[End] Your Sky #กี่หมื่นฟ้า [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,865,938 Views

  • 20,209 Comments

  • 50,557 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    45,105

    Overall
    1,865,938

ตอนที่ 22 : 19 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7453 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

บทที่ 19


อีแก้มย้อย เป็นอะไรทำไมกินน้อยจัง ?....กูอุตส่าห์สั่งบิงซูลาวาของโปรดมึงเลย


เออ เครียดเรื่องคะแนนสอบเหรอ ?...อีกสองคะแนนได้ท็อปแล้วนะ แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว


ไม่ได้เครียด…”


แล้วเป็นอะไร สภาพมึงเหมือนต้นไม้ใกล้ตายเลย


กินอาหารเสริมหน่อยไหมมึงจะได้อยากอาหารมากขึ้น กูเห็นมึงไม่เจริญอาหารแล้วไม่สบายใจเลย


จอย มึงจะเป็นแม่หรือเพื่อน เคยตกลงกับตัวเองหรือยัง ?”


เป็นทั้งสองอย่างได้ไหม ?...กูสามารถนะไทป์


ดูคลิปตลก ๆ ที่มึงชอบไหม ? กูเก็บไว้ให้มึงเต็มเครื่องเลย


ไม่เอา…”

                

               คนตัวเล็กที่นั่งทำหน้าหงอยอยู่บนโซฟาปฏิเสธเสียงอ่อยพร้อมส่ายหน้า ที่รักรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้ตัวเองกลายเป็นต้นไม้ใกล้ตายอย่างที่ไทป์พูด เพราะหลังจากที่หมื่นฟ้าถึงฮ่องกง เขาได้รับข้อความบอกฝันดีเพียงแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นเจ้าตัวก็หายเงียบไปเลย


เข้าใจว่าหมื่นฟ้าไม่ว่าง


แต่เราไม่ได้คุยกันหนึ่งวันเต็มแล้ว


อดคิดถึงไม่ได้เลย


มึงทำตัวเหี่ยวแบบนี้ พวกกูเครียดนะเว้ย…”


ที่รักส่งยิ้มบางให้เพื่อนสนิท กูโอเคไทป์ ไม่ต้องเป็นห่วงกูกันนะ

อีแก้มย้อย อาการหนักขนาดนี้โอเคจริง ๆ เหรอ ?”


จริงซี่~” ที่รักตอบแล้วฉีกยิ้มกว้าง เขาต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเพราะไม่อยากให้เพื่อน ๆ เป็นห่วง และถึงแม้ว่าจะมองหน้าจอโทรศัพท์น้อยลงแล้ว แต่ดูเหมือนเพื่อนสนิทอย่างพันลี้จะจับพิรุธได้


ในโทรศัพท์มีอะไรทำไมมึงจ้องจังเลย ?”


มึงถามเหมือนปู่กูเลย


แสดงว่าเมื่อวานมึงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ทั้งวันเลยดิ ?”


เปล่าสักหน่อย…”


ไม่งั้นปู่จะถามแบบนั้นเหรอ ?”


รอใครโทรมาเหรออีแก้มย้อย ?”

                

               คำถามของจอยจะไม่ทำให้กระอักกระอ่วนใจเท่าไหร่ หากพันลี้กับไทป์ไม่จ้องเขาด้วยสายตาคาดคั้นเอาคำตอบขนาดนี้   ที่รักรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เขาไม่อยากโกหกเพื่อนสักเท่าไหร่ แต่ถ้าบอกความจริงไป


เขาต้องโดนเพื่อนแซวตลอดทั้งปีแน่


ไม่ได้รอใครโทรมาสักหน่อยจอยพูดมั่วอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็โดนไทป์ผลักหัวอีกหรอก


กูพูดจากประสบการณ์ตรงของกูเลยนะอีแก้มย้อย มึงว่ากูพูดมั่วได้ยังไง ?”


“…”


ตอนที่ทีนมาจีบกูแรก ๆ มันก็โทรหาทุกวัน พอช่วงหลัง ๆ ติดสอบก็โทรหาน้อยลง กูรอโทรศัพท์จากทีนเป็นวัน ๆ เลยนะ บางวันนอกจากจ้องโทรศัพท์แล้วก็มีอาการหงอยร่วมด้วย


อาการเดียวกับมึงเลยรักไทป์พูด


ที่รักถอนหายใจ คนมีประสบการณ์ตรงอย่างจอยยืนยันซะขนาดนั้น เขาคงไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป ความคิดถึงของกูมันแสดงอาการขนาดนั้นเลยเหรอ ?...ถูกจับได้เลยที่รักนั่งห่อไหล่หนักกว่าเดิมเมื่อทุกคนหลุดหัวเราะเพราะประโยคคำพูดของเขา


คำพูดคำจาน่าเอ็นดูจังว่ะ


คิดถึงพี่ฟ้าเหรอ ?”


คนตัวเล็กที่โดนถามละสายตาจากจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทแล้วหันมองพันลี้ ที่รักพยักหน้ารับก่อนเอ่ย อือ คนเคยคุยกันทุกวัน พอไม่ได้คุยก็รู้สึกเหมือนร่างกายขาดวิตามิน


วิตามินเอหรือบีล่ะอีแก้มย้อยที่บ้านกูมีครบเลย เดี๋ยวไปเอามาให้กินระหว่างรอพี่ฟ้า


มึงกินอะไรแบบนี้ด้วยเหรอจอย ?” ไทป์ถาม


กินสิ ร่างกายคนเราไม่ได้รับสารอาหารครบทุกวันหรอกนะ มันต้องกินเสริม


จอยไม่มีวิตามินนี้หรอก…” ที่รักพูดพลางมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา วิตามินหมื่นฟ้าน่ะไม่มีใครมีหรอก…”


วิตามินหมื่นฟ้ามีไหมจอย ? ไปหามาเลย กูสงสารเพื่อนไทป์พูด


กูคิดว่าพี่ฟ้าคงให้วิตามินกับอีแก้มย้อยคนเดียว คนอื่นคงได้กินแค่โปรตีน


ฮ่า ๆ


ไม่หงอยดิ เดี๋ยวพี่ฟ้าก็โทรหา…” ที่รักละสายตาจากจอโทรศัพท์มองพันลี้ที่ลูบหัวเขาเบา ๆ


อือเดี๋ยวพี่ฟ้าก็โทรมาหาตัวดื้อของเขาเนอะ


โอ๊ย ~ สงสารมึงว่ะ


อีไทป์อย่าล้อเพื่อน มึงไม่เห็นหรือไงความคิดถึงกำลังเล่นงานอีแก้มย้อยอยู่


แล้วทำไมไม่โทรหาวะ ?” ไทป์ถาม


ไม่ได้หรอก ถ้าโทรไปหาเอง กูอาจจะรบกวนเวลาของพี่ฟ้าตอนอยู่กับป๊าและหม่าม้า


คนมีความคิดไงไทป์ ไม่ใช่เอะอะโทรหาอย่างเดียว


สัดลี้ หลอกด่ากู…”


ทุกคนกูเพิ่งรู้…” ที่รักถอนหายใจ “…เพิ่งรู้ว่ากูติดพี่ฟ้างอมแงมเลย


โธ่อีแก้มย้อยของกู


มึงเพิ่งรู้ว่าอะไรนะ ?”


เมื่อกี้พูดไปแล้วไงลี้หน้าหมา…” ที่รักขมวดคิ้วใส่พันลี้ที่กำลังรอคำตอบ เขาแอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่เพื่อนไม่ตั้งใจฟังให้ดีจนต้องให้เขาพูดซ้ำอีกครั้ง “…ติดพี่ฟ้างอมแงมไงเล่า !”


โอเค…”


หือ ?”

                

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพันลี้ทำให้ที่รักเดาได้ว่าเจ้าตัวกำลังทำอะไรบางอย่าง และคำว่า โอเค ช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เพื่อนสนิททำนั้นสำเร็จแล้ว


อีลี้ มึงทำอะไร ?” จอยถาม


แค่ช่วยส่งสาร…”

                

               ที่รักจ้องเขม็งใส่พันลี้ที่นั่งอมยิ้มพลางคิดว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ ทว่าไม่นานโทรศัพท์ของเขาก็สั่นแจ้งเตือน ที่รักหลุดยิ้มกว้างออกมาแล้วเรียกชื่อปลายสายด้วยความดีใจ


พี่ฟ้า ~”


รับสายพี่ฟ้าดิมึง…”


ที่รักไม่รอช้ารีบรับสายหมื่นฟ้าทันที ฮัลโหลครับ


[หึ ๆ ]


คิดถึงเสียงหัวเราะแบบนี้จัง : )


[ติดพี่ฟ้างอมแงมเลยเหรอครับ ?]


“…” เขาปรายตามองพันลี้ที่ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเตรียมจะลุกออกข้างนอก แต่ที่รักเอื้อมมือไปรั้งแขนเพื่อนให้นั่งลงเหมือนเดิม


กูจะไปสูบบุหรี่…”


ลี้หน้าหมาห้ามไป ต้องสารภาพผิดก่อน


[เมื่อกี้พันลี้ส่งข้อความเสียงให้พี่ฟ้าทางไลน์พี่ฟ้าได้ยินตัวดื้อบอกว่าติดพี่ฟ้างอมแงมเลย]


“…เอ่อ ที่รักยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เขิน


[…]


พันลี้แกล้งรักครับ


[แล้วที่บอกว่าติดพี่ฟ้างอมแงมตัวดื้อแกล้งพูดหรือเปล่าครับ ?]


ที่รักกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก ก่อนเอ่ย ถ้ารักแกล้งพูดรักคงไม่หงอยหรอกครับ


[หึ ๆ หอมหัวคนหงอยนะครับ]


ค้าบ…”


ผิดกับคนเมื่อกี้เลยพันลี้พูดพลางส่ายหน้า


[พี่ฟ้าขอโทษนะครับที่ไม่ได้โทรหรือไลน์หาเลย พี่ฟ้าต้องเข้าไปช่วยม้าตรวจความเรียบร้อยที่โรงแรมด้วย]


ไม่เป็นไรครับพี่ฟ้า รักเข้าใจพี่ฟ้านะครับ แต่รักแค่…”


[แค่อะไรครับ ?]


ที่รักเงยหน้ามองเพื่อน ทุกคนหันหน้ามองทางอื่นเหมือนแกล้งไม่รับรู้ในสิ่งที่เขาพูด แค่คิดถึงพี่ฟ้าเท่าหมื่นผืนฟ้าเลยครับ


[ขี้อ้อน…]


“…”


[พี่ฟ้ากลับวันมะรืนแล้วครับ]


โหนานเหมือนเป็นปีเลยนะครับ


[หึ ๆ ]


อีแก้มย้อยร้ายมาก หยอดไม่หยุด ที่รักยักคิ้วให้จอยที่มองเขาอยู่ รู้สึกว่าร่างกายสดชื่นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงหมื่นฟ้า


กูว่าพี่กูตาย หลงไอ้แก้มย้อยตายแน่ ๆ


[วันนี้เป็นไงบ้างครับ เหนื่อยมากไหม ?]


ไม่เหนื่อยครับ ผลสอบก็ออกมาดีครับ


[เก่งมากครับ]


คุณท้องฟ้าต้องให้รางวัลคนเก่งด้วยการกลับมาเร็ว ๆ นะครับ


[ได้เลยครับ พี่ฟ้าจะรีบกลับให้เร็วที่สุด]


พี่ฟ้าครับ ป๊าเป็นยังไงบ้างครับ


[ดีขึ้นมากแล้วครับ พรุ่งนี้กลับบ้านได้แล้ว]


รักดีใจจัง ป๊าหายป่วยแล้ว


รัก กูขอคุยกับพี่ฟ้าบ้างดิ ?”


พี่ฟ้าครับ พันลี้อยากคุยด้วยครับ


[โอเคครับ]

                

               ที่รักยื่นโทรศัพท์ให้พันลี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาพยายามจะหุบยิ้มแล้ว แต่ไม่สามารถทำได้เลย เพราะที่รักยิ้มกว้างอยู่แบบนี้เลยทำให้จอยและไทป์ได้ทีแซวกันสนุกใหญ่


พันลี้รับโทรศัพท์มาแล้วเอ่ย พี่ฟ้า…”


[ไร ?]


ป๊าโอเคแล้วใช่ไหม ?”


[เออ พรุ่งนี้กลับบ้านได้แล้ว]


โอเค


[…]


พี่ฟ้า คิดถึงลี้ไหม ?”


[เปลี่ยนคำถามเถอะ กูจะอ้วก]


ฮ่า ๆ


[…]


แล้วคิดถึงคนแถวนี้ไหม ?”


[มึงเปิดสปีกเกอร์โฟนหรือเปล่า ?]


พันลี้ยกยิ้มมุมปากก่อนจะกดเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้ววางโทรศัพท์เครื่องสีดำไว้บนโต๊ะกลาง


ไม่ได้เปิด


[กูรู้ว่ามึงเปิด…]


เออ ลี้เปิด


[เมื่อกี้มึงถามว่าอะไร ?]


ถามว่าคิดถึงคนแถวนี้ไหม ?”


[…ใจจะขาด]


ลี้ว่าคนแถวนี้ก็ใจจะขาดไม่ต่างกัน


[หึ ๆ เอาอะไรกันไหม ? จะซื้อไปฝาก]


ขอทองสักร้อยแท่ง


[เอาไปถมที่บ้านมึงเหรอ ?]


ฮ่า ๆ ถามตัวดื้อของพี่ฟ้าเถอะ…”


ที่รักรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดสปีกเกอร์โฟนหลังจากได้ยินพันลี้พูดแบบนั้น เขาอยากให้บทสนทนาระหว่างเราสองคนเป็นส่วนตัวหน่อย ที่รักพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อลดความเขินอาย


เมื่อกี้


คำว่า ใจจะขาด ของหมื่นฟ้า


เล่นงานเขาแทบแย่เลย


[อยากได้อะไรไหมครับตัวดื้อ ?]


ไม่ครับ พี่ฟ้า


[แค่พี่ฟ้ากลับไปหาก็พอแล้วเนอะ…]


“…” ที่รักโดนเล่นงานอีกแล้ว คราวนี้ไม่สามารถตอบอะไรได้เลย เขาทำได้แค่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับทั้งที่รู้ดีว่าปลายสายไม่เห็นการตอบรับด้วยภาษากาย


[พี่ฟ้าไปขับรถให้ม้าก่อนนะครับ]


ค้าบ…”


[ที่รัก…]


ครับพี่ฟ้า


[คิดถึงที่รักนะครับ]


คะ ครับพี่ฟ้า

                

               ที่รักวางสายแล้วเอาโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋ากางเกง เขาอยากเอารอยยิ้มของตัวเองซ่อนให้พ้นจากสายตาเพื่อน ๆ ทว่าไม่มีกระเป๋าใบไหนสามารถเก็บรอยยิ้มแห่งความสุขได้เลย ที่รักจึงตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน


นมข้นเอย ~ ผงไมโลเอย ~ …ไม่มีผลต่อน้ำตาลในเลือดกูเลย ถ้าเบาหวานขึ้นตากูได้นี่คงเพราะคำพูดของพี่ฟ้ากับอีแก้มย้อยนี่แหละ


ไอ้แก้มย้อยมึงยิ้มอะไร ? ลี้มันถามพี่ฟ้าว่าคิดถึงคนแถวนี้ไหมพี่ฟ้าอาจจะหมายถึงจอยก็ได้ไทป์พูด


อีสัดไทป์ กูกราบล่ะ อย่าสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่นเลย


ฮ่า ๆ


ไทป์มั่ว ! ” ที่รักหุบยิ้มแล้วยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พี่ฟ้าหมายถึงคนนี้


คนนี้ก็คนนี้…” พันลี้เอื้อมมือมาลูบหัวเขาเบา ๆ พลางหัวเราะ

                

                    ที่รักหยิบช้อนเพื่อตักบิงซูลาวาของโปรดใส่ปาก พอได้ยินเสียงหมื่นฟ้าแล้วทำให้เจริญอาหารขึ้นมาทันที เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นยาชั้นดีที่ทำให้เขารอดพ้นจากวิกฤติคิดถึงจนทรงตัวไม่ไหว


ถ้าไม่ใช่หมื่นฟ้า


ไม่มีใครรักษาหายหรอก


เพราะหัวใจของเขาตอบสนองแค่กับหมื่นฟ้าเท่านั้น


#กี่หมื่นฟ้า


                คนตัวเล็กที่เผลอนอนดิ้นจนไปติดผนังสีฟ้าค่อย ๆ ปรือตาขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างสาดกระทบลงบนใบหน้า เปลือกตาสีไข่ไก่กะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับภาพให้ชัดเจน ที่รักยกมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้ที่หัวตาก่อนจะพยุงตัวลุกนั่ง สิ่งแรกที่ทำหลังจากตื่นนอนคือการคว้าโทรศัพท์มาดูเวลา


10 : 30 .


และสิ่งที่เห็นถัดลงมาจากตัวเลขบอกเวลาคือ


M.FAH : คิดถึงนะครับ

                

               ที่รักยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้อความของหมื่นฟ้า จากที่ดูเวลาแล้วเจ้าตัวตื่นเช้ามาก ๆ หมื่นฟ้ารู้ว่าวันนี้เขาไม่มีเรียนถึงได้เลือกไลน์มาแทนการโทร นั่นคงเพราะไม่อยากปลุกเขา


หมื่นฟ้าเป็นแบบนี้เสมอ


เจ้าตัวมักจะบอกว่าอยากให้เขาได้พักผ่อนให้มากที่สุด

                

               เขาพิมพ์ประโยค มากกว่าครับ : ) ’ตอบกลับไป และหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจความหมายที่จะสื่อ ที่รักไม่ได้พูดเพื่อให้หมื่นฟ้ารู้สึกดี แต่เขาหมายถึงอย่างนั้นจริง ๆ


ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น


มันมีมากจนล้นเกินตัวเขาไปแล้ว

                

               หลังจากตอบกลับไปที่รักก็ลุกออกจากเตียงเพื่ออาบน้ำเตรียมลงไปข้างล่าง เขาคิดว่าหมื่นฟ้าคงส่งข้อความทิ้งไว้เพื่อให้ตื่นมาเห็น แต่ไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะรอเขาตอบกลับตลอดเวลา ดังนั้นที่รักจึงทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองต่อโดยไม่เฝ้ารอการตอบกลับของอีกฝ่าย


เราต่างมีพื้นที่และเวลาของตัวเอง


ที่รักคิดว่าสองสิ่งนี้เป็นพื้นฐานของความเข้าใจ


ถ้าเราเข้าใจกันเราจะมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึงกัน


ตื่นแล้วเหรอลูก แม่ทำกะเพราหมูกรอบไว้ให้ในครัวนะ…”


ขอบคุณครับแม่…” ที่รักกวาดสายตามองหาปู่ที่มักจะนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น ทว่าตอนนี้ไม่รู้ปู่หายไปไหน แม่ปู่ไปไหนครับ ?”


พาหมูกรอบไปวิ่งเล่นที่สวนหลังบ้านน่ะ มันเอาแต่วิ่งพันขาปู่ อ้อนให้พาออกจากบ้านอย่างเดียวเลย


เจ้าหมูกรอบนี่จริง ๆ เลยนะ


รักมากินข้าวก่อนสิลูก เดี๋ยวแม่ตักต้มจืดใส่ถ้วยให้


ค้าบ…”

                

ที่รักหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว แม่เดินถือถ้วยต้มจืดมะระของโปรดอีกอย่างมาวางตรงหน้า ก่อนจะยื่นจานข้าวสวยร้อน ๆ มาให้


แม่ เดี๋ยวรักทำเองก็ได้ครับ แม่ไม่ต้องทำให้รักหรอก


ให้แม่ทำให้เถอะ มันเป็นความสุขของแม่ เพราะถ้ารักโตกว่านี้แม่คงไม่ได้ทำให้แล้ว


ตอนนี้รักก็โตแล้ว ไม่ควรให้แม่ทำให้แล้วเนี่ย…”


แม่หมายถึงเราอาจจะไปมีครอบครัวของตัวเอง ถึงเวลานั้นแม่คงไม่ได้ทำแบบนี้บ่อย ๆ แล้ว


โธ่แม่ รักจะไปไหนล่ะครับ รักก็อยู่กับแม่นี่แหละ…”


เดี๋ยวสักวันรักจะรู้เอง ว่ารักไม่สามารถอยู่กับแม่ไปได้ตลอดหรอก


รักรู้ครับ แต่รักไม่ไปไหนหรอก รักจะกอดขาแม่ไว้แน่น ๆ เลย


แม่อมยิ้มแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวเขา ถ้ากอดขาแม่ไว้แน่นขนาดนี้แล้วจะเอามือข้างไหนจับมือคนนั้นล่ะ ?”


คะ คนไหนแม่ ?”


คนที่ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่มองโทรศัพท์…”


แม่เห็นเหรอครับ ?”


เห็นสิเห็นรักยิ้มให้โทรศัพท์บ่อย ๆ คนที่อยู่ในนั้นคงทำให้ลูกแม่มีความสุขมากเลยใช่ไหมจ๊ะ ?”


“…” ที่รักกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่รู้ว่าคนในครอบครัวจะรู้สึกอย่างไร หากรู้ว่าคนที่ทำให้เขายิ้มได้คือหมื่นฟ้า รุ่นพี่ที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน ที่รักเตรียมรับมือกับเรื่องนี้ตั้งแต่วันที่รู้ว่าตัวเองเริ่มรู้สึกบางอย่างกับหมื่นฟ้า เขาคิดว่าทุกคนคงรับได้ แต่อาจจะต้องใช้เวลาในการทำใจยอมรับโดยเฉพาะพ่อ


แต่ในเมื่อเลือกแล้ว


ในเมื่อรู้สึกไปแล้ว


ที่รักต้องรับมือให้ได้


พอแม่พูดเรื่องนี้หน่อย เงียบเลยนะ


เขาเม้มริมฝีปากก่อนเอ่ยถาม แม่เคยจินตนาการถึงคนที่รักคุยไหมครับ ?”


หมายถึงหน้าตาน่ะเหรอ ?”


ทุกอย่างที่เป็นเขา…”


แม่ยอมรับว่าเคยจินตนาการนะ คงเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ๆ นิสัยดี ๆ…”


“…”


หลังจากที่รักเลิกกับมิวแม่เห็นรักแย่ไปช่วงหนึ่ง ตอนนั้นแม่ช่วยอะไรไม่ได้เลย จากนั้นมาแม่ไม่จิตนาการหรือคาดหวังอะไรอีกเลย แม่คิดแค่ว่าขอใครก็ได้ที่ไม่ทำให้รักกลับไปรู้สึกแย่แบบนั้นอีก ขอใครสักคนที่ดูแลรอยยิ้มของรักได้


ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเหรอครับแม่ ?”


จ้ะ…”

                

               หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จที่รักก็ออกมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้านคนเดียว เขาอยากใช้เวลาคิดทบทวนบางสิ่ง ในระหว่างที่ก้าวเดินอยู่บนพื้นหญ้า ที่รักตระหนักได้ถึงบางอย่าง การได้รับการยอมรับจากคนอื่นทำให้รู้สึกดีและมีความสุขมากจนไม่สามารถอธิบายได้ แต่เมื่อคิดกลับกัน หากไม่ได้รับการยอมรับจะต้องเสียใจและเจ็บปวดแค่ไหน เมื่อคิดได้แบบนี้เขาจึงเตรียมใจรับมือกับความรู้สึกนั้นที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต

                

               และที่รักตระหนักได้อีกอย่าง ในความสุขและรู้สึกดีของเรานั้นมีความเสียสละปนอยู่ด้วย ทว่าความเสียสละไม่ได้มาจากผู้ที่ได้รับการยอมรับอย่างเขา หากแต่มาจากคนที่พร้อมจะเข้าใจและยอมรับคนอื่น กว่าจะเข้าใจและยอมรับในบางสิ่งที่ไม่ตรงตามที่คาดหวังคงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการยอมรับอย่างแท้จริงไม่ใช่เพียงแค่ทำใจเพื่อให้มองข้ามสิ่งเหล่านั้น แต่เป็นการเปิดใจและให้เวลากับบางสิ่งที่ใหม่เกินจะเข้าใจ


สุดท้ายแม่ก็ยอมรับ


สุดท้ายผู้เสียสละคือ แม่ เสมอ


หมูกรอบเอ้ยอย่าดิ้นนักเลย ปู่เหนื่อยเป็นนะไอ้ตัวแสบ

                

               เขาหันมองตามเสียงที่คุ้นเคย ปู่กำลังนั่งอาบน้ำให้เจ้าหมูกรอบอยู่หน้าบ้าน มันคงวิ่งคลุกดินมาทั้งวันถึงโดนปู่จับอาบน้ำก่อนเข้าบ้าน ที่รักเห็นปู่เริ่มจับเจ้าลูกหมาตัวกลมไม่ไหวจึงเข้าไปช่วย


ให้รักช่วยนะครับปู่


ดีเลยเจ้ารัก ปู่ไม่ไหวกับไอ้หมาดื้อตัวนี้แล้วปู่ว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก

                

               หมูกรอบเป็นลูกหมาที่ดื้อและซนสุด ๆ แต่สองสิ่งนั้นคงไม่เท่าความฉลาดของมัน เจ้าหมูกรอบชอบอ้อนให้ปู่พาออกมาวิ่งในสวนทุกวัน และปู่ก็ใจอ่อนให้กับลูกหมาตัวนี้ ทั้งยังยอมเหนื่อยอาบน้ำให้มันเองในบางครั้งที่ตัวมันมอมแมม เพราะกลัวแม่ดุแล้วให้มันนอนในกรงนอกบ้าน


หมูกรอบคืนนี้ไปนอนกับพี่รักไหม ?...คืนนี้พี่รักไม่ต้องคุยโทรศัพท์ หมูกรอบขึ้นไปนอนกับพี่รักได้นะ


หมูกรอบเอ้ยอย่าหลงดีใจไป ถ้าพี่เขากลับไปคุยโทรศัพท์อีก เอ็งจะเป็นหมาหัวเน่าของแท้เลยนะ


ที่รักยิ้มขณะมองปู่ที่นั่งหัวเราะอยู่ ก่อนจะหันกลับมาเอาสบู่ถูตัวให้เจ้าหมูกรอบต่อ “…”


ปู่เคยเห็นเขาหรือเปล่า ?”


อะ อะไรนะครับปู่ ?” ที่รักสู้สายตาปู่ไม่ถึงวินาทีก็หลุบลงต่ำเหมือนเดิม เขาไม่รู้ว่าปู่รู้อะไรมาถึงได้ถามแบบนั้น  ถ้าต้องอธิบายความสัมพันธ์แบบชายรักชายให้ปู่ฟัง ที่รักกลัวปู่จะไม่เข้าใจ


คนที่เราคุยด้วยทุกคืนน่ะปู่เคยเห็นหรือเปล่า ?”


มือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยฟองสบู่เคลื่อนขยับช้าลงจนเจ้าหมูกรอบหันมามองเขา “…”


“…”


เขาเคยมาบ้านครับ ปู่คงเคยเห็นเขา


ผู้หญิงที่เคยมาบ้านมีจอยคนเดียว นอกนั้นก็ผู้ชายหมด


“…กับจอย เราเป็นเพื่อนกันครับ


“…”


ปู่ครับ…” ที่รักสบตากับปู่ก่อนจะเอ่ยออกไป รักไม่รู้จะอธิบายความรักครั้งนี้ให้ปู่เข้าใจยังไงดี มันไม่ได้ซับซ้อนจนอธิบายไม่ได้ แต่รักคิดว่ามันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน


“…”


รักรู้ว่าต้องใช้เวลากว่าทุกคนจะเข้าใจและยอมรับได้


ก็อาจจะเป็นแบบนั้น สำหรับบางคนที่ไม่เข้าใจความรัก


“…”


เจ้ารักตอบปู่หน่อยครั้งนี้มันคือความรักจริง ๆ ใช่ไหม ?”


ครับ ปู่…”


ปู่ยิ้มก่อนเอ่ย แค่นั้นแหละ แค่บอกว่ามันคือความรักก็พอแล้ว ไม่ต้องอธิบายอะไรให้ปู่ฟังหรอก เพราะถ้ามันเป็นความรักจริง ๆ ปู่ก็เข้าใจแล้วว่ามันเหมือนที่ปู่รู้สึกกับย่า


“…”


ส่วนเรื่องความซับซ้อนของคนรุ่นใหม่ ปู่จะค่อย ๆ เรียนรู้ไป


“…”


ปู่พอจะรู้ว่าความรักครั้งนี้ทำให้รักรู้สึกกังวล เพราะรักกลัวทุกคนจะผิดหวังในตัวเอง การที่รักเป็นเด็กดีและไม่ค่อยทำให้พ่อแม่ผิดหวังหรือเสียใจ ทำให้พวกเขาคาดหวังในตัวรักมาก หวังให้รักเป็นที่ชื่นชมและความภูมิใจไปตลอด แล้วรักก็แบกรับความคาดหวังนั้นไว้เยอะพอสมควร…”


“…”


ปู่ไม่ได้บอกให้รักเลิกเชื่อฟังพ่อแม่แล้วฉีกกรอบเดิม ๆ ที่เคยอยู่ รักเป็นแบบนี้ดีแล้วคำว่า เด็กดี เหมาะสมกับรักแล้ว


“…”


แต่ปู่กำลังจะบอกว่าความรักเกิดขึ้นจากคนสองคน มันไม่ได้เกิดจากความคาดหวังของใคร เพราะฉะนั้นรักต้องวางความคาดหวังของทุกคนลงแล้วตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง


“…”


แม้ว่าความรักครั้งนี้จะไม่ตรงตามความคาดหวังของพ่อกับแม่ แต่ปู่อยากให้รักตัดสินใจด้วยตัวเอง เชื่อในความรู้สึกของตัวเอง


อย่าให้หัวใจทำได้แค่อยากรัก แต่ไม่สามารถรักได้รักต้องให้หัวใจได้รักนะ รักเท่าที่จะรักได้


“…”


ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปู่อยากให้รักจำไว้ว่าทุกอย่างต้องใช้เวลา แล้วไม่นานมันจะผ่านไปปู่จะอยู่ข้าง ๆ รักเสมอ


จู่ ๆ ที่รักรู้สึกจมูกแสบซ่าจนต้องยกมือที่เปื้อนฟองสบู่ขึ้นมาถูเบา ๆ “…”


เลอะหมดแล้วเจ้ารัก…” ปู่พูดปนหัวเราะแล้วยื่นมือมาเช็ดฟองสบู่บนจมูกให้เขา


ขอบคุณนะครับปู่


แค่เช็ดฟองสบู่ให้ไม่ต้องขอบคุณปู่หรอก


ขอบคุณที่ปู่อยู่ข้าง ๆ รักเสมอ…”


ทิ้งไม่ลงก็เลยต้องอยู่ข้าง ๆ ไงปู่พูดปนหัวเราะ


“…”


ปู่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ?”


ได้ครับ ปู่


คน ๆ นั้นเป็นอะไรสำหรับรัก ?”


ที่รักอมยิ้ม เขาแทบไม่ต้องคิดเลย “…เป็นท้องฟ้าครับ


“…”


ท้องฟ้าที่รัก


#กี่หมื่นฟ้า

                

               ที่รักมองเจ้าหมูกรอบวิ่งลิ้นห้อยไปหาพี่สาวที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พี่เบบ เจ้าตัวอุ้มหมูกรอบที่ตอนนี้ตัวหอมฉุยขึ้นมากอด


ตัวหอมเลยนะหมูกรอบ ใครอาบน้ำให้เนี่ย…”


รักไง


ขอบคุณพี่รักหรือยังหมูกรอบ ?”


ขอบคุณโดยการสะบัดน้ำใส่หน้ารักไปแล้ว


พี่เบบหัวเราะแล้วเอ่ยต่อ ฟ้ากลับพรุ่งนี้แล้วใช่ไหม ?”


ครับ


ดอมบอกว่าฟ้าถึงช่วงเย็น…”


ครับ พี่ฟ้าบอกแบบนั้นเหมือนกัน


“…” พี่เบบพยักหน้ารับแล้วเล่นกับเจ้าหมูกรอบต่อ

                

               ที่รักมองพี่สาวพลางคิดว่าพี่เบบไม่ค่อยชอบพูดหรือชอบถามแต่เจ้าตัวมักจะรู้ทุกเรื่อง ที่รักเดาว่าพี่สาวรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับหมื่นฟ้า คำพูดของพี่เบบในวันนั้นที่บอกให้เขาพยายามทำให้ดีที่สุดยังคงติดอยู่ในใจ

                

               เขารู้ดีว่าพี่สาวเปิดทางให้กับความรักครั้งนี้ แต่ไม่รู้ถึงเหตุผลที่ทำให้คนใจแข็งที่แสนหวงน้องชายอย่างพี่เบบยอมปล่อยง่าย ๆ ที่รักคิดว่าพี่เบบอาจจะเห็นอะไรบางอย่างในตัวหมื่นฟ้าถึงได้ยอมให้ไฟเขียว

                

               แต่เหนือสิ่งอื่นใดวันนี้ที่รักอยากให้พี่สาวได้รู้ถึงความรู้สึกภายในใจของเขา ที่รักอยากให้พี่เบบรู้ว่าเขาได้เลือกทางเดินใหม่และก้าวไปอีกขั้นแล้ว


พี่เบบรักโตขึ้นอีกนิดแล้วนะ


พี่สาวหันมามองเขาก่อนจะยิ้มบาง ต่อให้โตกว่านี้แกก็ยังเป็น รัก นิรันดร์ วัยสองขวบครึ่งของฉันอยู่ดี


เมื่อไหร่พี่เบบจะลืมรักตอนสองขวบครึ่งไปสักทีน้า…”


จะลืมได้ยังไงตอนนั้นแกเรียกชื่อฉันได้ครั้งแรกนะ ถึงจะไม่ค่อยชัดก็เถอะ


แม่บอกว่าพี่เบบดีใจจนร้องไห้เลย เพราะรักเรียกทุกคนในบ้านได้หมดแล้ว ยกเว้นพี่เบบคนเดียว


อือ…” พี่เบบตอบก่อนจะเล่นกับหมูกรอบต่อ ที่รักรู้ว่าพี่สาวพูดอะไรแบบนี้ไม่ค่อยเก่ง เจ้าตัวชอบทำนิ่งเฉยทั้งที่ข้างในเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึก


ถ้ารักไม่ได้รักผู้หญิง ไม่ได้มีรูปแบบความรักอย่างที่ควรจะเป็น…”


“…”


แต่รักอยากเป็นในแบบของรักเองพี่เบบจะโอเคไหม


พี่เบบวางเจ้าหมูกรอบลงที่พื้นแล้วหันมามองเขา นัยน์ตาคู่เดิมที่เห็นมาตั้งแต่เด็กจนโตจ้องลึกเข้ามาในตาถ้าความรักครั้งนี้ไม่ทำให้ รัก นิรันดร์ ต้องเศร้าฉันโอเค


“…”


รักความรักไม่มีผิดหรือถูก


“…”


การรักผู้ชายด้วยกันไม่ใช่เรื่องผิด รู้ใช่ไหม ?”


รู้ครับ


แกจะรักใครก็ได้แต่ฉันจะรักแกอยู่แบบนี้


“…”


เพราะแกคือน้องฉัน


“…”


ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนความเป็นพี่น้องของเราได้


“…”


พี่รักรักนะ


รักก็รักพี่เบบครับ

                

               ครั้งสุดท้ายที่ที่รักได้ยินคำว่ารักจากปากพี่สาวคือตอนสิบขวบ พอเริ่มโตพี่เบบไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้แล้ว ที่รักไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคบอกรักที่ทำให้กระบอกตาร้อนผ่าวอีกครั้ง


พี่เบบเคยบอกว่าคำว่า รัก จะมีคุณค่ามากขึ้น


เมื่อเราเลือกใช้ให้ถูกเวลา


รักเชื่อแล้วครับ


: )

                

               หลังจากคุยกับพี่สาวเสร็จที่รักก็ขอตัวขึ้นมาอาบน้ำโดยมีเจ้าหมูกรอบตามขึ้นมานอนด้วย เขาทิ้งตัวลงนอนแล้วคว้าโทรศัพท์ที่วางไว้บนชั้นข้างเตียงมาดู


ไม่มีข้อความ

                

               ถึงแม้หมื่นฟ้าจะไม่ได้ตอบกลับเลย แต่ที่รักยังคงยิ้มได้เพราะเขาเชื่อใจ และรู้ว่าอีกฝ่ายคงคิดถึงไม่ต่างกัน เพียงแค่ไม่มีเวลาว่างมากพอ ที่รักยิ้มพลางคิดถึงประโยคสนทนาของ แม่ ปู่ และพี่เบบ เขาเคยคิดว่าถ้าวันหนึ่งได้บอกเรื่องนี้กับทุกคนคงจะรู้สึกโล่งอกไม่น้อย แต่เมื่อสถานการณ์จริงมาถึงเขากลับไม่รู้สึกอย่างนั้น ที่รักรู้สึกว่าหัวใจหนักอึ้งกว่าเดิม


แต่น้ำหนักที่เพิ่มมากขึ้นเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ


สองสิ่งนี้กดทับความเป็นกังวลจนมันจมลึกหายไป


มันเป็นความหนักใจที่รับไหว

                

               เหลือเพียงแค่พ่อที่เขายังไม่ได้บอก แต่ที่รักเชื่อว่าพ่อจะเข้าใจเหมือนคนอื่น ๆ พ่อเป็นคนที่พร้อมจะเข้าใจเขาเสมอไม่ว่าเรื่องนั้นจะละเอียดและซับซ้อนสักแค่ไหน เขาทำได้เพียงแค่รอให้พ่อกลับมาเท่านั้น

                

แต่ตอนนี้มีอีกหนึ่งคนที่ที่รักอยากให้รับรู้เรื่องนี้ แม้จะรู้ว่าเจ้าตัวพอจะเดาได้บ้างแล้ว แต่การยืนยันให้ชัดเจนคงดีกว่าให้เพื่อนคิดไปเอง


ที่รัก : ลี้ทำอะไรอยู่ ?


P.Panli : ดูบอล


ที่รัก : ดูบอลที่บ้านเหรอ ?


P.Panli : ไม่ใช่ มาดูห้องเพื่อน


ที่รัก : อ๋อ


P.Panli : มึงเป็นไรเปล่า ?


ที่รัก : พรุ่งนี้ช่วงเช้าว่างไหม ?


ที่รัก : ก่อนพี่ฟ้ากลับมาถึงไทย


P.Panli : จริง ๆ ไม่ว่าง แต่กูเลื่อนนัดได้


ที่รัก : ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องเลื่อนนัดหรอก ไว้กูคุยกับมึงวันอื่นก็ได้


P.Panli : พรุ่งนี้มึงมาคุยที่บ้านกูได้ปะ ?


ที่รัก : ได้ ๆ


P.Panli : โอเค พรุ่งนี้เจอกัน


ที่รัก : ค้าบ


ที่รักยิ้มบาง ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อความของใครบางคนปรากฏขึ้น


M.FAH : พรุ่งนี้เจอกันนะครับ


ที่รัก : ครับ คุณท้องฟ้า


: ) 




#กี่หมื่นฟ้า


TBC


Talk


ต่อจากนี้เรือจะเหาะแบบไม่ปรานีแล้ววว

ฝากคอมเมนต์และเล่น #กี่หมื่นฟ้า เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า

อัปเดตข่าวสารเกี่ยวกับนิยาย Twitter : @SP251566


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.453K ครั้ง

474 ความคิดเห็น

  1. #20066 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:29

    ความน่ารักของโลกใบนี้

    เพื่อนที่ชื่อใกล้รึเปล่าพันลี้

    #20066
    0
  2. #19894 kai_Hathaipat (@kai_Hathaipat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:21

    อบอุ่นหัวใจเป็นที่สุดเรยยรักกกนิยายเรื่องนี้มากก
    #19894
    0
  3. #19864 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:51
    ที่รักเป็นที่รักของทุกคนเพราะครอบครัวที่ดีทั้งสอนทั้งดูแลให้น้องเป็นเด็กน่ารัก ครอบครัวที่แสนอบอุ่บแบบนี้ที่รักถึงเป็นที่รัก คุณปู่กับพี่เบบคือดีมากกกกก
    #19864
    0
  4. #19863 cectpa_n (@farcryhunter) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:00
    ครอบครัวที่รักน่ารักมากๆเลย ไม่แปลกใจเลยที่ที่รักโตมาน่ารักสุดๆ
    #19863
    0
  5. #19860 Mystories14 (@Mystories14) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 03:06
    ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายเรื่องนี้ มันมีค่ามากๆเลย ทั้งอบอุ่น และให้รอยยิ้มกับเรามากมาย ทำให้เรามองทุกอย่างเป็นสีพาสเทลไปหมดเลย เจ้ารักน่ารักมาก เหนือสิ่งอื่นใด ครอบครัวของเจ้ารักคือที่สุดแล้ว คุณหมื่นฟ้าก็ดีมาก ชื่นชมจริงๆค่ะ รักคุณคนแต่ง เราน่ะก็ทนเก็บความชื่นชมที่มีต่อคุณไว้ไม่ไหว ขอบคุณนะคะ คุณที่เป็นแรงบันดาลใจของเรา
    #19860
    0
  6. #19753 aui_chorr (@aui_chorr) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    ครอบครัวน่ารักแบบนี้นี่เอง ที่รักถึงได้โตมาน่ารักและมีแต่คนดีๆอยู่รอบตัวเต็มไปหมด น่ารักมากๆเลย
    #19753
    0
  7. #19739 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:38
    ครอบครัวช่างแสนดีและอบอุ่นจริงๆ เข้าใจแล้วทำไมที่รักถึงได้เติบโตแล้วเป็นที่รักของทุกคนขนาดนี้
    #19739
    0
  8. #19699 xxiuminx (@tingting555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 02:26
    ฮรุกกก น้องรัก /หอมหัว
    #19699
    0
  9. #19692 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:35
    เพราะแบบนี้นี่เอง ที่รักถึงเป็นเด็กน่ารัก
    #19692
    0
  10. #19648 Jhoooope (@Jhoooope) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:31
    รักเก่งมากๆเลย
    #19648
    0
  11. #19642 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:03

    ลู้กกกกกกก /หอมหัว
    #19642
    0
  12. #19592 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:46
    น้องเป็นคนดี น่ารักมากจริงๆ
    #19592
    0
  13. #19589 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:53
    เรือจะเหาะแล้วหรอ แค่นี้ก็ซิ่งจนจะตกเรือแล้วววว
    #19589
    0
  14. #19490 TaehyungOppa19 (@oomchompoonuch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:52

    รักเข้มเเข็งมากเลยอ่ะ ถ้าเราอยู่ในสถานการณ์นั้นคงดีใจจนร้องให้เเล้ววว
    #19490
    0
  15. #19411 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 21:46
    รักครอบครัวนี้ ฮืออออ
    #19411
    0
  16. #19302 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:25
    ฮือ ซึ้ง
    #19302
    0
  17. #19277 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:06

    ทำไมน้ำตาไหลอ่ะ

    #19277
    0
  18. #19140 smiilec (@smiilec) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:48
    ฮืออซึ้งความพี่น้องมากก พี่เบบคืออบอุ่นสุด
    #19140
    0
  19. #18591 Thxxt (@nam_petchnp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    โอ๊ยยย พาร์ทคุณปู่ว่าหนักแล้ว เจอพาร์ทพี่เบบขา น้ามตาน้องแทบไหล ฮื่อแแ
    #18591
    0
  20. #18586 Thxxt (@nam_petchnp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    โอ๊ยยย ไอตัวดื้อ ไอตัวน่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก หอมหัววววววว //อ่านได้ครึ่งตอนขอมาหวีดก่อน คุณปู่คือแบบ พระเอกในหัวใจเรามาก ฮื่ออออ
    #18586
    0
  21. #18411 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:01
    ถ้าน้องเริ่มก่อนจิงนะ มันจะแบบบ งืออออ เขินแทนพี่ฟ้า
    #18411
    0
  22. #18160 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    เอาแล้วๆ
    #18160
    0
  23. #17071 รัชเชอร์ (@Rusher) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:00
    ครอบครัวน่ารัก
    #17071
    0
  24. #16055 BU_1569 (@BU_1569) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 15:41
    น่ารักมากอะงื้อ
    #16055
    0
  25. #15788 WMootm (@WMootm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:48
    น้องโชคดีมากเลยที่ครอบครัวเข้าใจ น่ารักกันทั้งบ้านเลยย
    #15788
    0