดด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยอย่างแผ่วเบาคล้ายการคิดในใจเพียงแต่หลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว


คราวหลังพี่ฟ้าต้องพกพลาสเตอร์ไว้ให้ตัวดื้อแล้ว…”


“…” ที่รักคิดว่าดีเหมือนกัน หากหมื่นฟ้าจะพกพลาสเตอร์ติดตัวไว้ให้เขาตอนที่อยู่ด้วยกัน เพราะจะได้เอาไว้อุดรอยรั่วที่ก้อนเนื้อสีแดงเพื่อไม่ให้คำพูดของหมื่นฟ้าแทรกซึมเข้าไปกระตุ้นให้มันเต้นเร็วแบบนี้


ตัวดื้อรอตรงนี้ก่อนเดี๋ยวพี่ฟ้ามา


พี่ฟ้าจะไปไหนครับ ?”


ไปหารองเท้าคู่ที่ใส่สบายกว่านี้ให้ไงครับ…”

                          

               มือหนาที่อุตส่าห์เอื้อมมาลูบหัวกันทั้งที่เจ้าตัวดูรีบร้อนจนไม่น่าจะเสียเวลากับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ กับรอยยิ้มที่ส่งมาให้ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากแผนกนี้ทำให้ที่รักรู้ว่าต่อให้มีพลาสเตอร์มากมายแค่ไหนคงไม่สามารถอุดรอยรั่วที่ก้อนเนื้อสีแดงได้หรอก


เพราะรอยรั่วมันใหญ่เท่าท้องฟ้าซะขนาดนั้น


บางอย่างที่ถูกส่งผ่านมาคงแทรกซึมเข้าไปได้เรื่อย ๆ นั่นแหละ

                         

               ไม่นานนักคนตัวสูงก็เดินกลับมาพร้อมกับรองเท้าแตะสีขาว ที่รักเดาว่าหมื่นฟ้าคงไปหามาจากในซุปเปอร์เพราะบาร์โค้ดที่ติดอยู่กับรองเท้ายังไม่ถูกดึงออกเลย


พี่ฟ้า รักว่าไม่ต้องซื้อใหม่หรอก เปลืองเงินเปล่า ๆ เดี๋ยวเราก็กลับบ้านกันแล้วนี่ป่านนี้หมูกรอบเอารองเท้าแตะรักมาคืนแล้วมั้งครับ


หมื่นฟ้าดึงบาร์โค้ดออกก่อนจะก้มลงไปใส่ให้คนตัวเล็ก เขายิ้มออกมาเพราะกะไซซ์ได้พอดี แม้จะจำไซซ์รองเท้าที่แน่นอนไม่ได้ แค่รองเท้าตัวดื้อคู่เดียว ไม่ทำให้เงินพี่ฟ้าหมดบัญชีหรอก


ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหมื่นฟ้าเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นมาก ๆ เพราะสามารถกะไซซ์รองเท้าเขาได้อย่างพอดี พื้นรองเท้าที่เลือกมาก็นุ่มจนไม่น่าเชื่อว่าหามาจากในซุปเปอร์ พอได้ใส่รองเท้าคู่นี้ก็ไม่อยากกลับไปเจ็บกับคู่เก่าราคาแพงอีก ที่รักจึงตัดใจยอมหิ้วเจ้าเพื่อนใหม่กลับบ้านด้วย งั้นเดี๋ยวรักเอาเงินให้พี่ฟ้านะครับ เท่าไหร่ครับ ?”


ที่ต้องถามราคาเพราะบาร์โค้ดถูกหมื่นฟ้ายัดใส่กระเป๋าหลังกางเกงเจ้าตัวไปแล้ว


จ่ายคืนจริงปะครับ ?”


จริง ๆ สิครับ พี่ฟ้าเอาไปจ่ายตังค์มาแล้วใช่ไหมครับ ?”


ครับ…”


เท่าไหร่ครับ ?เดี๋ยวรักซื้อของให้แม่เสร็จจะคืนค่ารองเท้าให้พี่ฟ้าเลย


เท่าแก้มทั้งสองข้างห่อให้ด้วยนะ จะเอากลับไปกินที่คอนโดหมื่นฟ้าว่าพลางยิ้มบางก่อนจะก้มลงไปหยิบรองเท้าผ้าใบราคาแพงที่ถูกถอดทิ้งไว้มาใส่ตะกร้ารถเข็น

                         

                 ที่รักอ้าปากค้างมองคนตัวสูงที่เข็นรถเดินนำเขาไป เป็นครั้งแรกที่คนตัวสูงเดินนำเขา และแน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่หมื่นฟ้าสร้างความสับสนทางความรู้สึกให้เขา ที่รักไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะรับมือกับคนหน้านิ่งที่ค่อย ๆ ปล่อยลูกเล่นมากมายที่ซุกซ่อนอยู่ออกมาใช้ได้


สนิทกับที่รักน่ะง่ายแต่สนิทกับหมื่นฟ้าท่าจะยาก


รับมือยากมาก ๆ เลยน่ะสิ


#กี่หมื่นฟ้า


ตัวดื้อแม่ให้มาซื้ออะไรบ้างครับ ?”


ซอสบาร์บิคิวครับแม่บอกว่าเป็นขวดโหลใหญ่ ๆ หน่อย


ครับ พี่ฟ้าเจอแล้วนะ…”


รักเจอก่อนพี่ฟ้าอีก เจอตั้งแต่แรกแล้วด้วย แต่เรามัวเปลี่ยนรองเท้ากันอยู่…”

                          

               หมื่นฟ้ามองคนตัวเล็กเอื้อมหยิบขวดแก้วที่มีฉลากสีเขียวแดงใส่รถเข็น เจ้าตัวล้วงโทรศัพท์เครื่องสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะก้มหน้าแล้วใช้นิ้วเลื่อน ๆ ดูอะไรบางอย่างในโทรศัพท์


แล้วอะไรอีกครับ ?”


เดี๋ยวนะครับขอตัวดื้อดูในบันทึกก่อน ลืมไปหมดละ…”


คุณเขาก็แค่เผลอเผลอแทนตัวเองว่า ตัวดื้อ


ตัวดื้อ…”


ค้าบ ~”


และนั่นทำให้หมื่นฟ้าเผลอยิ้มเช่นกัน

                         

                 ที่รักขานรับทั้งที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ เจ้าตัวไม่เงยหน้ามองเขาเลยสักนิด คิ้วเรียงตัวสวยขมวดมุ่นเหมือนต้องใช้สมาธิอย่างหนัก คนตัวเล็กคงไม่รู้ว่าเผลอทำอะไรหลาย ๆ อย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว หมื่นฟ้าคิดว่าดีที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจกัน เพราะหากที่รักสนใจเขาสักนิดเจ้าตัวจะต้องถามถึงสาเหตุที่เมื่อกี้โดนเรียก ถ้าเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจริง ๆ คนที่อยากเรียกชื่อที่ตัวเองเป็นคนตั้งให้โดยเฉพาะอย่างเขาคงต้องคิดหาข้อแก้ตัวอีก


บางทีก็อยากเรียก ตัวดื้อ โดยไม่ต้องมีคำถามหรือขอคำตอบ


อีกอย่างก็เป็นออริกาโนแม่เอาไปทำไมนะ ออริกาโนเนี่ย…”

                         

                หมื่นฟ้ามองคนที่บ่นพึมพำกับตัวเองคนเดียวตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ว่าที่รักจะแต่งตัวสไตล์ไหน ในสายตาเขาคนตัวเล็กน่ารักไปซะหมด อย่างในตอนนี้ที่รักใส่เพียงแค่เสื้อยืดสีกรมตัวใหญ่ ๆ กับกางเกงขาสั้นสีครีม นับรวมรองเท้าแตะที่เขาเป็นคนซื้อให้ด้วย ธรรมดาแบบนี้


แต่ก็น่ารักอยู่ดี


ใครบอกไม่น่ารักจะถีบปากให้ฟันร่วง


พี่ฟ้า เดินตามรักมา ๆ ออริอะไรของแม่ไม่ได้อยู่ช่องนี้ครับ


ครับ…” หมื่นฟ้าตอบรับก่อนจะถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กหรี่ตามองบางอย่างที่อยู่บนชั้นขณะเดิน รักสายตาสั้นเหรอครับ ?”


ครับ สั้นไม่เท่าไหร่หรอก แค่ร้อยกว่า ๆแต่รักไม่ค่อยชอบใส่แว่น แหะ ๆคนตัวเล็กตอบเสียงเล็กเสียงน้อยเหมือนคนที่กำลังรู้สึกผิดอยู่


แล้วมันโอเคเหรอครับ มองเห็นชัดเหรอ ?”


มันก็ใช้ชีวิตได้ปกตินั่นแหละพี่ฟ้า อะไรที่อยู่ไม่ไกลมากก็เห็นได้ชัดเหมือนเดิม แต่ถ้าไกลออกไปสักระยะหนึ่งก็เริ่มเบลอ ๆ รักยังไม่สั้นมากไงครับ มันก็เลยไม่ลำบากเท่าไหร่


“…”


แต่ต่อไปจะเริ่มใส่บ่อย ๆ แล้ว จะได้ลดอาการขี้ลืม เพราะรักไม่ค่อยใส่มันนั่นแหละก็เลยชอบลืมเอาแว่นไปมหาลัยด้วย ยิ่งช่วงนี้อาจารย์ชอบฉายสไลด์เนื้อหาขึ้นจอแล้วรักชอบนั่งหลังห้องก็เลยมองไม่ค่อยชัดรักต้องเปลี่ยนใหม่ ๆ ใส่แว่นให้บ่อยมากขึ้นแล้ว


ใส่บ่อย ๆ จะได้ชิน แต่ถ้าช่วงแรก ๆ ใส่แล้วเวียนหัวก็ถอดพักบ้างหมื่นฟ้าขมวดคิ้วพอเห็นคนตัวเล็กเบิกตาโตเลิกคิ้วสูงคล้ายประหลาดใจ


จริงเลยนะพี่ฟ้า ที่รักไม่ใส่ก็เพราะอย่างนี้ด้วยแหละ เวลาถอดแล้วมึนหัวมาก ๆ พี่ฟ้าไม่สายตาสั้นแต่รู้ได้ยังไง เก่งจริง ๆ เลยน้าพี่ฟ้าเนี่ย…”

                          

               เจ้าลูกหมาอ้วนของครอบครัว แก้มย้อยของเพื่อน ๆ และตัวดื้อของเขาในเวลานี้เลิกทำหน้าประหลาดใจแล้วเดินหาออริกาโนที่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าแม่จะเอาไปทำอะไรต่ออย่างอารมณ์ดี หมื่นฟ้าแอบมองรอยยิ้มสดใสขณะเข็นรถตามอยู่ข้างหลัง


ระยะห่างระหว่างคนที่เดินนำกับเดินตาม


พอดีแล้ว


เจอแล้ว ออริกาโนของแม่…”


หยิบถึงไหมครับ ?”


ตัวดื้อของพี่ฟ้าซะอย่างแค่นี้จิ๊บ ๆ


เอาอีกแล้วคุณเขาอารมณ์ดีจัดที่เจอออริกาโน


ครับ…”


จนเผลออีกแล้วคราวนี้เผลอเป็นตัวดื้อของพี่ฟ้าเลย


ฮึบ !!!”

                          

               จะตัวดื้อของพี่ฟ้าหรือของใคร ตอนนี้คนตัวเล็กที่กำลังส่งเสียงเรียกความสูงของตัวเองให้เพิ่มขึ้นนั้นทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวต้องการความช่วยเหลือ ที่รักพยายามเขย่งปลายเท้าจนสุดความสูง แต่ยังไม่สามารถคว้าขวดแก้วฝาสีเขียวลงมาได้ หมื่นฟ้าคิดตำหนิพนักงานในใจที่เอาเครื่องปรุงขวดเล็ก ๆ ไปวางสูงขนาดนั้น แต่อีกใจก็คิดในแง่ดีว่าคงมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้มันต้องอยู่ตรงนั้น


เดี๋ยวพี่ฟ้าช่วยครับ…”


จะได้แล้ว ๆ พี่ฟ้า  


“…”

                         

                หมื่นฟ้ารู้ว่าไม่มีทางที่คนตัวเล็กจะหยิบได้แน่ ที่เจ้าตัวบอกว่าจะหยิบได้แล้วเพราะคิดว่าการกระโดดของตัวเองจะช่วยได้ แต่เขาคาดเดาได้จึงเดินไปซ้อนด้านหลังที่รักเพื่อหยิบขวดออริกาโนให้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมสีดำนิลลอยโชยใต้จมูกเหมือนทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน และคงเป็นเพราะกลิ่นคุ้นเคยนี้ถึงทำให้เขากล้าที่จะวางคางไปบนหัวทุยโดยไม่สนใจคนรอบข้าง


พี่ฟ้า ! เอาคางออกไปเลย รักหนักนะ…”


หมื่นฟ้าหัวเราะในลำคอก่อนจะคิดหาคำแก้ตัวเพราะยังไม่อยากเอาคางออก พี่ฟ้าต้องวางคางไว้ที่หัวตัวดื้อก่อน เพราะได้กลิ่นหัวเน่า ๆ แล้วจะเป็นลม ขอพักตรงนี้ก่อนได้ไหมครับ…”

                          

               หมื่นฟ้าเพิ่งรู้ตัวว่านอกจากคางของตัวเองที่เบียดเบียนคนตัวเล็กแล้ว ยังมีอวัยวะอีกส่วนที่ไปแตะต้องที่ร่างเล็กด้วย เขาจึงถอนมือข้างหนึ่งที่จับเอวคนตัวเล็กออกก่อนจะโดนดุไปมากกว่านี้ ตอนวางคางไว้บนหัวทุยเขารู้ตัวดีทุกอย่าง ทว่าตอนที่เอามือจับเอวของคนตัวเล็กไว้ เขาคงเผลอไป


ฮึ่ย !!! ไม่ต้องเลย ๆ รักรู้ว่าพี่ฟ้าคิดจะแกล้งกัน ทำไมพี่ฟ้าถึงได้เป็นคนขี้แกล้งแบบนี้ครับ ?”

                         

               คนตัวเล็กที่เพิ่งหลุดรอดไปจากวงแขนของเขายืนทำหน้างองุ้มไม่พอใจ เวลาที่รักโมโหไม่ได้น่ากลัวเหมือนคนอื่น เจ้าตัวกลับน่ารักขึ้นเป็นกอง เขาที่ทำผิดได้แต่ยืนสำนึกผิดหวังให้อีกฝ่ายอภัยให้กัน แต่คนตัวเล็กไม่หายโกรธกันง่าย ๆ เพราะโดนแกล้งหลายครั้งแล้ว


นี่ไงครับ ออริกาโน พี่ฟ้าหยิบให้ตัวดื้อได้แล้ว


ออริกาโนก็ส่วนออริกาโนเอาไปรวมกับที่พี่ฟ้าแกล้งรักได้ที่ไหนเล่า !”

                          

               ขวดออริกาโนถูกคว้าไปจากมือของเขา ที่รักเอาขวดแก้วเล็ก ๆ ใส่รถเข็นก่อนจะรับหน้าที่เป็นคนควบคุมรถเข็นแทนเขา หมื่นฟ้าในตอนนี้ต้องเดินตามเด็กดื้ออยู่เงียบ ๆ พลางคิดหาวิธีที่ชดใช้ความผิดที่ตัวเองได้ก่อไว้


ตัวดื้อ…”


อะไรอีกครับ ?” ถามทั้งที่เข็นรถเข็นและก้าวเดินเร็ว ๆ โดยไม่หันไม่มองหน้ากัน


ตัวดื้อโกรธพี่ฟ้าเรื่องวางคางไว้ที่หัวหรือเรื่องอื่นครับ ?” เขาไม่แน่ใจว่าที่ที่รักโกรธจัดเป็นเพราะโดนรุกล้ำทางการสัมผัสมากเกินไปหรือเปล่า การถามลองเชิงแบบนี้จึงดีที่สุด

                          

คนตัวเล็กที่โดนถามหยุดฝีเท้าก่อนจะหมุนตัวหันมาหากัน ที่รักยังคงแสดงสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมเอ่ยปากพูดบางอย่างออกมา


เอาคางวางไว้รักไม่โกรธเท่าไหร่หรอกเพราะเต็มที่ก็แค่หนัก แต่ที่รักโกรธมากก็เพราะพี่ฟ้าชอบว่ารักหัวเหม็น รักหัวเน่าทั้งที่เดี๋ยวนี้รักสระผมทุกวันเลย มันจะเป็นไปได้ยังไง นอกจากพี่ฟ้าจะแกล้งพูดให้รักเสียความมั่นใจ


“…”


การที่เรามั่นใจว่าทำดีแล้ว แต่โดนกล่าวหาอีกมันน่าเจ็บใจจัง...”

                          

               หมื่นฟ้าอมยิ้ม ตอนแรกเขาคิดมากแทบแย่นึกว่าจะต้องเว้นระยะห่างระหว่างกันให้มากขึ้นเพราะตัวเองเผลอรุกล้ำร่างกายอีกฝ่ายด้วยการสัมผัส แต่ทุกอย่างไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นเพราะคน ๆ นั้นคือที่รัก


เชื่อแล้วว่าคนที่น่ารักเท่าโลกสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรหลาย ๆ อย่างได้อย่างไม่คาดคิด


งั้นพี่ฟ้ายอมให้ตัวดื้อทำโทษโทษฐานที่ทำให้เสียความมั่นใจหมื่นฟ้าพูดก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดคนตัวเล็กแล้วส่งมือทั้งสองข้างของตัวเองไปให้อีกฝ่าย ที่รักกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองฝ่ามือของเขาอยากตีกี่ทีก็ตีเลยครับ พี่ฟ้าให้ตัวดื้อตีมือเลย


“…”


ให้ตีจนกว่าจะหายเจ็บใจ


ที่รักถอนหายใจก่อนจะเอ่ย ห้าทีเท่านั้นแหละครับ

                          

               คนโดนทำโทษยืนฟังเสียงดังแปะ ๆ จนครบห้าครั้ง หากไม่มีเสียงนี้ช่วยยืนยันเขาคงไม่เชื่อว่าตัวเองกำลังโดนตีมืออยู่เพราะสัมผัสที่ได้รับนั้นเบาเหลือเกิน ครั้งสุดท้ายที่หมื่นฟ้าโดนคุณครูทำโทษด้วยการตีมือคือตอนที่อยู่ป.3 เพราะพาเพื่อนที่ไม่อยากเล่านิทานในคาบภาษาอังกฤษจนร้องไห้โดดเรียน มันนานจนแทบจำไม่ได้ การทำโทษในวันนี้ช่วยรื้อฟื้นความทรงจำในวัยเด็กให้เขา


ถ้าพี่ฟ้ายังแกล้งกันอีก รักจะเพิ่มเป็นสิบที แถมลดคะแนนความสนิทกันด้วย


อย่างหลังไม่เอาได้ปะครับ ?”


ไม่ได้ไม่งั้นบทลงโทษก็ดูไม่โหดสิครับ โดนตีก็แค่เจ็บ สุดท้ายพี่ฟ้าคนเกเรก็จะทำใหม่ ไม่มีอะไรให้กลัวเลย


แล้วถ้าพี่ฟ้าเผลอเกเรจนทำให้ตัวดื้อไม่พอใจอีก พี่ฟ้าจะถูกลดไปกี่คะแนนครับ


สนิทสุด ๆ รักให้คะแนนความสนิทอยู่ที่หนึ่งร้อย พันลี้อยู่ที่ร้อยห้าสิบ หมายความว่าสนิทมากกกกผิดกับพี่ฟ้าเลย ตอนนี้พี่ฟ้ามีแค่ห้าคะแนนเองมั้ง รอบต่อไปถ้าโดนลดก็จะอยู่ที่สี่คะแนน


แล้วพันลี้สามารถโอนคะแนนมาให้พี่ฟ้าได้บ้างไหมครับ ?”

                          

               หมื่นฟ้ารู้ตัวเองดีว่าเป็นคนเงียบขรึมที่แสนเจ้าเล่ห์ แต่น้อยครั้งนักที่เขาจะเอานิสัยนี้ออกมาใช้ โดยส่วนมากหมื่นฟ้าจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ต่อรองเก่งเวลาที่อยากได้บางสิ่งจากหม่าม้า นอกนั้นเขาไม่เคยสนใจจะต่อรองอะไรกับใครเลย


จนกระทั่งมาเจอกับตัวดื้อ


ไม่ได้ครับจะสนิทได้ต้องขึ้นอยู่กับตัวเองล้วน ๆ


พี่ฟ้าจะพยายาม จะพยายามไม่ให้คะแนนติดลบนะครับ

                          

               หลังจากซื้อของเสร็จที่รักก็บ่นหิว เจ้าตัวอยากกินแฮมเบอร์เกอร์แล้วเห็นเวลายังพอเหลือจึงพาเขามาที่แมคโดนัลด์ แล้วบอกว่ามื้อนี้จะขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง หมื่นฟ้าไม่ได้ขัดอะไรทำแค่มองคนตัวเล็กที่ยืนสั่งอาหารกับพนักงาน


ก็ปฏิเสธไม่ค่อยได้อยู่แล้ว


เอาเฟรนช์ฟรายส์ด้วยครับ ไซซ์ใหญ่เลย…”


“…”


แล้วก็เบอร์เกอร์ปลาหนึ่งครับพี่ฟ้าเอาอะไรครับ ?”


เอาเหมือนตัวดื้อเลยครับ


งั้นเอาเบอร์เกอร์ปลาเหมือนกันเนอะ ส่วนเฟรนช์ฟรายส์กินด้วยกันก็ได้เพราะไซซ์ใหญ่มันเยอะมาก ๆ


“…”


โค้กอัปไซซ์ไหมคะ ?”


ไม่ครับ ๆ เอาแค่นี้เลยครับ


สองร้อยเก้าสิบแปดบาทค่ะ…”


แป๊บนะค้าบ…”

                          

               หมื่นฟ้าที่แอบถือกระเป๋าสตางค์เตรียมไว้แล้วหยิบแบงก์พันส่งให้พนักงานตัดหน้าคนตัวเล็กไป ที่รักอ้าปากค้างก่อนหันมาจ้องเขม็งใส่เขาด้วยความไม่พอใจ


นี่ครับ…”


ค่ะ


พี่ฟ้า ! รักบอกว่าจะเลี้ยงเองไง


ตัวแค่นี้เลี้ยงพี่ฟ้าไม่ไหวหรอกพี่ฟ้าตัวใหญ่กว่าตั้งเยอะ ตัวดื้อจะเลี้ยงพี่ฟ้าไหวได้ยังไง


มันไม่ได้เกี่ยวกับตัวเล็กตัวใหญ่เลย มันเกี่ยวกับเรื่องน้ำใจล้วน ๆ


แค่พี่ฟ้ารู้ว่าตัวดื้ออยากจะเลี้ยง แค่นี้ก็ดีใจมากแล้วครับ…” หมื่นฟ้ารับเงินถอนเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบที่หัวทุยเบา ๆ พี่ฟ้าทำงานหาเงินใช้เองได้แล้ว ให้พี่ฟ้าเลี้ยงถึงจะถูก


“…”


ไว้ตัวดื้อเรียนจบมีงานทำค่อยมาเลี้ยงพี่ฟ้าแล้วกัน


อีกตั้งนาน…” คนตัวเล็กก้มหน้าพูดเสียงแผ่วเบา


นานแค่ไหนก็รอครับ


สัญญานะ ถ้ารักทำงานแล้วพี่ฟ้าห้ามแย่งจ่ายอีกนะครับ


ครับ…”

                          

               หมื่นฟ้าที่ไม่ค่อยหิวแต่อยากสูบบุหรี่มากกว่าบอกกับคนตัวเล็กที่เคี้ยวแฮมเบอร์เกอร์ตุ้ย ๆ ไปตามตรง    เจ้าตัวก็เข้าใจไม่คิดบังคับให้เขากิน ทั้งยังใจดีให้เขาไปยืนสูบบุหรี่รอที่รถได้เลย แต่เป็นหมื่นฟ้าเองที่เลือกจะฝืนไม่ไปสูบบุหรี่สนองความต้องการของร่างกายเพียงเพราะ


ทิ้งตัวดื้อไปไม่ได้

                          

               เขาถึงได้นั่งมองคนตัวเล็กที่มีความสุขกับการกินอยู่ตรงนี้ หมื่นฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กสายเรียกเข้าและไลน์เพราะตอนที่อยู่กับเด็กดื้อแทบไม่ได้จับโทรศัพท์เลย มีทั้งไลน์จากเพื่อน ๆ ที่มหาลัยคุยเรื่องงานกลุ่มที่ส่งอาทิตย์หน้า ไลน์จากเรียวที่ถามเรื่องคิวจองโต๊ะในไลน์กลุ่มของร้าน


และ Mom - 3 Missed Calls

                          

               หมื่นฟ้าชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะกดโทรกลับหาหม่าม้า สาเหตุที่คิดนานไม่ใช่ไม่อยากคุยกับหม่าม้า แต่เป็นเพราะกลัวว่าหม่าม้าจะมีเรื่องสำคัญที่ต้องใช้เวลาคุยนานพอสมควร เขาเลยอยากให้อยู่ในเวลาที่สะดวกจะคุยมากกว่านี้ โดยปกติป๊าม้าจะอยู่ต่างประเทศซะส่วนใหญ่ การคุยกันของพวกเขาไม่ใช่การส่งข้อความแชตหากันเหมือนครอบครัวอื่น ๆ ป๊าม้าเลือกจะเสียเงินโทรทางไกลเพียงเพราะอยากได้ยินเสียงลูก ชอบความชัดเจนรวดเร็วมากกว่าการพิมพ์คุยกัน แม้เทคโนโลยีจะก้าวไกลสามารถโทรหากันได้ผ่านแอปพลิเคชันโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังสามารถเห็นหน้าอีกผ่ายได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามีบางคนที่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ยังคงชอบใช้วิธีเดิม ๆ ที่คุ้นชินมากกว่า


อย่างเช่นป๊าม้าที่ชอบโทรข้ามประเทศมากกว่าใช้วิธีอื่นสัญญาณโทรศัพท์แน่นอนที่สุดแล้ว


หากอยากเห็นหน้าก็จะบินกลับมาไทยเพื่ออยู่ด้วยยาว ๆ หลายเดือน


พวกท่านบอกว่าไม่ชอบเห็นหน้าทั้งที่สัมผัสไม่ได้เพราะมันทำให้คิดถึงหนักกว่าเดิม

                         

               คนที่ยกโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอปลายสายรับเหลือบไปเห็นซอสมะเขือเทศของโปรดของตัวดื้อที่ถูกมันฝรั่งทอดกวาดไปซะเรียบจนเกือบหมด หมื่นฟ้าจึงหยิบถ้วยซอสกลม ๆ นั้นมาก่อนเอ่ย


เดี๋ยวพี่ฟ้าไปเอาซอสให้นะครับ


ไม่เป็นไรครับพี่ฟ้า เดี๋ยวรักไปเอาเอง


ตัวดื้อนั่งกินไปเถอะ พี่ฟ้าไปเอาให้เอง…” ว่าพลางคว้าถ้วยซอสมาด้วย หมื่นฟ้าเดินไปที่จุดกดซอส เขาต่อแถวอยู่ข้างหลังเด็กน้อยคนหนึ่งที่พยายามเอื้อมกดซอส เห็นท่าเขย่งปลายเท้าของเด็กผู้ชายคนนี้แล้วทำให้คิดถึงใครบางคนที่นั่งเคี้ยวเบอร์เกอร์ปลาตุ้ย ๆ อยู่ที่โต๊ะ เพราะนึกถึงเด็กดื้อจึงทำให้หมื่นฟ้าเลือกจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้เด็กคนนี้ พี่กดให้นะครับ


“…”

                          

               หมื่นฟ้าวางถ้วยซอสทั้งสองของตัวเองลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะช่วยเด็กน้อยกดซอส โทรศัพท์ที่ต่อสายโทรหาแม่ยังคงแนบอยู่ที่ใบหูเหมือนเดิม


ขอบคุณค้าบ…”


ครับผมหมื่นฟ้าพยักหน้ารับเด็กน้อยที่ยกมือไหว้ขอบคุณ หลังจากนั้นก็ทำหน้าที่กดซอสให้เด็กดื้อที่รอตัวเองอยู่ เพราะมือข้างหนึ่งเขาต้องถือถ้วยซอสและมืออีกข้างทำหน้าที่กดซอส ดังนั้นโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่จึงต้องมีไหล่ช่วยประคองไว้


[ฟ้า…]


ครับม้า


[ติดธุระเหรอลูก ? หม่าม้าโทรไปตั้งหลายสายไม่รับเลย]


นิดหน่อยครับม้า แต่คุยได้ครับ


[จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก โทรหาเพราะคิดถึง เมื่อคืนน้องชายเราโทรมาคุยกับหม่าม้าอยู่นานสองนานเลย ฟ้องว่าฟ้าไม่ค่อยกลับบ้าน ชอบไปค้างคอนโด น้องอยู่บ้านคนเดียวก็เหงา]


พันลี้ก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กเลี้ยงแกะ ชอบพูดโม้เกินจริง


[สองพี่น้องนี่ยังไงกันนะ แล้วฟ้ากลับบ้านบ้างหรือเปล่าครับ ?]


กลับครับ เมื่อเช้าฟ้าก็แวะเข้าบ้าน วันนี้ก็ว่าจะกลับไปนอนบ้านเพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า


[ดี ๆ กลับไปดูแลความเรียบร้อยบ้างลูก เนียนดูแลคนเดียวไม่ไหวหรอก ]


เมื่อเช้าฟ้าก็เจอแม่นมครับ บ่นคิดถึงฟ้า วันนี้ฟ้าก็เลยจะกลับ


[โอเคจ้ะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่จ๊ะ ?]


“…” คำถามของหม่าม้าทำให้หมื่นฟ้านิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่


[…]


อยู่กับคุณเขาครับม้า…”


[…จริง ๆ เหรอครับลูก ?]


ครับ ฟ้าขอโทษที่ไม่ได้โทรไปเล่าอะไรให้ม้าฟังเลย เพราะช่วงนี้ยุ่ง ๆ แล้วฟ้าก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วแบบนี้


[ไม่เป็นไรครับ หม่าม้าเข้าใจแต่ทุกอย่างโอเคใช่ไหมครับ]


โอเคครับ


[คุณเขายังน่ารักเหมือนเดิมไหมครับลูก ?]


ไม่เปลี่ยนไปจากที่ม้าเคยเห็นเลยครับ


[งั้นฟ้าไปอยู่กับคุณเขาก่อนเถอะ กับหม่าม้าค่อยคุยทีหลังก็ได้]


ครับ


[สู้ ๆ นะครับลูก หม่าม้าเป็นกำลังใจให้]


ขอบคุณนะครับม้า

                          

               หมื่นฟ้าวางถ้วยซอสมะเขือเทศลงก่อนจะเอาโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าหลังกางเกงเหมือนเดิม ถ้วยซอสพริกถูกเติมไปเพียงเล็กน้อยเพราะเขารู้ดีว่าตัวดื้อไม่ชอบกินเผ็ด แม้จะเป็นซอสพริกที่มีรสหวานนำก็ตาม แค่มีรสเผ็ดที่รักพร้อมจะส่ายหน้าแล้ว


ก็รู้มาตลอดว่าไม่ชอบรสเผ็ด


และรู้ดีว่าชอบซอสมะเขือเทศแค่ไหน

                          

               คนที่รู้ทุกอย่างเป็นอย่างดีเดินถือถ้วยซอสทั้งสองกลับไปวางให้ตัวดื้อเหมือนเดิม ที่รักก้มศีรษะเป็นเชิงขอบคุณให้เขา หมื่นฟ้าทำเพียงแค่ยิ้มรับพลางคิดว่าถ้าหม่าม้าได้มาเห็น คุณเขาตัวจริงจะต้องรู้สึกว่าน่ารักกว่าในรูปแน่นอน


รักกินจะเสร็จแล้ว รอแป๊บเดียวนะครับพี่ฟ้า


ครับ พี่ฟ้าจะรอ…”


#กี่หมื่นฟ้า


พวงมาลัยดอกมะลิ ! ”


เสียงดังทำไมลี้ ? ก็แค่พวงมาลัยดอกมะลิไหม ไม่ใช่ผีแอนนาเบลสักหน่อย

                          

               ที่รักปรายตามองเพื่อนสนิทที่ยืนล้างผักอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะถอนหายใจ ตั้งแต่กลับมาเขาโดนแม่เรียกใช้ไม่ได้หยุดจนแฮมเบอร์เกอร์ที่กินเข้าไปแทบจะไม่หลงเหลืออยู่ในกระเพาะ แขกทุกคนที่มาร่วมงานปาร์ตี้ในวันนี้คงสงสารเจ้าบ้านตัวกะเปี๊ยกอย่างเขาถึงได้อาสาช่วยกันคนละไม้คนละมือจนแม่ออกปากเกรงใจ


ลูกแม่เป็นที่รักของทุกคนก็แบบนี้ล่ะน้า


ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้


ขนาดแม่ใช้ยังไม่ต้องทำเองทั้งหมดเลย : )


เป็นที่รักก็แอบสบายเหมือนกันนะเนี่ยยย


มึงซื้อพวงมาลัยดอกมะลิไปไว้บนรถพี่กูเหรอ ?”

                          

               ที่รักพยักหน้าหงึกหงักพลางสลัดน้ำออกจากพริกหยวกสีเหลืองสดเพื่อเอาไปใส่โถแก้วใบใหญ่ก่อนจะหันไปมองพันลี้ที่ล้างมะเขือเทศลูกเล็ก ๆ ไม่เสร็จสักทีเพราะมัวแต่สนใจพวงมาลัยดอกมะลิของเขา


ก็ใช่นะซี่ซื้อไหว้แม่ย่านาง มันน่าตกใจตรงไหน ?”


“…”


อย่าบอกนะว่าไม่รู้จักแม่ย่านางเกินไปแล้วนะลี้ มึงเป็นคนไทยนะ


กูรู้จักยันแม่ซื้ออะแต่ที่กูตกใจเพราะพี่กูไม่ชอบกลิ่นดอกมะลิ


“O_O”


ไม่ชอบมาก ๆ แล้วพี่ฟ้าแม่งยอมให้พวงมาลัยดอกมะลิไปอยู่บนรถท่าทางเรื่องที่กูจะถามวันนี้คงไม่ต้องถามแล้วล่ะมั้ง ได้รับคำยืนยันชัดเจนขนาดนี้แล้ว


จะ จริงหรือเปล่าลี้ ?”


ตาเหลือกทำไม ? ตกใจแทนกูแล้วดิ…”


ไม่ตลกพี่ฟ้าไม่ชอบกลิ่นดอกมะลิเหรอ ?”


โคตร ๆ ตอนเด็ก ๆ นะ ถ้าได้กลิ่นดอกมะลิคือคลื่นไส้จะอ้วกเลย พอโตมาก็ได้กลิ่นได้แหละ แค่ไม่ชอบเพราะมันทำให้ปวดหัว


โอ้โหตลอดทางกลิ่นมะลิอย่างฟุ้งเลย


ที่รักก็ชื่นใจจริง ๆ ในขณะที่พี่ฟ้าคงพะอืดพะอมจะแย่


ไอ้ลูกหมาโง่เอ๊ยยย T______T


หลุดเลยไง สติหลุดเลยไอ้แก้มย้อย…”


กูไม่รู้เลยลี้ ไม่รู้ว่าพี่ฟ้าไม่ชอบ


ไม่รู้ไม่ผิด ที่ผิดคือพี่กูฝืนให้เอาไว้บนรถไม่ยอมบอกว่าได้กลิ่นไม่ได้ ดีไม่เวียนหัวจนพามึงไปแหกโค้ง


มึงก็พูดเกินไปลี้ พี่ฟ้าไม่ได้ผิดขนาดนั้นหรอก เขาแค่รักษาความรู้สึกกูมากกว่า ถ้าบอกให้กูเอาไปทิ้งมันก็จะเสียมารยาทไง


อ้าว.... ไอ้ห่านี่ กูเข้าข้างมึง มึงเข้าข้างพี่กู รักสามเศร้าเราสามคนปะ ?”


เดี๋ยวคนที่สามจะโดนต่อยปากนะ


ดู ๆ ยังไม่ทันไรก็ให้กูเป็นคนที่สามทั้งที่พี่กูมาทีหลัง แม่งคนเราเนอะกูจะไปสู้คนในใจมึงได้ไง


ไอ้หน้าหมา !!!!”

                          

พันลี้ระเบิดหัวเราะจนเขาอยากจะเอาพริกหยวกยัดปาก แต่ก็ทำได้แค่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอเพราะกลัวสู้แล้วพันลี้จะจับไปหยิกแก้มจนเจ็บ


แต่ยังไงวันนี้กูต้องถามพี่กูเรื่องมึงให้รู้เรื่อง

                         

               ที่รักที่กำลังจะเดินออกจากครัวชะงักฝีเท้าทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาเม้มริมฝีปากครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะวางโถพริกหยวกลงบนเคาน์เตอร์แล้วหันไปหาเพื่อนสนิท


ถ้าถามแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างลี้ ?”


“…”


ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเยอะไหม ?”


อะไรที่มึงกลัวว่าจะเปลี่ยน ?”


กูแค่รู้สึกว่าการที่เขาได้รับกำลังใจจากกูทำให้เขาเป็นคนที่น่ารักมาก ๆ เป็นหมื่นฟ้าที่ทุกคนบนโลกจะต้องการ ถ้าสิ่งที่มึงคิดเป็นความจริง กูก็อาจจะรู้สึกเปลี่ยนไป ไม่กล้าใกล้ชิดเขาเหมือนเดิมเพราะกลัวจะให้ความหวังเขาถ้าเกิดกูไม่ได้คิดอะไรขึ้นมา แต่ถ้ามันไม่เป็นจริงคนที่จะตีตัวออกห่างคือพี่ฟ้า แล้วเขาก็จะขาดกำลังใจอย่างกูไปนะ


“…”


ปล่อยให้มันเป็นไปเรื่อย ๆ แบบนี้ได้ไหมลี้ ปล่อยไปเรื่อย ๆ มันจะดีกว่าหรือเปล่าถามว่ากูยังอยากรู้เรื่องไข่เจียวไม่เยิ้ม ซอสมะเขือเทศ ไอติมรสช็อกโกแลตที่เขาไปรู้มาจากไหนก็ไม่รู้อยู่ไหม กูก็อยากจะรู้นะ แต่ถ้าต้องแลกกับบางอย่างที่มันเปลี่ยนไป กูก็ไม่ค่อยอยากจะรู้แล้ว


ตั้งแต่คบกันมากูเพิ่งเคยเห็นมึงคิดมากเรื่องความสัมพันธ์…”


กูก็เพิ่งรู้ว่าเรื่องความสัมพันธ์แม่งโคตรซับซ้อนเลย ไม่ว่าจะในรูปแบบเพื่อน ครอบครัว หรือคนรักก็ตาม มึงก็รู้ว่ากูแคร์ทุกคนที่เข้ามาในชีวิต แม้แต่คนที่ไม่สนิทอย่างพี่ฟ้าก็เริ่มจะแคร์แล้ว กูกลัวเขาจะเจออะไรร้าย ๆ กลัวเขาจะไม่อยากยิ้มแล้ว


“…”


กูแค่อยากให้เขายิ้มได้เยอะ ๆ และตอนนี้เขาก็ยิ้มโคตรเยอะเลยนะลี้ ถ้ามันหายไปกูว่าคงเศร้าน่าดูเลย


กูว่าที่พี่ฟ้ายิ้มได้โคตรเยอะก็เพราะมึงนั่นแหละ…”


“…” ปฏิเสธไม่ได้เลยเพราะเวลาที่อยู่ด้วยกันหมื่นฟ้ายิ้มเยอะจริง ๆ แม้จะไม่เชื่อว่าเป็นเพราะตัวเองที่ทำให้อีกฝ่ายยิ้มได้ แต่รอยยิ้มที่ได้เห็นบ่อย ๆ ก็คอยย้ำเตือนเสมอ


เอาเป็นว่ากูจะไม่ถามพี่ฟ้าเรื่องนี้จะปล่อยให้ความสงสัยมันทำให้หัวใจกูคันยุบยิบอยู่แบบนี้ เพราะกูคิดว่าปล่อยไปก็น่าจะดีกว่า ให้พี่กูกับมึงได้สนิทกันไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดใจถ้าความรู้สึกดันไม่ตรงกันขึ้นมาพูดง่าย ๆ สรุปสั้น ๆ คือตอนนี้มันโคตรดีแล้ว พี่กูยิ้มง่ายจนแทบไม่ใช่หมื่นฟ้า ส่วนมึงก็น่ารักเหมือนเดิม จบข่าว


จบชีวิตมึงด้วยหน้าหมาลี้ไม่เคยจะพูดดีได้นานเลย ที่รักส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะคว้าโถแก้วขึ้นมาอุ้มไว้ สิ่งที่พันลี้พูดมาทั้งหมดเข้าใจได้แค่บางส่วนเท่านั้น แต่ที่เข้าใจได้อย่างกระจ่างแจ้งและเห็นด้วยคือ ตอนนี้มันโคตรดีแล้ว พี่กูยิ้มง่ายจนแทบไม่ใช่หมื่นฟ้า


จริง ๆ แค่นี้ก็พอแล้วกำลังพอดีแล้ว

                          

               ที่รักเอาโถพริกหยวกส่งให้พี่สาวที่กำลังเตรียมหั่น และพี่เบบก็ส่งกะละมังไก่หมักให้เขาเดินไปส่งต่อให้พี่ดอมที่นั่งเอาเนื้อเสียบไม้อยู่ที่สวนข้างบ้าน คนตัวเล็กเดินอุ้มกะละมังไปยังจุดหมาย เขาเห็นพี่ดอม หมื่นฟ้าและไทป์นั่งอยู่บนเสื่อที่ปูอยู่บนสนามหญ้า งานนี้จอยติดธุระด่วนมาไม่ได้ น่าเสียดายแทนเพื่อนจริง ๆ ที่อดกินของอร่อย

                         

               ทั้งสามคนนั่งทำบาร์บิคิวอย่างขะมักเขม้นจนไม่ได้สังเกตว่าเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงบริเวณนี้นานแล้ว แต่ไม่นานหมื่นฟ้าก็รู้สึกตัวและเงยหน้ามองเขาที่อุ้มกะละมังอยู่ เจ้าตัวส่งยิ้มบางก่อนจะยื่นแขนข้างที่ใส่นาฬิกาให้เขา


ตัวดื้อถอดนาฬิกาให้พี่ฟ้าหน่อยได้ไหมครับ ? มันจะเลอะซอส


ได้ครับ…” ที่รักส่งกะละมังไก่หมักให้ไทป์แล้วก้มลงไปปลดนาฬิกาเรือนโปรดของหมื่นฟ้า


ที่รักเป็นตัวดื้อ แล้วเพื่อนอย่างกู รุ่นน้องอย่างไอ้ไทป์เป็นตัวอะไรดี ?”


ก็แล้วแต่พวกมึงจะทำตัว…”

                         

               คำตอบของหมื่นฟ้าทำเอาทั้งสองคนที่นั่งเสียบบาร์บิคิวอยู่ด้วยตั้งนานหลุดหัวเราะออกมา ดอมยิ้มพลางคิดว่าหมื่นฟ้ายังไงก็คือหมื่นฟ้า เป็นคนนิ่ง ๆ ที่ถามน้อยตอบน้อยและเน้นพูดเจ็บ ๆ ให้คนถามรู้สึกอยากจบ

                         

               แต่เมื่อไหร่ที่หมื่นฟ้าได้อยู่กับผู้เป็นที่รัก เมื่อนั้นหมื่นฟ้าจะไม่เป็นหมื่นฟ้า แต่จะกลายเป็นท้องฟ้าในยามเย็นที่มีหลากสีสัน และดอมเชื่อว่าทุกสีที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าผืนนี้เพราะมีที่รักเป็นคนแต่งแต้ม


เรียบร้อยให้รักเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดีครับ ? ฝากลี้ดีไหม


ถ้าพันลี้ติดสาวก็จะเอาของพี่ฟ้าไปขายงั้นตัวดื้อใส่ไว้ให้พี่ฟ้าหน่อย


แล้วถ้ารักเอาไปขายบ้าง ?”


ตัวดื้อก็เอาเงินไปใช้สิครับ เดี๋ยวพี่ฟ้าไปตามซื้อคืนเอง


สองมาตรฐานสัด ๆนาฬิกาเรือนนี้ม้าซื้อให้นะครับคุณประดิพัทธ์ ลืมไปหรือเปล่า?” พันลี้ที่เดินเอากะละมังหมูหมักมาวางบนเสื่อโวยเสียงดังอย่างไม่พอใจ


“…”


ยอมไปหมด ยอมทุกอย่าง เสียชื่อผู้ชายวงตระกูลเราหมด


อย่าปากดีพันลี้


ไม่ต้องให้เกียรติน้องเพราะตรงนี้มีแต่คนกันเองพี่ฟ้ามักจะให้เกียรติน้องชายอย่างเขาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น พี่ฟ้าจะไม่ด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายหรือแทนตัวกันด้วยคำว่ากูมึง แต่เวลาที่อยู่กันสองคนเขาก็เหมือนพี่น้องทั่ว ๆ ไปที่ด่ากันบ้าง แทนตัวกันด้วยคำว่ากูมึง


สัด…”

                          

               ไทป์หลุดขำพรืดพอเห็นรุ่นพี่คนหล่อด่าเพื่อนตัวเอง หมื่นฟ้าด่าด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ามันชัดเจนหนักแน่นจนคนที่นั่งฟังเฉย ๆ อย่างเขายังรู้สึกสะเทือนตับ


สัดแบบเน้น ๆ เลย


ลี้ก็อย่าพูดยั่วโมโหสิ พี่ฟ้าก็ห้ามด่าลี้ด้วย…” คนตัวเล็กที่กำลังใส่นาฬิกาเอ่ยห้ามปราม เขาไม่อยากรับฝากนาฬิกาเรือนแพงนี้หรอก แต่กลัวว่าซอสจะเลอะนาฬิกาขึ้นมาจริง ๆ ถึงได้ยอมใส่ไว้ให้


เด็ก ๆ เสร็จกันหรือยังจ๊ะ ? แม่จุดเตาให้เสร็จแล้วนะ

                          

               แต่คนที่ห้ามสงครามระหว่างพี่น้องได้จริง ๆ คงจะเป็นแม่ของเขาที่เดินเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อย ทุกคนตอบรับด้วยการพยักหน้า พี่เบบที่ถือโถพริกหยวกที่เพิ่งหั่นเสร็จเข้ามาในสวนก็พยักหน้ารับด้วยเช่นกัน


อ้าว แล้วทำไมบาร์บิคิวกองนั้นไม่มีสับปะรดล่ะจ๊ะ ? เจ้ารักสั่งให้พี่ดอมแยกไว้ให้ตัวเองใช่ไหม ?” แม่เปลี่ยนเป้าสายตาจากไม้บาร์บิคิวจำนวนหนึ่งที่มีทุกอย่างเสียบอยู่ครบหมดยกเว้นสับปะรดที่ลูกชายไม่ชอบ แม่บอกว่าไงรัก อย่าเลือกกินใช่ไหมลูก ทุกอย่างมีประโยชน์หมดนะ


ระ รักไม่ได้สั่งพี่ดอมนะแม่คนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อปฏิเสธ

                          

               ทุกคนเลิ่กลั่กมองหาคนที่ทำบาร์บิคิวพวกนี้ บาร์บิคิวทุก ๆ ไม้จะมีเนื้อสัตว์ มะเขือเทศ สับปะรด และพริกหยวก บางไม้ที่ไม่มีพริกหยวกมันไม่แปลกเพราะเบบกำลังหั่นมาเติมเนื่องจากมันมีไม่พอในตอนแรก ทว่าสับปะรดมีพอแต่ไม่ถูกเสียบอยู่บนไม้บาร์บิคิวจำนวนนั้น


เป็นจำนวนหนึ่งที่วางอยู่ในจานข้างหมื่นฟ้า


พอดีดอมบอกว่าน้องไม่ชอบกินสับปะรด ผมก็เลยไม่ได้เสียบไม้ให้ครับ


อ๋อ แม่ก็ว่าอยู่ที่หลังไม่ต้องตามใจมากนะฟ้า เดี๋ยวจะเคยตัวแล้วเลือกกิน


ครับ…”


ถ้าเลือกกินคงไม่แก้มย้อยจนติดพื้นหรอกแม่ เบบว่า


งั้นเดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้ปู่ก่อน ถ้าเสร็จแล้วพวกเราไปล้างมือเอาบาร์บิคิวขึ้นเตากันได้เลยนะ


ค้าบ…”


ค่ะ

                         

                 ที่รักขมวดคิ้วคิดสงสัยก่อนจะหันไปมองหมื่นฟ้าที่นั่งนิ่ง ๆ เอาเนื้อเสียบไม้ต่อไป เรื่องสับปะรดคงไม่ต่างจากไข่เจียวน้ำมันไม่เยิ้ม ซอสมะเขือเทศ และไอติมรสช็อกโกแลต เขามั่นใจว่าพี่ดอมไม่ได้เป็นคนบอกเพราะพี่ดอมมักจะลืมบ่อย ๆ ว่าผลไม้ที่เขาไม่ชอบมากที่สุดคือสับปะรด

                         

                   ที่รักอยากจะถามหมื่นฟ้าไปตรง ๆ แต่อย่างที่เขาเคยพูดกับพันลี้ไป หากว่าการถามทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ที่รักเลือกจะปล่อยไปก่อนดีกว่า ความสัมพันธ์ของเขากับหมื่นฟ้าในตอนนี้ยังไม่มั่นคงขนาดนั้น มันเพิ่งเริ่มและเปราะบางมากพอสมควร หากคาดคั้นมากไปมันอาจจะฉีกขาด แต่ที่รักก็ไม่คิดจะเมินเฉยจนความสงสัยที่อยู่ภายในใจก่อตัวเป็นภูเขา


เพียงแค่รอเวลารอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ก่อน


#กี่หมื่นฟ้า


รัก หยิบขวดซอสมะเขือเทศให้กูหน่อย


ไม่ให้เอาซอสพริกไป


ชีวิตกูนี่มันยังไง ไม่เคยได้ดั่งใจสักอย่างพันลี้บ่นแต่ก็รับขวดซอสพริกมา ไม่นานเพื่อนสนิทที่แกล้งหยอกก็ส่งขวดซอสมะเขือเทศตามมาให้


พรุ่งนี้เราเรียนเช้าปะวะไอ้ฟ้า ?”


เออ เก้าโมง


มึงเอาแซนด์วิชปะ ? เดี๋ยวกูให้เบบทำเผื่อ


ให้ทำเผื่อไหม ? ไม่ต้องเกรงใจนะ เวลาดอมเรียนเช้าเราก็ทำให้ตลอด


ไม่เป็นไรหรอก เราไม่กินข้าวเช้า


ดื่มแต่กาแฟไงพี่ฟ้าน่ะ…” ที่รักพูดก่อนจะยัดบาร์บิคิวไก่ใส่ปาก หมื่นฟ้าที่นั่งข้าง ๆ ไม่ตอบอะไรทำแค่ยื่นมือมาลูบหน้าปัดนาฬิกาของเจ้าตัวที่อยู่บนข้อมือเขาเล่น


บ่น…”


ให้มีคนบ่นได้บ้างเถอะ นอกจากม้าแล้วไม่มีใครบ่นพี่ฟ้าเรื่องข้าวเช้าได้เลย


สงสัยไม่ใช่รักแล้วที่เป็นตัวดื้อพี่ฟ้านั่นแหละตัวดื้อ


แค่ไม่กินข้าวเช้า ดื้อตรงไหนครับ ?”


ทุกตรงเลย คุณหมื่นฟ้าน่ะดื้อตลอด

                          

               หมื่นฟ้าอมยิ้มก่อนจะกัดริมฝีปากพอเห็นคนตัวเล็กย่นจมูกใส่อีกแล้ว ทั้งสองคนคงไม่รู้ว่าทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างจับตาดูอยู่ พฤติกรรมการหยอกล้อของหมื่นฟ้ากับที่รักทำให้ทุกคนรู้สึกเขินจนต้องก้มหน้าก้มตากินบาร์บิคิวแทนเพราะทนดูต่อไปไม่ไหว

                          

               เบบที่แข็งใจดูอยู่นานสองนานในตอนนี้ยังรู้สึกเขินราวกำลังดูหนังรักอยู่ เธอคิดว่าทั้งหมื่นฟ้าและที่รักไม่รู้ตัวว่าพฤติกรรมที่แสดงออกทางสีหน้ากับแววตานั้นคล้ายคนที่กำลังจีบกันอยู่ น้องชายของเขายังไม่แสดงออกมากมายนัก ถ้าเทียบกับอีกฝ่ายเรียกว่าน้อยนิด เพราะโดยนิสัยส่วนตัวที่รักเป็นเด็กขี้อ้อนและพูดคุยกับทุกคนได้อย่างสนิทสนมอยู่แล้ว การจะพูดเล่นกับหมื่นฟ้าคงไม่ใช่เรื่องแปลก


แต่หมื่นฟ้าน่ะไม่เบรกเลย


สายตาเวลามองที่รักได้ขนาดนี้เลยเหรอ


เธอฉันว่าใช่ใช่ไหม ?”


หือ ?” ดอมที่โดนแฟนกระแทกข้อศอกใส่ขานรับเสียงสูง


ใช่ไหม ?”


“…”


คืนนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน


ดอมส่ายหัวก่อนจะก้มหน้ากินบาร์บิคิวตุนไว้เพราะคืนนี้น่าจะโดนซักยาว ๆ ครับ


พี่ฟ้าต้องกินข้าวเช้าบ้างนะครับ อันนี้รักพูดจริง ๆ


“…”


มื้อเช้ามีประโยชน์มาก ๆ รักกินข้าวทุกเช้าเลย ต่อให้ไม่มีเรียนยังต้องตื่นมากินแล้วค่อยกลับไปนอนต่อ


อันนั้นเพราะมึงกินจุเองหรือเปล่าไอ้แก้มย้อยไทป์แซว


ไม่ใช่สักหน่อยมันดีต่อร่างกายจริง ๆ


งั้นพรุ่งนี้พี่ฟ้าจะตื่นขึ้นมากินข้าวเช้า


พี่ฟ้าได้ยินนะเว้ย แล้วจะเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่นมด้วย


ทำไมต้องเอาไปบอกแม่นมด้วยลี้ ?”


ก็แม่นมอยากให้พี่ฟ้ากินข้าวเช้าจะตาย แต่พี่ฟ้าบ่ายเบี่ยงตลอด สุดท้ายก็กิน ๆ เลิก ๆ จนแม่นมปลงแล้ว


โห ถ้าอย่างนั้นพี่ฟ้าต้องกลับมากินแล้วนะครับ แม่นมจะได้ดีใจ


ครับ


ถ้าพี่ฟ้าไม่กิน รักจะลงโทษยังไงดีคนไม่ทำตามสัญญาต้องมีบทลงโทษนะ แต่ครั้งนี้ไม่อยากหักคะแนนด้วยสิ

                          

พันลี้ขมวดคิ้วสงสัย เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูดกับพี่ชายสักนิด เหมือนทั้งสองคนใช้ภาษาที่มีแค่หมื่นฟ้ากับที่รักเท่านั้นที่ฟังกันเข้าใจ


พี่ฟ้าให้ยึดบุหรี่ไว้เลย ถ้าพรุ่งนี้ไม่กินข้าวเช้า รักไม่ต้องเอามาให้พี่ฟ้า


ซื้อใหม่ก็ได้ไหม ?” พันลี้เอ่ย


แต่กูไม่ซื้อใหม่ไง จะรอเอาจากเขาเท่านั้น

                          

               ใคร ๆ ก็รู้ว่าหมื่นฟ้าติดบุหรี่และสูบจัดแค่ไหน การให้ยึดบุหรี่ไว้คงไม่ใช่การสัญญาเล่น ๆ เจ้าตัวจะต้องทำให้ได้จริง ๆ เรื่องธรรมดาที่สามารถทำได้ง่าย ๆ ในชีวิตคนอื่นดูจะกลายเป็นเรื่องยากของหมื่นฟ้าไปซะหมด


แค่ยิ้มกับกินข้าวเช้ามันไม่ยากเกินไปหรอกพี่ฟ้า


แล้วรักจะรู้ได้ไงว่าพี่ฟ้ากินข้าวเช้าแล้ว ?”


หมื่นฟ้าส่งโทรศัพท์ของเจ้าตัวมาให้เขา ขอไลน์หน่อยครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ส่งรูปข้าวเช้าให้ดู

                          

               ที่รักเหลือบไปมองพี่สาวที่กำลังจ้องมองอยู่ หมื่นฟ้าแค่ขอไลน์เขาคงไม่ต้องขออนุญาตพี่สาวหรอก แต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงเลือกจะมองพี่เบบอยู่อย่างนั้น


เบบ เราขอไลน์รักนะ


อะ อือเบบตอบรับคนที่กล้าถามกันตรง ๆ ถึงจะไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคืออะไรเพราะเธอก็เดาทางไม่ถูก แต่อะไรหลาย อย่างบอกให้เธอตอบรับคน ๆ นี้ไป


เบบอนุญาตแล้วครับ พี่ฟ้าขอไลน์ตัวดื้อหน่อย


ในกลุ่มก็มีไปแอดเอาเลยพี่ฟ้าไทป์เสนอพอเห็นว่าเพื่อนไม่ตอบสนองรุ่นพี่สักที


อยากให้เขาให้ด้วยความเต็มใจ

                          

               ในตอนนี้ที่รักรับทั้งโทรศัพท์และซองบุหรี่มาจากหมื่นฟ้า เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องวุ่น ๆ อะไรขึ้นอีกในตอนที่เราสนิทกันมากกว่านี้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรที่รักเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี และมันคงคุ้มค่ากับมิตรภาพที่เขาได้รับ


การได้สนิทกับพี่ฟ้าถือเป็นเรื่องดี ๆ ในชีวิตอีกเรื่องแล้วกัน

 

                          

               งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา หลังจากที่กินบาร์บิคิวกันไปสักพัก พูดคุยกันไปสักระยะ ทุกคนก็ต่างบอกลาและแยกย้าย ที่รักอยากจะออกมาส่งเพื่อนที่หน้าบ้าน แต่เพราะพันลี้บอกว่าให้กลับไปช่วยพี่เบบและพี่ดอมล้างจาน คนตัวเล็กถึงได้ตัดใจแล้วยอมกลับเข้าไปในครัว ส่วนสองพี่น้องตระกูลพิสุทธิ์ก็เข้าไปไหว้แม่และปู่ก่อนจะกลับออกมา


พี่ฟ้าคืนนี้ว่างหรือเปล่า ?”


มีอะไรหรือเปล่า ?”

                         

               พันลี้ที่เดินตามหลังพี่ชายมาที่รถยักไหล่เล็กน้อย เขาอยากถามบางอย่างกับพี่ชาย ถ้าถามตอนที่อยู่ในงานปาร์ตี้ดูจะไม่เหมาะ ครั้นจะถามตรงหน้าบ้านเพื่อนก็ดูจะโจ่งแจ้งจนเกินไป แม้ที่รักจะไม่ได้ออกมาส่งจนถึงตรงนี้ แต่ยังมีไทป์ที่กำลังเดินออกมาจากบ้านอีกคน เรื่องที่เขาจะถามก็สำคัญอยู่ไม่น้อย พันลี้คิดว่าควรจะคุยกันอย่างจริงจังในพื้นที่ส่วนตัว


อยากคุยด้วยหน่อย…”


ช่วงดึก ๆ ไปนั่งรอที่ดาดฟ้าแล้วกัน เดี๋ยวขึ้นไปหา


โอเค


“…” หมื่นฟ้าพยักหน้ารับก่อนจะขึ้นรถ เขาพอจะเดาได้ว่าเรื่องที่น้องชายอยากจะคุยด้วยคือเรื่องอะไร พันลี้เป็นน้องชายไม่ใช่คนอื่น


หากอยากรู้คงต้องตอบ


#กี่หมื่นฟ้า

                          

               ที่รักที่นั่งอยู่ตรงขั้นบันไดหน้าประตูบ้านกำลังนั่งมองรองเท้าแตะสีขาวที่หมื่นฟ้าเป็นคนซื้อให้ ขณะรอเจ้าหมูกรอบวิ่งไปทำธุระส่วนตัวที่สวนดอกไม้ของแม่

                          

               วันนี้หมื่นฟ้าทิ้งคำถามมากมายไว้ภายในใจเขา ที่รักโตพอสมควรและไม่ได้โง่เขลาขนาดมองไม่ออกหรือรับรู้ความรู้สึกไม่ได้ เมื่อได้อยู่คนเดียวเขาจึงพยายามไตร่ตรองด้วยตัวเองอย่างถี่ถ้วน แม้จะเป็นคนที่แทบไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้เลย แต่ที่รักคิดว่าสิ่งที่พันลี้พูดอาจจะเป็นความจริงได้


เพียงแต่เขาไม่เชื่อ


และไม่คิดจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าหมื่นฟ้าจะชอบกันจริง ๆ

                          

               ความรู้สึกสับสนมากมายที่เกิดขึ้นในเวลาไม่นานนี้ ทำให้ที่รักเริ่มแยกแยะความพิเศษทางความรู้สึกได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เขาไม่เคยใจเต้นแรงกับใคร ไม่เคยสูญเสียความเป็นตัวเองขนาดนี้ ทั้งหมดนั่นทำให้ที่รักรับรู้ได้ว่ามันเกิดความแตกต่างขึ้นภายในจิตใจของเขา เป็นความพิเศษที่เกิดขึ้นกับแค่ใครบางคนเท่านั้น ไม่สามารถรู้สึกได้กับทุกคน


และตอนนี้ที่รักมั่นใจว่ามันไม่ใช่ความรักอย่างแน่นอน

                          

               บางทีมันอาจจะเกิดขึ้นแค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น หากว่าเขาได้สนิทกับหมื่นฟ้ามากขึ้นกว่านี้อีกสักนิด เจ้าตัวคงไม่มีผลต่อการเต้นของหัวใจเขาอีกแล้ว ที่รักคิดว่าจะต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง เขาจะไม่ยอมให้ความรู้สึกสับสนวุ่นวายพวกนี้มาสั่นคลอนความสัมพันธ์ของคนสนิทที่เพิ่งพัฒนาเด็ดขาด


ที่บอกพันลี้ว่าอยากปล่อยไปเรื่อย ๆ


เขาหมายความอย่างนั้นจริง ๆ


และเพราะอยากให้เป็นไปเรื่อย ๆ ถึงได้พยายามปกป้องความสัมพันธ์ครั้งนี้ไว้


หมูกรอบคู่นี้ห้าม !! พี่รักไม่ยอมให้หมูกรอบกัดรองเท้าคู่นี้เด็ดขาด !”

                          

               มือเรียวคว้ารองเท้าแตะที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างเร็วเพราะเจ้าหมูกรอบทำท่าจะฝังเขี้ยว พอลูกหมาตัวน้อยเห็นเขาลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวเตรียมจะเข้าบ้าน มันก็ส่งสายตาละห้อยมาให้ทันที ที่รักเดาว่าที่มันนั่งลิ้นห้อยไม่ยอมขยับเขยื้อนเป็นเพราะอยากจะกัดรองเท้าคู่ใหม่ของเขามากกว่า ปกติที่รักจะใจอ่อนให้หมูกรอบตลอด แต่ครั้งนี้ที่รักปล่อยผ่านไม่ได้จริง ๆ

                          

               เขาเพิ่งจะรู้ว่าของบางอย่างที่มีคุณค่าทางจิตใจจะส่งผลให้เรามีใจที่แข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องให้สิ่ง ๆ นั้นอยู่กับเราไปนาน ๆ อย่างเช่นที่เขาไม่สามารถปล่อยให้หมูกรอบเอารองเท้าคู่นี้ไปกัดเล่นได้


เพราะอยากจะรักษาความทรงจำดี ๆ ที่อีกฝ่ายมอบให้ไปนาน ๆ เช่นกัน


ไลน์ ~

                          

               เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทำให้ที่รักหยุดทุกความคิดแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทันทีที่เขากดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ก็เห็นข้อความของใครบางคน


M.FAH : ตัวดื้อ

                          

               ที่รักวางรองเท้าไว้บนชั้นสูงเพื่อหลบเลี่ยงหมูกรอบที่จ้องตาเป็นมันก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนขั้นบันไดเหมือนเดิม นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความเตรียมจะส่งกลับไป แต่ก็ลบทิ้งแล้วเริ่มพิมพ์ใหม่ เขาทำแบบนั้นซ้ำ ๆ หลายครั้งพลางคิดต่อว่าตัวเองที่รู้สึกประหม่ากับการคุยกันผ่านทางไลน์ ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกแบบนี้เพราะเคยเจอกันมาก่อนแล้ว


แต่คุยในนี้ความรู้สึกมันก็ต่างออกไปนี่


M.FAH : ยังไม่นอนใช่ไหมครับ ? เพราะเปิดอ่านข้อความพี่ฟ้า


ที่รัก : ครับ ยังไม่นอน


M.FAH : ดึกแล้ว นอนได้แล้วนะครับ


ที่รัก : ครับ พี่ฟ้าก็เหมือนกันนะครับ


M.FAH  : ครับ


ที่รักเตรียมจะกดออกจากช่องสนทนา ทว่าหมื่นฟ้าส่งบางอย่างกลับมาให้อีก


M.FAH : send a voice


ดวงตาเรียวรีจ้องข้อความนั้นอยู่สักพักก่อนจะกดเปิดฟังข้อความเสียงที่ส่งมา

                          

               ที่รักได้ยินเสียงเพลงคลอเบา ๆ เขาเดาว่าหมื่นฟ้าคงอยู่ที่ร้าน ในเวลานี้ลูกค้าเพิ่งจะเริ่มเยอะ ไม่ใกล้เคียงเวลานอนของอีกฝ่ายอย่างที่เขาเข้าใจด้วยซ้ำ ต่อจากเสียงเพลงตามมาด้วยเสียงหัวเราะในลำคอของหมื่นฟ้า เขาจำได้เป็นอย่างดีเพราะหมื่นฟ้าชอบหัวเราะแบบนี้บ่อย ๆ ตอนอยู่ด้วยกัน


และสุดท้ายเป็นเสียงทุ้มต่ำของหมื่นฟ้า


กู๊ดไนท์ครับ ตัวดื้อ…’


ที่บอกฝันดีกันเหมือนเดิม


#กี่หมื่นฟ้า


TBC



Talk


แหะ ๆ บทนี้มาช้ามาก ๆ ยื่นมือให้ทำโทษแบบพี่ฟ้าเลยยยย

เดี๋ยวก็เป็นไข้ เดี๋ยวก็ไมเกรนขึ้นอะไรไม่รู้เลย 5555 ทำให้มาช้าเลย

อากาศช่วงนี้แปลก ๆ ด้วย ทุกคนต้องดูแลสุขภาพด้วยนะคะ รู้ไหม ?

เดี๋ยวตอนหน้าจะรีบมาาา 

พี่ฟ้าน่ารักไหม ไม่...พี่ฟ้าร้ายเนอะ

แต่น้องรักของแม่ ๆ คือน่ารักเสมอ 55555

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ เลยนะคะที่รอกัน ทุกคอมเมนต์ทำให้เรามีกำลังใจมาก ๆ 

ยิ่งเห็นรีดเล่นแท๊กกันเยอะมาก ๆ แนะนำให้อีก 

กำลังใจมาเต็ม ๆ จนต้องรีบแต่งตอนต่อไปด้วยความเร็วแสงเลยยย

คืนนี้รออยู่ที่ #กี่หมื่นฟ้า นะครับบบบ

ขอบคุณอีกครั้งนะคะะะะ

รักกก


 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.289K ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #19847 Payupat (@Payupat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:27

    ม๊ารู้จักกกกก คุณเขา มีอะไรน้า เกี่ยวกะรอยสักมั้ยยยย

    #19847
    0
  2. #19828 cectpa_n (@farcryhunter) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:45
    ว่าแล้ว ต้องรู้จักน้องมาก่อนแน่ๆ
    #19828
    0
  3. #19819 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:39
    หือออ มีซัมติงกันมาก่อนเหรออออ
    #19819
    0
  4. #19816 kai_Hathaipat (@kai_Hathaipat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:15

    ต้องรู้น้องมาก่อนแน่ๆเรย
    #19816
    0
  5. #19790 Tealeaf (@tealeaf) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 19:07
    คุณหมื่นฟ้าไปแอบชอบน้องตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย คุณแม่ยังรู้เลย
    #19790
    0
  6. #19718 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:49
    พี่ฟ้าชอบน้องมาก่อนหน้านี้ใช่มั้ย ทั้งซอสทั้งไข่เจี้ยวนี่ยังมีสัปปะรถกับคุณเขาที่คุยกับแม่อีก
    #19718
    0
  7. #19677 Spiin (@pongpangpetai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    ฉันว่าแล้วววว ว่าพี่ฟ้าต้องรู้จักน้องมาก่อน
    #19677
    0
  8. #19627 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 11:02
    อ่านไปยิ้มไป อมยิ้มตะมูกบาน จนเพื่อนไม่กล้ามาคุยด้วยแล้ว
    #19627
    0
  9. #19600 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:42
    คุณเขา นี่ยังไงนะ
    #19600
    0
  10. #19527 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:58
    มีปมที่สงสัยหนึ่งอย่างแล้ววว
    #19527
    0
  11. #19509 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 04:02
    เห้ยยยย มีความหลังอะไรกันอ่ะ
    #19509
    0
  12. #19440 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 14:27

    อะะะ นั่นไง ว่าละะะะ
    #19440
    0
  13. #19351 xxiuminx (@tingting555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:43
    เนี่ยย แม่รู้ด้วยว่าคุณเขาคือใครอ่ะะ พี่ฟ้าแอบชอบน้องมาก่อนใช่มั้ย!!
    #19351
    0
  14. #19237 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:57

    พี่ฟ้ารู้จักกับน้องมาก่อนเหรอ ไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย

    #19237
    0
  15. #19152 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 06:34

    อ้อยยยยยยยเก่งงงงง
    #19152
    0
  16. #19116 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:43
    คุณแม่รู้ตัวว่าที่ลูกสะใภ้แล้วสิ
    #19116
    0
  17. #19055 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 07:15
    นั่น พี่ฟ้าต้องมีเงื่อนงำแน่ คสพตอนนี้ก็ดีนะ แต่ค่อไปคสพไม่มีชื่อเรียกแบบนี้จะมีปัญหารึเปล่า ฮือ อยากรู้ใจพี่ฟ้าบ้างงง
    #19055
    0
  18. #18342 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 11:32
    คุณเขา คุณเขา ขนาดแม่ยังตื่นเต้น แงอยากรู้แล้ว
    #18342
    0
  19. #18326 Thanks-Sorry (@Thanks-s) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:22
    มันดีต่อใจไปซะหมดทุกอย่างเลยอ่ะ
    #18326
    0
  20. #17666 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:30
    พี่ฟ้าต้องรู้จักน้องมาก่อนแน่ๆ ><
    #17666
    0
  21. #17624 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:35
    พี่ฟ้าคนดี อิจน้องที่รักมาก
    #17624
    0
  22. #17042 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:53
    ตายแน่ๆ ;-;
    #17042
    0
  23. #17041 smiilec (@smiilec) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:41
    อุแงฟีลกู๊ดเป็นที่สุดดด&#12640;&#12640; พี่ฟ้ารู้ลึกรู้จริงขนาดนี้มันต้องมีอะไรแน่นวลล//จับตาดู
    #17041
    0
  24. #16751 SupraweeNgewlay (@SupraweeNgewlay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:50
    พี่ฟ้าT _ T คนดีของน้ง
    #16751
    0
  25. #16713 GiantBird (@GiantBird) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:27
    OMG! Feel good!
    #16713
    0