[End] Your Sky #กี่หมื่นฟ้า [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,780,361 Views

  • 19,838 Comments

  • 50,098 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    251,636

    Overall
    1,780,361

ตอนที่ 2 : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9375 ครั้ง
    18 เม.ย. 62


บทที่ 2



เบบ หมายถึง ที่รัก

                

          ที่มาจากคำว่า Babe เป็นคำที่มักใช้เรียกคนรักสำหรับชาวตะวันตก พ่อตั้งใจว่าถ้ามีลูกคนแรกจะให้ชื่อ เบบ เพราะพ่อเคยดูหนังรักฝรั่งเรื่องหนึ่งกับแม่ ในตอนที่ตัวละครทั้งสองตกลงเป็นแฟนกัน พระเอกจึงเรียกนางเอกด้วยคำนี้ ต้นกำเนิดของชื่อก็มาจากความฝันในวัยเยาว์ของผู้เป็นพ่อ


และเมื่อมีลูกคนแรก ลูกคนที่สองจึงตามมา


          พ่อและแม่พยายามหาชื่อที่มีความหมายคล้ายกับลูกคนแรกให้มากที่สุด แม้จะไม่ได้ชื่อที่คล้องจองกันก็ตาม ขอเพียงชื่อของสองพี่น้องมีความหมายใกล้เคียงกันก็พอ


ชื่อนี้จึงถูกเสนอขึ้น


ที่รัก หมายถึง ผู้เป็นที่รัก


นั่นคือความหมายโดยแท้จริงที่ปู่ตั้งใจจะสื่อ ทว่าคนอื่นสามารถตีความคำว่า ที่รัก ได้อีกหลายความหมาย แต่ท้ายที่สุดขอเพียงแค่เจ้าของชื่อเป็นที่รักของทุกคนก็เพียงพอแล้ว


ผู้หญิงตัวเล็กมีผมสีน้ำตาลยาวประบ่ากำลังนั่งมองน้องชายที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าของชื่อความหมายใกล้เคียงกับเธอโดนรุมรักสมใจปู่ จนในเวลานี้ยังไม่ตื่นเพราะพิษรักจากแอลกอฮอล์ที่รุ่นพี่คนหื่นมอบให้

                

          มือเรียวยกขึ้นเสยผมหน้าม้าของตัวเองลวก ๆ พลางไล่สายตามองไปตามร่างกายของน้องชายเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยอีกรอบ แม้ว่าเมื่อคืนเธอจะดูจนแน่ใจดีแล้วว่าน้องไม่ได้โดนรุ่นพี่ล่วงเกิน แต่ก็อดห่วงไม่ได้จึงตรวจดูอีกครั้ง

                

          นอกจากนิสัยที่แตกต่างกันคนละขั้วแล้ว หน้าตาของเราสองพี่น้องก็ยังต่างกันมาก เว้นเสียแต่ร่างกายที่มีรูปร่างเล็กและผอมบางเหมือนกัน เพียงแต่น้องชายนั้นสูงกว่าเธอเกือบยี่สิบเซน


และหน้าตาของเธอค่อนไปทางแม่ซะส่วนใหญ่ ได้ดวงตากลมโตของแม่มาเต็ม ๆ ใคร ๆ มักจะบอกว่าเธอน่ารักบ้องแบ๊วขัดกับนิสัยสุดๆ

               

          ส่วนที่รักนั้นได้ทั้งพ่อและแม่ผสมกันไป ทว่าออกมาดูดีจนเธอยังคิดอิจฉา บนใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นมีส่วนเล็กส่วนน้อยเต็มไปหมด


หากให้เลือกว่าส่วนไหนที่ทำให้ระเบิดตู้มกลายเป็นคนน่ารัก     เบบคิดว่าคงเป็นดวงตาเรียวรีที่ในแววตาเต็มไปด้วยความซุกซน แม้ในยามนี้จะถูกเปลือกตาสีไข่ไก่บดบังไว้ แต่เธอยังจำนัยน์ตาอีกฝ่ายได้ดี หรืออาจจะเป็นริมฝีปากเรียวบางสีแดงสด ไม่ก็คงเป็นจมูกโด่งรั้นที่แม่ให้มา และก็ใจดีให้เธอมาเช่นกัน หรือบางทีคงเป็นเพราะแก้มย้อย ๆ ที่ไม่รู้ไปขนมาจากไหนเยอะแยะ


แต่พอเอาเข้าจริงเธอไม่สามารถเลือกได้หรอก ทำได้เพียงแค่มองรวม ๆ และคิดหมั่นเขี้ยวน้องเท่านั้น


อะไรที่เป็นที่รัก ผู้คนก็มักจะหลงรักเสมอนั่นแหละ

               

          และเมื่อโทรศัพท์ของน้องชายที่วางอยู่ข้างเจ้าตัวสั่นแจ้งเตือน ความคิดชื่นชมน้องชายภายในใจเพียงคนเดียวก็พลันหยุดลง ดวงตากลมโตหลุบมองโทรศัพท์ของน้องที่สั่นเป็นเจ้าเข้า เธอถอนหายใจบางเบาก่อนจะตัดสินใจรับสายแทน


(ไอ้รัก เป็นไงบ้าง ?...กว่าจะรับสายกูได้)


พี่เองลี้ รักยังหลับอยู่เลย


(อะ อ้าวจริงเหรอพี่ มันโอเคไหมอะ ?)


ไม่รู้ดิ ตื่นมาไม่รู้จะเมาค้างหรือเปล่าคนไม่ค่อยดื่ม


(พูดแล้วก็รู้สึกผิดเลย ขอโทษนะพี่เบบ)


คนที่ต้องขอโทษคือไอ้ชั่วโอ้ ไม่ใช่ลี้หรอกแต่ก็ต้องขอบคุณฟ้ามาก ถ้าไม่ได้ฟ้า ไม่รู้ป่านนี้รักจะเป็นยังไง


(เมื่อเช้าเห็นลุงมาหาพี่ฟ้าที่บ้าน สงสัยไอ้โอ้ไปแจ้งความมั้ง…)


เบบลอบถอนหายใจอีกรอบพอได้ยินปลายสายพูดอย่างนั้น เธอพอจะรู้มาบ้างว่าลุงของหมื่นฟ้าเป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ และคอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้ร้านของหมื่นฟ้า ถ้ามาหาหมื่นฟ้าถึงบ้าน คงไม่พ้นมีเรื่องใหญ่โตแน่ ๆ เพราะพ่อของไอ้โอ้ก็เป็นตำรวจยศใหญ่เหมือนกัน รุ่นพี่คนนี้ถึงได้กร่างทำพฤติกรรมไม่ดีไปทั่ว


ก็จริงที่พ่อของเราก็เป็นตำรวจเหมือนกัน แต่พ่อเป็นเพียงแค่ตำรวจชั้นประทวนเท่านั้น หากพูดให้ถูกพ่อเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลุงหมื่นฟ้าและพ่อไอ้โอ้ แม้จะไม่ได้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงเพราะพ่อไม่ได้ประจำการอยู่ในพื้นที่รับผิดชอบของผู้ใหญ่ทั้งสอง แต่ก็ต้องเคารพให้เกียรติตามชั้นยศและระบบอาวุโส ทว่าเบบรู้นิสัยของพ่อตัวเองดียศถาบรรดาศักดิ์ไม่มีความหมาย หากลูก ๆ โดนรังแก ต่อให้ใหญ่โตมาจากไหน อาจจะโดนพ่อถีบแสกหน้าโดยไม่สนใจ


เธอเลยเลือกเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน


ทำให้ฟ้าเดือดร้อนแท้ ๆ เลย ไว้เดี๋ยวพี่จะโทรไปขอโทษฟ้าเอง รอรักตื่นก็จะให้ไปขอโทษด้วยตัวเองอีกด้วย


(ไม่ต้องเครียดหรอกพี่ พี่ฟ้าไม่แคร์หรอก เรื่องแค่นี้เอง แต่เมื่อคืนที่เพื่อนโทรบอกผมว่าพี่ฟ้าต่อยพี่โอ้กลางร้าน ผมยังไม่อยากเชื่อเลยนะ)


ตอนดอมโทรมาเล่าให้ฟังเมื่อเช้าพี่ก็ไม่เชื่อ ปกติฟ้าเป็นคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ คือพอจะรู้แหละว่าหัวร้อนง่าย แต่ก็ควบคุมอารมณ์ได้ ไม่เคยเห็นว่าหรือด่าใครเลย ดอมบอกว่าไม่เคยนินทาคนอื่นด้วยซ้ำ


(อันนี้จริง พี่ฟ้าไม่ค่อยเอาใครนะพี่เบบถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวกับเพื่อนคือไม่สนใจเลย ท่าทางจะหลงเสน่ห์แก้มย้อย ๆ ของไอ้รักเข้าไปมั้ง ฮ่า ๆ )


ฟ้าได้ยินแบบนี้จะมีชีวิตรอดปะลี้ ? ”


(โธ่ พี่ก็อย่าไปบอกสิ ผมแค่แซวพี่ตัวเองเล่น ๆ เออ คุยเพลินเลย ผมจะโทรมาเตือนรักว่าตอนบ่ายมีส่งชิ้นงานกับอาจารย์จิ)


พอได้ยินชื่ออาจารย์ขาโหดประจำคณะ เบบก็รู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาทันที เธอผ่านมาแล้ว และหวังว่าน้อง ๆ จะรอดชีวิตจากวิชาเอกประจำสาขานี้ไปได้เหมือนกัน


ถ้างั้นพี่คงต้องปลุกอะ…”


(จริง ๆ อยากให้มันนอนพักนะ แต่งานชิ้นนี้ต้องไปพรีเซนต์กับอาจารย์ด้วยตัวเองแล้วดันเป็นวิชาของอาจารย์จิด้วย พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าแกโหดขนาดไหน)


อือ รู้ดีเลยแหละ งั้นก็ต้องปลุกเดี๋ยวพี่ให้รักโทรกลับหาลี้ละกัน


(ครับ ๆ )

               

          เบบวางสายจากเพื่อนสนิทของน้องชายก่อนจะเอื้อมมือไปสะกิดเบา ๆ ที่แขนพร้อมเรียกชื่อคนที่หลับอยู่ ทว่าทำแบบนี้อยู่สักพักคนที่นอนราวกับซ้อมตายก็ไม่ยอมลืมตาตื่น ไม่แม้แต่ปรือตาสักนิดด้วยซ้ำ


รักยังไม่ตื่นอีกเหรอ ? ”

               

          เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลประบ่าละสายตาจากคนตรงหน้าหันมองตามเสียงแหบแห้งของคนที่เพิ่งเข้ามาในบ้าน ปู่ที่มีผมสีขาวโพลนทั้งศีรษะก้าวเข้ามาหาหลานชายคนโปรดพร้อมรอยยิ้ม เบบเดาว่าปู่คงออกไปเดินเล่นในสวนก่อนจะตั้งใจมาหาที่รัก เพราะปกติช่วงก่อนเที่ยงอย่างเช่นตอนนี้ น้องชายมักจะคุยเล่นกับปู่อยู่ที่สวนหลังบ้านแทบจะทุกวัน

              

            ชายชราอายุราว ๆ แปดสิบกว่าปีที่มีร่างกายอ่อนแรงไปตามช่วงวัยค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นตรงหน้าหลานชาย เบบเห็นอย่างนั้นจึงรีบกระโดดลงจากโซฟาไปนั่งข้าง ๆ ปู่


ปู่ ปลุกรักให้เบบหน่อย น้องต้องไปส่งงาน


คนฟังยิ้มแย้มพร้อมพยักหน้ารับ อือเดี๋ยวปู่จะปลุกให้


“…”


รักเอ๊ยตื่นได้แล้วลูก ปู่ไม่มีคนกินขนมด้วยเลยว่าพลางส่งมือสากไปสัมผัสที่ข้างแก้มสีแดงระเรื่อราวกับลูกมะเขือเทศเบา ๆ เจ้าของใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดสงสัยว่าหลานไม่สบายหรือเปล่า แก้มสีขาวเนียนที่เคยเห็นเป็นประจำถึงได้แดงเหมือนลูกมะเขือเทศเช่นนี้ เพราะความเป็นกังวลจึงเอ่ยถามหลานสาวแทน รักไม่สบายใช่ไหม ? แก้มแดงเชียว


เบบกลืนน้ำลายลงคอ กลอกตาไปทางซ้ายทีขวาทีเพื่อคิดไตร่ตรองว่าจะบอกกับปู่อย่างไรดี เพราะเมื่อคืนตอนที่น้องกลับมา ปู่หลับไปแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าที่รักเมามาก


เธอเชื่อว่าปู่เข้าใจหากเด็กผู้ชายจะดื่มเหล้า แต่ดื่มจนเมามายขาดสติขนาดนี้ บอกไปมีแต่จะทำให้กังวลเปล่า ๆ


“…เอ่อ…”


อื้อ…”

                

          ราวกับคนเบื้องบนไม่อยากให้เธอทำผิดบาปด้วยการโกหกปู่ น้องชายตัวดีถึงได้รู้สึกตัวตื่น คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาครางเสียงอื้ออ้าในลำคอ บ้างก็หลุดพูดบางประโยคที่คล้ายจะบอกว่า รักปวดหัวจะแตกแล้วแต่เพราะที่รักพูดอู้อี้เสียงแผ่วเบาเกินไป จึงไม่สามารถจับใจความประโยคคำพูดของน้องได้ เบบเดาว่าเจ้าตัวยังเมาค้างจากท่าทางที่ไม่เป็นปกติ

                

          ที่รักปรือตาตื่นด้วยความทรมาน เหมือนสมองของเขามีน้ำหนักเพิ่มขึ้นถึงสองโล อยากจะยกศีรษะขึ้นหน้าก็ทิ่มลงหมอนเหมือนเดิม และรู้สึกปวดร้าวไปหมดทั้งตัวด้วย ที่รักไม่รู้ว่าอาการเหล่านี้มันเรียกว่าอะไร แต่พอจะรู้ว่าเกิดจากแอลกอฮอล์แน่ ๆ


เขาขอเรียกมันว่าอาการเลวร้ายก่อนแล้วกัน


ตื่นแล้วเหรอลูก ?”

              

            ที่รักยกมือขึ้นขยี้หัวตาก่อนเพ่งมองเจ้าของเสียงที่นั่งอยู่ตรงหน้า พอสายตาเริ่มปรับให้ภาพทุกอย่างชัดเจน เขาก็เห็นรอยยิ้มอบอุ่นที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าปู่ กับสีหน้าเรียบนิ่งไม่ค่อยสบอารมณ์ของพี่สาว

               

               หากอยากสบายใจและโดนปลอบประโลมโดยไม่ถูกซักถามให้ปวดหัวมากกว่าเดิม ที่รักคิดว่าอ้อนปู่จะดีที่สุด แต่ถ้าอยากทวนความจำพร้อมรับรู้ความจริงเรื่องเมื่อคืนที่คาดว่าน่าจะพังพินาศสุด ๆ เขาคิดว่าต้องแลกด้วยการโดนพี่เบบสวดยับ


สวดไปเลยยาว ๆ


สามวันสามคืนแบบ Non Stop


ปู่ครับ…”


และใช่ร่างกายยังไม่พร้อม งั้นเข้าทางปู่ก่อนดีกว่า


รักไม่สบายหรือเปล่าลูก ? ”


คือรัก…”


รักลี้ให้โทรกลับ ด่วน ๆ ด้วย

                

          ที่รักละสายตาจากปู่เพื่อมองพี่สาวที่ลุกพรวด พี่เบบก้าวถอยไปยืนข้างหลังปู่ที่นั่งอยู่ที่เดิม แล้วทำปากขยุบขยิบเป็นเชิงบอกให้เขาเก็บเรื่องดื่มเป็นความลับไปก่อน


รักแค่ปวดหัวน่ะครับ ไม่เป็นอะไรมากหรอกปู่


เอาโอวัลตินร้อน ๆ ไหม เวลานี้รักชอบดื่มโอวัลตินนี่ ปู่จะไปชงให้…”

               

          ที่รักนอนตะแคงส่งยิ้มให้ปู่ แม้ในตอนนี้จะรู้ว่าตัวเองไม่สามารถกินอะไรได้เลย ทุกอย่างที่ถูกกลืนลงคอพร้อมจะพุ่งพรวดออกมาเพราะรู้สึกคลื่นไส้อยู่ตลอดเวลา ซึ่งที่รักคิดว่าเป็นอาการ เมาค้าง อย่างที่พันลี้เคยเป็น

             

            แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยักหน้ารับอีกฝ่าย ถ้าเขาปฏิเสธปู่จะต้องลำบากสรรหาเมนูโปรดต่าง ๆ มาให้ตอบตกลงจนได้ เพราะเรื่องกินของเขาสำคัญสำหรับปู่มาก


งั้นเดี๋ยวปู่มาเบบเอาด้วยไหมลูก เดี๋ยวปู่ชงเผื่อ


ไม่เอาค่ะปู่

                

             ทันทีที่ปู่ลุกออกไป พี่สาวตัวเล็กกว่าเขาก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงปลายเท้าก่อนจะเอื้อมมือมาช่วยพยุงร่างเขาให้ลุกนั่ง


โอ๊ยพี่เบบ บ้านหมุนอะ…” ที่รักร้องโอดครวญพลางยกนิ้วชี้ไปที่ตู้โชว์เครื่องลายครามของแม่ ถ้วยใบโปรดของแม่จะตกมาแตกไหมเนี่ย ตู้มันโยกเยกไปหมดเลย


มันเป็นที่สมองแกเองรัก ตู้ไม่ได้โยกนี่ดื่มไปแค่แก้วเดียวจริง ๆ เหรอ ฉันว่าไม่ใช่แค่แก้วเดียวแน่ ๆ


เท่าที่จำได้แค่แก้วเดียว…” ที่รักตอบก่อนจะคว้าหมอนที่อยู่ข้างกายมากอดไว้ ในเวลานี้รู้สึกหาความสมดุลไม่ได้เลย ตัวเขาโยกเยกไปมาพอ ๆ กับตู้โชว์ตรงหน้า

             

             ระหว่างที่นั่งตั้งสติพร้อมประคองร่างพัง ๆ ของตัวเอง ที่รักก็พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพในหัวตัดไปตัดมาจนสับสนไปหมด เขาเลยหลับตาเพื่อทบทวนดี ๆ


ภาพแรกพี่โอ้นั่งยิ้มแบบนั้นอยู่


แล้วก็ภาพภาพไม่ใช่ภาพสิเป็นความรู้สึกกลัว แล้วตัวเองก็ร้องไห้


ภาพไทป์กำลังลุกมาหา

              

            ที่รักกำลังจะเลิกเปลือกตาที่หนักอึ้งพอ ๆ กับศีรษะตัวเองขึ้น ทว่ามีภาพบางอย่างทับซ้อนอยู่ในหัวก่อนเขาจะลืมตา แต่พอหลับตาลงอีกครั้งก็ไม่เห็นภาพนั้นแล้ว


เหมือนจะจำได้แค่สัมผัส


กอดเหรอ ?


คงเป็นกอดเพราะมันอุ่น ๆ

               

               มือเรียวขาวซีดข้างหนึ่งยกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างอ่อนเพลีย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าการรื้อฟื้นความทรงจำตอนเมาค้างต้องใช้พลังงานมากขนาดนี้


ฉันไม่รู้จะด่าแกยังไงดีคิดแล้วก็โมโห


โอ๊ย ~ อย่าทำน้องค้าบ…”

                        

           แค่พี่เบบพูดตำหนิก็เจ็บแสบไปถึงหัวใจแล้ว ยังส่งฝ่ามือเล็ก ๆ ที่โคตรหนักมาผลักศีรษะไม่สมประกอบในตอนนี้ของเขาอีก

               

          ดวงตากลมโตมองหัวทุยที่กระเด้งไปอีกทางด้วยฝีมือตัวเองก่อนที่หัวกลม ๆ จะกระเด้งกลับมาวางแหมะลงบนไหล่ของเธออย่างออดอ้อน


ไม่ต้องมาอ้อน ไม่ใช่ปู่


ขอโทษ รักขอโทษนะพี่เบบต่อไปจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก จะระวังตัวเองให้มากขึ้น จะไม่เชื่อใครง่าย ๆ อย่างที่พี่เบบบอกด้วย


ก็ถ้าฟ้าไม่ไปช่วยแกจะได้มานั่งขอโทษฉันแบบนี้ไหม คิดแล้วก็โมโหว่ะนี่แม่ยังไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันบอกว่าแกเผลอดื่มเข้าไปเลยเมาจนฟ้าต้องมาส่ง ถ้าขืนบอกไปว่าแกโดนมอมพ่อได้บึ่งมาฆ่าไอ้โอ้แน่


เดี๋ยวก่อน


พ่อบึ่งมาฆ่าพี่โอ้น่ะแน่นอน


ใครมาส่งนะพี่เบบ ? ”


แต่ชื่อของคนที่มาส่งน่ะ..ได้ยินไม่ค่อยชัดเลย


ฟ้าไงหมื่นฟ้าอะ


“…”


อ๋อหมื่นฟ้าของใคร ๆ นี่เองที่เป็นคนมาส่งคนเมาเละอย่างเขา


แต่เอาจริง ๆ ก็…T____T ไม่เอาดิ ไม่เอาพี่ฟ้าได้ปะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าขี้ดุจะตาย


ที่รักนั่งนิ่ง ๆ จ้องมองตู้โชว์ของแม่ที่โยกเยกน้อยลงแล้ว ก่อนจะเอ่ย ใครมาส่งรักนะ ? ”


เมาจนเพี้ยนแล้วมั้ง? ก็บอกว่าฟ้ามาส่ง !”

               

          ที่รักพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย นั่งขัดสมาธิแล้วเอาหน้าซุกหมอนที่ตัวเองกอดรัดอยู่ ก่อนหลับตาลงเพื่อรื้อฟื้นบางอย่างในหัวอีกครั้ง แต่จู่ ๆ ที่รักก็รู้สึกว่าสัมผัสที่ตัวเองกอดหมอนแน่ ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้หรือบางทีอาจจะเกิดขึ้นเมื่อคืน

                

               ทว่านึกยังไงก็ไม่สามารถขุดซากความทรงจำที่เพิ่งผ่านมาได้เลย ความรู้สึกอบอุ่นคล้ายอ้อมกอดจึงติดค้างอยู่ในห้วงความรู้สึกของเขาจนถึงตอนนี้


ฟ้าเอาแกขี่หลังพามาส่งยันโซฟาเลยแล้วก็อยู่ช่วยฉันเช็ดตัวให้แกอีกสักพักถึงกลับไป

                

               เป็นในตอนนั้นเองที่ที่รักรู้สึกเขินผู้ชายด้วยกันจนใบหน้าเห่อร้อน เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกเขินอายอย่างแปลกประหลาดนี้ได้ เพราะไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน แม้กระทั่งกับแฟนเก่าที่เป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่เคยคบกันตอนปีหนึ่งก็ไม่เคยสักครั้ง

             

             หากจะให้เปรียบเทียบความรู้สึกนี้กับสถานการณ์หนึ่ง ที่รักคิดว่าเหมือนคนที่ตากฝนมาตลอดทั้งวันและวิ่งเข้าห้องแอร์เย็น ๆ โดยไม่อาบน้ำ ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ไข้ขึ้นสูงตามลำดับ ตัวร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อุณหภูมิภายในพุ่งทะยานรวดเร็วเหมือนจรวดจนหมอควบคุมไม่ได้ มันเป็นแบบนั้นเลย


พี่เบบเช็ดคนเดียวก็พอแล้วปะ ? พี่เบบเช็ดตัวให้รักใช่ปะล่ะ ?” แกล้งถามย้ำไปอย่างนั้นเพื่อความแน่ใจ ทั้งที่มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าหน้าที่นี้พี่สาวจอมโหดไม่ปล่อยให้ใครทำแน่ ๆ


ใช่ฉันเช็ด


เฮ้อออ....โล่งอก :)

                

          ที่รักแย้มยิ้มอย่างโล่งอกขณะพักหัวกลม ๆ ไว้กับไหล่เล็ก ๆ ของพี่สาว ไม่มีใครแตะเนื้อต้องตัวเขาได้หรอก ถ้าพี่เบบยังมีชีวิตอยู่


แต่เช็ดแค่หน้าแล้วก็ขึ้นไปบนห้องหาชุดให้แกเปลี่ยนที่เหลือฟ้าช่วยเช็ดให้


หือ…”

                

          หัวทุยรีบผงกยกขึ้นอย่างลืมสังขารตัวเอง ที่รักไม่สนใจบ้านที่หมุนติ้ว ๆ กับตัวพี่สาวที่โยกเยกเหมือนตู้โชว์อีกต่อไป เขาจ้องลึกเข้าไปในตาของคนพี่เพื่อคาดคั้นเอาความจริง


ทั้งที่รู้ว่าพี่สาวไม่ชอบโกหก


และไม่เข้าใกล้คำว่าอำเล่นด้วย


ทำหน้าอ๊องทำไม ? ”


รักก็จะทำหน้าแบบนี้เวลาไม่เข้าใจและไม่เชื่ออะไรสักอย่าง…”

                

          เบบนิยามใบหน้าตลก ๆ นี้ว่า หน้าอ๊อง ๆ เพราะมันแปลกและทำให้เธอขำทุกเมื่อที่เห็น ไม่รู้มันคือการแสดงสีหน้าด้วยความรู้สึกอะไร แต่เจ้าตัวก็มักจะทำหน้าแบบนี้เวลาที่คิดว่าเธอแกล้งหลอกกันเพื่อจับผิด


อีกอย่างคำว่าอ๊องเหมาะกับคนเด๋อ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างที่รักดี การตั้งชื่อใบหน้าตลก ๆ เป็นเอกลักษณ์นี้ว่า หน้าอ๊อง จึงเหมาะสมที่สุดแล้ว


และหน้าอ๊องอย่างที่น้องชอบทำก็คือการเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เบิกดวงตาเรียวรีคล้ายคนสงสัย ทว่ามีความสับสนแฝงอยู่ในแววตา รูจมูกทั้งสองบานออกนิด ๆ และสุดท้ายริมฝีปากบางที่อ้าค้างจนแมลงสามารถเข้าไปทำรังได้


แล้วไม่เข้าใจอะไร ฉันก็บอกทุกอย่างชัดเจนหมดแล้ว


รักเข้าใจทุกอย่าง แต่แค่ไม่เชื่อว่าพี่เบบจะปล่อยให้….ให้…”


ให้อะไร ?”

               

               จู่ ๆ ประโยคคำพูดของเขาที่พร้อมจะเปล่งออกไปเมื่อกี้ก็กลายเป็นก้อนบางอย่างที่จุกอยู่ตรงลำคอไม่สามารถพูดออกไปได้

               

               แต่เพราะพี่สาวของเขาฉลาดจนเกินไปถึงได้เดาออกว่าประโยคที่กลายเป็นก้อนกลมในลำคอของเขาคืออะไร พี่เบบจึงเลือกเอ่ยแทน


ปล่อยให้ฟ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แกน่ะเหรอ ?”


ไม่ใช่สิก้อนในลำคอคือคำว่า เช็ดตัว ต่างหาก


เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย ?”


ก็เออน่ะสิ ! รักถึงแกจะตัวเล็กกว่าเด็กผู้ชายคนอื่น แต่สำหรับฉันแกตัวใหญ่นะเว้ย ฉันเปลี่ยนไม่ไหวหรอก อีกอย่างฉันก็ไม่อยากเห็นหนอนของแกด้วย ถึงจะเห็นมาตั้งแต่เด็กก็เหอะ


T______T พอฟังจบที่รักก็ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นสาย แต่แค่เพียงในใจน่ะนะ


แล้วพี่เบบปล่อยให้คนอื่นมาเห็นเห็นอันนั้นของรักอะนะ…”


แล้วมันจะเป็นอะไรไป ฟ้าก็มีน้องชายปะ แล้วน้องชายมันก็เพื่อนสนิทแก อีกอย่างฉันรู้ว่าฟ้าไม่เอาเรื่องอันเล็กอันน้อยไปล้อให้เสียเวลางานตัวเองหรอก


เดี๋ยว ๆ อันเล็กอันน้อยอะไรของพี่เบบ ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ


ฉันรู้ว่าแกอาย แกเป็นเด็กซนที่โคตรขี้เขินในบางครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันจนปัญญาจริง ๆ ถึงต้องปล่อยให้คนอื่นเช็ดตัวให้แกเอาเป็นว่าขอโทษที่ยอมให้ฟ้าเห็นหนอนน้อยของแก


โอ๊ยยยพี่เบบ เลิกพูดไปเลย รักไม่อยากฟังแล้วอะ…”

                

               ใจจริงที่รักอยากจะรู้รายละเอียดลึก ๆ มากกว่านี้ อยากให้พี่สาวเล่าให้ฟังทุกขั้นตอน ตั้งแต่ถอดเสื้อผ้าจนกระทั่งใส่ชุดใหม่ให้เขา แต่ที่รักก็รู้ตัวอีกเช่นกันว่าตัวเองไม่สามารถทนฟังเรื่องน่าอายจนจบได้ ถ้าได้ฟังพร้อมกับจิตนาการตามครบทุกขั้นตอน


ตัวของเขาคงระเบิดตู้มแหลกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี


“…ฉันเชื่อว่าฟ้าไม่ยอมทำแบบนี้ให้ใครหรอก ไม่รู้เป็นเพราะเห็นแก่ฉันที่เป็นแฟนเพื่อนสนิทตัวเองหรือเปล่า ถึงได้ยอมช่วยรู้อย่างนี้แล้วก็ไปขอโทษเขาซะ แล้วก็ขอบคุณที่เขาช่วยด้วย


“…”


ที่ให้ขอโทษเพราะฟ้าคงเดือดร้อนเพราะแกแล้ว


ที่รักกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองพี่สาวด้วยความสงสัย นอกจากเมาไม่รู้เรื่องแล้ว เขาไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก รักไปทำอะไรอีกล่ะพี่เบบ ? ”


ฟ้าต่อยไอ้โอ้ และลี้ก็บอกว่าเมื่อเช้าลุงมาหาที่บ้าน ดอมเคยเล่าให้ฟังว่าลุงของฟ้าเป็นรองผู้การ นครบาล ก็คอยช่วยดูแลร้านให้หลานด้วยนั่นแหละถ้ามาหาเองขนาดนี้ ฉันคิดว่าไอโอ้คงไปแจ้งความอะ พ่อมันก็เป็นตำรวจเหมือนกัน เท่าที่ได้ยินมานะ แต่ไม่รู้ยศอะไร งานนี้ฟ้าโดนดุหรือเปล่าก็ไม่รู้


ดวงตาเรียวรีหลุบลงต่ำด้วยความรู้สึกผิด ไม่สนิทกัน แต่มาเดือดร้อนเพราะเขาแท้ ๆ


แกคิดว่าเรื่องที่ฟ้าต่อยไอ้โอ้เมื่อคืนจะมีผลกระทบต่อชื่อเสียงร้านฟ้าปะ ?”

              

            เป็นครั้งแรกที่พี่สาวขอความเห็นจากเขา โดยปกติพี่เบบจะคิดไตร่ตรองเรื่องต่าง ๆ ด้วยตัวเองเพียงคนเดียว น้อยครั้งนักที่จะถามน้องชายเด๋อ ๆ อย่างเขา ครั้งล่าสุดที่พี่สาวขอความเห็น ที่รักจำได้ว่าเป็นตอนที่พี่เบบเรียน ม.4 และก็ถามเรื่องที่ง่ายกว่านี้เยอะ อย่างเช่น แกว่าฉันทำตัวห้าวเกินผู้หญิงไปไหม ?’


ไม่ใช่คำถามที่ต้องวิเคราะห์โดยการเอาปัจจัยต่าง ๆ รอบตัวมาประกอบกันแบบนี้ ที่รักว่าคำถามนี้ยากไปสำหรับคนคิดน้อยและมองทุกอย่างในแง่ดีอย่างเขา


ความรู้สึกเขินอายที่ไม่มีวี่แววจะหายไปหรือลดน้อยลง ในเวลานี้มันถูกเจือจางด้วยความเป็นกังวล ทำให้ที่รักพอจะมีสติคิดทบทวน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถคาดเดาได้อยู่ดี


รักก็ไม่รู้อะ ร้านพี่ฟ้าดังมากไหมพี่เบบ ? ”


มีชื่อพอสมควรถ้าไปเที่ยวแถวนั้นแล้วต้องเลือกร้านไหนสักร้านหนึ่ง ร้านแรกที่ทุกคนเลือกคงเป็นร้าน Your Sky อะ


โห..แล้วมาเสียชื่อเพราะรักไปแค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ


เบบหลุดหัวเราะออกมาเพราะคำพูดของน้อง ก่อนเอ่ย เอาเถอะ ๆ ยังไงก็ไปขอโทษฟ้าด้วย ให้ลี้พาไปหานะ


“…”


เออโทรกลับหาลี้ด้วย


อื้อ…”


เดี๋ยวฉันไปโทรหาดอมก่อน มันจะมารับไปกินข้าวไปด้วยกันปะ ? ”


หึ ไม่ดีกว่า


เออรถเอาไปใช้ได้นะ กุญแจอยู่ในห้อง ฉันไม่ได้ใช้เพราะเดี๋ยวดอมมารับ

               

               ที่รักพยักหน้ารับ นั่งมองพี่สาวที่เดินหายขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เหมือนปู่รู้ว่าเราคุยธุระกันเสร็จแล้วถึงได้ถือแก้วกระเบื้องที่มีควันลอยพวยพุ่งเหนือปากแก้วเข้ามา แก้วกระเบื้องสีขาวที่มีลายเด็กชาย ชาลี บราวน์ ยืนกอดเจ้าหมาสนูปี้ถูกยื่นมาให้เขา


ปู่ยังความจำดีผิดกับผู้สูงอายุทั่ว ๆ ไป ปู่สามารถจำทุกอย่างที่เขาชอบได้ทั้งหมด แม้ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยเพียงใด อย่างเรื่องแก้วใบโปรดที่ต้องคู่กับเครื่องดื่มสุดโปรด


แก้วชาลี บราวน์ กับ โอวัลตินร้อน


ดื่มโอวัลตินก่อนสิรัก จะได้รู้สึกดีขึ้น


คะ ครับ…” มือเรียวรับแก้วใบโปรดไว้ ที่รักหลุบตามองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในแก้ว หากเป็นตอนปกติเขาจะยิ้มแฉ่งและรีบซดของโปรดให้หมดแก้วภายในเวลาไม่ถึงห้านาที แต่ในตอนนี้ทำได้เพียงเงยหน้าส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้ปู่แล้วยกแก้วขึ้นจิบน้ำอุณหภูมิร้อนที่มีรสหวานจับใจ


รสชาติเหมือนเดิมไหมลูก ? ”


เหมือนครับปู่…” รสชาติอร่อยเหมือนเดิมทุกอย่าง มีแต่เขาที่ไม่เหมือนเดิม

                

               พอโอวัลตินไหลผ่านช่วงลำคอลงไปถึงกระเพาะ ก็เหมือนมีบางอย่างในช่องท้องกำลังก่อกบฏกับร่างกายอย่างรุนแรง เท่าที่จำได้เมื่อวานเขาไม่ได้กินอะไรรองท้องก่อนออกจากบ้านเลย อาหารมื้อสุดท้ายที่ตกถึงท้องคือแซนด์วิชแฮมชีสที่กินตอนอยู่มหาลัย และนั่นเป็นตอนบ่ายสามโมงของเมื่อวาน

               

               ไม่รู้ว่าเศษซากของแซนด์วิชยังหลงเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน แต่บางอย่างที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในโพรงปากทำให้เขาต้องฝืนใจกลืนมันลงไปอีกครั้งทั้งที่อยากปล่อยให้พุ่งออกมาใจจะขาด


ปู่เดี๋ยวรักขอตัวไปโทรหาเพื่อนเรื่องงานก่อนนะครับ


เอาสิ ไม่ต้องห่วงปู่ เดี๋ยวปู่จะเข้าไปนอนพักในห้องสักหน่อย


ครับ เดินระวัง ๆ นะครับปู่

                

               พูดจบที่รักก็ลุกพรวดวิ่งขึ้นบันไดทั้งที่มีแก้วโอวัลตินอยู่ในมือ มือเรียวข้างที่ว่างอยู่ผลักประตูไม้บานใหญ่สีขาวอย่างรีบร้อน เจ้าของห้องสาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไปในห้องน้ำส่วนตัว วางแก้วกระเบื้องไว้บนเคาน์เตอร์ล้างหน้าก่อนปล่อยให้ของเหลวที่ปั่นป่วนอยู่ในกระเพาะพุ่งพรวดใส่ชักโครก

              

               ทั้งแสบคอทั้งแสบจมูกไปหมด แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้ร่างกายทำโทษตัวเองไป ไม่มีอาหารหลงเหลืออยู่ในตัวเขาสักนิด สิ่งที่ปล่อยทิ้งมีเพียงน้ำอย่างเดียวเท่านั้น


คลื่น ~

               

               ที่รักเอื้อมไปกดชักโครกชำระล้างของเสียในร่างกายก่อนออกมานั่งพักที่โต๊ะทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวล้วงโทรศัพท์ที่เก็บใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ออกมากดโทรหาเพื่อนสนิท


(ว่าไง ~ ฟื้นแล้วเหรอมึง ?)


อือแค่ก ๆ เพราะยังไม่ได้ดื่มน้ำล้างคอหลังจากอาเจียนไปอย่างหนัก เขาถึงได้รู้สึกแสบเคืองที่คอจนต้องไอออกมา


(โห ท่าจะแย่ ไหวไหมเพื่อนกู…)


แย่จริง…”


(วันนี้มีนัดส่งงานไทร์โปรอาจารย์จินะเว้ยมึงลืมปะเนี่ย ? )


ที่รักถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลับตาลงสงบใจ เขาลืมจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าเมื่อคืนไม่ไปเมาเละกลับมา เขาก็ไม่ลืมสนิทขนาดนี้


เออลืมจริง  ๆ อะ


(ถึงมึงบอกว่าลืมกูก็ไม่เป็นห่วงเท่าคนอื่นหรอก เพราะมึงคงทำงานเสร็จแล้ว แต่ถ้าเป็นไทป์กับจอย ถ้าแม่งบอกว่าลืมเมื่อไหร่คือฉิบหายแน่ ๆ เพราะพวกแม่งคงลืมจริง ๆ แบบไม่มีชิ้นงานส่งอะ…)


อื้อ งานน่ะพร้อม แต่ร่างกายกูเนี่ยไม่พร้อมเลยยย


(ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมอะครับคุณรัก อาจารย์จิรอแจกเอฟพวกไม่ส่งงานอยู่นะครับ)


เซคเราพรีกี่โมงนะ ? ”

                

               ปกติที่รักจะจำเรื่องพวกนี้ได้เป็นอย่างดี จนเพื่อน ๆ ขนานนามว่าเป็นตารางสอนประจำกลุ่ม มีเรียนหรือชดเชยวันไหน กระทั่งส่งงานนอกรอบตอนไหน ที่รักจำได้อย่างแม่นยำ


แต่ตอนนี้ไอ้น้ำสีขาว ๆ นั้นล้างตารางเรียนในหัวไปหมดแล้ว


(บ่าย 3 )


มีเวลาอยู่งั้นเจอกันที่มหาลัยเลยนะ


(โอเค ๆ เออ แต่มึงให้กูไปรับเปล่า ? )


ไม่เป็นไร วันนี้พี่เบบไปกับพี่ดอม ทิ้งรถไว้ให้ใช้อยู่


โอเค ~”

               

               หลังจากวางสายจากเพื่อน ที่รักก็หอบร่างพัง ๆ เข้าห้องน้ำ คนตัวเล็กค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าหน้ากระจก ในระหว่างที่เสื้อยืดสีขาวบาง ๆ ของตัวเองหลุดพ้นจากช่วงคอ พลันใบหน้าของหมื่นฟ้าที่เคยเห็นตอนเจ้าตัวมาหาพันลี้ในคลาสเรียนก็แวบเข้ามาในหัว

                

               จากที่ปั่นป่วนในท้องมากอยู่แล้วก็เพิ่มเป็นเท่าทวีคูณ มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเพื่อปลอบประโลมก่อนโยนเสื้อใส่ตะกร้าหวายบนพื้น


พี่ฟ้าเห็นส่วนไหนบ้างเนี่ย


เห็นไขมันบนพุงด้วยหรือเปล่า ?

               

               ที่รักสะบัดหน้าอย่างแรงจนแก้มย้อย ๆ สั่นคลอนไปหมด เขายกมือเรียวทั้งสองขึ้นตบใบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติและละทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน


ทว่า


ต่อให้ผ่านน้ำเย็นน้ำร้อนก็ไม่สามารถชะล้างเรื่องน่าอายนี้ได้เลย


#กี่หมื่นฟ้า

                

               รถเก๋งสีขาวมุกที่เป็นรุ่นฮิตติดตลาดเมื่อปีที่แล้วเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ให้คนที่อยู่หลังพวงมาลัยกวาดสายตาหาที่จอด วันนี้ที่รักไม่ต้องนั่งรถตู้มามหาลัยเพราะขับรถส่วนตัวมาเอง

               

               จริง ๆ แล้วรถคันนี้เป็นของพี่เบบ ที่รักไม่มีรถส่วนตัวเพราะเขาไม่อยากเพิ่มภาระให้พ่อแม่ ที่บ้านมีรถใช้เพียงแค่สามคันก็เพียงพอแล้ว นั่นก็คือรถของพ่อที่ใช้อยู่ต่างจังหวัด รถของแม่ และรถของพี่เบบ แต่พี่สาวก็ใจดีให้ยืมบ่อย ๆ ถ้าวันไหนที่เรียนไม่ตรงกันและพี่เบบมีพี่ดอมไปรับไปส่ง รถคันนี้จะตกเป็นของเขาทั้งวัน อย่างเช่นวันนี้

                

               เมื่อได้ที่จอดรถแล้ว ที่รักก็รีบคว้ากระดาษอาร์ตขนาดเอห้าที่มีความสำคัญอย่างมากลงจากรถ เขาพาตัวเองไปที่หน้าลิฟต์ด้วยความรีบร้อน ตัวเลขดิจิตอลบอกเวลาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์คอยเร่งเร้าให้เขาหาวิธีพาตัวเองไปถึงห้องพรีเซนต์งานให้เร็วที่สุด


จะไม่ทันแล้ว ๆ ๆ

                

               ที่รักเปลี่ยนเป้าหมายจากลิฟต์สองตัวตรงหน้าเป็นบันไดเลื่อนแทน คนตัวเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่บันไดเลื่อน แม้จะอยู่บนขั้นบันไดที่เลื่อนไม่เร็วและไม่ช้าจนเกินไป ทว่าหัวใจที่มันกระวนกระวายก็บังคับให้เขาเสียมารยาทเอ่ยบางอย่างกับคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า


ขอโทษนะครับขอทางหน่อยครับ


ค่ะ ๆ

               

               ทันทีที่ผู้หญิงหน้าตาสะสวยหลีกทางให้ ที่รักก็ก้าวเท้าเหยียบข้ามขั้นต่อ ๆ ไปโดยไม่สนใจอะไรเลย ขอเพียงถึงห้องพรีเซนต์งานทันเวลาเป็นพอ


คนอื่นจะเข้าใจกับท่าทางรีบร้อนของเขา


ถ้าเคยยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่หน้าห้องเพราะอาจารย์ล็อกประตูไม่ให้เข้าเนื่องจากไปสายเพียงแค่สามนาทีเท่านั้น


แต่ก็เป็นเฉพาะอาจารย์คนนี้น่ะนะ


รัก !”

                

               เจ้าของชื่อชะงักฝีเท้ากะทันหัน ทั้งที่ห้องพรีเซนต์อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่เพราะเสียงนุ่มอันคุ้นเคยนั้น ที่รักจึงต้องยอมหยุดและปรายตามองทางต้นเสียง


อ้าว มิว


ใครจะไปคิดว่าวันรีบ ๆ แบบนี้จะบังเอิญเจอแฟนเก่าตอนปีหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันเป็นชาติแล้วตั้งแต่เลิกกันไป


มาเรียนเหรอ ?”


มาพรีงานน่ะมิวล่ะ เพิ่งมาเรียนหรือเพิ่งเลิก


เราเพิ่งมาเรียนน่ะ…”

               

               ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จ้องมองแฟนเก่าของตัวเองไม่ละสายตา ที่รักยังคงเป็นคนน่ารักเสมอตั้งแต่เจอครั้งแรกจนถึงตอนนี้ เธอเผลอหลุดยิ้มพอเห็นเรือนผมสีดำนิลที่หล่นมาปรกหน้าจนเกือบทิ่มคิ้ว มันเปียกชุ่มเล็กน้อยเพราะเหงื่อ และคนตรงหน้าน่ารักขึ้นเป็นกองเพราะแว่นตาทรงกลมที่แสนจะเข้ากับเจ้าตัว ที่รักยังชอบใส่เสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง ๆ และไม่ยอมติดกระดุมสองเม็ดบนเหมือนเดิม กางเกงยีนส์สีดำทรงสกินนี่ตัวนั้นอีก


น่ารักและมีเสน่ห์ไม่เปลี่ยนเลยนะ


ระ เราขอตัวก่อนนะมิวเรารีบอะ


อื้อ ไปเถอะ ขอให้ผ่านไปอย่างราบรื่นนะ


และก็


ครับ


และก็ไม่เคยรู้สึกลึกซึ้งกับเธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

                


               ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยนักศึกษาปีสองคณะดิจิทัลมีเดียที่ตอนนี้มีสภาพอิดโรยไม่ต่างกัน สามชั่วโมงกับการพรีเซนต์งานในห้องนั้น เวลาผ่านไปช้าเหมือนเข็มนาฬิกาไม่ยอมเคลื่อนขยับ ทั้งที่เวลาก็เดินไปตามปกติ


เหี้ย ใครก็ได้บอกกูทีว่าพวกเราแค่พรีเซนต์งาน ไม่ได้ไปวิ่งมาราธอนมาหัวใจกูถึงได้เต้นเร็วไม่เลิกเลยเนี่ย…”


อีไทป์มึงแค่โดนอาจารย์ด่า ไม่ได้ไปวิ่งมาหรอก

                

          ที่รักอมยิ้มขณะฟังเพื่อนสองคนพูดคุยกัน ถึงเขาจะไม่โดนอาจารย์วิจารณ์งานและด่าจนเสียหมาอย่างไทป์ แต่ก็แทบเอาตัวไม่รอดเพราะรู้สึกพะอืดพะอมตลอดเวลาตอนอยู่บนเวทีเล็ก ๆ นั้น


ใครจะไปเก่งเท่า รัก นิรันดร์ล่ะ ไม่โดนด่า แถมยังโดนชมจนยิ้มแก้มแทบปริพันลี้เอ่ยแซว


มีสองอย่างอะลี้ถ้ากูไม่ยิ้มให้อาจารย์ก็คงปล่อยให้อ้วกพุ่งออกมา และถ้าเป็นอย่างหลังต่อให้งานดีแค่ไหน กูว่าอาจารย์จิก็คงประเคนเอฟให้


เออ จริง ฮ่า ๆ

                

               ระหว่างที่พันลี้หัวเราะอยู่นั้น จอยกับไทป์ดันผุดคิดเรื่องที่สงสัยตั้งแต่เมื่อคืนพร้อมกัน ทั้งสองจ้องตาอย่างรู้ใจราวกับเป็นคนคนเดียวกัน จอยก้าวเท้าช้าลงกว่าที่รักและพันลี้เล็กน้อยก่อนจะดึงไทป์ให้เดินขนาบข้างกับตัวเอง


ไทป์ มึงถามดิ


ไม่เอามึงอยากเสือกนักก็ถามเอง


ไม่เอากูอยากรู้ แต่มึงนั้นแหละถามมึงเป็นคนได้ยินนี่อีไทป์


ไม่…”


พวกมึงสองคนอะไรกัน ?”


“…”

                

แฝดนรกต่างบิดามารดาอย่างไทป์และจอยพากันหุบปาก ไม่กล้าเอ่ยพูดเมื่อโดนสายตาของพันลี้จ้องมอง


มีความลับอะไร ? ถ้าไม่พูด อาทิตย์หน้ากูไม่เลี้ยงชาบูนะ


แล้วคนเห็นแก่ของฟรีอย่างไทป์จะรออะไร


ก็จอยมันอยากรู้ว่าพี่ฟ้าหอมหัวไอ้รักจริงไหม ? ”


“0_____0”

               

               ที่รักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไปส่งบ้าน พาขี่หลัง เช็ดตัวให้ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็ว่าพีคแล้ว แต่มันพีคได้ถึงขั้น….หอมหัวเลยเหรอ


มึงว่าอะไรนะไทป์ ? ” พันลี้ย้ำถาม


จอย มึงพูดมั่งเลย


ก็ตอนที่ไทป์โทรไปหาไอ้รักอะคือจริง ๆ พวกเราแค่เป็นห่วงอยากรู้ว่ารักถึงบ้านหรือยัง แต่พี่ฟ้ารับสายแทนแล้วไทป์มันก็ได้ยินไอ้รักบอกว่า…”


ว่าอะไรล่ะจอย มึงก็เล่าเนื้อ ๆ พอ ไม่เอาน้ำดิพันลี้เร่ง


ได้ยินว่าหอมหัวรักหน่อย


ตายไปเถอะกูเนี่ยตายไปซะเถอะที่รักเลือกพูดประโยคนี้ออกมาทั้งที่รู้ว่ามันไม่เหมาะกับคนมองโลกในแง่ดีอย่างเขาเลย คิดหนีปัญหาด้วยการตายไม่ใช่ที่รักเลยจริง ๆ

              

            ทว่าเรื่องที่ได้รับรู้มานั้น ที่รักคิดว่าการสลายหายไปจากโลกน่าจะดีที่สุดแล้ว ตอนนี้เขาอยากจะเป็นแค่เศษฝุ่นที่ลอยโง่ ๆ อยู่ในอากาศซะด้วยซ้ำ

                

               มันจะไม่น่าอายขนาดนี้เลย ถ้าเพื่อน ๆ ไม่ได้รับรู้อะไรมาก และคนคนนั้นที่เขาไปอ้อนตอนเมาไม่ใช่พี่ชายของเพื่อนสนิท


แล้วถ้าคนคนนั้นก็ไม่ใช่หมื่นฟ้าสุดหล่อของใคร ๆ เขานะ


มันจะไม่น่าอายเลยจริงๆ


แล้วหอมจริงไหมวะ ? ” พันลี้หันไปถามคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ


ไม่ได้หอมมม…”


อะเสียงสูง สูงกว่านี้ก็ดอยอินทนนท์อะจ้ะ


เอางี้ดีกว่าเมื่อคืนมึงรู้เรื่องอะไรบ้าง ? ” พันลี้พยายามเค้นถาม


ลี้กูป่วน ๆ ในท้องอะ พาไปหาหมอหน่อยดิ


ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเมื่อคืนมึงอ้อนพี่กูเหรอ ? ”


ฮือออกูไม่รู้…” คนโดนคาดคั้นหมดหนทาง และอับจนปัญญาเกินกว่าจะคิดแก้ตัว ที่รักเปล่งเสียงร้องออดอ้อนเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นใจแล้วเลิกซักไซ้กันสักที ต่อให้เค้นถามให้ตายก็ไม่มีคำตอบให้อยู่ดีเพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง T______T


แล้วพี่กูก็ไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย…”


หอมจริงปะวะ ?” จอยกระแซะถามพันลี้ที่เริ่มขมวดคิ้วครุ่นคิด


กูจะไปรู้ได้ไงล่ะ…”


แค่คาดเดามึงว่าไง ? ” ไทป์ก็ขี้เสือกไม่แพ้จอย


โอ๊ยกูก็ยังอยู่ตรงนี้ สงสารกูบ้าง กูไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ~”


พี่ฟ้าหอมหัวมันน่าอายตรงไหนอีแก้มย้อยหอมจากพี่ฟ้านี่โคตรจะแรร์จอยว่า


พี่มึงพูดเก่งไหมลี้ ? ”


หมายถึงยังไงไอ้รัก ? ”


หมายถึงจะเอาเรื่องที่กูไปวอแวเขาไปล้อกับเพื่อน ๆ ไหม ตอนปีหนึ่งที่กูเมาวันเฟรชชี่โดนรุ่นพี่ล้อจนเข็ดเลยอะ…”


อย่าว่าแต่เอาไปล้อเลย แค่หอมยังเป็นไปไม่ได้ไม่มีทางอะ ถ้าบอกว่าพี่กูโบกหัวมึงตอนที่อ้อนให้หอมยังเป็นไปได้มากกว่า


จริงดิงั้นกูก็สบายใจได้แล้วใช่ปะ ?”


ก็เออกูมั่นใจแบบนั้น แต่เพื่อความมั่นใจ ไปถามเจ้าตัวเลยละกัน


เฮ้ย ! ไม่เอา


มึงจะกลัวอะไรอีแก้มย้อย ?” จอยพูด


ไม่ได้กลัวแต่เขาแค่หวาดเสียว เสียวว่ามันจะเป็นเรื่องจริง ถ้าสัมผัสบางอย่างที่คล้ายการกอดไม่ติดค้างอยู่ในความรู้สึก ที่รักจะไม่ลังเลและเลือกเชื่อว่าไม่มีทางที่หมื่นฟ้าจะหอมตัวเอง


แต่ก็เพราะไอ้สัมผัสนี้มันยังค้างอยู่ในความรู้สึกไงก็เลยไม่มั่นใจเท่าไหร่


#กี่หมื่นฟ้า


เดินเร็ว ๆ สิแก้มย้อย มึงจะเดินอ้อยอิ่งคล้ายคนใกล้ตายไม่ได้

               

               ที่รักก้าวเท้าเนิบนาบพลางมองหน้าจอยที่ออกปากให้เขาเร่งความเร็ว ใครจะไปอยากเจอพี่ฟ้าคนหล่อของจอยกันล่ะ สาเหตุที่เขาเดินช้า ๆ ก็เพราะไม่เต็มใจจะไปเจอหน้าอีกฝ่ายนี่แหละ

                

               แต่เพราะความเผือกของเพื่อนทั้งสอง รวมถึงพันลี้ที่อยากจะรู้ให้แน่ใจ ที่รักเลยโดนลากมาที่ลานจอดรถ สถานที่นัดหมายส่งมอบคีย์การ์ดคอนโดของหมื่นฟ้าที่ลืมไว้ที่บ้าน แล้วเจ้าตัวก็ไหว้วานให้น้องชายเอามาให้ที่มหาลัย เพราะความขี้ลืมของหมื่นฟ้าแท้ ๆ ทำให้เขาต้องแบกหน้ามาเจอตอนที่หัวใจยังไม่พร้อมรับความจริงอะไรทั้งนั้น


พี่ฟ้า…”

              

  ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ในตอนนี้อมทุกข์มากกว่าปกติเงยมองข้างหน้าหลังจากที่เดินก้มหน้ามองพื้นตลอดทาง

                

               เป็นในตอนนั้นที่ที่รักเห็นคนตัวสูงใหญ่เจ้าของแผ่นหลังกว้างกำลังโน้มตัวเข้าไปในรถสปอร์ตคล้ายกำลังหาอะไรบางอย่าง


แต่เห็นแผ่นหลังได้ไม่นานคนตัวสูงก็ค่อย ๆ ถอยตัวออกจากรถก่อนปิดประตูฝั่งคนขับที่เมื่อกี้เจ้าตัวเปิดค้างไว้


คีย์การ์ดล่ะ ? ”

                

               เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั้น ที่รักก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว จอยก็พยายามจะฉุดกระชากให้เข้าใกล้บริเวณที่สองพี่น้องตระกูลพิสุทธิ์ยืนอยู่ ที่รักจึงเลี่ยงการเผชิญหน้าด้วยการหันหน้ามองทางอื่นแทน


อะ คีย์การ์ด


อือ…”

                

          เขายืนฟังบทสนทนาเงียบ ๆ พลางภาวนาให้พันลี้ลืมเรื่องนั้นและบอกลาพี่ชายเร็ว ๆ ที่รักรู้ว่าตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่ควรจะขอโทษและขอบคุณหมื่นฟ้าอย่างที่พี่เบบแนะนำ แต่ทว่าเขายังไม่พร้อมจริง ๆ


สู้หน้าไม่ไหวหรอก


พี่ฟ้าเมื่อคืนไอ้รักมันขอให้พี่หอมหัวเหรอ ?”


T________T โธ่พันลี้ ลืม ๆ ไปไม่ได้เหรอ เป็นเพื่อนกันแท้ ๆ ไว้ชีวิตสักครั้งก็ไม่ได้ จะเป็นคนตรงไปถึงไหนเล่า ! นิสัยตรง ๆ อย่างขวานผ่าซากเก็บไปใช้กับเรื่องอื่นเถอะ !

               

          ได้แต่คิดตัดพ้อเพื่อนในใจ ไม่กล้าเอ่ยคำใด ๆ ออกไป ที่รักพยายามเงียบให้มากที่สุดจะได้ไร้ตัวตนในสถานที่แห่งนี้ แต่เพราะคนโดนถามเว้นช่องว่างนานเกินไป ความเงียบเลยเข้ามาแทรกแซง บทสนทนาระหว่างสองพี่น้องจึงหยุดชะงักลง

               

และความเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านกำลังบีบคั้นให้ที่รักแสดงตน เขาหันไปมองทางพันลี้และร่างสูงใหญ่


ที่รักเพิ่งจะเคยเห็นหมื่นฟ้าชัด ๆ เต็มตาก็คราวนี้


หมื่นฟ้าของใครหลายคนหล่อเยอะขนาดนี้ใครไม่ปลื้มก็ให้รู้ไป

              

            ที่รักชมผู้ชายด้วยกันเองไม่เป็นหรอก คำพูดของเขาเลยดูแปลก ๆ ไปสักหน่อย คนล่าสุดที่เขาชมว่าหล่อตั้งเยอะก็คือพันลี้ จนกระทั่งตอนนี้ที่ที่รักคิดว่ามีคนหล่อเยอะพอ ๆ กับพันลี้แล้ว


ก็คนพี่ตระกูลพิสุทธิ์นี่แหละ


แม้จะดูดีคนละแบบ แต่ก็จัดว่าหล่อเยอะทั้งคู่

                

               ทว่าทุกความคิดพลันหยุดลงเมื่อดวงตาคู่คมนั้นกำลังจ้องมองมาที่เขา หมื่นฟ้าไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยที่เจ้าของร่างอย่างเขาไม่สามารถขัดขืนได้เลย

                

               ที่รักกลืนน้ำลายลงคอจนดังอึกก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นจับกระดุมเม็ดที่สองด้านบนเพื่อติดปิดให้มิดชิด แม้จะเป็นผู้ชายแต่ก็ต้องรักและหวงตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ ใช่ว่าจะปล่อยใครมาคิดลามกด้วยได้

               

               เขาอยากให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดแบบตัวเองที่โดนมองอย่างนั้น แม้ในตอนนี้แค่ควบคุมสติให้อยู่กับตัวยังเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็อยากจะเอาคืนบ้าง ที่รักจึงขอเอาคืนด้วยการมองคนตัวสูงใหญ่ตั้งแต่หัวจรดเท้า


     ดูท่าหมื่นฟ้าจะเป็นพวกเปิดเผยหรืออีกอย่างคือเป็นคนขี้ร้อน กระดุมสามเม็ดด้านบนของเสื้อนักศึกษาแขนสั้นที่ใหญ่กว่าตัวจึงถูกปลดออก เผยให้เห็นลายสักภาษาอังกฤษสีดำที่เป็นตัวเขียนอยู่บนหน้าอก แต่เพราะมันโผล่พ้นเนื้อผ้ามาเพียงแค่บางคำเท่านั้น ที่รักจึงไม่รู้ว่าประโยคภาษาอังกฤษที่อยู่บนตัวอีกฝ่ายมีความหมายว่าอย่างไร

                

               เขาคงต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายดูดีมากจริง ๆ เพราะบนร่างของคนตัวสูงมีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้น แต่ยังน่ามองขนาดนี้ ความหล่อของหมื่นฟ้าไม่ธรรมดาเลย

               

               จะมีสักกี่คนที่ดูดีด้วยแค่การสวมเสื้อนักศึกษาแขนสั้นตัวใหญ่ ๆ ทับข้างในกางเกงยีนส์สีซีดกับรองเท้าผ้าใบสีขาวแบรนด์ดัง และใส่นาฬิกาเรือนเงินหน้าปัดสีเขียวมรกตราคาแพงอีกเรือน เท่านี้จริง ๆ เพียงแค่สี่ชิ้น แต่ดูดีระดับร้อยแล้ว

               

               นี่เขายังไม่นับรวมใบหน้าหล่อร้ายนั้นอีก ถ้าจะให้พูดก็มีแต่ความอิจฉาที่ก่อเกิดขึ้นภายในใจ แต่ถึงอย่างนั้นที่รักก็ยังต้องพูดคำเดิมซ้ำ ๆ ว่าหมื่นฟ้าดูดีไร้ที่ติจริง ๆ ดวงตาคู่คมน่าหลงใหลยามได้สบตา จมูกที่โด่งเป็นสันราวกับจับปั้น ริมฝีปากอวบอิ่มสีธรรมชาติ ไหนจะเรือนผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตที่เจ้าตัวปล่อยเป็นธรรมชาติไม่เซตเป็นทรง แถมยังอันเดอร์คัตเปิดข้างเพิ่มความเท่อีก


หล่อกระชากตับสาว ๆ ไปเลย

                

พอไล่สายตามองทั้งร่างคนตัวสูง ที่รักก็ได้แต่ถอนหายใจคิดน้อยใจที่ตัวเองหล่อไม่ได้ครึ่งของอีกฝ่ายเลย


ไหนจะแขนที่เป็นมัดกล้ามน่าอิจฉานั้นอีก ที่รักไม่ได้เห็นกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ บนร่างของหมื่นฟ้าอย่างชัดเจนนักหรอก แต่ดูจากเส้นเลือดที่ปูดนูนอยู่บนแขนและหลังมือนั้นแล้ว เดาได้ว่าหมื่นฟ้าคงชอบออกกำลังกายและต้องมีหุ่นที่น่าอิจฉามากแน่ ๆ


แค่ส่วนสูงก็น่าอิจฉาจะแย่แล้ว


ว่าไงล่ะพี่ฟ้า ? ”


และคำถามของเพื่อนก็เรียกสติเขาให้กลับมาอีกครั้ง


พอเถอะพันลี้ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่น่ะนะ


เจ้าตัวเขาว่ายังไงล่ะ ?”

                

               ประโยคย้อนถามของหมื่นฟ้าทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนในท้องมากกว่าเดิม บางทีถ้าอีกฝ่ายพูดอะไรมากกว่านี้ เขาอาจจะอ้วกพุ่งใส่หน้าจอยก็ได้


มันบอกไม่รู้…”


“…”

                

               และปฏิกิริยานิ่งเงียบไม่ตอบกลับของหมื่นฟ้าทำให้พันลี้ค่อนข้างมั่นใจว่าเรื่องที่ถามไปนั้นไม่เป็นความจริง เพราะพี่ชายไม่ชอบตอบคำถามสักเท่าไหร่ ไม่ชอบอธิบาย เจ้าตัวมักจะบอกว่าถ้าหากใครเข้าใจผิดไปแล้ว ต่อให้แก้ตัวยังไง ทุกคนก็ยังคงคิดเหมือนเดิม ก็เพราะคนเหล่านั้นเลือกจะเชื่อเรื่องไม่จริงตั้งแต่แรก ขอเพียงแค่เรารู้ตัวเองก็พอ ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากความ ท้ายที่สุดทุกคนก็จะลืมไปเอง

               

แต่ถ้าพี่ชายของเขาทำจริง ๆ พันลี้ก็มั่นใจอีกว่าพี่ฟ้าจะต้องยอมรับทันทีอย่างที่เจ้าตัวเป็นเสมอมา


               พันลี้หันไปมองเพื่อนตัวเล็กที่ยืนนิ่งแสดงสีหน้าเป็นกังวลอยู่ด้านหลัง ก่อนเอ่ย กูบอกแล้วไงไอ้รักว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เรื่องนี้ไทป์กับจอยแม่งมโนกันไปเองอีกแล้ว คราวนี้มึงก็เลิกอาย เลิกกังวลได้แล้ว พี่กูไม่ได้หอมหัวมึงสักหน่อย

               

               คนฟังแย้มยิ้มก่อนพยักหน้าหงึกหงักอย่างโล่งอก แต่ภูเขาที่ถูกยกออกไปจากอกได้ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็หล่นลงมากดทับให้หนักใจอีกครั้ง เพราะที่รักดันเห็นคนตัวสูงระบายรอยยิ้มบางเบา ทำให้เขารู้สึกระแวง พอหมื่นฟ้ารู้ตัวว่าเขากำลังจ้องมองอยู่ รอยยิ้มบางเบาที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าก็จางหายไปในทันที

                

               พันลี้ที่มัวแต่หันมาให้กำลังใจเพื่อนสนิทอย่างเขาจึงไม่เห็นรอยยิ้มของพี่ชายตัวเอง แต่ที่รักมั่นใจว่าจอยและไทป์เห็นแน่ ๆ


งั้นพี่ไปก่อน…”


อือ…” พันลี้ตอบรับพี่ชาย

               

               ที่รักมองคนตัวสูงที่มีผิวขาวซีดเปิดประตูรถเตรียมจะออกไปจากที่นี่ ทว่าหมื่นฟ้ากลับหันมาหาพวกเขาอีกรอบ


สระผมด้วยนะหัวเริ่มเหม็นแล้ว

                

               และหมื่นฟ้าของใคร ๆ ก็ขึ้นรถ พารถเบนซ์สปอร์ตสีดำคันหรูเคลื่อนออกไปจากลานจอดรถด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้เด็กปีสองสี่คนยืนงงในดงมหาลัยอยู่อย่างนั้น แม้แต่พันลี้ยังเบิกตาโพลงและเดินมาเขย่าตัวเขา


นี่พี่กูหอมหัวมึงจริงดิ…”


มะ ไม่จริงหรอก พี่มึงชอบปั่นหรือเปล่า ? เห็นกูยืนทำหน้าโง่ ๆ แล้วอยากแกล้งมั้ง…”


จอยยกมือฟาดไปที่ไหล่ไทป์ดังป้าบ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงสะใจ กูว่าแล้ว ! ”


กูว่าเรากำลังเบลอกันไปพักกันก่อนไหม ? ” ที่รักแนะนำ


ไม่เบลอ ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะกูได้ยินเต็มสองรูหู เสียงมึงอ้อนมาก ๆ พี่ฟ้าไม่ใจอ่อนให้รู้ไปดิ


เออ แล้วรอยยิ้มพี่ฟ้าเมื่อกี้อีกจอยช่วยไทป์การันตี


แต่พี่กู….” พันลี้อยากจะการันตีว่าพี่ตัวเองใจแข็งมาก ๆ และไม่ยอมทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด ขนาดแฟนเก่าพี่ฟ้าที่คบกันมาตั้งนาน พี่ชายยังไม่ค่อยตามใจเลย แต่ประโยคคำพูดเมื่อกี้ของพี่ยังวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่เลิก พันลี้เลยไม่กล้ายืนยันอะไรแล้ว “…กูไม่รู้พี่กูแล้วห่าอะไรก็ไม่รู้ ปวดหัวไปหมด เดาไม่ถูกโว้ย


ไม่จริง กูว่าไม่จริงหรอก


รักมึงเหมือนคนขาดสติไปแล้วตอนนี้จอยพูด


ถ้าพี่กูหอมจริงคือแปลกเกินไปแล้วอะพี่ฟ้าไม่ได้ชอบผู้ชาย แล้วแล้ว แล้วแม่งก็เป็นไปไม่ได้แน่ ๆ อะแต่ถ้าหากพี่ชายจะชอบผู้ชายขึ้นมาจริง ๆ พันลี้ก็ไม่ได้คิดรังเกียจ เพียงแค่ตอนนี้มันยากจะเชื่อเท่านั้นเอง


กูก็ว่างั้นแหละลี้พี่ฟ้าปั่นชัวร์ ๆ ที่รักพูดพร้อมฝืนยิ้มให้เพื่อน


เออ !!…ไอ้รัก ที่บ้านมึงมีกล้องวงจรปิดนี่เปิดดูเลยดิวะ


“…”

                

โหพันลี้คิดว่าเขาเป็นคนใจแข็งขนาดไหนกัน คิดจะให้เขาเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหวเลยเหรอ

                

               ที่รักส่ายหน้าจนแก้มสั่น เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะกลัวอะไรกับแค่การดูกล้องวงจรปิดเพื่อยืนยันความจริง


มึงต้องใจแข็งไอ้รัก กลับไปดูซะ ไม่งั้นกูต้องอกแตกตายเพราะคำพูดคลุมเครือของพี่ฟ้าต่อให้กูไปถามอีกรอบแม่งก็ไม่บอกความจริงหรอก ไอ้รักมึงต้องไปดูเลยว่าตัวเองโดนหอมหัวจริง ๆ หรือเปล่า


โอ๊ยถ้าโดนจริงกูก็ไม่ถือ อย่าให้กูไปดูเลยยย…”


นาทีนี้ไม่เอาอะไรแล้ว ไหว้ล่ะ พอเถอะ ตัวร้อนไปหมดจนจะระเบิดกลางลานจอดรถแล้วเนี่ย T____T


งั้นมึงไปหาพี่ฟ้ากับกูที่ร้านอีกรอบไหม กูอยากจะรู้ให้ชัด ๆ ไปเลย ไม่งั้นนอนไม่หลับแน่ ๆ


ลี้กูกราบ…”


ปะ จอยไทป์ไปปะ ?”


พันลี้เอ๊ยฟังกันบ้าง ไอ้คนเลือดร้อน ถ้าโดนเร่งเร้าอีกสักครั้งพร้อมจะระเบิดตัวเองจริง ๆ แล้วนะ


พวกกูไปด้วย


ฮือ..งั้นกูกลับไปดูกล้องวงจรปิดก็ได้กูไม่อยากเจอพี่ฟ้าตอนนี้อะเพราะไม่รู้เมื่อคืนกูไปทำอะไรใส่เขาไว้บ้าง


กลับไปดูกล้องวงจรปิดให้รู้แล้วรู้รอดกันไป ให้เขาได้อับอายคนเดียวดีกว่าจะต้องไปอับอายต่อหน้าหมื่นฟ้า


ที่รักอย่าได้แตะเหล้าอีกเลยนะ จำ !! ใส่หัวกลม ๆ ไว้เลย T____T

 




*(1) ไทร์โปร หรือ Typography เป็นวิชาที่สอนเกี่ยวกับการจัดวางและการออกแบบตัวอักษรเพื่อการสื่อสาร หรือเป็นการออกแบบตัวอักษร (Typefaces) และการจัดวางฟอนต์ ให้เหมาะสมสวยงามกับพื้นที่ว่างและองค์ประกอบต่างๆ ที่ใช้ในงานออกแบบสื่อสาร



TBC



Talk


ชื่อของ พี่เบบ เรายึดการออกเสียงของภาษาอังกฤษนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.375K ครั้ง

194 ความคิดเห็น

  1. #19749 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    เริ่มแล้วน้อง เริ่มแล้ววว
    #19749
    0
  2. #19681 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    ชอบความพยายามชงของแก๊งเพื่อนอะ ตลก555555
    #19681
    0
  3. #19543 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:06
    พันลี้คือ55555
    #19543
    0
  4. #19520 ตุ๊กติ๊ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:17

    ยัยน้องลู้กกก

    #19520
    0
  5. #19501 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:29
    พี่ฟ้าอย่างปั่น5555555
    #19501
    0
  6. #19371 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:52

    ขำน้อง อิพิฟ้าแม่งงงงง ทิ้งระเบิด55555555
    #19371
    0
  7. #19327 xxiuminx (@tingting555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 04:13
    พี่ทิ้งระเบิดไว้งี้เลยอ่อ5555555555 แหมม
    #19327
    0
  8. #19250 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:56
    ชอบบบบ
    #19250
    0
  9. #19212 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:20
    โอ๊ยยยยเขิลลลลล
    #19212
    0
  10. #19190 ยอลฤดี (@exoplanet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:30
    พี่ฟ้าทิ้งระเบิด ที่รักก็โดนระเบิด 55 พี่ฟ้าแอบชอบน้องหรือเปล่าน้อ
    #19190
    0
  11. #19182 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 19:54

    พี่ฟ้าอย่ามาทิ้งระเบิดแล้วหนีกันแบบนี้สิ

    #19182
    0
  12. #19105 มิซ่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 17:05

    ชอบพี่ฟ้าาาาาาาา


    #19105
    0
  13. #19015 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:19
    น้องนอนไม่หลับแน่
    #19015
    0
  14. #18359 oiLL (@oilkyumin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 13:47
    น้องงงงงง น่ารัก
    #18359
    0
  15. #18141 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 19:49
    พี่ฟ้าขี้แกล้งอ่ะ
    #18141
    0
  16. #17628 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:55
    แหมปากไม่ตรงกับใจนะเรา นี่เกือบกลับไปอ่านตอนที่1ใหม่เลยนะ ว่าพี่ฟ้าคิดว่าหัวน้องเหม็นหรอ
    #17628
    0
  17. #17337 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 14:03
    พี่ฟ้าร้ายๆ
    #17337
    0
  18. #16758 iiwscm (@iiwscm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 23:37
    พี่ฟ้าาาาาา y-y
    #16758
    0
  19. #15652 patpy07 (@patpat07) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:36
    เด่วจะตลกตัวเองน้องรัก แม่ที่รักโดนหลอกกกกก
    #15652
    0
  20. #14960 dplay (@dplay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 13:33

    แแหมพี่ฟ้าหอมก้อบอกว่าหอมสิทำเปนซึนไปได้

    #14960
    0
  21. #14950 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:03
    จริงจังมากก555
    #14950
    0
  22. #14593 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:43
    อิพี่ฟ้าร้ายอ่ะ
    #14593
    0
  23. #13785 First_noey_ (@First_noey_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 10:49

    ฮืออ พี่ฟ้าาา
    #13785
    0
  24. #13662 BU_1569 (@BU_1569) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:38
    หัวกลมๆโง้ยน่ารัก
    #13662
    0
  25. #13432 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:14
    หัวหม็นงะ
    #13432
    0