ตอนที่ 30 : 26 [150% ครบแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8110 ครั้ง
    17 เม.ย. 62


บทที่ 26

                

               หลังจากส่งหมื่นฟ้าเสร็จที่รักก็เดินกลับเข้ามาภายในบ้าน เขาอยากจะเลี่ยงเดินทางอื่นเพื่อให้พ้นจากสายตาพ่อ แต่เพราะพ่อนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงยากจะหลบได้ ที่รักคิดว่าพ่อยังไม่พร้อมคุยหรือเห็นหน้ากันตอนนี้ แต่ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูกระจกเสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยก็เอ่ยเรียก


รัก…”


คะ ครับที่รักชะงักฝีเท้าก่อนจะหันไปมองพ่อที่ยืนอยู่ตรงโซฟา


พ่อขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม ?”


ที่รักเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงตอนนี้เขายังไม่พร้อมสักเท่าไหร่ แต่ที่รักก็พยักหน้าตอบรับ ได้ครับพ่อ

                

               เขาเดินเข้าไปใกล้พ่อมากขึ้น ที่รักเห็นความเสียใจและความผิดหวังที่ยังคงฉายชัดอยู่ในแววตาพ่อ ตั้งแต่เด็กจนโตเขาไม่เคยได้รับสายตาแบบนี้มาก่อน เพราะเป็นที่ยอมรับเสมอจึงทำให้รู้สึกจุกหน่วงในตอนที่ไม่เป็นที่ยอมรับ

                

               พ่ออ้ำอึ้งในตอนที่เขาเดินไปหยุดตรงหน้า ที่รักเม้มริมฝีปากเพื่อกักเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ พ่อถอนหายใจก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


ช่วงนี้เรียนไม่ตรงกับพี่เบบเหรอ ?”


ครับ พ่อ…”


เดี๋ยวพ่อจะทิ้งรถพ่อไว้ให้เราใช้พ่อกลับไปใช้รถหลวงได้


ที่รักเข้าใจแล้วเข้าใจว่ามันยากมากสำหรับพ่อ ไม่เป็นไรครับพ่อเดี๋ยวรักนั่งรถตู้ไปเรียนได้ครับ


เพราะช่วงหลัง ๆ พ่อสนใจแต่งาน พ่อดูแลรักกับพี่เบบไม่ดีพอ จนคนอื่นต้องเข้ามาดูแลแทน


“…”


พ่อหันหน้าไปทางอื่นชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาสบตากันอีกครั้ง คืนรถเขาไปซะแล้วไม่ต้องเอารถของเขามาใช้อีก


“…ครับ พ่อ


พ่อไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างที่พ่อไม่อยู่ปกติทุกคนจะบอกพ่อเสมอถ้าในครอบครัวเรามีการเปลี่ยนแปลง


“…”


แต่ครั้งนี้ไม่มีใครบอกพ่อเลย…”


 รักขอโทษครับ


แต่พ่อก็รู้ว่าเรื่องนี้ต่อให้บอกก่อน มันก็เกินที่พ่อจะรับไหว


พ่อครับ…”


ที่รักพยายามจะขอโอกาสจากพ่ออีกครั้ง แต่เพราะพ่อเดาออกถึงได้ส่ายหน้าปฏิเสธ เพียงแค่กะพริบตาดวงตาของพ่อก็แดงก่ำ ที่รักกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น เขารู้สึกเจ็บจุกไปหมดจนหายใจแทบไม่ออก


พ่อพยายามจะก้าวข้ามผ่านความรู้สึกนี้เพื่อที่เราทุกคนจะได้มีความสุข


“…”


พ่อพยายามแล้วนะเจ้ารัก…” พ่อหลบสายตาเขา แต่พ่อทำไม่ได้


“…”


พ่อขอนะรักไม่รักผู้ชายด้วยกันได้ไหม ?”

                

               พ่อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าที่รักกลับรู้สึกเหมือนถูกมีดแหลมกรีดลงที่กลางใจ ความเจ็บปวดที่ได้รับมีมากจนเกินไปถึงทำให้สมองเริ่มอื้ออึงไม่สั่งการ ตอนนี้เขาไม่รู้สึกแสบซ่าที่จมูกทั้งที่มีน้ำมาเอ่อล้นรอบขอบตา แต่เพราะว่าที่รักอยากให้พ่อเห็นว่าความรักครั้งนี้ทำให้เป็นคนที่เข้มแข็งและโตขึ้นกว่าเดิม เขาจึงกลืนทุกอย่างลงคอแม้กระทั่งความรู้สึกเจ็บจุกที่มันตีตื้นขึ้นมาจนกลายเป็นน้ำตา


เพราะว่ารักรักพ่อมาก พ่อเป็นทุกอย่างของรักรักถึงไม่อยากโกหกพ่อ


“…”


รักไม่อยากรับปากพ่อ ถ้ารักไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทำสิ่งนั้นได้รักไม่อยากให้พ่อเสียใจเพราะรักอีก


“…”


ครั้งนี้ที่รักพยายามอย่างหนักเพื่อกลืนก้อนน้ำตาที่มันจุกอยู่ เขาใช้เวลาชั่วครู่จนมันหายไปจากรอบขอบตา ก่อนจะเอ่ยต่อ “…เพราะแค่รักทำให้พ่อผิดหวังในตัวรักเรื่องนี้ มันก็มากพอแล้วครับ


“…”

                

               เป็นในตอนนั้นที่ที่รักทิ้งตัวลงคุกเข่าที่พื้นก่อนจะก้มลงกราบที่เท้าของพ่อ เขาไม่หวังให้พ่อให้อภัยหรือยอมรับ  กันในเร็ววัน แต่ขอเพียงแค่พ่อไม่เสียใจและผิดหวังไปมากกว่านี้ ที่รักเข้าใจว่าพ่อมีเหตุผลของตัวเอง พ่อกำลังทำหน้าที่  พ่ออย่างดีที่สุด และเขาก็ต้องทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุดเหมือนกัน


รักขอโทษครับ พ่อ


“…”


ที่พ่อขอทำไม่ได้ใช่ไหม ?”


ที่รักนั่งก้มหน้าคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ไม่เงยหน้าสบตากับพ่อเพราะกลัวสิ่งที่กักเก็บไว้จะพรั่งพรูออกมา เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ย ไม่ได้ครับรักปล่อยมือพี่ฟ้าไม่ได้


“…”


รักรักพ่อเท่าชีวิต…” ที่รักหยุดเว้นช่วงหายใจ “…แต่ขอให้ชีวิตนี้รักได้เลือกคนที่รักรักนะครับ


“…”

                

               ที่รักนั่งคุกเข่ารอคำตอบอยู่สักพัก ปกติพ่อจะไม่เคยให้เขาต้องรอไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขาจะได้รับคำตอบภายในไม่กี่นาที แต่ความเงียบที่เข้ามาแทรกระหว่างเราสองคนคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนของพ่อ ที่รักก้มลงกราบที่เท้าของพ่อก่อนจะลุกออกมาจากตรงนั้น เขาเดินขึ้นบันไดด้วยสายตาพร่ามัวและเพราะไม่ได้อยู่ต่อหน้าพ่อแล้ว สิ่งที่ฝืนเก็บไว้คงสามารถระบายออกมาได้บ้าง

                

               คนตัวเล็กยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ ขณะเดินเข้ามาในห้อง ทันทีที่ประตูปิดสนิทน้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนเยอะแยะก็ไหลออกมาไม่หยุด ที่รักทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ได้เท่าที่ต้องการ เขาเจ็บหัวใจที่ตอบพ่อไปแบบนั้น และเจ็บทวีคูณมากขึ้นไปอีกเมื่อคิดถึงใครบางคน


พี่ฟ้า…”

                

               ใช่ในตอนนี้ที่รักต้องการหมื่นฟ้ามากแต่เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วงและกังวลมากขึ้นไปอีก เขาจึงหลับตาลงเพื่อนึกถึงรอยยิ้มในแบบเดิม หมื่นฟ้ายังคงเป็นกำลังใจให้เขาได้เสมอ แม้จะเป็นแค่ภาพจำที่ฉายชัดในหัว ที่รักยกมือขึ้นทาบบริเวณหน้าอกข้างซ้ายเพราะมันรู้สึกปวดหนึบไปหมด เขาลูบมันเบา ๆ เพื่อปลอบโยน


ก๊อก ๆ

                

               เสียงเคาะประตูทำให้ที่รักต้องหยุดทุกการกระทำแล้วปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ ที่รักภาวนาขอไม่ให้คนที่อยู่หลังประตูเป็นพ่อ


คำภาวนาครั้งนี้ของเขาเป็นผล


เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ


พี่เบบ


ขอเข้าไปข้างในได้ไหม ?”

                

               ที่รักพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินนำพี่สาวเข้าไปในห้อง เขาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงเพราะสละเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงานให้พี่เบบเหมือนเคย แต่ครั้งนี้พี่เบบไม่คิดแย่งเก้าอี้ตัวโปรดของเขา เจ้าตัวเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ กัน


มันยากหน่อยนะ…” พี่เบบเอื้อมมือมาลูบที่ไหล่เบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ แต่ฉันเชื่อว่าแกกับฟ้าจะผ่านไปได้


ที่รักพยักหน้ารับ รักหวังว่าพ่อจะรู้สึกยินดีกับเราสองคนในสักวัน

                

เป็นในตอนนั้นที่พี่เบบโอบกอดแล้วใช้มือลูบที่หลังเขาเบา ๆ ที่รักกอดตอบแล้วพยักหน้าให้พี่สาวรับรู้ว่าเขารับรู้ถึงกำลังใจที่ส่งมาให้


ขอบคุณนะครับ พี่เบบที่รักพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่นเครือ


“…พี่อยู่ตรงนี้นะรัก อยากร้องก็ร้อง ไม่ต้องฝืนเก็บไว้แล้ว


“…” ที่รักตะแคงใบหน้าซบลงบนไหล่ของพี่สาวแล้วทำตามที่เจ้าตัวบอก น้ำตาที่ถูกกักเก็บไว้จำนวนมากพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

                

               เรานั่งกอดกันท่ามกลางความเงียบ ทว่ากลับเข้าใจกันโดยไม่ต้องอธิบายอะไร ที่รักคิดว่าตัวเองโชคดีมากที่มีพี่สาวอย่างพี่เบบ คนที่เป็นเบื้องหลังแห่งความสุข และเป็นที่พักพิงยามที่รู้สึกไม่สบายใจ

                

               สัมผัสแผ่วเบาที่ลูบหลังเพื่อปลอบโยนอยู่ตลอดเวลาทำให้ที่รักคิดถึงตอนเด็ก ๆ พี่เบบเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาหยุดร้องไห้ได้เพียงแค่ลูบหลังเบา ๆ


แต่เมื่อเราโตขึ้น


สัมผัสปลอบโยนจากคนที่เข้าใจไม่สามารถห้ามน้ำตาได้


แต่มันจะไหลมากกว่าเดิมเพื่อช่วยชำระล้างความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจ

                

               หลังจากที่พี่เบบกลับออกไป ที่รักก็ลงมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้านกับหมูกรอบ เวลาที่เขาไม่สบายใจมาก  ๆ จะชอบนั่งมองเจ้าลูกหมาตัวกลมวิ่งจนหอบแล้วกลับมานอนหมอบตรงเท้าเขา อย่างเช่นตอนนี้ที่เขาละสายตาจากท้องฟ้าในตอนกลางคืนเพื่อมองหมูกรอบที่นอนลิ้นห้อยอยู่ตรงเท้าเขา


ที่รักยิ้มบาง ก่อนเอ่ย เหนื่อยมากเลยใช่ไหม หมูกรอบ ?”

                

               ในตอนนั้นที่กำลังมองเจ้าหมูกรอบอยู่ ที่รักได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังเปิดประตูออกมา เขาเห็นทั้งพ่อและแม่กำลังเดินมาทางสวนหลังบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ที่รักจึงอุ้มเจ้าหมูกรอบแล้วยืนหลบอยู่ที่ด้านหลังต้นมะม่วง


เป็นครั้งแรกที่เห็นพ่อกับแม่แสดงสีหน้าแบบนี้ตอนอยู่ด้วยกัน


เมื่อเย็นคุณพูดอะไรกับลูก ?”


“…”


ฤทธิ์…”


ผมขอไม่ให้รักรักผู้ชายด้วยกัน


ฉันขอคุณแล้วว่าให้เวลาลูกก่อน


“…”


แม่ถอนหายใจออกมาก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง ก่อนเอ่ยต่อ ฤทธิ์อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง ทั้งที่ฉันเริ่มรู้มานานแล้วว่าฟ้ากับรักชอบกัน


“…”


เหตุผลไม่ใช่เพราะคุณสำคัญไม่พอแต่เพราะฉันรู้ดีว่าเรื่องฝังใจในอดีตของคุณจะทำให้ความรักของลูกไปต่อไม่ได้


“…”


ฉันรู้ดีว่าถ้าเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังตั้งแต่แรก ๆ คุณก็ตัดสินใจทำแบบนี้อยู่ดีฟ้ากับที่รักจะไม่ได้รักกันอย่างทุกวันนี้ เพราะที่รักต้องเลือกคุณมากกว่าอยู่แล้วในตอนที่ความรู้สึกของเขายังไม่มั่นคงดี แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเขามั่นคงแล้ว เพราะฉะนั้นเขาสองคนจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน แม้ว่าอุปสรรคนั้นจะเป็นพ่อที่เขารักเท่าชีวิต


“…”


คุณรู้ไหมว่าคุณยอมรับได้ที่ลูกรักกับผู้ชายด้วยกันเพียงแต่คุณแค่ยังก้าวข้ามผ่านเรื่องนั้นไปไม่ได้


คุณกับคุณพ่อรู้ดีว่าเรื่องนั้นทำให้ผมเสียใจแค่ไหนผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับลูกของเรา


ฤทธิ์คุณรู้ได้ยังไงว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นกับลูกของเรา ?”


“…”


คุณจะเอาชีวิตรักของเพื่อนคุณมาตัดสินชีวิตรักของลูกไม่ได้…”


“…”


เบบเล่าให้ฉันฟังว่าฟ้าแอบรักที่รักมาหลายปีแล้ว เจ้าตัวไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยอยากได้อะไรจากที่รักเลยตลอดมามีเพียงแค่ความหวังดีที่มอบให้ ฟ้ารักที่รักก่อนจะเกิดเหตุการณ์วันนั้นด้วย


“…”


“…ส่วนเรื่องรถ เบบบอกว่าฟ้าไม่ได้ให้ที่รักยืมรถหรอก แต่ฟ้าซื้อรถคันนั้นให้ที่รักเลย


พ่อที่หลบสายตาแม่หันกลับไปมองทันควัน “…”


แต่ที่รักไม่ยอมเปลี่ยนเป็นชื่อตัวเองเพราะหลายเหตุผล แต่หนึ่งในนั้นมีครอบครัวเป็นสำคัญที่ทำให้รักตัดสินใจทำแบบนั้น ทั้งที่ลูกสามารถเป็นเจ้าของรถได้


“…”


รักเริ่มโตขึ้นแล้วแต่ไม่ว่าจะโตยังไง ครอบครัวยังคงเป็นที่หนึ่งสำหรับเขาเสมอ


“…”


ฉันไม่ได้สนับสนุนฟ้าเพราะเขาซื้อรถราคาแพงให้ลูกแต่ฉันเห็นใจที่เขาต้องก้าวข้ามผ่านทุกความรู้สึกมาคนเดียว


“…”


“…และฉันก็เห็นใจลูกด้วย เพราะกว่าเขาจะรู้สึกชอบ รัก ยอมรับในตัวเอง เขาต้องผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน


“…”


ความจริงไม่ใช่แค่เขาสองคนที่ต้องก้าวข้ามผ่านทุกความรู้สึกมาอย่างยากลำบากแต่คนเป็นแม่อย่างฉันก็ด้วย คุณพ่อของคุณ เบบ เราทุกคนต่างต้องทำใจยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ไม่มีใครทำใจได้ในทันทีหรอก


“…”


แต่สุดท้ายเราก็ต้องทำให้ได้เพราะอะไรคุณรู้ไหม ?”


“…”


เพราะรอยยิ้มของเขาสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด


“…”


ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ฟ้าจะยังทำให้ที่รักยิ้มได้เหมือนเดิมไหมแต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต


“…”


คุณเคยบอกฉันว่าการคิดถึงอนาคตทำให้เรายิ้มได้น้อยลงเพราะเราจะเป็นกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ดังนั้นให้เราคิดถึงแต่ปัจจุบันที่ทำให้เรายิ้มได้


“…”


 คนเป็นพ่อเป็นแม่ควรรักและดูแลลูกอย่างดีที่สุด แต่อย่าลืมว่ารักและดูแลได้แค่ตัวนะฤทธิ์หัวใจและชีวิตเป็นของเขาแม่พูดก่อนจะเดินเข้าไปกอดปลอบโยนพ่อ


“…มันยากมากเลยนะคุณ ผมไม่รู้ว่าจะทำใจได้ไหม


ฉันขอนะอย่าให้อดีตของคุณมาทำลายความรักของลูกเลย

                

               ที่รักที่ยืนกอดหมูกรอบอยู่หลุบตาลงพร้อมเม้มริมฝีปากแน่น ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าพ่อไม่ได้ไม่ยอมรับเราสองคน เพียงแต่เรื่องในอดีตบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สร้างบาดแผลไว้ให้พ่อ เพราะพ่อรักเขามากถึงได้กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเขาเหมือนที่ตัวเองเคยเจอมา ที่รักไม่รู้ว่าพ่อรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหนตอนที่คิดถึงเรื่องในอดีต เขารู้เพียงแค่ความรักของเราคงเป็นมีดแหลมที่กรีดซ้ำที่แผลเป็นของพ่อ


พ่อไม่ได้เจ็บน้อยไปกว่าเราสองคนเลย


และพ่อกำลังก้าวข้ามผ่านทุกความรู้สึกเหมือนเราทุกคน


#กี่หมื่นฟ้า


                

               หลังจากได้คุยกับภรรยา ฤทธิ์ยังคงเดินอยู่ในสวนเพื่อครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาถอนหายใจออกมาเมื่อภาพของเพื่อนเก่าอย่างนทีวนกลับเข้ามา ก่อนจะลืมตาขึ้นเพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้คือปัจจุบัน สายลมแผ่วเบาจะพัดโอบล้อมรอบกายเสมอที่คิดถึงเพื่อนรักคนนี้ ฤทธิ์เผลอยิ้มออกมาเสียงและประโยคคำพูดของเพื่อนดังขึ้นมาในโสตประสาท


รัก นิรันดร์ หล่อเหมือนพ่อนทีไม่มีผิด


ต้องหล่อเหมือนกูสิวะ กูเป็นพ่อแท้ ๆ นะโว้ย


ให้พ่อทูนหัวอย่างกูได้คิดเข้าข้างตัวเองบ้างเถอะ

                

               ฤทธิ์หัวเราะเบา ๆ เมื่อคิดถึงรอยยิ้มของไอ้พ่อทูนหัวที่หลงรักลูกชายแรกเกิดของเขาหัวปักหัวปำ เขาหลับตาลงเพื่อซึมซับทุกความรู้สึกอีกครั้ง และเมื่อลืมตาฤทธิ์ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ เขาก้าวเข้าไปใกล้บริเวณต้นมะม่วงมากขึ้น ฤทธิ์พอจะเห็นคนตัวเล็กที่ยืนอุ้มลูกหมาอยู่ราง ๆ เพราะมีกิ่งไม้และใบไม้ช่วยพลางตัวอยู่ เจ้าตัวไม่ยอมแสดงตัวและพยายามซุกซ่อนตัวเองอยู่ในพุ่มไม้นั้น เขาส่ายหน้าน้อย ๆ พลางคิดว่าลูกชายคงเกลียดเขาไปแล้ว

                

                เขาไม่ได้อยากทำแบบนั้น แต่เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน ฤทธิ์ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ตลอดชีวิตเขาภาวนาไม่ให้เกิดความรักในรูปแบบนี้กับลูกของตัวเอง แต่จู่ ๆ วันหนึ่งสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เป็นจริง อดีตฝังใจที่พยายามจะลบเลือนก็กลับมาตอกย้ำคล้ายเพิ่งเกิดไปเมื่อวาน ความตกใจและเป็นกังวลเข้ามาเล่นงานด้วยความรวดเร็ว ฤทธิ์ยอมรับว่าอาจจะตัดสินใจพลาดที่พูดกับลูกไปแบบนั้น แต่ทุกเรื่องที่อยู่ภายในใจทำให้เขากลายเป็นคนขาดสติ

                

                ฤทธิ์เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขากำลังพยายามจะก้าวข้ามผ่านทุกอย่างเพื่อความสุขของทุกคน ที่รักอาจจะไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหน แต่ถ้าเจ้าตัวสามารถเห็นภาพความทรงจำของเขาได้ ที่รักอาจจะยกโทษให้พ่ออย่างเขา เมื่อคิดอย่างนั้นภาพจำในหัวเมื่อหลายปีก่อนจึงวนกลับมาอีกครั้ง


นทีหมดเวลาดูลูกกูแล้ว


รัก นิรันดร์ หล่อเหมือนพ่อนทีไม่มีผิด


ต้องหล่อเหมือนกูสิวะ กูเป็นพ่อแท้ ๆ นะโว้ย


ให้พ่อทูนหัวอย่างกูได้คิดเข้าข้างตัวเองบ้างเถอะ


มึงมานี่ได้แล้วคุณพยาบาลเขาปิดผ้าม่านแล้ว

                

                ฤทธิ์มองเพื่อนรักที่คบกันตั้งแต่ป.3 จนกระทั่งเข้าเรียนที่โรงเรียนตำรวจด้วยกัน จนตอนนี้มันก็ยังมาเป็นเพื่อนร่วมงานของเขาด้วย และล่าสุดไอ้นทีก็ได้เป็นพ่อทูนหัวของลูกชายเขา ทั้งชีวิตของเขาไม่เคยห่างจากเพื่อนคนนี้เลย ฤทธิ์คิดว่านทีเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่มีค่าพอ ๆ กับครอบครัวเขา


กูอยากอุ้มที่รัก…’


พรุ่งนี้ถึงได้อุ้มเดี๋ยวพยาบาลจะพาที่รักไปหาแม่เพื่อให้นม มึงมาเช้า ๆ ล่ะ


กูต้องมาเช้าอยู่แล้ว เพราะเย็นกูจะไม่อยู่


อย่าบอกนะว่ามึงจะไปงานแต่งไอ้เหี้ยนั่น


กูไม่ไปหรอก แต่กูอยากหลบไปพักใจสักหน่อย


ถ้าไม่ไหวก็มานอนบ้านกู...พ่อกูถามหามึงอยู่


ฝากขอบคุณพ่อมึงด้วยนะที่เป็นห่วงกูแต่กูไม่เป็นไรหรอก

                

                ฤทธิ์มองเพื่อนรักที่เดินไปตรงบริเวณระเบียงของชั้นนี้ เขาถอนหายใจก่อนจะเอื้อมมือไปตบที่ไหล่มันเบา ๆ เพื่อปลอบใจ ไอ้นทีเพิ่งโดนคนรักหักอกมาเมื่อสามเดือนที่แล้ว ฤทธิ์คิดว่าครั้งนี้ไม่เรียกว่าอกหัก แต่เขาคิดว่าเป็นการถูกคนรักหักหลังอย่างเลือดเย็น ไอ้นทีมีคนรักเป็นตำรวจรุ่นเดียวกันที่อยู่ต่างจังหวัด มันพบรักกับคน ๆ นั้นเพราะมีช่วงหนึ่งที่ย้ายไปประจำการที่นั่น เขารับรู้มาโดยตลอดและไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตรักของเพื่อน

                

                 นทีคบกับผู้ชายคนนั้นได้หลายปี มันไปมาหาสู่เขาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งนทีกลับมาหาเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ไม่ค่อยเคยเห็นนัก เขายังจำน้ำเสียงสะอึกสะอื้นของมันได้เป็นอย่างดี นทีพูดว่า


มึงเขามีคนอื่น


‘…’


เขานอกใจกู


‘…’


เขาบอกว่าขอโทษแต่เขาไม่สามารถไปต่อกับกูได้แล้ว

                

                 มันคงไม่น่าเจ็บปวดหัวใจ หากผู้ชายคนนั้นนอกใจไอ้นทีไปคบกับผู้ชายคนอื่น แต่มันดันกลับไปคบกับผู้หญิง ตลอดเวลาที่ผ่านมาไอ้นทีรักผู้ชายคนนั้นด้วยหัวใจจริง ๆ มันยอมไม่เป็นที่ยอมรับของครอบครัว นทียอมเสียสละเวลาในวันหยุดของตัวเองเพื่อไปติวหนังสือให้คนรักเพื่อสอบเลื่อนขั้นจากตำรวจชั้นประทวนเป็นตำรวจสัญญาบัตร เพราะมันเป็นคนเรียนเก่ง และไอ้นทีก็สอบเป็นตำรวจสัญญาบัตรได้พร้อมกับแฟนของมัน แต่ยังอยู่ประจำการคนละจังหวัดเหมือนเดิม

                

                 และซ้ำร้ายไปกว่านั้น ไอ้นทียังไม่ทันทำใจได้มากนัก เขารู้ว่ามันหวังให้คนรักกลับมารักกันเหมือนเดิม แต่ก่อน    ที่รักจะคลอดได้ไม่กี่อาทิตย์ก็มีการ์ดแต่งงานของแฟนเก่าส่งมาให้ที่ทำงาน  ความหวังที่คล้ายแสงเทียนริบหรี่ก็ถูกดับลง


ไอ้นทีคงรู้แล้วว่าความหวังของมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว


มึงรู้ไหมว่าทำไมกูถึงให้มึงเป็นพ่อทูนหัวของที่รัก ?’


เพราะตอนกูขอเป็นพ่อทูนหัวของเบบ มึงไม่ยอมให้กูไง


เพราะตอนนั้นกูยังคิดว่ามึงอาจจะมีครอบครัวเป็นของตัวเองได้


‘…’


แต่ตอนนี้กูรู้แล้วว่าไม่ว่ามึงจะเป็นอะไร ที่รักก็จะยังเป็นครอบครัวของมึง


‘…’ ไอ้นทีหลบสายตาก่อนจะพยักหน้ารับฤทธิ์กูไม่รู้จะขอบคุณมึงยังไง กู…’


ไม่ต้องขอบคุณกูหรอก ขอแค่มึงรักที่รักมาก ๆ ขอแค่มึงคอยเลี้ยงให้เขาเติบโตด้วยรอยยิ้มในทุก ๆ วันก็พอ


อือกูจะคอยเฝ้าดูและปกป้องที่รักไม่ว่ากูจะอยู่ที่ไหน


คืนนี้มึงจะกลับไปนอนที่แฟลตตำรวจเหรอ ?’


อือกูจะกลับไปเก็บของก่อนย้ายกลับไปอยู่บ้านพ่อยาว ๆ


คืนนี้กูต้องอยู่เฝ้าเมียที่โรงพยาบาล คงไม่ได้กลับไปตรวจงานแล้วยังไงฝากมึงเข้าไปเคลียร์งานให้กูหน่อยนะ ไม่ต้องทำหมดนะเว้ย เอาแค่ของวันนี้พอ


เออ ได้เจอกันพรุ่งนี้เช้ามึง

                

                ฤทธิ์พยักหน้ารับเพื่อน วันนั้นเขามองนทีเดินจนลับไปจากสายตาพลางคิดว่ามันคงทำใจได้บ้างแล้ว ที่รักคงเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวใจที่ทำให้มันรู้สึกดีขึ้นบ้าง ไอ้นทีเคยบอกกับเขาว่าการเลิกกับชายคนนั้นเหมือนชีวิตครอบครัวที่เคยวางไว้ร่วมกันพังทลาย เขาไม่รู้หรอกว่าคนสองคนจะวาดความฝันกันไว้สวยงามขนาดไหน


แต่เมื่อมันพังทลาย


โลกทั้งใบคงแตกสลาย


เส้นทางที่วางไว้คงว่างเปล่า

                

                 ในตอนเช้าคุณพยาบาลเข็นรถที่มีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเข้ามาในห้อง ฤทธิ์กับทุกคนในครอบครัวรอต้อนรับสมาชิกใหม่เป็นวันที่สองแล้ว รวมถึงไอ้นทีที่ยืนยิ้มมองที่รักอยู่


คุณพ่อคะน้องจะรักหนูไหมคะ ?’


รักสิลูก น้องจะต้องรักหนูมาก ๆ


น้องของพี่เบบ…’


หลงน้องจริง ๆ เลยนะ คุณพี่สาว


คุณปู่อุ้มหนูดูน้องหน่อยค่ะ…’

                

                     คงเพราะลูกสาวคนโตของเขาอยากจะเห็นหน้าน้องชายให้ชัดกว่านี้จึงร้องขอให้คุณปู่อุ้ม แค่เขย่งปลายเท้าคงเพิ่มความสูงได้ไม่มากพอจะปีนให้พ้นขอบตู้สีใสที่กันไม่ให้สัมผัสน้องชายได้


ให้ลุงนทีช่วยนะคะ…’

                

               ไอ้นทีเดินไปอุ้มเบบเพื่อให้เข้าใกล้ที่รักมากขึ้น ก่อนมันจะเอ่ยอวยพรลูกทูนหัวของมันด้วยท่าทีอ่อนโยนอย่างที่เป็นมาเสมอ ฤทธิ์เห็นดวงตาที่เริ่มแดงก่ำของเพื่อนกับน้ำเสียงที่สั่นเครือในบางช่วง


ที่รักครับลูกต้องเป็นเด็กดีของคุณพ่อ คุณแม่ และคุณปู่นะครับ


‘…’


พ่อนทีขอให้ที่รักยิ้มได้ในทุกวันขอให้ที่รักเป็นที่รักของทุกคน


‘…’


ขอให้หนูเป็นคนที่อ่อนโยน แต่มีหัวใจที่เข้มแข็งนทีนิ่งเงียบก่อนจะโน้มหน้าลงไปหอมที่หน้าผากที่รักทั้งที่อุ้มเบบอยู่ ก่อนเอ่ยต่อ ขอให้หนูเจอคนรักดี ๆ คนที่มั่นคงต่อหนูเพียงคนเดียว


‘…’


พ่อนทีรักหนูมากนะครับหัวใจดวงสุดท้ายของพ่อ

                

               ฤทธิ์ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดที่กลั่นออกมาจากใจจริง ๆ ของเพื่อนหรือเพราะบรรยากาศซึ้ง ๆ ที่เต็มไปด้วยคนในครอบครัว ถึงทำให้เขารู้สึกแสบซ่าที่จมูก แต่จะด้วยเหตุผลอะไร ไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของเขาง่าย ๆ

                

               หลังจากนทีมาหาที่รักเสร็จก็ขอตัวกลับไปจัดการธุระที่แฟลตตำรวจอีกรอบ ฤทธิ์จึงลงมาส่งเพื่อนที่ลานจอดรถ สีหน้าของมันไม่สู้ดีนักเพราะวันนี้เป็นวันแต่งงานของแฟนเก่ามัน เขาจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง


คืนนี้ไปนอนกับพ่อกูไหม ?...ถ้ามึงยังไม่พร้อมเข้าบ้านตัวเอง


ไม่เป็นไรเออ กูเคลียร์งานไว้ให้มึงหมดแล้วนะ


สามกองเลยเหรอ ?’


เออ…’


มึงบ้าแล้วงานเยอะขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนมึงนั่งทำทั้งคืนเลย


กูไม่มีอย่างอื่นจะทำก็เลยนั่งทำไปเรื่อย ๆ


‘…อยากด่าก็อยากด่า แต่ขอบคุณก่อนคงจะเหมาะกว่า


งั้นกูไปก่อนนะ

                

               ฤทธิ์พยักหน้ารับแล้วยืนส่งจนเพื่อนขับรถออกไป เขาจึงกลับขึ้นไปอยู่กับครอบครัวต่อ จนกระทั่งช่วงค่ำมีสายเข้าจากที่ทำงานของเขาให้ช่วยไปตรวจที่เกิดเหตุ ตำรวจรุ่นน้องบอกว่าเหตุเกิดที่แฟลตของโรงพักเขา ในตอนนั้นฤทธิ์รู้สึกหัวใจหล่นวูบไปกองอยู่ที่พื้น เขาพยายามเค้นถามรุ่นน้องยังไงก็ไม่ยอมบอก ฤทธิ์ทนไม่ไหวเลยขอภรรยาออกมาตรวจที่เกิดเหตุตามที่รุ่นน้องร้องขอ

                

               ในตอนที่รุ่นน้องยืนดวงตาแดงก่ำอยู่หน้าตึกพักประจำของไอ้นที ฤทธิ์พยายามข่มใจและภาวนาขอให้สิ่งที่คิดไม่เป็นเรื่องจริง แต่เพราะเขาไม่สามารถติดต่อเพื่อนได้เลยตั้งแต่ขับรถมาที่นี่ ฤทธิ์จึงต้องเผื่อใจไว้ส่วนหนึ่ง


แต่เขาเชื่อว่าไอ้นทีไม่ทำอะไรแบบนี้แน่ ๆ


มันยังคงไหวมันต้องไหว


พี่ฤทธิ์ขึ้นไปได้เลยครับ ผู้กองรอพี่ฤทธิ์อยู่


ห้องไหน ?’


ห้องผู้กองครับ

                

               ฤทธิ์ไม่รอช้ารีบขึ้นไปที่ห้องของนทีทันที ภาพแรกที่เห็นคือตำรวจหลายนายกำลังเก็บหลักฐานอยู่ แต่พอทุกคนเห็นเขาก็รีบลุกออกแล้วพยักหน้าให้เข้าไปในห้องพักของนที สิ่งที่ทำให้ฤทธิ์เข่าอ่อนจนล้มไปกองกับพื้นคือร่างเพื่อนที่ไร้วิญญาณนอนจมกองเลือดอยู่ ไอ้นทีจบชีวิตตัวเองด้วยปืนคู่ใจ

                

เป็นในตอนนั้นที่เขาเสียใจจนคุมสติตัวเองไม่อยู่ ฤทธิ์คลานเข้าไปโอบเพื่อนไว้ทั้งน้ำตาแล้วถามซ้ำ ๆ ถึงเหตุผลในการทำสิ่งสิ้นคิดครั้งนี้


ทำไมมึงทำแบบนี้ไอ้นที…’


‘…’


ไม่ไหวทำไมไม่บอกกู !!’

                

               ฤทธิ์ยังหวังไม่ให้เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง เขาคิดว่าภาพตรงหน้าเป็นแค่ความฝัน และอีกไม่นานเขาจะตื่นมาเห็นเพื่อนอยู่กับลูกชายอีกครั้ง แต่ความจริงตรงหน้าที่ปรากฏเป็นสิ่งช่วยย้ำเตือนว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งส่งจดหมายให้เขา ฤทธิ์รับมาแล้วเปิดอ่านทั้งที่เพื่อนยังอยู่ในอ้อมกอด


ถึง ฤทธิ์เพื่อนรัก

                

               อย่าเสียใจไปเลย มันเป็นการตัดสินใจของกูเอง กูอาจจะดูโง่ที่ทำแบบนี้ แต่ใครไม่ใช่กูคงไม่เข้าใจว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน กูพยายามจะทำใจให้ได้ แต่ในทุกวันหัวใจกูคิดถึงแต่เขา ภาพความทรงจำมันวนมาทำร้ายกูตลอด ในตอนที่เขาบอกว่าขอโทษที่ไม่เคยบอกความจริงว่าเขาไม่ได้รักกู ทั้งหมดเป็นแค่ความผูกพัน คนที่เขารักจริง ๆ คือผู้หญิงคนนั้น มันเหมือนกูตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว กูไม่ขอให้มึงเข้าใจกูนะฤทธิ์ แต่กูอยากขอโทษมึง กูรู้ว่าทุกคนคงเสียใจมาก กูก็ไม่ได้เสียใจน้อยไปกว่าใครเลย

                

               แต่กูทนอยู่ในโลกที่ว่างเปล่าแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว โลกที่ตื่นมาแล้วรู้ว่าทุกอย่างมันพังทลายไปหมด แต่กูดีใจที่สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่กูได้รับคือ รัก นิรันดร์ เขาเป็นหัวใจดวงสุดท้ายที่กูเอาติดตัวไปด้วย ฝากขอโทษที่รักด้วยที่กูเป็นพ่อที่ไม่เข้มแข็งมากพอที่จะอยู่ปกป้องเขาต่อไปได้ แต่กูสัญญาว่าจะคอยเฝ้ามองและดูแลเขาตลอดไป มึงต้องรักและดูแลเขาให้ดีที่สุด อย่าให้เขาเจอเรื่องเลวร้ายอย่างกู อย่าให้เขาถูกคนไม่ดีเอาเปรียบ

                

               ฤทธิ์ฝากดูแลรักแท้ของกูด้วยนะ ช่วยทำให้เขามีความสุขและยิ้มได้เยอะ ๆ เหมือนเบบด้วย


รัก

นที

                

               ฤทธิ์ส่ายหน้าเพื่อสลัดภาพความทรงจำที่ตัวเองร้องไห้จนเหมือนคนบ้าหลังจากที่อ่านจดหมายเสร็จออกไปจากหัว แค่คิดถึงตอนนั้นยังทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาได้


เขาคิดว่าทุกอย่างต้องใช้เวลา

                

                    ในตอนนี้ฤทธิ์มีสติมากพอจะรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นรักในรูปแบบชายรักชายหรือชายรักหญิง เมื่อเกิดความรักล้วนมีความเสี่ยงเสมอ การที่นทีคิดสั้นเป็นเพราะเจอคนรักที่ไม่ดี ไม่ใช่เพราะรูปแบบความรักที่แตกต่างถึงทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น เหตุที่เขาไม่เคยคิดไตร่ตรองเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเพราะมัวแต่ขอไม่ให้เกิดขึ้นกับลูกของตัวเองจนลืมคิดไปว่าถ้าหากเกิดขึ้นจริงจะทำอย่างไร เพราะไม่ได้คิดเผื่อใจไว้เลยจึงเกิดการตัดสินใจที่ทำให้ทุกคนเจ็บปวดหัวใจ หลังจากนี้เขาคงได้แต่คิดภาวนา


ฤทธิ์ภาวนาขอให้ความรักของที่รักในครั้งนี้ช่วยรักษาแผลใจในอดีต


เมื่อนั้นเขาจะเรียกรอยยิ้มของลูกกลับคืนมา


ไอ้นทีตอนนี้ที่รักโตขึ้นมากแล้วนะ มึงต้องคอยเป็นกำลังใจให้ลูกและเป็นกำลังใจให้กูด้วย

                

               ฤทธิ์เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาก่อนจะหมุนตัวเตรียมกลับเข้าไปในบ้านเพราะถ้าเขาไม่ยอมเข้าบ้าน ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่หลบซ่อนอยู่ใต้ต้นมะม่วงคงไม่ยอมออกมา ในระหว่างที่เขากำลังเดินพ้นสวนหลังบ้าน ฤทธิ์มีคำหนึ่งที่อยากจะพูด


พ่อขอโทษนะเจ้ารักพ่อจะพยายามให้มากกว่านี้


#กี่หมื่นฟ้า


หมูกรอบ พี่รักบอกว่าอย่าดิ้นไง พ่อกำลังเดินไปแล้ว

                

               ที่รักหลุบตามองเจ้าลูกหมาตัวอ้วนกลมที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดเขา พอที่รักเห็นพ่อเดินเข้าไปในบ้านแล้วถึงได้ออกมาจากการหลบซ่อน ทว่าเสียงแหบ ๆ ของใครบางคนที่เอ่ยเรียกจากด้านหลังทำให้สะดุ้งด้วยความตกใจ


เจ้ารัก…”


ปะ ปู่


มันยังไงนะเจ้าหลานคนนี้..ไปเล่นใต้ต้นมะม่วงตอนกลางคืน ไม่กลัวงูลากไปกินหรือไง ?”


“…”


งูมันคงอิ่มไปทั้งปี ได้กินทั้งคนทั้งหมาเลย


ที่รักยิ้มบางก่อนจะปล่อยเจ้าหมูอ้วนลง ปู่ออกมาทางประตูหลังบ้านเหรอครับ ?”


ใช่พอดีเห็นอะไรราง ๆ ใต้ต้นมะม่วง เลยออกมาดู คิดว่าขโมยเข้าบ้าน


รักเองครับ ปู่…”


แล้วเข้าไปอยู่ใต้ต้นมะม่วงทำไม ?”


ที่รักเงยหน้าสบตาปู่ก่อนจะหลุบตาลงต่ำอีกครั้ง เอ่อ…”


อยากเดินเล่นในสวนด้วยกันก่อนไหม ?...ปู่จำได้ว่าเราไม่ได้เดินเล่นในสวนตอนกลางคืนด้วยกันนานแล้ว


ได้ครับปู่

                

               ที่รักเดินขนาบข้างไปกับปู่ เขาไม่รู้จะพูดอะไรจึงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่นที่ไม่ค่อยชอบมากนัก ก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของปู่ ปู่หันมาส่งยิ้มอบอุ่นเหมือนทุกครั้งก่อนเอ่ยถาม


เมื่อเย็นพ่อพูดอะไรกับเรา ?”


แค่คิดถึงประโยคคำพูดของพ่อก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ พ่อขอไม่ให้รักรักผู้ชายด้วยกันครับ


“…” ปู่พยักหน้ารับ แล้วทำได้ไหม ?”


ที่รักส่ายหน้าปฏิเสธ “…”


เลิกรักหมื่นฟ้าได้ไหม ?”


ไม่ได้ครับปู่


ปู่พยักหน้ารับ ไม่มีใครทิ้งต้นรักของตัวเองได้หรอก


“…”


“…และไม่มีใครปล่อยให้ต้นรักที่ตัวเองปลูกตายลงต่อหน้าต่อตาได้


“…”


ถ้ารักกับหมื่นฟ้าจับมือกันแน่นพอ ช่วยกันดูแลและประคับประคองต้นรักต้นนี้ก็จะเติบโตได้อย่างสวยงาม และมีรากฐานความรักที่มั่นคง


“…”


ปู่จะเอาใจช่วยและคอยดูการเจริญเติบโตของต้นรักต้นนี้นะ


ที่รักเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้ารับ ขอบคุณนะครับ ปู่


“…” ปู่ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ อย่าไปโกรธพ่อเขาเลยนะเจ้ารัก


รักไม่เคยคิดโกรธพ่อเลยครับ รักเข้าใจพ่อทุกอย่าง


เรื่องนี้ปู่กับแม่เราก็มีส่วนผิด รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องนั้นมันมีผลกระทบต่อใจของฤทธิ์มากแค่ไหน แต่ก็เลือกจะไม่บอกให้รู้ตัวก่อน เลือกให้เขามารับรู้ทีเดียวเลยฤทธิ์เลยเหมือนช็อกรับความจริงไม่ได้ ถึงได้พูดกับเราไปแบบนั้น


“…”


ปู่เอื้อมมือมาลูบหัวเขา ก่อนเอ่ยต่อ พ่อเขาไม่ได้ตั้งใจทำเราเสียใจหรอก


“…”


ตอนนี้เราอาจจะมองว่าพ่อใจร้ายใจแคบ แต่อย่าลืมว่าเขาไม่ได้รับรู้อะไรมาก่อนเลย ไม่เหมือนแม่กับปู่ที่รับรู้และเห็นรอยยิ้มของเรามาตลอด


“…”


คนเรามีความรู้สึก ความคิดที่แตกต่างกัน นั่นมาจากเรื่องราวในอดีตที่พบเจอมา


“…”


ตราบใดที่เราไม่สามารถรับรู้หรือสัมผัสได้ว่าเขามีความสุขหรือเจ็บปวดแค่ไหนกับอดีตที่ได้เจอมาปู่ไม่อยากให้เราตัดสินว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือคนใจแคบ


“…”


ประโยคที่ว่าไม่เป็นเขา เราไม่มีทางรู้ ยังคงใช้ได้เสมอ


“…”


ปู่จะเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังรักจะได้เข้าใจพ่อมากขึ้น


เรื่องอะไรเหรอครับ ปู่ ?”


เรื่องในอดีตที่พ่อเราเจอมา…”


ที่รักนิ่งเงียบพลางคิดถึงประโยคคำพูดของแม่ตอนคุยกับพ่อ “…”


ฤทธิ์มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ป.3 นทีสนิทกับทุกคนในบ้านเรา เบบก็เคยเจอนทีตอนที่ยังเด็กมาก ๆ แต่ตอนนี้ไม่น่าจะจำได้แล้ว


“…”


นทีเรียนกับพ่อเรามาตลอดจนสอบติดตำรวจด้วยกัน ฝึกด้วยกัน กินนอนและเที่ยวด้วยกันอยู่ด้วยกันมาตลอด คงเกือบทั้งชีวิตที่เขามีกัน


“…”


นทีมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่สุดท้ายก็เลิกกันเพราะผู้ชายคนนั้นกลับไปคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง…” ปู่นิ่งเงียบคล้ายทำใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ ตอนเราเกิดวันแรกพ่อนทียังมาหาเราที่โรงพยาบาลอยู่เลย


พ่อนที ?”


ปู่พยักหน้ารับ ใช่ฤทธิ์ให้นทีเป็นพ่อทูนหัวของเรา


“…” ที่รักนิ่งอึ้งเพราะเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ทุกคนไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเลย


แต่หลังจากนทีมาอวยพรให้เราวันที่สองนทีก็ฆ่าตัวตาย วันนั้นเป็นวันแต่งงานของแฟนเก่านที


“…”


พ่อเราเสียใจมากมากจนปู่กับแม่เรายังอดเป็นห่วงไม่ได้


“…”


แต่สุดท้ายพ่อของเราก็ผ่านช่วงเวลายากลำบากนั้นมาได้


“…”


และปู่เชื่อว่าครั้งนี้พ่อของเราก็จะผ่านไปได้เหมือนกัน


ครับ ปู่ตอนนี้รักเข้าใจทุกอย่างมากขึ้นแล้วครับ


พ่อ แม่ และปู่ ตัดสินใจไม่เล่าเรื่องนทีให้รักกับเบบฟังตอนโตเพราะมันเป็นเรื่องที่ทุกคนพยายามจะลืมแต่ปู่คิดว่าเราคิดผิด เพราะทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตไม่มีทางลืมได้หรอก เราจะต้องทำใจยอมรับและอยู่กับมันให้ได้


“…”


เหมือนที่ตอนนี้พ่อกำลังพยายามทำอยู่ปู่เชื่อว่าฤทธิ์กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อคนที่รัก


“…”


บางการกระทำและคำพูดของพ่ออาจจะทำให้รักเสียใจ แต่ปู่คิดว่าพ่อเขาไม่ได้เสียใจน้อยไปกว่ารักเลยเขาอาจจะทำพลาดไปในบางเรื่อง แต่เขายังคงเป็นพ่อที่รักเราเสมอ


ที่รักยิ้มทั้งน้ำตา เขาเข้าใจในสิ่งที่ปู่พูดและสิ่งที่พ่อรู้สึกแล้ว “…”


แค่ขอเวลาให้เขาหน่อยรักต้องให้เวลาพ่อและพ่อก็ต้องให้เวลารัก เราต่างต้องให้เวลาซึ่งกันและกันนะ


ครับ ปู่


ปู่เป็นกำลังใจให้นะ เจ้ารัก


ขอบคุณนะครับ ปู่


#กี่หมื่นฟ้า

                

               หลังจากที่รักคุยกับปู่เสร็จ เขาก็ขึ้นมาบนห้องเพื่อรอโทรศัพท์จากหมื่นฟ้า เพราะตอนนี้ใกล้ถึงช่วงเวลาของคุณท้องฟ้าแล้ว ที่รักถอนหายใจพลางคิดถึงเรื่องที่ปู่เล่าให้ฟัง จริง ๆ แล้วพ่ออาจจะยอมรับเขากับหมื่นฟ้าได้ง่ายกว่านี้ หากไม่ได้เจอเรื่องราวแบบนั้นมา เขาอยากเล่าเรื่องนี้ให้หมื่นฟ้าฟังเผื่อจะเข้าใจพ่อมากขึ้น แต่ที่รักคิดว่าเก็บไว้ก่อนจะดีกว่า ตอนนี้เขาไม่ควรยัดเรื่องอะไรให้เจ้าตัว นอกจากพูดให้กำลังใจเพื่อเราจะได้ผ่านพ้นวันนี้ไปด้วยกัน


ไลน์ ~


M.FAH : พี่ฟ้าถึงร้านแล้วนะครับ


ที่รัก : ครับ พี่ฟ้า


M.FAH : ที่รัก ทำอะไรอยู่ครับ ?


M.FAH : คิดมากอยู่หรือเปล่า


ที่รักยิ้มบาง หมื่นฟ้าเป็นคนที่รู้ใจเขาเสมอ


ที่รัก : คิดมากไม่เท่าคิดถึงพี่ฟ้าหรอกครับ


M.FAH : ที่รักคิดถึงพี่ฟ้าไม่เท่าที่พี่ฟ้าคิดถึงที่รักหรอกครับ

                

               ที่รักเชื่อแล้วว่าท้องฟ้าสีหม่นในวันนี้สดใสได้เพราะหมื่นฟ้า เขากำลังจะส่งข้อความกลับไป ทว่าเจ้าตัวโทรสวนกลับมาก่อน ทันทีที่ที่รักกดรับสายก็ได้ยินเสียงนักร้องที่กำลังพูดอยู่ เขาเดาว่าหมื่นฟ้าจะต้องอยู่บริเวณโซนวีไอพีใกล้ ๆ กับเวที เพราะเสียงของนักร้องชัดมาก ๆ


[เพลงนี้คุณหมื่นฟ้าขอมานะครับ เจ้าของร้านขอเองเลย ผมจะตั้งใจร้องอย่างดีเลยครับ]


“…”


[คุณหมื่นฟ้าบอกว่าขอเพลงนี้ให้คนรักของเขาครับ เขาขอมอบเพลงนี้ให้กับคุณ รัก นิรันดร์ ครับ]


“…”


[พี่ฟ้าขอเพลงนี้ให้ที่รักตั้งใจฟังนะครับ]


ครับ พี่ฟ้า…”


[เธอคือความรัก เธอคือหัวใจ เธอคือความหมาย เธอคือวิญญาณ เธอคือชีวิต เธอคือทุกอย่าง เธอคือหนทาง สู่คำว่ารัก]


แค่ได้ยินเนื้อเพลงท่อนแรกที่รักก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่น


“…”


[ใครเป็นคนกำหนดมา ให้เราพบและพรากกัน ทดสอบอะไรกับฉัน เล่นเกมอะไรกับเธอ ใครเป็นคนกำหนดไว้ หรือเป็นเพราะใจของเธอ ไม่อยากให้เราได้เจอ เธอจึงจากไปแสนไกล]


“…”


[แต่ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันเชื่อว่าเรา ต่างคนก็ยังรักกัน และฉันรู้ ฉันรู้ ฉันเชื่อเธอมีเหตุผลที่ทำอย่างนั้น แต่ไม่ว่าเพราะอะไร เธอจะอยู่ที่ไหน ฉันจะตามเธอไป ตามหัวใจกลับมา]


เป็นในตอนนี้ที่รักปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาทั้งที่ตัวเองยิ้มอยู่ เขาได้ยินเสียงหมื่นฟ้าร้องไปพร้อมกับนักร้อง ที่รักหลับตาลงพลางพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่หมื่นฟ้าพยายามสื่อ

 

[เธอคือความรัก เธอคือหัวใจ เธอคือความหมาย เธอคือวิญญาณ เธอคือชีวิต เธอคือทุกอย่าง ไม่ว่าหนทางจะไกลเท่าไร จะออกตามหา จะไปพบเธอจะออกไปค้นให้เจอหัวใจ สุดแผ่นฟ้าหรือแห่งหนใด จะตามหัวใจ ของฉันและเธอกลับคืน]


พี่ฟ้า…” ที่รักเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงสั่นเครือ


[ครับ คนดี]


พี่ฟ้าก็คือทุกอย่างของรักเหมือนกันนะครับ


[พี่ฟ้าอยากกอดหนูจังเลยครับ]


หนูก็อยากกอดพี่ฟ้า


[…]


ที่รักพยายามที่สุดที่ไม่ให้ตัวเองพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ รักเข้าใจคำว่าใจจะขาดของพี่ฟ้าแล้ว


[หอมหัวนะครับ คนดี]


“…”


[อดทนหน่อยนะครับให้เวลาคุณพ่อหน่อย]


ครับ พี่ฟ้า


[พี่ฟ้าก็ใจจะขาดไม่ต่างจากหนูเลย]


กว่าจะถึงวันจันทร์รักจะไม่ใจจะขาดตายไปก่อนใช่ไหมครับ ?”


[พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์แล้วครับ]


รักจะผ่านสี่สิบแปดชั่วโมงนี้ไปให้ได้นะครับ


[เราจะผ่านทุก ๆ ชั่วโมงไปด้วยกันครับ]


ครับ พี่ฟ้า


ที่รักคิดว่า


หมื่นฟ้าไม่ได้อยู่กับเขาในทุกชั่วโมง


แต่หมื่นฟ้าอยู่กับเขาในทุกวินาที



#กี่หมื่นฟ้า

                

               เช้าวันอาทิตย์ที่ปกติที่รักจะตื่นสาย ทว่าวันนี้พ่ออยู่บ้านเขาจึงต้องตื่นเช้าเหมือนทุกครั้งที่พ่อกลับมา เพื่อจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ถึงแม้ว่าเราจะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน แต่ที่รักยังอยากทำทุกอย่างเหมือนเดิม เขาอาบน้ำแล้วลงมาข้างล่างเพื่อชงกาแฟให้พ่อ

                

               ที่รักเห็นพ่อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหารกลางบ้านเหมือนทุกครั้ง เขาจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟให้พ่อ ตอนนี้ภายในบ้านมีเพียงแค่เขากับพ่อเท่านั้น ส่วนคนอื่น ๆ คงออกไปซื้อของหรือทำธุระส่วนตัว บรรยากาศของเช้าวันอาทิตย์มักจะเป็นเช่นนี้


เงียบสงบและอบอุ่น

                

               เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลา และที่รักเพิ่งรู้ว่าการเลี่ยงการเผชิญหน้าไม่ใช่วิธีแก้ไขปัญหาที่ดี มันจะมีแต่ทำให้เราไม่เข้าใจและห่างเหินกันมากขึ้น สิ่งที่ควรทำคือการทำทุกอย่างเป็นปกติเหมือนเดิม แต่แค่พยายามไม่พูดถึงเรื่องที่จะนำไปสู่ความขัดแย้งอีกรอบเท่านั้น


ที่รักคิดว่าวิธีนี้ดีที่สุด


ให้เวลาพาเขากับพ่อเดินมาเจอกันคนละครึ่งทาง


กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาลครับพ่อ


พ่อลดหนังสือพิมพ์ลงแล้วมองหน้าเขา “…”


พ่ออยากได้อะไรเพิ่มไหมครับ ?” เพราะพ่อส่ายหน้าปฏิเสธ ที่รักเลยคิดว่าพ่อคงยังไม่พร้อมเจอหน้ากัน เขาควรถอยออกมาก่อนเพื่อให้พ่อสบายใจ 

ถ้าพ่ออยากได้อะไรก็เรียกรักนะครับ รักจะไปเล่นกับหมูกรอบที่สวนหลังบ้าน


เบบกับดอมพาหมูกรอบไปฉีดวัคซีน…” พ่อพับหนังสือพิมพ์วางบนโต๊ะก่อนยกแก้วขึ้นจิบกาแฟ นั่งคุยกันก่อนสิเจ้ารัก


“…”


ปกติวันอาทิตย์ที่พ่ออยู่บ้าน เราจะชอบเล่าเรื่องเรียนเรื่องเพื่อนให้พ่อฟัง


ครับ พ่อที่รักทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามพ่อ เขาคิดถึงพ่อจนสุดหัวใจ ที่รักจำได้ว่านานแล้วที่พ่อไม่ได้กลับบ้าน และเขาไม่ได้ชงกาแฟดำสูตรเดิมให้พ่อนานแล้วเหมือนกัน รสชาติเหมือนเดิมไหมครับพ่อ ?”


เหมือนเดิมนะ…” พ่อพยักหน้าก่อนจะยิ้มบางขณะมองแก้วกาแฟ ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ?”


เรียนหนักหน่อยครับ แต่รักคิดว่าตัวเองทำได้ดีพอสมควร


เจ้ารักของพ่อเรียนเก่งอยู่แล้ว


ที่รักส่งยิ้มให้พ่อ เขาดูออกว่าพ่อพยายามจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น พ่อคงอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม “…”


แล้วเพื่อน ๆ ของเราสบายดีนะ


ครับ พันลี้ยังชอบแกล้งรักเหมือนเดิม ส่วนไทป์กับจอยก็ยังเถียงกันบ่อยเหมือนเดิม


พ่อหัวเราะในลำคอก่อนสบตากับเขา เจ้ารัก…”


ครับ พ่อ


คนเป็นพ่อก็ทำผิดพลาดได้แต่ผิดแล้วให้รู้ว่าผิด


“…”


ถึงเขาจะเป็นลูก แล้วเราเป็นพ่อถ้าพ่อทำให้ลูกเสียใจ


“…”


พ่อก็ควรขอโทษพ่อขอโทษนะเจ้ารัก


ที่รักส่ายหน้าทั้งที่มีน้ำสีใสมาเอ่อล้นรอบขอบตา ไม่เป็นไรครับพ่อรักเข้าใจพ่อนะครับ


มานี่หน่อย ลูกหมาอ้วนของพ่อ

 

พ่อกวักมือเรียกให้เขาเข้าไปหา ที่รักลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าพ่อ ในตอนนั้นที่เขากำลังเงยหน้ามองพ่อ เจ้าตัวดึงเขาเข้าไปกอดและหอมหัวเหมือนที่ชอบทำ พ่อใช้มือลูบหัวแล้วเลยไปที่ไหล่ของเขาเบา ๆ


พ่อขอโทษนะ


“…” ที่รักยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มตัวเอง ก่อนเอ่ยตอบ รักก็ต้องขอโทษพ่อด้วยนะครับ ถ้ารักทำให้พ่อเสียใจ


เราเป็นความภูมิใจของพ่อนะจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่


“…” ที่รักกอดพ่อไว้แน่น


ขอเวลาพ่อหน่อยนะรักพ่อพยายามอยู่


ครับ พ่อ


#กี่หมื่นฟ้า

                

               ที่รักรีบเก็บปากกาใส่กระเป๋าทันทีที่อาจารย์บอกเลิกคลาส เขาจะรีบไปหาหมื่นฟ้าเพราะอดทนรอมาสี่สิบแปดชั่วโมงแล้ว เมื่อคืนเราได้คุยกันน้อยมากเพราะพ่อชวนทุกคนไปดูหนังด้วยกัน ช่วงเวลาของคุณท้องฟ้าจึงต้องยกให้ครอบครัวทั้งหมด พอดูหนังเสร็จหมื่นฟ้าก็ไม่มีเวลาว่างแล้วเพราะต้องดูแลความเรียบร้อยของร้าน เวลาว่างของเราทั้งสองคนจึงไม่ตรงกัน แต่เจ้าตัวยังส่งข้อความมาบอกฝันดีเขาเหมือนเดิม


ที่รักหลุบตามองหน้าจอโทรศัพท์ขณะรูดซิปกระเป๋า


M.FAH : พี่ฟ้าเรียนเสร็จแล้ว รออยู่ใต้ตึกคณะนะครับ


รีบไปหาพี่ฟ้าเหรอ ไอ้แก้มย้อย ?”


ใช่พี่ฟ้ารอกูอยู่ใต้ตึกคณะ


อดทนหน่อยนะมึง

                

               ที่รักที่กำลังก้มหน้าเช็กของในกระเป๋าอยู่เงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนสนิทเมื่อได้ยินคำพูดนั้น พันลี้รู้ว่าเขากับหมื่นฟ้าเจอปัญหาอะไรอยู่เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นหมื่นฟ้ากลับไปนอนบ้าน เจ้าตัวดูออกว่าพี่ชายไม่เหมือนเดิมจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอพันลี้รู้ว่าพ่อไม่เห็นด้วยที่เราคบกัน เพื่อนสนิทก็คอยส่งข้อความเป็นกำลังใจให้เขาตลอด


ขอบคุณนะลี้หน้าหมา


ให้กูไปส่งที่ใต้ตึกคณะไหม ?”


ไม่เป็นไร กูไปเองได้

               

คนตัวเล็กส่งยิ้มให้เพื่อนก่อนจะออกมาจากห้องเรียน ไทป์กับจอยที่เพิ่งกลับมาจากไปส่งงานอีกวิชาเอ่ยเรียกเขาไว้ก่อน


ไปไหนอีแก้มย้อย ?”


เออ มึงจะรีบไปไหน อาจารย์เพิ่งเลิกคลาสไม่ใช่เหรอ ?”


กูจะรีบไปหาพี่ฟ้าที่ใต้ตึกคณะ

                

               ไทป์กับจอยซึ่งรู้เรื่องนี้แล้วเหมือนกันเพราะพันลี้เล่าให้ฟัง ทั้งสองคนถึงได้รีบพยักหน้ารับแล้วปัดมือเป็นเชิงบอกให้เขารีบไป ที่รักไม่รอช้าโบกมือลาเพื่อนแล้วลงลิฟต์มาที่ใต้ตึกคณะ

                

               ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ที่รักเห็นคนตัวสูงยืนอยู่กับเพื่อนที่ซุ้มสูบบุหรี่ ทว่าหมื่นฟ้าไม่ได้สูบบุหรี่เหมือนเพื่อนคนอื่น ที่รักรีบสาวเท้าเดินไปหาหมื่นฟ้าก่อนจะเอ่ยเรียก


พี่ฟ้า…”


“…”

                

               หมื่นฟ้าหันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่รอยยิ้มในแบบเดิมจะปรากฏขึ้นเมื่อรู้ว่าคนที่เรียกเป็นเขา เจ้าตัวเลือกเดินมาหาเขาเช่นกัน เราจึงเดินมาเจอกันคนละครึ่งทาง


เหนื่อยไหมครับ ?”


ไม่เหนื่อยครับ

               

              ที่รักส่งยิ้มให้หมื่นฟ้า เจ้าตัวส่งมือมาลูบที่ศีรษะเขาก่อนจะดึงเข้าไปกอด หมื่นฟ้ากดริมฝีปากกับจมูกลงที่หัวไหล่เขาเหมือนทุกครั้ง ที่รักหลับตาลงแล้วกอดคนตัวโตกลับ เขาพยายามซึมซับรับความรู้สึกในช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด ครั้งนี้เราไม่ได้กอดตุนไว้เหมือนตอนที่หมื่นฟ้าไปฮ่องกง


แต่เป็นการกอดเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน


พี่ฟ้าคิดถึงที่รักจะแย่…”


ถึงจะคุยเฟซไทม์แบบเห็นหน้าก็ไม่เท่าได้กอดกันเนอะ


หึ ๆ หมื่นฟ้าหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ยต่อ “…เห็นแต่กอดไม่ได้ก็ยิ่งทำให้คิดถึงเข้าไปใหญ่


เห็นแต่จุ๊บไม่ได้ก็ยิ่งทำให้ทรมานใจเข้าไปใหญ่


หมื่นฟ้าหัวเราะก่อนจะผละกอดออกจากเขา เจ้าตัวเคลื่อนมือมาลูบที่ข้างแก้มเบา ๆ ก่อนเอ่ย อยากหอมแก้มจังเลยครับ แต่ตรงนี้คงไม่เหมาะ


งั้นวันนี้พี่ฟ้าไปส่งรักที่บ้านดีไหมครับ ? ตอนแรกรักจะรอกลับพร้อมพี่เบบ แต่รักคิดว่าถ้าบอกพี่เบบว่าพี่ฟ้าจะไปส่ง พี่เบบคงไม่ว่าอะไร


คุณพ่อยังอยู่บ้านไม่ใช่เหรอครับ ?”


ส่งแค่หน้าหมู่บ้านไงครับพี่ฟ้า เดี๋ยวรักเดินเข้าบ้านเอง


“…”


เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น…” ที่รักเอื้อมมือไปกุมมือหนาไว้ ก่อนเอ่ย “…ต่อให้เพิ่มขึ้นอีกแค่นาทีเดียวก็ยังดี

                

               หมื่นฟ้าส่งยิ้มในแบบเดิมมาให้เขา เจ้าตัวโอบไหล่เขาไว้แล้วพาเดินมาที่ลานจอดรถ ระหว่างทางที่รักลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวโตก่อนเอ่ย


รักน่าจะขอพี่ฟ้าเป็นแฟนตั้งแต่วันที่สารภาพรักที่สนามบิน


หมื่นฟ้าหลุดยิ้มออกมาแล้วหันมาสบตาเขา ทำไมที่รักคิดแบบนั้นครับ ?”


“…เพราะรักไม่อยากให้พี่ฟ้ารอนานไปกว่านี้แล้ว


หมื่นฟ้าพามาหยุดยืนที่รถเจ้าตัว ก่อนจะโน้มหน้าลงมากดจมูกที่ศีรษะเขา การรอคอยมันสิ้นสุดไปตั้งแต่วันที่ที่รักบอกรักพี่ฟ้าแล้วครับ


“…”


หมื่นฟ้าวาดแขนโอบกอดเขาไว้ ก่อนเอ่ย ตอนนี้สถานะไหนก็ไม่สำคัญเท่าความรักที่เรามีให้กันนะครับ


รักรักพี่ฟ้ามากนะครับ


ที่รักพูดพร้อมกระชับกอดให้แน่นขึ้น ทว่าโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาต้องผละกอดออก เมื่อที่รักล้วงโทรศัพท์ออกมาดูจึงรู้ว่าปลายสายคือพ่อ


ครับ พ่อ


[เลิกเรียนแล้วใช่ไหม เจ้ารัก ?]


คะ ครับ


[เมื่อกี้พ่อโทรไปหาเบบมา พี่เขาบอกว่าเราต้องรอกลับพร้อมกันตอนค่ำเลยเหรอ ?]


ครับ…”


[พ่อออกมาข้างนอกพอดี ให้พ่อไปรับนะ]


ที่รักเงยหน้ามองหมื่นฟ้าที่ยืนอยู่ เอ่อรักไม่รบกวนพ่อดีกว่าครับ รักกลับเองได้ครับ


[ให้พ่อไปรับเราเถอะ]


“…” ที่รักเม้มริมฝีปากก่อนจะสบตาหมื่นฟ้า เจ้าตัวคงเดาออกถึงได้ส่งยิ้มในแบบเดิมมาให้พร้อมพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ตอบตกลงพ่อ ก็ได้ครับพ่อรักรออยู่ที่มหาลัยนะครับ


[อีกสิบนาทีพ่อน่าจะถึงแล้ว]


ครับ ถึงแล้วโทรหารักนะครับ เดี๋ยวรักเดินออกไปครับ


[โอเค]

                

               ที่รักวางสายจากพ่อแล้วเอาหน้าไปซบที่หน้าอกของคนตัวสูง เขาได้ยินหมื่นฟ้าหัวเราะในลำคอจึงเงยหน้ามองคนที่กำลังส่งยิ้มให้กันอยู่ เจ้าตัวโน้มหน้าลงมากดจมูกที่หน้าผากเขาก่อนจะยักคิ้วให้


พี่ฟ้าไม่หงอยเลยเหรอครับ ?”


หนูหงอยแล้ว พี่ฟ้าจะหงอยได้ไงคะ ?”


หนูคิดถึงพี่ฟ้าจะแย่อุตส่าห์ดีใจที่จะมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกหน่อย


หมื่นฟ้าหัวเราะก่อนจะใช้มือจับประคองข้างแก้มเขาไว้ คุณพ่อก็คงอยากดูแลที่รักในตอนที่เขายังอยู่ที่นี่


ใช่ครับเมื่อวานพ่อพูดแบบนั้น พ่อบอกว่าอยากเป็นพ่อที่ดีหนึ่งอาทิตย์เพื่อชดเชยเวลาที่ไม่ค่อยได้อยู่ดูแลเลย


พี่ฟ้าเข้าใจคุณพ่อนะครับ…” หมื่นฟ้าโน้มหน้าลงมาจุ๊บที่ริมฝีปากเขา เข้าใจหัวอกคนที่รัก รัก นิรันดร์ เท่าชีวิตเหมือนกัน


ที่รักได้ยินแบบนั้นก็วาดแขนกอดคนตัวโตไว้แล้วซบหน้าลงกับอกแกร่งอีกครั้ง อดทนหน่อยนะพี่ฟ้าของหนู


อ้อน…” หมื่นฟ้ากอดเขาไว้แล้วกดจมูกหอมหัวอีกครั้ง พี่ฟ้าอดทนได้อยู่แล้วครับ


รักก็จะอดทนเพื่อพี่ฟ้า


ขอบคุณนะครับ ที่รักของพี่ฟ้า


“…”


เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกันนะครับ


ค้าบ…” คงเพราะที่รักตอบรับด้วยเสียงอ่อย ๆ หมื่นฟ้าถึงได้หอมหัวให้กำลังใจกันอีกครั้ง


#กี่หมื่นฟ้า

                

               ระหว่างที่ที่รักยืนรอพ่อกับหมื่นฟ้า เขาได้เล่าถึงเรื่องราวในอดีตที่พ่อเจอมาให้อีกฝ่ายฟัง หมื่นฟ้ารับรู้และเข้าใจพ่อเป็นอย่างดี เมื่อพ่อโทรมาหาเขาว่าถึงมหาลัยแล้ว หมื่นฟ้าจึงเดินมาส่งเขา แต่เว้นระยะห่างจากกันพอสมควร เจ้าตัวบอกว่ายังไม่ควรปรากฏตัวให้พ่อเห็นในตอนนี้เพราะพ่อกำลังอยู่ในช่วงทำใจ


ทำไมเดินมาคนเดียวล่ะเจ้ารักเพื่อนกลับไปหมดแล้วเหรอ ?”


ครับ


แล้วใครอยู่เป็นเพื่อนตอนรอพ่อไปรับ ?”


ที่รักหันมองพ่อที่กำลังมองท้องถนน ก่อนเอ่ย เอ่อ…”


“…”


“…พี่ฟ้าครับ


“…”


พ่อนิ่งเงียบก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวตรงทางแยก ที่รักลอบถอนหายใจพลางคิดว่าตัวเองไม่น่าบอกความจริงไปเลย ทั้งที่รู้ว่าพ่อกำลังทำใจกับเรื่องนี้อยู่ เขาควรจะให้เวลาพ่อมากกว่านี้ แต่เพราะที่รักไม่อยากโกหกพ่อเลยถึงได้เลือกพูดความจริง


“…”


มีคนรอเป็นเพื่อนมันก็ดีกว่าอยู่คนเดียว…”พ่อพูดขณะขับรถ ก่อนจะเอ่ยต่อ แต่ตอนนี้เจ้ารักต้องอยู่เป็นเพื่อนพ่อก่อนนะ แม่เราไปช่วยป้าทำขนมทุกวันเลย ปู่ก็ชอบพาหมูกรอบไปเที่ยวนอกบ้าน ส่วนพี่เราก็เลิกเรียนดึก พ่ออยู่บ้านคนเดียวพ่อเหงา


ที่รักยิ้มบาง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบที่แขนพ่อเบา ๆ แล้วซบหน้าลงที่ไหล่ของพ่อ รักจะอยู่เป็นเพื่อนพ่อเองครับ


ช่วงที่พ่ออยู่บ้านขอเวลาให้พ่อเต็ม ๆ ก่อนนะ เจ้ารัก


ที่รักขมวดคิ้วคิดสงสัยกับคำพูดของพ่อ แต่ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป เขาจึงแค่พยักหน้าและตอบรับออกไป ครับพ่อ

                

               หลังจากกลับมาถึงบ้านที่รักก็ใช้เวลาอยู่กับพ่อตลอด พ่อสอนเขาเล่นหมากรุกและพาไปเปลี่ยนดินให้ต้นกระบองเพชรของปู่ จนถึงช่วงค่ำที่ทุกคนกลับมาถึงบ้าน พี่ดอมที่ชวนพ่อคุยเรื่องรถจนพ่อติดลมทำให้เขาสามารถปลีกตัวออกมาโทรหาหมื่นฟ้าที่สวนหลังบ้านได้


ที่รักกดโทรหาคุณท้องฟ้าแล้วพยายามทำเสียงให้เข้มที่สุดเพื่อจะแกล้งให้ปลายสายหัวเราะได้


ฮัลโหลครับ


[ครับผม]


ที่นั่นที่ไหนครับ ?”


[ท้องฟ้าของที่รักครับ]


โธ่พี่ฟ้าอย่าขัดมุกรักสิครับ


[หึ ๆ พี่ฟ้าขอโทษครับ ที่รักถามใหม่ได้ไหมครับ ?]


ที่นั่นที่ไหนครับ ?”


[…]


ใช่ ท้องฟ้าของที่รักหรือเปล่า ?”


[ใช่ครับ ที่นี่คือท้องฟ้าที่รักครับ]


ที่รักอมยิ้มก่อนเอ่ย จุ๊บพี่ฟ้านะครับ


[คล้ายคำว่าหอมหัวของพี่ฟ้าใช่ไหมครับ ?]


รักคิดว่าใช่นะครับที่รักพูดปนหัวเราะ


[ที่รักออกมาโทรหาพี่ฟ้า แล้วใครอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อครับ ?]

           

               ตอนนั่งอยู่บนรถที่รักได้คุยไลน์กับหมื่นฟ้าระหว่างทางแล้วได้เล่าเรื่องที่พ่อขอเวลาให้เจ้าตัวฟัง หมื่นฟ้าเลยไม่ส่งข้อความหรือโทรมารบกวนเขาเลย เจ้าตัวบอกแค่ให้ใช้เวลาอยู่กับพ่อให้มากที่สุด เพราะอีกไม่กี่วันพ่อก็จะต้องกลับไปทำงานแล้ว ที่รักคิดไม่ต่างจากหมื่นฟ้า แต่เพราะเขารู้ดีว่าเจ้าตัวก็รอเขาอยู่เหมือนกัน เขาถึงได้แบ่งเวลามาให้หมื่นฟ้าบ้าง


พ่อคุยกับพี่ดอมอยู่ครับ


[อ๋อ…]


พี่ฟ้าครับ ถ้าคิดถึงรักก็ไลน์มาหาได้นะครับ ไม่ต้องฝืนตัวเองขนาดนั้น


[ครับแต่ถ้าไม่ให้ฝืนจริง ๆ พี่ฟ้าคงไลน์หาที่รักทั้งวันแน่ ๆ ]


เพราะคิดถึงรักทุกนาทีเลยใช่ไหมครับ ?”


[หึ ๆ ครับ]


ที่รักหันมองคนในบ้านที่เตรียมตั้งโต๊ะกินข้าวแล้ว เขาควรจะกลับไปช่วยทุกคนจัดโต๊ะอาหารด้วย พี่ฟ้า รักคงต้องไปแล้วนะครับ


[ครับ]


รักรักพี่ฟ้านะครับ


[พี่ฟ้าก็รักหนูครับ]

           

               ที่รักกลับเข้ามาในบ้านเพื่อช่วยพี่เบบจัดโต๊ะสำหรับมื้อค่ำของเรา เมื่อแม่ยกอาหารออกมาวางจนครบ ทุกคนก็นั่งประจำที่ของตัวเอง ที่รักมองเก้าอี้ข้างกายของเขาที่ว่างเปล่ามานานแล้ว เขายิ้มพลางคิดว่า


หมื่นฟ้าจะได้นั่งเก้าอี้ตัวนี้ในสักวัน


#กี่หมื่นฟ้า

           

               ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาพ่อไปรับเขาที่มหาลัยเกือบทุกวัน ที่รักตัวติดอยู่กับพ่อตลอด เขาได้คุยและเจอกับหมื่นฟ้าวันละไม่ถึงชั่วโมง ความคิดถึงค่อย ๆ สะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ จนที่รักเริ่มจะทนไม่ไหว แต่เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พ่อจะอยู่กรุงเทพ ฯ เขาจึงอยากอยู่กับพ่อจนวินาทีสุดท้าย


รักไปซื้อกรงใหม่ให้หมูกรอบด้วยกันไหม ?”

          

            ที่รักที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟากับพ่อส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะกดรีโมตเปลี่ยนรายการทีวี ทว่าพี่เบบที่ไม่ค่อยจะเซ้าซี้คนอื่นสักเท่าไหร่กลับเดินมาบังหน้าจอโทรทัศน์ไว้จนเขาต้องเงยหน้ามองเจ้าตัว


พี่เบบก็ไปกับพี่ดอมอยู่แล้วนี่ครับ


ก็อยากให้ไปเลือกด้วยกัน


แต่รักต้องอยู่เป็นเพื่อนพ่อนะ แม่กับปู่ไม่อยู่บ้านด้วย


ไปเถอะเจ้ารัก เราอยู่กับพ่อมาทั้งอาทิตย์แล้วออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง


ที่รักหันมองพ่อที่ส่งยิ้มให้เขาอยู่ ก่อนเอ่ยถาม พ่อจะไม่เหงาเหรอครับ ?”


ไม่เหงาแล้ว พ่ออยู่กับลูกหมาอ้วนมาทั้งอาทิตย์จนเริ่มเบื่อแล้ว


ที่รักหัวเราะ ก่อนเอ่ย ไม่เหงาแน่ ๆ นะครับ


พ่อพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ย ล้านเปอร์เซ็นต์

           

               ที่รักเห็นพ่อตอบด้วยสีหน้ามั่นใจจึงตัดสินใจไปซื้อกรงให้หมูกรอบกับพี่เบบ เขาเดินมาขึ้นรถพลางคิดว่าในวันหยุดแบบนี้ร้านขายของสัตว์แถวบ้านจะปิดหมด พี่เบบจะไปซื้อที่ไหน เพราะความสงสัยเลยทำให้เขาเอ่ยถาม


พี่เบบจะไปซื้อกรงให้หมูกรอบที่ไหนครับ ?”


ฉันจะไปซื้อที่สวนจตุจักร แต่แกต้องไปอยู่ที่นี่แทน…”

           

               พี่เบบว่าพลางส่งบัตรสีขาวขุ่นมาให้เขา ที่รักรับมันมาจากคนที่นั่งอยู่เบาะข้างหน้าก่อนจะเบิกตาโตเพราะสิ่งที่อยู่ในมือของเขาคือคีย์การ์ดของคอนโดหมื่นฟ้า


พี่เบบ…”


ฉันจะไปซื้อกรงสองชั่วโมงใช้เวลาสองชั่วโมงให้คุ้มล่ะ


ที่รักอมยิ้ม ก่อนเอ่ย พี่ฟ้าต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่รักไปหา


“…ฉันสงสารฟ้ามากเลยนะ ถ้าไม่ทำแบบนี้ ทั้งแกและฟ้าคงไม่ได้อยู่ด้วยกันแน่ ๆ พี่เบบว่าพลางส่ายหน้า คนหนึ่งก็ทำหน้าที่ลูกที่ดีจนแทบไม่มีเวลาให้คนรัก ส่วนอีกคนก็ทำหน้าที่คนรักที่ดีจนทรมานใจตัวเอง


สิ่งที่พี่เบบพูดถูกต้องทุกอย่าง เขากับหมื่นฟ้าคิดถึงกันจะแย่แล้ว แต่เพราะเรารู้หน้าที่ของตัวเองดีจึงต้องทำแบบนั้น ขอบคุณนะครับ พี่เบบ


ไม่เป็นไรหรอก ฉันกับดอมเข้าใจดี

           

               หลังจากพี่เบบกับพี่ดอมมาส่งเขาที่คอนโดของหมื่นฟ้าแล้ว ที่รักไม่รอช้ารีบขึ้นมาที่ห้องของเจ้าตัวทันที เขาคิดว่าวันหยุดแบบนี้หมื่นฟ้าจะต้องตื่นเช้ามานั่งดูข่าว แน่  ๆ ทว่าพอเข้าไปแล้วกลับไม่เจอใครเลย ที่รักปิดประตูก่อนจะวางคีย์การ์ดไว้บนเคาน์เตอร์

           

               เขาแง้มเปิดประตูห้องนอนของหมื่นฟ้าก็เห็นเจ้าตัวนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ที่รักเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียงที่คนตัวโตนอนคว่ำหน้าถอดเสื้ออยู่ เขาจึงคลานขึ้นไปบนที่นอนแล้วนอนทับไปบนร่างของหมื่นฟ้า


อือ…” หมื่นฟ้าร้องอือในลำคอ ก่อนเอ่ย หนูมาได้ไงคะ ?”


พี่เบบกับพี่ดอมมาส่งครับ…” ที่รักตอบก่อนจะจุ๊บตรงรอยสักของหมื่นฟ้า เขาจุ๊บซ้ำ ๆ หลายครั้งจนคนที่นอนอยู่หลุดหัวเราะออกมา ที่รักวาดแขนโอบคนตัวโตไว้แล้วตะแคงหน้าซบกับแผ่นหลัง หนูคิดถึงพี่ฟ้าจะแย่…”


ขอเห็นหน้าคนที่คิดถึงพี่ฟ้าจะแย่หน่อยได้ไหมครับ ?”

           

               ที่รักขยับตัวลุกจากการนอนทาบทับบนตัวหมื่นฟ้า เขาทิ้งตัวลงนอนข้างกายคนตัวโต หมื่นฟ้าเคลื่อนใบหน้าเข้ามาซุกบริเวณหน้าอกเขาก่อนเอ่ยด้วยเสียงอู้อี้


เมื่อคืนพี่ฟ้าไข้ขึ้นครับ


ที่รักเบิกตาโต  แล้วไหนว่าไม่เป็นอะไรไงครับ ?”

           

เมื่อคืนตอนที่วิดีโอคอลคุยกัน ใบหน้าของหมื่นฟ้าดูซีดเซียวผิดปกติจนที่รักสังเกตได้ แต่พอย้ำถามเจ้าตัวบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร


พี่ฟ้าไม่อยากให้ที่รักเป็นห่วงครับ


ยิ่งพี่ฟ้าไม่บอกรักก็ยิ่งเป็นห่วงครับที่รักใช้สองมือจับประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ เขาเผลอยิ้มในตอนที่เห็นเรือนผมสีช็อกโกแลตที่ยุ่งเล็กน้อย ไม่ว่าหมื่นฟ้าจะอยู่ในสภาพไหน เจ้าตัวไม่เคยดูดีน้อยลงเลย ยิ่งตอนนี้รักไม่ค่อยมีเวลาดูแลพี่ฟ้าด้วย


เมื่อคืนพี่ฟ้ากินยาไปแล้วตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ


จุ๊บ ๆ คนป่วยนะครับที่รักว่าพลางจุ๊บริมฝีปากอิ่มไปหนึ่งที


เดี๋ยวที่รักจะติดไข้พี่ฟ้านะครับ


รักเป็นคุณหมอรักษาพี่ฟ้าจะติดไข้พี่ฟ้าได้ยังไงครับ


หึ ๆ

           

               คนตัวโตหัวเราะในลำคอก่อนจะลุกขึ้นแล้วคร่อมทับร่างเขาไว้ แววตาออดอ้อนในตอนแรกหายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงแค่สายตาของคนเจ้าเล่ห์เท่านั้น


พี่ฟ้า…” ที่รักหลบสายตาของคนบนร่างเพราะรู้สึกเขินอาย “…พี่ฟ้าป่วยอยู่ อย่าใช้แรงเยอะสิครับ


หมื่นฟ้าโน้มหน้าลงมากดจมูกหอมที่แก้มของเขาก่อนจะไล่เลื่อนไปที่คอ คุณหมอรักฉีดยาให้พี่ฟ้าไม่ได้หรอกครับ


“…”


ขอคนไข้คนนี้ฉีดยาให้คุณหมอแทนได้ไหมครับ ?”


ฮึ่ย !!! คนทะลึ่ง !” ที่รักจ้องเขม็งใส่คนตัวโต หมื่นฟ้าหลุดหัวเราะออกมาแล้วจุ๊บที่ริมฝีปากเขารัว ๆ ก่อนจะผละออก รักคิดว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวันความทะลึ่งจะลดน้อยลงบ้าง


หึ ๆ


แต่คุณท้องฟ้าก็ยังทะลึ่งเท่าเดิมอยู่ดี


คนตัวโตที่หัวเราะชอบใจซบใบหน้าที่คอของเขาแล้วเอ่ย รักหนูมากแค่ไหนพี่ฟ้าก็ทะลึ่งมากแค่นั้นแหละครับ


พี่ฟ้าปล่อยรักเลย…”


หนูไม่คิดถึงพี่ฟ้าเหรอคะ ?” หมื่นฟ้าผละใบหน้าออกจากคอของเขา ก่อนเอ่ยต่อ จุ๊บกันหน่อยค่ะ คนดี


จุ๊บ

           

               ที่รักจุ๊บที่ริมฝีปากอิ่มไปหนึ่งที ก่อนจะดิ้นออกมาจากการกอดรัดของหมื่นฟ้า เพราะเขาไม่ได้อยู่ใกล้เจ้าตัวหลายวัน พอโดนทำทะลึ่งใส่ความเคยชินเลยลดลง ตอนนี้ที่รักเขินตัวจะระเบิดแล้ว เขากำลังจะลุกออกจากเตียงแต่โดนท่อนแขนหนาวาดรั้งเอวไว้ ที่รักเลยล้มตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มอีกครั้ง ตอนนี้ที่รักนั่งหันหลังให้หมื่นฟ้าอยู่ เขารู้สึกว่าคนตัวโตที่อยู่ด้านหลังขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น ก่อนจะกดจมูกหอมตรงก้นเขา ที่รักสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันไปจ้องคนทะลึ่งที่นอนอมยิ้ม


พี่ฟ้า!!”


พี่ฟ้าอยากหอมก้นหนู


ที่รักเม้มริมฝีปากแน่นเพราะความเขิน ก่อนเอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง พะ พี่ฟ้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหมครับ ?”


ยังไม่ได้กินครับ


งั้นรักออกไปเตรียมข้าวให้พี่ฟ้าดีกว่า…”

           

               หมื่นฟ้าจ้องเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วกัดริมฝีปากตัวเอง จู่ ๆ ที่รักก็รู้สึกวูบโหวงในท้องอย่างบอกไม่ถูกเลยรีบออกมาจากห้องนอน หัวใจของเขาที่สงบนิ่งมานานกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ที่รักยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองก่อนจะตั้งสติเพื่อไปเตรียมข้าวให้หมื่นฟ้า

           

               เขาตัดสินใจต้มโจ๊กสำเร็จรูปให้หมื่นฟ้าเพราะใช้เวลาไม่นานและเหมาะกับคนป่วย ไม่นานนักเจ้าตัวก็ออกมาจากห้องนอน หมื่นฟ้าที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตัวหอมฟุ้งเดินมากอดเขาจากด้านหลัง คงเพราะเจ้าตัวไม่ได้ใส่เสื้ออีกแล้วถึงทำให้อุณหภูมิอุ่นร้อนที่ส่งผ่านจากผิวกายซึมลงสู่เนื้อผ้า ที่รักสัมผัสได้ว่าหมื่นฟ้ามีไข้อ่อน ๆ


เดี๋ยวพี่ฟ้าต้องกินยาอีกทีนะครับ ตัวยังร้อนอยู่เลยที่รักพูดขณะเทโจ๊กใส่ถ้วย


หมื่นฟ้าวางคางลงบนไหล่เขาก่อนเอ่ย ถ้าคนป่วยได้ฉีดยาให้คุณหมอสักเข็มคงจะสร่างไข้เลยครับ


ถ้าพี่ฟ้าไม่หยุดทะลึ่งรักจะเอาเข็มฉีดยาไปโยนทิ้งในบ่อเป็ด


หึ ๆ…” หมื่นฟ้ากดจมูกแช่ไว้ที่แก้มเขา ก่อนเอ่ย พี่ฟ้ารักหนูพี่ฟ้าหลงหนู

           

               คนตัวเล็กที่โดนรักโดนหลงกลั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ ที่รักบอกให้คนตัวโตปล่อยก่อนจะเอาถ้วยโจ๊กไปวางไว้ให้บนโต๊ะอาหาร หมื่นฟ้าทำท่าไม่อยากกินเพราะเจ็บคอ เขาจึงต้องนั่งเฝ้าเพื่อบังคับให้เจ้าตัวกินให้หมด


ถ้าพี่ฟ้ากินหมดรักมีรางวัลให้คนเก่งด้วยครับ


รางวัลของคนเก่งคืออะไรครับ ?”


ไม่บอกครับ เก็บไว้เซอร์ไพรส์ตอนกินเสร็จทีเดียว


ใช่กินหนูได้ตลอดทั้งชีวิตหรือเปล่าครับ ?”


พี่ฟ้า !”


หึ ๆ

           

               หมื่นฟ้าหัวเราะชอบใจที่แกล้งให้เขาเขินจนโวยวายได้ เจ้าตัวกลับไปตั้งใจกินโจ๊กคงเพราะอยากได้รางวัลจากเขา จนในที่สุดหมื่นฟ้าก็กินหมด ที่รักยังไม่ทันได้เก็บจานก็โดนคนตัวโตทวงรางวัล


ขอรางวัลด้วยครับ…”


คุณท้องฟ้าไปนั่งรอรับรางวัลที่โซฟาเลยครับ

           

               ที่รักเอาถ้วยโจ๊กไปเก็บแล้วเข้าไปหยิบยาลดไข้ห้องหมื่นฟ้า ก่อนจะเดินเอามาให้เจ้าตัวที่นั่งรอรับรางวัลอยู่ พอเจ้าตัวรู้ว่าโดนหลอกก็ถอนหายใจออกมาแล้วรับยาไปกิน ที่รักอดหัวเราะไม่ได้ที่เห็นสีหน้าผิดหวังของหมื่นฟ้า เขาขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนตักแกร่งก่อนจะใช้สองมือจับประคองใบหน้าของคนป่วยไว้


รางวัลของคนป่วยคือยาลดไข้สองเม็ด


ที่รักหลอกพี่ฟ้า…” หมื่นฟ้าพูดแล้ววาดแขนโอบเอวเขาไว้ ก่อนจะซุกหน้าลงที่ซอกคอของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดอยู่บนผิวกายทำให้รู้ว่าหมื่นฟ้าไข้ขึ้นอีกแล้ว


ไม่ได้หลอกนะครับ รักมีรางวัลจะให้พี่ฟ้าจริง ๆ


“…”


รักจะร้องเพลงให้พี่ฟ้าฟังครับ


หมื่นฟ้าผละใบหน้าออกจากซอกคอเขาแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากัน เพลงอะไรครับ ?”


เพลง รัก ครับ


“…”


รักร้องเลยได้ไหมครับ ?”


ครับผม


ที่รักส่งยิ้มให้หมื่นฟ้า ก่อนจะเริ่มร้อง เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้งหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง เหมือนลมหนาวเดือนเมษา เหมือนว่าใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง


“…”


เหมือนคนกำลังมีรัก เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมากเหมือนที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ ชีวิตฉันจึงได้เจอ

           

               เป็นในตอนนี้ที่หมื่นฟ้าหลับตาลงแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้เขามากขึ้น เจ้าตัวเอาหน้าผากของตัวเองมาวางทาบกับหน้าผากของเขาไว้ ไม่เพียงแค่อุณหภูมิอุ่นร้อนของร่างกายที่ส่งถึงกัน แต่เป็นลมหายใจที่เราใช้ร่วมกันด้วย

           

               เมื่อที่รักนึกถึงเนื้อเพลงท่อนต่อไป ความรู้สึกขอบคุณที่มีอยู่มากล้นรวมตัวกันเป็นก้อนขนาดใหญ่มาจุกอยู่ที่หน้าอกของเขา ที่รักรู้สึกกระบอกตาร้อนผ่าวพร้อมทั้งแสบซ่าที่จมูก แต่เขาก็ยังพยายามร้องต่อ เพราะที่รักอยากสารภาพรักกับหมื่นฟ้าผ่านเนื้อเพลงบ้าง


แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

           

               ที่รักไม่รู้ว่าน้ำตาไหลตอนไหน เขารู้ตัวอีกทีในตอนที่หมื่นฟ้าใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเบา ๆ ที่ข้างแก้ม เจ้าตัวผละใบหน้าออกจากเขาแล้วส่งยิ้มในแบบเดิมมาให้


ที่รักหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยเพราะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะร้องต่อ


โอ้เธอ ทำให้ฉันรู้จัก ความรักที่ไม่มีเหมือนใครใด ได้มามีเธอนั้นเป็นคนให้ หัวใจอยากให้เธอรู้


“…”


แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร


“…”


ได้รู้โดยไม่ต้องรอว่ารักคืออะไร

           

               ที่รักหลับตาลงแล้วโถมตัวกอดคนตรงหน้าไว้ หมื่นฟ้าทำให้เขารู้ว่ารักคืออะไร ที่รักคิดว่าต่อให้รักและขอบคุณหมื่นฟ้าไปทั้งชีวิตคงไม่พอ เพราะสิ่งที่ได้รับจากหมื่นฟ้ามันมากมายเหลือเกิน


หมื่นฟ้ากอดเขาไว้แน่น ก่อนเอ่ย ขอบคุณนะครับ คนดี


ที่รักพยักหน้าขณะที่หมื่นฟ้ากดจูบที่ขมับเขา ขอบคุณเหมือนกันนะครับ พี่ฟ้า


ขอบคุณที่ทำให้เขาได้รู้จักคำว่า รัก 

 

 

 TBC


ยิ้มกันได้แล้วเนอะแม่ ๆ 5555555

ม่าแค่นิดเดียวเอ๊งงงงงงง

ตอนหน้าไม่มีน้ำตาแตกแล้ว จะรีบมาอัปให้น้าาา

ฝากคอมเมนต์และติด #กี่หมื่่นฟ้า เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาาา


Twitter : @SP251566

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.11K ครั้ง

652 ความคิดเห็น

  1. #20192 Pimpikaaaaaa (@Pimpikaaaaaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:16

    สู้ๆนะทุกคนแต่ตอนนี้เราขอไปล้างหน้าก่อน 5555 น้ำตาแตกเยอะมากๆ
    #20192
    0
  2. #20100 MttChp (@MttChp) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:22
    น้ำตาแตกอีกแล้วอ่า
    #20100
    0
  3. #20081 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 02:45

    อดทนกันอีกนิดนะลูกกกกกก

    #20081
    0
  4. #20005 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 15:40
    ทั้งหวานทั้งขมกาแฟคุณพ่อนี่เข้มดีจัง
    #20005
    0
  5. #20000 IsGarfield (@IsGarfield) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 04:19
    น้ำตาไหลเลย
    #20000
    0
  6. #19979 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 15:58
    สู้ๆทั้งคุณพ่อทั้งที่รักแล้วก็พี่ฟ้าเลยนะ
    #19979
    0
  7. #19949 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:32
    คุณพ่อสู้ๆนะคะ อดีตที่ผ่านมามันคงสะเทือนใจมากๆ แง
    #19949
    0
  8. #19918 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:45
    เอ็นดูน้องแก้มย้อยย
    #19918
    0
  9. #19906 Angzaa (@Angzaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:53

    เศร้ามาก น้ำตาไหลเลย
    #19906
    0
  10. #19870 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 11:40
    เอาใจช่วยย
    #19870
    0
  11. #19856 xxiuminx (@tingting555) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 01:12
    น้ำตาไหลตั้งแต่เริ่มจนจบเลยค่ะ ;________________;
    #19856
    0
  12. #19851 PBwwct (@PBwwct) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:23
    น้ำตาแตก 😭😭
    #19851
    0
  13. #19832 Gguun (@Gguun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    ยอมเลยตอนนี้ ร้องไห้ตามเลยยยยย ระบมใจ ฮื่ออออออ
    #19832
    0
  14. #19779 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 16:10
    ร้องไห้อ่ะ ฮือออ
    #19779
    0
  15. #19764 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:48

    แงงงงงงงงงงง
    #19764
    0
  16. #19680 Jhoooope (@Jhoooope) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    เจ็บปวดหัวใจสุดๆ ฮือออออ
    #19680
    0
  17. #19631 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 13:18
    เศร้ากับคุณนทีมาก
    #19631
    0
  18. #19612 Park (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:37

    มันเป็นอะไรที่จริงในสังคมไทยอะ 5555 เเบบนิยายวายหลายเรื่อง ที่เราเคยอ่าน ก็จะไม่ค่อยมีมาม่าเรื่องเเบบนี้

    เเต่พอมาอ่านเเล้วก็...เออ มันจริงง่ะ เเบบเราเข้าใจเลยย 5555

    #19612
    0
  19. #19554 Garciare (@Garciare) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:34
    สงสารคุณนทีจัง ฮืออ
    #19554
    0
  20. #19541 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:55
    ฮือออออ
    #19541
    0
  21. #19424 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 05:10

    นทีมาตอนเดียว ก็ทำกูน้ำตาไหลเลย
    #19424
    0
  22. #19304 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:41

    อดทนรอแล้วผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะครับ

    #19304
    0
  23. #19300 Rinnnnn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:53

    น้ำตาเเตกฮือออ อบอุ่นมากก มันดีมากเลยอ่ะ

    #19300
    0
  24. #19279 Aomm8 (@Aomm8) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:37
    น้ำตาแตก ฮือออออ
    #19279
    0
  25. #19114 SandSeaSun (@babiejj) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:49
    น้ำตาคลอทั้งตอน แต่มีความสุข
    #19114
    0