Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 7 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 4 ครั้งแรกในคาบเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ธ.ค. 60

CHAPTER 4

MAMA SECRET SCHOOL


ครั้งแรกในชั้นเรียน ความสัมพันธ์ในหมู่เพื่อน และการเดินเกมของใครบางคน 

"นี่นายไปอยู่ด่านไหนของนายเนี่ย ลู่หาน"

 

"หึ ไอ้ฮุน มึงอย่ามาพูดแหละ กว่ามึงจะออกมาล่อไปครึ่งค่อนวัน แม่งเลเวล8!!!"เทาพูดประชดเซฮุนที่ตอนทดสอบก็ออกมาช้าไม่ต่างจากไอ้หน้าหวานนี่หรอก!!

 

"หึ แต่ฉันไม่ได้นอนเหงื่อแตกแบบนี้หรอกน่ะ"เซฮุนตอบเทา เทาก็ได้แต่เบะปากมองบนเท่านั้นพร้อมกับมองไปที่คนที่อยู่ในโคคูนอีกครั้ง

 

"เอาเถอะน่า บางทีลู่หานอาจจะไปถึงเลเวลเดียวกับนายก็ได้นะ เซฮุน"อ.อนยูที่เห็นว่านั่งมองลู่หานมานานแล้วพูด

 

"อ. ทำไมที่หน้าจอถึงไม่ขึ้นข้อมูลเลยล่ะครับ"เซฮุนเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของโคคูนตัวนี้ไม่ขึ้นข้อมูลเหมือนกับเครื่องอื่นๆถามขึ้น

 

"ก็บอกไปแล้วไง ว่านี่พิเศษกว่าคนอื่น"เมื่ออ.บอกเซฮุนกับเทาก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่าพิเศษกว่าอย่างอื่นยังไง เท่าที่เห็นเครื่องนี้ก็ใหญ่กว่าเครื่องอื่น แถมดูใหม่ที่สุดเหมือนกับเพิ่งสร้างแหน่ะ

 

"ในโปรแกรมมันมีอะไรรึเปล่าครับ"เมื่อได้ยินอ.อนยูก็กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ศ์ให้กับนักเรียน

 

"เดี๋ยวลู่หานออกมาก็รู้เอง"เซฮุนก็ได้แต่เฝ้ามองคนภายในโคคูนต่อไป รอว่าเมื่อไหร่ร่างบางจะออกมาเพื่อไขปริศนาไอ้โคคูนเครื่องพิเศษนี่

 

 

World of Ideas

 

Mission ??? การทดสอบการประยุกต์พลัง

 

ในด่านนี้ืคุณต้องจัดการเกี่ยวกับพลังของคุณ ในด่านนี้ขอให้คุณ กดปุ่มปิดสวิชนี้ด่านหลังหุ่นยนต์นี้ได้ก็จะผ่านค่ะ

 

"อึก!!"ลู่หานถึงกับต้องชะงักไปทันทีเพราะหุ่นยนต์ตัวนี้เก่งกว่าหุ่นยนต์ตัวแรกมากเพราะ หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ต่างกับนักสู้ๆฝีมือดีๆนี่เอง

 

พรึบ!!!!

 

"เฮ้ยยย"ลู่หานรีบเอี่ยงตัวหลบทันที หุ่นยนต์ตัวนี้ไวมาก นักมวยชัดๆ!!!

 

พรึบ!!!

 

พรวด!!!!

 

ปึก!!!!

 

"อึก โอ้ย!"ลู่หานร้องออกมาทันที เมื่อหุ่นยนต์เอาแต่ชกซ้ำไม่หยุด ลู่หานพยายามใช้พลังของตัวเองหยุดเอาไว้ พยายามบังคับหยุดให้ได้ หุ่นยนต์ตันนี้ก็ใช่ว่าจะว่าง่ายเหมือนตัวแรกซะที่ไหนล่ะ ขัดขืนอยู่ได้!!!! ตอนสร้างไม่เคยดิ้นไง๊!!!!

 

พรวด!!!!

 

ซวยแหละ!! ดันดิ้นหยุดอีก!!!

 

"อ้ากกกก"ลู่หานก็ได้แตกระโดดหลบไปเท่านั้น เพราะไม่สามารถดึงพลังออกมาได้แล้วด้วยความตกใจ

 

พรึบ!!!!

 

"อึก!!"ลู่หานพยายามใช้พลังควบคุมอีกครั้งพยายามปลดดาบที่อยู่ในมือหุ่นให้หลุดออกไปให้ได้ เพื่อที่จะได้เข้าใกล้หุ่นได้ง่ายๆ อย่างน้อยก็พอที่จะปิดสวิชได้

 

เปร้งงงง!!

 

สำเร็จเอาดาบออกไปได้แล้ว เหลือแค่ปิดสวิชให้ได้แค่นั้น เอาหล่ะ เหลืออีกนิดเดียว!!! ฮึบ!!!

 

เอี้ยดๆๆๆๆๆ!!! พรืดดด!!!

 

เสียงเสียดสีภายในตัวหุ่นยนต์เล่นเอาซะลู่หานถึงกับต้องเม้มปากเพราะอาการเสียวฟัน พยายามฝืนใจเอามือไปปิดสวิชให้ได้

 

อีกนิดเดียว!!! อึก!!!!

 

"อ็อก!!!"จู่ๆลู่หานก็ทิ้งตัวลงกับพื้นด้วยความรู้สึกเจ็บหน้าอกทันที เหมือนกับหัวใจมันกำลังจะหลุดออกมา

 

"อึก!! อ้ะ!!"ลู่หานเบิกตาโตขึ้นทันทีเมื่อรู้ตัว ว่าตัวเองปล่อยให้ศัตรูหลุดไปได้ ดวงตากวางมองหุ่นต์ที่กลับไปหยิบดาบแล้วเอาขึ้นมาเตรียมพุ่งมาที่ตัวเค้า ร่างบางเขยิบถอยหนีแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว...

 

พรวด!!!!!!

 

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

 

 

Out World of Ideas

 

 

"อ้ากกกกกกก!!!!!! เฮ้อๆๆ...."ลู่หานกระพริบตาปริบๆ หอบหายใจหนักมากด้วยความตกใจ กลัวและตื่นตัวมากๆด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

"นายโอเคไหม"ร่างบางเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงเรียก ก็พบว่าร่างสูงของคนที่เป็นคู่ของตัวเอง นั่งเฝ้าเค้าอยู่

 

"เฮ้อ เหนื่อย เหนื่อยมาก"ลู่หานทิ้งตัวลงบนโคคูนอย่างเหน็ดเหนื่อยและโล่งอกที่ได้กลับมาอยู่โลกจริงแล้ว

 

"เอ้า"เซฮุนที่เห็นใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของคู่ตัวเอง ก็ยื่นทิชชู่ให้ไปสองสามแผ่น


"ขอบใจ"ลู่หานก็รับอย่างไม่ได้คิดอะไรเพราะตอนนี้ใบหน้าของเค้ามีแต่พอปล่อยไว้นานๆก็แสบตา ก่อนเงยหน้าก็เห็นว่าเพื่อนๆทุกคนตื่นขึ้นมาหมดแล้ว


"นี่ฉันตื่นเป็นคนสุดท้ายเหรอ??"


"ใช่ นายหลับนานที่สุดเลย"เซฮุนตอบลู่หานพร้อมกับมองไปรอบห้องๆ แต่ละคู่ก็คุยกันอยู่ยกเว้นเทากับซูโฮ เพราะซูโฮเดินไปหาดีโอ ส่วนเทาก็มาหาเค้า


"แล้วนายไปถึงด่านไหนล่ะ หลับซะนานขนาดนี้"เทาที่ยืนอยู่ข้างหน้าขอร่วมวงสนทนาด้วย


"ไม่ได้ฟังเลยอ่ะ ว่าอยู่ด่านไหน แต่ฉันโดนหุ่นยนต์ฆ่า"เทาแทบอยากจะหลุดขำออกมาเพราะถ้าพูดถึงหุ่นยนต์แน่นอนว่าต้องนึกถึงด่านแรกที่คนอื่นพูดกันอยู่แล้ว


"ห้ะ?? อย่าบอกนะว่าที่นายหลับอยู่เนี่ย เพราะนายไม่รู้ว่าต้องทำยังไง 555"เทาขำออกมาอย่างง่ายดาย แต่คิดเหรอว่าคนอย่างลู่หานจะตายอยู่แค่ด่านแรก ลู่หานก็มองหน้าเซฮุน เซฮุนก็มองกลับอย่างรู้กัน ถึงแม้จะเอจกันแค่ไม่กี่ครั้ง เซฮุนก็มองออกหรอกน่า ว่าลู่หานไม่มีทางตายแค่ด่านแรก


"ว่าไง ลู่หานเป็นยังไงบ้าง"อ.อนยูเดินเข้ามาหาลู่หานเมื่อเห็นว่าลู่หานตื่นมาได้สักพักแล้ว


"ก็ไม่ยังไงหรอกครับ อ. ว่าแต่โคคูณตัวนี้ต่างกับตัวอื่นยังไงเหรอครับ"ลู่หานถามเคลียความสงสัยของทุกคนทันทีเพราะทั้งเค้าทั้งเซฮุนต่างก็สงสัยในโคคูณตัวนี้ ว่ามันพิเศษยังไง


"อ่าๆ ก็ได้ๆ แต่ไปฟังผลก่อนละกันว่าตัวเองอยู่ระดับไหน"อ.อนยูบอกก่อนจะบอกให้ทุกคนออกไปรอฟังผลข้างนอก 


พอออกมาข้างนอก พวกเค้าก็เดินไปดูที่บอร์ดซึ่งมีแต่คนออกันอยู่แน่นซึ่งพวกลู่หานเองก็เดินเข้าดูเช่นกัน เดาได้ไม่ยากว่าชื่อของพวกเค้าคงจะอยู่ท้ายๆเพราะ ดูได้จากที่พวกเข้าเป็นกลุ่มสุดท้าย จึงหาชื่อของพวกเขาได้ไม่ยาก


"ดีโอนายอยู่ ระดับ5!!"ชานยอลที่มองเห็นก่อนบอกดีโอทันทีด้วยความตะลึ่ง


"ห้ะ!!! ใครอยู่อันดับ5นะ!!!"ไคตะโกนถามชานยอล ทุกคนแถวนั้นที่ได้ยินก็ต่างพากันตกใจ เพราะความจริงพวกเด็กใหม่ควรจะอยู่แค่ 2-4 แต่ใครได้ถึงระดับ5 เชียวเหรอ


"ดีโอไง นี่นายเก่งมากเลยนะ!!! ตอนฉันมาทดสอบครั้งแรกฉันอยู่แค่ระดับ4เอง!!!"ชานยอลแทรกผู้คนออกมาบอกดีโอด้วยความดีใจ พอได้ยินดีโอเองก็ดีใจไม่แพ้กัน


" ขอบใจนะชานยอล"ดีโอที่กำลังดีใจอยู่ขอบคุณชานยอลเป็นอันดับแรกแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการดีใจออกมามากเพราะความถ่อมตนที่มีติดตัวมา


"ไอ้ชาน แกเห็นของแบคฮยอนม่ะ ขี้เกียจไปดูว่ะ"ไคถามชานยอลด้วยความขี้เกียจแทรกคนเข้าไปคะแนน


"ทุกทีเลยมึงอ่ะ!!! กูถ่ายรูปมาให้แหละเอ้า!!!"ชานยอลบอกก่อนจะยื่นอะไรสักอย่างที่เหมือนกับโทรศัพท์แต่มีฝ้าปิด ทำให้พวกแบคฮยอนงงเล็กน้อย ว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่น่าใช่โทรศัพท์ธรรมดาแน่ๆ


"เอ....แบคฮยอนๆ แบคฮยอนอยู่ระดับ4!!!"ไคเปิดฝามันออกแล้วเลื่อนดูเหมือนกับโทรศัพท์ไม่มีผิด แล้วบอกคะแนนแบคฮยอน แบคฮยอนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าอ.จะหักคะแนนเค้าซะแล้ว


"ไคๆ ดูให้ซิ่วหมิ่นหน่อย"เฉินเดินมาสมถบ ก่อนจะขอให้ไคบอกคะแนน


"หืม ใช้เลยนะมึง!!"ด่าเสร็จไคก็ก้มลงไปมองหาคะแนนของซิ่วหมิ่นตามที่เฉินบอกอยู่ดี


"ว่าไงมึง"


"แปปดิ้!!  เอ่อ.....ซิ่วหมิ่นได้ระดับ5!!!"ไคที่เห็นว่าเร่งก็บอกก่อนจะที่อ่านคะแนนของซิ่วหมิ่นให้ฟัง


"โห้ เก่งนะเนี่ย ระดับ5แหน่ะ"เฉินหันไปบอกซิ่วหมิ่น


"อืม ก็ถือว่าดีกว่าที่ฉันคาดเอาไว้"ซิ่วหมิ่นบอกกับเฉิน เพราะตอนแรกเค้าก็เกือบจะไม่ผ่านด่านที่4อยู่แล้ว


"ซูโฮได้เท่าไหร่มึง"เทาเดินเข้ามากอดคอไค แล้วก้มลงดูคะแนนของคู่ตัวเองเช่นกัน


"เอ่อ.....ซูโฮเหรอ เอ่อ....."ไคเลื่อนหาชื่อซูโฮอยู่ก็เรียกชื่ออยู่เรื่อยๆแต่ซูโฮก็ไม่ได้ตอบอะไร พร้อมกับเดินไปหาดีโอทันที


"ซูโฮ ได้ระดับ4เท่าแบคฮยอน!!!"ไคเงยหน้าขึ้นมาบอกซูโฮกับแบคฮยอน แบคฮยอนก็หันไปยิ้มให้ซูโฮ แต่ซูโฮกลับค้อนกลับมาแบคฮยอนก็รู้สึกแย่นิดๆ แล้วหันไปมองที่ไคต่อ


"ไคๆ คะแนนของฉันอ่ะ"เลย์เดินมาหาไค ในขณะที่คริสเองก็มองนิ่งๆก็มองนิ่งๆไม่ได้เอะใจอะไรด้วยหางตา ไม่ได้คิดอะไรเลยจริงจริ้งงงงง


"นาย เอ่อ....เลย์เหรอ แปปๆ"ไคนึกถึงชื่อสากลของเลย์ก่อนจะเลื่อนหาไปเรื่อยๆ คะแนนของเลย์อยู่เกือบอันดับสุดท้ายแต่ก็ต้องตกใจเพราะตามปกติเลื่อนอันดับสุดท้ายก็ต้องมองอันดับสุดท้ายก่อน


"เชี้ย!!!!!"ทุกคนหันไปมองไคเป็นตาเดียว จู่ๆไคก็อุทานออกมาด้วยตกใจ ทุกคนก็รีบเค้าถามไคทันที


"ทำไมไอ้ไค คะแนนของเลย์มีอะไร!!!"ชานยอลรีบวิ่งเข้ามาใกล้ทันที ไคทำหน้าเหวอใส่ชานยอล


"มะ....มะ...ไม่ใช่เลย์.."


"อ้าว!!! แล้วมีอะไร!!!"ชานยอลยังคงเค้นคำตอบจากไค หรือมันเจออะไรในคลังรูปของเขาแล้วตกใจ???


"0o0....."ไคขยายคะแนนอันดับสุดท้ายให้ชานยอล ดู ชานยอลเองก็ต้องเบิกตาโตไม่ต่างกัน แล้วไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเซฮุนด้วยตะลึ่ง คนถูกมองก็สงสัยว่าพวกเขามองตัวเองทำไม อย่างกับเค้าทำอะไรแปลกประหลาดมากนักแหละ


"มีอะไรรึเปล่า ชานยอล หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ"ลู่หานถามเป็นเชิงดักทาง พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยสงสัย


"มีอะไรก็พูดมา อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง"เซฮุนช่วยคาดคั้นคำตอบอีกคนเพราะรำคาญกับการกระทำของเพื่อนเค้าทั้งสองคน


"ละ ลู่หานได้...."ไคค่อยๆควบคุมสติพูดออกมา


"ใจเย็นๆ ไคค่อยๆพูด"แบคอยอนช่วยอีกคนเมื่อเห็นว่าคู่ของตัวเองตื่นเต้น


"6.5......"

.  .  .  .  .อีกาบิน


"ห้ะ!!!!!"นอกจากคริสกับเซฮุนที่เบิกตาโตเล็กน้อย เด็กเก่าทุกคนต่างร้องออกมาอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย


"ไอ้บ้า!!! มึงอ่านผิดรึเปล่าคะแนนมันจะมี.5ได้ไง"เฉินประท้วงคนแรก


"ก็เออดิว่ะ!!! ไปถามอาจารย์ดิ้!!"เทาพูดเสริม


"บางคนก็มีคะแนนแบบนี้นะ เมื่อปีที่แล้วมีคนทดสอบได้แบบนี้เหมือนกัน"เซฮุนอธิบายให้ฟัง ตอนปีที่เค้ามาเค้าก็เห็นเพื่อนมีคะแนนแบบนี้เหมือนกัน


"จริงดิ ทำไมกูไม่รู้ว่ะ"ไคถาม


"กูเข้ามาก่อนมึงไหมล่ะ"เซฮุนตอบทำให้ไคค่อนข้างอารมณ์เสียก่อนจะหันไปมองลู่หาน และนึกอะไรขึ้นมาได้


"เดี๋ยวนะ....รึว่ามันจะเป็นที่โคคูณเครื่องประหลาดนั้นว่ะ???"เมื่อไคพูดก็เหมือนกับทำให้ทุกคนคล้ายข้อสงสัยได้ในทันที


"เออว่ะ หรือเป็นที่เครื่องว่ะ มันเลยมีคะแนน0.5ติดมาด้วย"เทาที่คิดแบบเดียวกันกับไคพูดต่อ


"จะบอกว่าที่ลู่หานได้คะแนนดีเป็นเพราะเครื่องนั้นเหรอ"คริสที่เงียบมานานพูดขึ้นทุกคนก็มองคริสแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรยอกเว้นเซฮุนที่รู้อยู่แล้วว่าคริสพูดแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร


"ไม่แน่หรอกคริส อาจจะเป็นเพราะเครื่องนั้นจริงๆก็ได้ ฉันก็ว่าจะลองไปถามอ.ดู"ลู่หานช่วยพูดแก้ให้ทุกคน และคริสเองก็หันมายิ้มให้เช่นกัน


"นายจะไปไม่ใช่รึไง มาสิ"เซฮุนเตือนลู่หานก่อนจะเดินนำไป ลู่หานเองก็เดินตามไปอย่างไม่ขัดข้องส่วนพวกที่เหลือด้วยความอยากรู้ก็เดินกลับเข้าไปในห้องดำเพื่อถามอ.เกี่ยวกับเรื่องโคคูณและคะแนนที่แปลกประหลาดของเค้าที่เคยมีคนได้เหมือนกัน


"นายสงสัยอะไรถามมาได้เลย"เมื่อพวกลู่หานเดินเข้ามาก็ต้องเห็นอ.อนยูนั่งคอยอยู่แล้วเหมือนกับรู้ล่วงหน้าว่าพวกลู่หานจะเดินเข้ามา


"อย่างแรกเลยนะครับ ทำไมคะแนนของผมไม่เหมือนคนอื่น"เมื่อลู่หานเข้ามาก็นั่งลงแล้วยิงคำถามใส่อ.ทันที


"ทุกปีจะมีคนที่ได้ทดสอบที่โคคูณเครื่องนั้นและคะแนน มันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว"อ.อนยูตอบ


"แล้วเครื่องนั้น เอ่อ...มันแปลกกว่าเครื่องอื่นยังไงครับ??"ลู่หานที่ยังไม่ค่อยเคลียเท่าไหร่ถามต่อ เช่นเดียวกับคนอื่นที่ไม่เข้าใจเหมือนกัน


"ก็ได้ งั้นขอฉันถามก่อน ดีโอ!"ดีโอสะดุ้งเมื่อได้ยินอ.เรียกดีโอก็ก้าวออกมาอยุ่ข้างๆลู่หาน


"ด่านแรกนายเจออะไร"


"ผมเจอ หุ่นยนต์ธรรมดาๆในป่าครับ"ดีโอตอบอ.อนยู แต่ก็ทำให้ลู่หานประหลาดใจเล็กน้อย


"ลู่หาน นายล่ะ"อนยูหันไปถามลู่หานที่ดูตกใจบ้าง


"เหมือนกันครับ แต่ผมเจออยู่ในสนามประลอง? แล้วก็มีอาวุธครบมือเลยครับ?"ดีโอหันมาหาลู่หานด้วยความไม่เข้าใจทันที เจอเหมือนกันแต่ทำไมถึงไปสถานที่ต่างกันล่ะ หน่ำซ้ำยังมีอาวุธอีก เพราะตามที่เค้าได้เจอ มันเป็นแค่หุ่นยนต์กิ้งก้องที่เร็วมากก็แค่นั้น


"ต่างกันใช่ไหมล่ะ"อ.อนยูพูดอย่างจับผิดลู่หาน ลู่หานกันดีโอมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้แก่อ.อนยู


"โคคูณเครื่องนั้นน่ะ เป็นเครื่องที่ใช้โปรแกรมทดสอบสำหรับลักกี้ Student ที่ผ.อ.จับฉลากได้น่ะ"อ.อนยูอธิบายให้ฟัง พวกลู่หานก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี Lucky Student คืออะไร?? ทำไมเขาไม่รู้เรื่อง


"คืออะไรครับ อ.??? ทำไมผมไม่รู้เรื่อง"ลู่หานยังคงสงสัยว่าทำไมตัวเขาถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลยสักนิด


"มันเป็นการจับฉลากนักเรียนที่จะได้นั่งเครื่องพิเศษน่ะ และก็จะได้สิทธิพิเศษอื่นๆด้วย อย่างแรกก็คือได้ใช้โปรแกรมพิเศษที่ใช้ได้1คนต่อปี คนที่ฉันเลือกก็คือนาย แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าคนที่ได้สิทธิพิเศษในหมู่เด็กใหม่ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวหรอกนะ"


"อ้อ!!!! อ.ครับ!!! งั้นที่จองกุก ได้คะแนนแบบนี้ก็เพราะสิทธินี้ใช่ไหม"ไคตะโกนถามอย่างตื่นเต้นเพราะปีที่แล้วเค้าจำได้ว่ามีคนมาทดสอบแล้วก็ได้คะแนนแบบนี้เหมือนกัน


"ก็ประมาณนั้น"อ.อนยูตอบ ก็ทำให้ทุกคนเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมลู่หานถึงได้นั่งเครื่องนั้นแต่....


"งั้นก็แปลว่าที่ลู่หานได้คะแนนเยอะก็เพราะเครื่องพิเศษนี่เหรอครับ"ซูโฮถามและมองลู่หานอย่างไม่สบอารมณ์ ดีโอก็สะกิดซูโฮแบบเบาๆแต่ซูโฮก็สะบัดออกอย่างอารมณ์เสีย


"ไม่ใช่หรอกซูโฮ เครื่องนั้นนะ มันยังพิเศษอยู่อีกอย่างตรงที่ว่ามันให้คะแนน เป็น0.5ต่อการทดสอบ"


"ยังไงครับอ."ซูโฮถามต่ออย่างคาดคั้นจะเอาความจริง


"ในหนึ่งด่านน่ะ พวกนายต้องจัดการศัตรูแล้วก็ต้องวิ่งเข้าประตูใช่ไหม"


"ก็ใช่ครับ!!"ซูโฮตอบอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ยังสงสัยว่ามันเกี่ยวอะไรกัน


"สำหรับเครื่องธรรมดา ไม่ว่านายจะจัดการศัตรูได้รึไม่ นายก็ได้1ระดับ แต่ของเครื่องพิเศษน่ะ ถ้าหากวิ่งเข้าทางออกอย่างเดียวหรือฆ่าศัตรูได้อย่างเดียว ก็จะได้แค่0.5"เมื่อได้ยินดังนั้นเซฮุนกับคริสก็หันมามองหน้ากันอย่างรู้ในว่า ทำไมลู่หานถึงได้คะแนนเป็น0.5 พวกเด็กเก่าและเด็กใหม่คนอื่นก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมลู่หานถึงได้คะแนนเท่านี้ แต่ก็ไม่ได้เอะใจกันเลยถึงความสามารถของลู่หาน


"แต่ยังไงผลก็เหมือนเดิมคือลู่หานผ่านไปได้6ด่านและมี1ด่านที่ลู่หานจัดการไม่ได้"อ.อนยูพูดสรุปให้นักเรียนทุกคนก็เข้าใจได้ แต่เท่าที่พูดมาทั้งหมดมันก็ยังมีประโยคที่ค้างคาใจ


"แต่อ.ครับ!!! ที่บอกว่าไม่ได้มีแค่ลู่หานที่ได้สิทธิพิเศษคนเดียว หมายความว่า ในหมู่พวกเรายังมีคนได้สิทธิอีกเหรอครับ"ซูโฮถาม


"จะพูดอย่างนั้นก็ใช่ รอดูกันไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าใครได้รับสิทธิ"พอได้ยินดังนั้นซูโฮก็ยิ้มออกมาอย่างมีความหวังว่าตัวเองก็จะได้รับสิทธิเช่นกัน


"เอาหล่ะ ถ้าเข้าใจกันหมดแล้วก็ออกไปรับตารางสอนกับอ.มินโฮไป๊!!!"เมื่อเสร็จธุระแล้วอ.อนยูก็ไล่ให้พวกนักเรียนออกไปจากห้องเพื่อไปเอาตารางสอนที่ต้องใช้ในเทอมนี้กับอ.มินโฮที่นอกจากจะสอนศิลปะป้องกันตัวแล้วยังรับผิดชอบในการทำตารางสอนแก่นักเรียนใหม่ตามระดับอีกด้วย พอเดินออกมา ลู่หานก็ต้องโดนยิงคำถามใส่ทันที


"ถึงผลจะเป็นแบบนี้ ลู่หานก็เก่งอยู่ดีแหละ ได้ตั้งระดับ6"แบคฮยอนหันไปบอกกับลู่หาน


"อะไรกันแบคฮยอนนายก็เก่งนะ ได้ตั้งระดับ4แหน่ะ"


"ก็ไม่เท่านายซะหน่อย อีกอย่างแบบนี้ก็อาจจะไม่ได้เรียนด้วยกันน่ะสิ"แบคฮยอนพูดออกมาอย่างเสียดายเพราะพวกเค้าห่างกันตั้งสองระดับ ตารางสอนอาจจะไม่เหมือนกัน


"พวกนายไม่ต้องห่วงหรอกน่า ตารางสอนน่ะ เขาเอาข้อมูลของพวกนายตอนทดสอบว่าอ่อนด้านไหน แล้วเอาไปทำ มันเป็นเรื่องทักษะ ไม่ถึงขนาดกับจะไม่ได้เจอกันหรอกน่า ยังไงๆก็ต้องเจอกันตอนกินข้าวอยู่ดี"ชานยอลพูดเมื่อได้ยินทั้งสองคนคุยกันมาจากด้านหน้า


"ใช่ ยังไงก็ต้องมีเจอกันบ้างแหละ ไม่ต้องเครียดหรอก"ไคตอบ ก่อนจะไปเดินกอดคอไอ้เทาเพื่อนเลิฟของเค้า


"แล้วแต่ละวิชานี่มันมีอะไรบ้างเหรอ"ซิ่วหมิ่นที่เดินคู่อยู่กับเลย์หันไปถามเฉินที่อยู่ด้านข้าง


"ก็เป็นพวก ฟันดาบ ศิลปะการต่อสู้ ยิงธนู แล้วก็ฝึกใช้พลัง ประมาณนี้แหละ"ซิ่วหมิ่นพยักหน้าอย่างเข้าใจ เฉินเองก็ยิ้มให้อย่างดีใจที่ซิ่วหมิ่นเลือกที่จะถามคนที่เป็นคู่อย่างเค้า


"อย่ามั่วแต่พล่ามเลย รีบไปได้แล้ว"เซฮุนที่เห็นว่ามันแต่คุยกันรีบบอกให้เดินไปเอาตารางสอนแล้วไปเข้าเรียนได้แล้ว ทุกคนก็เลยเดินมาเรื่อยๆจนถึงบ้านของอ.มินโฮ 


"เอาหล่ะนทีนี้จะเอาไปกันทีละคนเลยนะ เริ่มจาก อ่ะ!! แบคฮยอน ต่อมาก็........"จากนั้นอ.มินโฮก็เดินไล่แจกตารางสอนไปเรื่อยๆ คนถึงคนสุดท้าย เรียงลำดับจากการตื่น


"ทีนี้ วันนี้ให้พวกนายเริ่มเรียยกันตั้งแต่บ่าย แล้วก็ใช้ตารางสอนตามปกตินะ ส่วนสถานที่ ฉันระบุเอาไว้ให้แล้ว แค่นี้ล่ะ"เมื่อชี้แจ้งเสร็จมินโฮก็ให้ทุกคนเดินออกไปจากบ้านของตัวเองเพื่อที่จะได้ทำงานต่อ เมื่อออกมาทุกคนก็เดินตรงไปยังโรงอาหารทันทีเพื่อเตรียมตัวทานอาหารเที่ยง ทุกคนๆต่างเดินกันเป็นคู่ๆ  ลู่หานเดินกับแบคฮยอน ดีโอเดินกับซูโฮ ซิ่วหมิ่นเดินกับเลย์ ไคเดินกับเซฮุน เทาเดินกับคริส และชานยอลเดินกับเฉิน ไปจนถึงโรงอาหารและนั่งโต๊ะประจำเหมือนเดิม เพียงแต่เปลี่ยนที่เป็นไปนั่งข้างกันแบ่งฝั่ง และตรงข้ามกับคนที่เป็นคู่ของตัวเอง


"โห้ ซูโฮ ฉันได้เรียนฟันดาบคาบแรกอ่ะ"ดีโอบอกอย่างประหลาดใจเมื่อได้เห็นตารางสอน ว่าเค้าได้เรียนฟันดาบที่ไม่เคยเรียนมาก่อน


"อ้าว! แบบนี้เราก็ไม่ได้เจอกันอ่ะดิ"ซูโฮตอบอย่างเสียดาย เพราะคาบแรกของเค้าดันไม่ได้เรียนที่เดียวกับดีโอซะงั้น


"ไม่ต้องห่วงนะ ซูโฮ ฉันดูแลตัวเองได้ เดี๋ยวก็ได้เจอกันตอนอาหารเย็นอยู่ดี"ดีโอพูดพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจซูโฮ ซูโฮก็ได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อนความเป็นห่วงที่มีแก่เพื่อนผู้แสนใสซื่อของเขา


"เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนดีโอเองซูโฮ ฉันก็ไปเรียนฟันดาบเหมือนกัน"ซูโฮและดีโอหันไปมองไคที่จู่ๆก็พูดขึ้นมา ซูโฮไม่ตอบอะไรเพราะดูจากท่าทางของไคแล้ว น่าจะหลับก่อนอ.รีบอธิบายซะด้วยซ้ำ ไม่น่าจะฝากฝั่งอะไรได้


"เห็นไหมซูโฮ ฉันมีเพื่อนไปด้วยอยู่แล้วไม่ต้องห่วงนะ"ดีโอฉีกยิ้มน่ารักใสซื่อมาให้ซูโฮ ก่อนจะให้เพื่อนกินข้าวต่อ


"ไค งั้นก็ฝากดูดีโอด้วยน่ะ พอดีฉันมีเรียนยิงธนูว่ะ"ชานยอลหันไปบอกไค ให้ฝากสอนคู่ของตัวเองในคาบเรียนด้วยก่อนก้มลงไปเติมพลังต่อ


"เออๆได้ ว่าแต่แบคฮยอนมีเรียนไรอ่ะ"รับปากชานยอลแล้วก็หันไปถามคู่ของตัวเองบ้าง เดี๋ยวคนอ่านเค้าหาว่าพี่ไคเอาแต่นอนไม่สนใจคู่ -////-


"ฉันก็มีเรียนยิงธนูเหมือนกันอ่ะ งั้นขอไปกับชานยอลได้ไหม"แบคฮยอนหันไปถามชานยอล คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมา หูกางเป็นโยดาเมื่อได้ยิน


"เออ ไอ้ชาน งั้นแลกกัน ฝากมึงดูแบคฮยอนให้กูด้วย"ไคพูดก่อนจะตบบ่าชานยอลไปทีหนึ่งแล้วก้มลงไปกินข้าวต่อ ชานยอลก็มองแบคฮยอนตาไม่กระพริบ แบคฮยอนเองก็มองชานยอลอย่างกลัวว่าจะไม่ให้ไปด้วย เมื่อชานยอลเห็นดังนั้น


"อะ อืม! ได้อยู่แล้ว ไปด้วยกันนี่แหละ!"ชานยอลรีบตอบเพราะกลัวว่าอีกคนจะเข้าใจผิด แล้วยิ้มให้ แบคฮยอนก็ยิ้มออกมาบางๆแล้วก้มลงไปกินข้าวต่อเช่นกัน 


"เฉิน ต่อไปนายเรียนอะไรอ่ะ"ซิ่วหมิ่นเงยหน้าขึ้นมาถามเฉินบ้างเพื่อนัดแนะเรื่องการเรียนของเค้า หลังจากที่ดูตารางสอนของตัวเอง


"ของฉันเป็นคาบว่างอ่ะ นายมีเรียนยิงธนูใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปเข้าเรียนเป็นเพื่อน ไอ้ชาน! กูไปด้วยน่ะ!"เฉินเลือกที่จะใช้เวลาว่างไปกับซิ่วหมิ่นในการเรียนยิงธนูเพราะซิ่วหมิ่นยังเป็นเด็กใหม่ นั้นก็ทำให้ซิ่วหมิ่นโล่งใจได้เพราะได้ไปกับคู่ของตัวเองและยังมีแบคฮยอนกับชานยอลอีก


"นายมีเรียนอะไร"เทาที่นั่งเงียบมานานถามซูโฮบ้าง คนที่ถูกถามก็หันหน้ากลับมาค้อนใส่คนถามทันที


"ศิลปะป้องกันตัว!!!"ซูโฮพูดในเชิงประชดเทาเล็กน้อย เทาเองก็มองค้อนกลับไปเช่นกัน เคยได้ยินไหม คนประเภทเดียวกันก็ใช่ว่าจะอยู่ด้วยกันได้นะ


"เหอะ!! ถ้าไม่เต็มใจจะไปกับคนอื่นก็ไม่ว่านะ"เทาพูดประชดคนตัวขาวอย่างไม่สบอารมณ์


"เฮ้ยๆ ใจเย็นๆมึง"ชานยอลที่หันมาบอกให้เทาใจเย็นๆเข้าไว้ 


"เหอะ! คริสเย็นนี้กูไปเล่นเกมบ้านมึงน่ะ! แก้เครียด!!"นอกจากที่เทาจะไม่ฟังชานยอลแล้ว ยังเอาคริสมาอ้างประชดประชันซูโฮ แต่มีเหรอที่อีกคนจะสนใจ


"ไอ้ฮุน มึงไปเรียนเวทย์ใช่ไหม"เซฮุนหันไปตามเสียงที่ไม่ค่อยจะเข้าหูเค้าซะเท่าไหร่


"ทำไม"


"เปล่า ก็แค่ถาม"คริสตอบยิ้มร้ายให้ก่อนหันไปมองลู่หาน ที่กำลังกินข้าวไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ดึงให้เซฮุนหันไปมองร่างบางที่อยู่ตรงข้ามเค้าเช่นกัน เมื่อถูกมองอย่างนั้นทำให้คนที่กินข้าวอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างประหลาดใจ


"นายมีเรียนอะไร"คนถูกถามสะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบออกไป


"ศิลปะป้องกันตัว"เมื่อได้ยินอย่างนั้นเซฮุนก็กระตุกคิ้วทันทีก่อนจะหันไปมองคริสที่ยิ้มร้ายรอเค้าอยู่แล้ว ให้ตายเหอะ อะไรจะเป็นใจให้มันขนาดนี้!


"ถามทำไม"ร่างสูงหันหน้ากลับมามองคนร่างบางอีกครั้งด้วยไม่พอใจ ลู่หานก็สงสัยว่าเซฮุนเป็นอะไร ทำไมเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับเค้า?? ร่างสูงไม่ตอบยกน้ำชาขึ้นดื่มด้วยสีหน้าปกติสุดๆ เมื่อลู่หานเห็นดังนั้นก็เลิกสนใจแล้วก้มลงไปกินข้าวต่อ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรกันอีก และมันก็ทำให้เห็นเลยว่ามีคนที่ถูกลืมโดยคู่ของตัวเองและแสดงให้เห็นเลยว่าใครสนใจมากกว่ากัน  จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียน แต่ละคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนวิชาของแต่ละคนตามตารางสอนที่ได้รับ




วิชา  ฟันดาบ โดย อ.แทมิน


"สวัสดียามบ่ายนะนักเรียน ในคาบนี้มีนักเรียนใหม่อยู่ด้วยฉะนั้นครูอยากจะขอ ตัวอย่างขึ้นมาเป็นตัวอย่างให้เพื่อนดูสักหน่อย"เมื่ออ.แทมินพูดจบก็มองหาไปรอบๆห้อง ก็สะดุดตากับคู่ๆหนึ่งที่เหมาะจะขึ้นมาสาธิต


"เอาเป็น วี!จองกุก! ขึ้นมานี่"เมื่อได้ยินเสียงอ.เจ้าของคาบเรียก เจ้าของชื่อทั้งสองคนก็เดินออกมาอย่างว่าง่ายทันทีและมองหน้าอย่างรู้กันว่าจะทำอะไรต่อไป ทั้งสองคนก็เดินขึ้นไปบนเวทีที่อ.ใช้สอน แต่ถ้าในคาบนี้ก็คงต้องเรียก สังเวียนล่ะนะ


"ล้มก่อน แพ้!"อ.แทมินพูดแค่นั้นแล้วก็เดินถอยหลังไปสุดขอบให้นักเรียนสองคนได้ดึงดาบขึ้นมาฟาดฟันกันทันที เมื่อได้เห็นดังนั้นก็ทำให้ร่างบางตกใจทันที นั้นดาบจริงเหรอ แล้วถ้าหากพลาดไปโดนจุดตายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ


"ไคๆ นั้นดาบจริงรึป่าวอ่ะ"ดีโอหันไปถามไคอย่างตื่นตระหนก


"ไม่ใช่หรอก นั้นแค่ดาบไม้น่ะ ดูดีๆสิ"ไคพูดชี้ไปให้ดีโอสังเกตดีๆ ถึงแม้กล่องใส่มันจะเหมือนของจริงก็เถอะ ก็เพราะอ.แทมินอยากให้นักเรียนคุ้นชินกับการเก็บดาบ


"อ้ออออ โล่งอกไปที"ร่างบางถอนหายใจก่อนจะยิ้มออกมาบางๆแต่สำหรับไค มันกลับดูเป็นรอยยิ้มที่กวนเค้าแปลกๆยังไงก็ไม่รู้


พรึบ!!!


เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น จองกุกก็รุกเข้าหาวีทันที เอาดาบตรงไปที่อีกคน แต่วีหลบได้และวาดดาบเข้าใส่จองกุกเช่นกัน จองกุก ไหวตัวทันคว้าดาบมากัดไว้ได้


"ใช้ได้นิ"


"นายก็เหมือนกัน"


พรึบ!!!! เปร้ง!!!


เมื่อสิ้นประโยคสนทนาสั้นๆ จองกุกก็ผลัดวีออก แต่วีสามารถตั้งรับไว้ได้ และบรรเลงดาบของทั้งสองคนยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเมื่อวีเอี่ยวตัวหลบดาบของจองกุกได้ ก็ใช้แขนแกร่งตีขอมือของจองกุกแรงมากพอที่จะทำให้ดาบหลุดออกจากมือบางแล้วกดแขนข้างนั้นไว้ แล้วกดจองกุกลงไปกับนอนกับพื้น ใช้ขากดแขนของจองกุกอีกข้างเอาไว้ แล้วใช้ดาบจ่อคอไว้


ชิ้ง!!


"อึก"


"หึ รู้สึกรอบนี้ฉันจะชนะนะ"


"รู้ผล แล้วสินะ เอาหล่ะขอบคุณพวกเธอมาก ไปได้แล้ว"เมื่อได้เห็นดังนั้น อ.แทมินก็ไล่ให้ทั้งสองคนกลับไป วีก็ยื่นมือเข้าไปช่วย จองกุก ก็จับมือนั้นอย่างโดยดีก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกัน


"ในคาบนี้ สำหรับเด็กเก่าก็ซ้อมตามท่าที่สอนไปคราวที่แล้วนะ ส่วนเด็กใหม่มาหาฉันนี่"แทมินกวักมือเรียกดีโอให้ไปหา ไคก็เดินไปเป็นเพื่อนตามที่ชานยอลได้ขอไว้ ว่าให้ช่วยดูแลดีโอ


"สำหรับนาย อ.จะสอนให้สัก4-5ท่า ส่วนที่เหลือเดี๋ยว ฉันจะให้ไคสอนนายนะดีโอ"อ.แทมินหันไปบอกไค ไคก็พยักหน้าตอบอย่างรู้งานว่าต้องทำอะไรต่อไป  จากนั้นอ.แทมินก็เริ่มฝึกให้ดีโอจับดาบและสอนท่าที่จำเป็นต้องใช้ประมาณ 4-5 ท่าที่ได้ทั้งรุกและรับในการต่อสู้ เมื่อสอนจนดีโอสามารถจำได้หมดจึงยกช่วงต่อให้ไคมาเป็นคู่ซ้อมให้กับดีโอแทน


"ทีนี้ นายก็พอตอบโต้ได้บ้างแล้วล่ะ ไปซ้อมคู่กับไคนะ"เมื่อได้อย่างนั้นดีโอก็เดินไปหาไคที่นั่งมองเค้าอยู่ทันที


"มา! ถือว่านายเรียนรู้ได้เร็วนะ อ.แทมินสอนแปปเดียวก็เข้าใจ"ไคดึงดาบออกมาพร้อมกับชมดีโอ


"ไม่หรอกไค ออมมือให้หน่อยนะ"ดีโอบอก ฉีกยิ้มกว่างเมื่อถูกชมก่อนจะตั้งท่าเตรียมตัวตามที่เรียนมา เมื่อเห็นอย่างงั้นก็ไคก็เริ่มทันที


พรึบ!


"โอ้ะ!"ไคอุทานออกมาเมื่อดีโอพุ่งดาบตรงมาเลย ทำให้ไคต้องเอาดาบขัดไว้ก่อน


"ใช้ได้นิ ไหนบอกว่าให้ออมมือไง"


"แหะๆ ไม่หรอกน่า นี่ขนาดออมมือไคยังรับได้เลย"พอดีโอพูดจบไคก็จัดการผลัดดาบนั้นออกแล้วดีโอถอยไปเล็กน้อยก่อนยืนตั้งท่ารอให้ดีโอบุกเข้ามา


"ฮึบ!"ดีโอก็เข้าไปฟาดดาบอีกครั้งไคก็รับเอาไว้ได้เหมือนเดิม ดีโอจึงเปลี่ยนมาเป็นฟาดดาบไปที่ขา แต่ไคก็เลื่อนดาบไปรับไว้ได้เช่นกัน เห็นอย่างนั้นดีโอจึงผละออก แล้วใช้อีกท่าที่อ.แทมินสอนมา เมื่อเห็นดังนั้นไคก็เอี่ยวตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะใช้ดาบรับดาบดีโอเอาไว้


"นายนี่มีแววนะดีโอ"ไคมองดูดีโอที่พยายามรุกใส่เค้า แล้วก็พูดขึ้น


"จริงเหรอ ขอบใจนะ"การตอบแบบเด็กน้อยของดีโอทำให้ไครู้สึกเหมือนกับได้เจอคนแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน


"นายยิ้มอะไรเหรอ?"เมื่อได้ยินอย่างนั้นไคก็รีบเอามือแตกปากตัวเองทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวเลย ว่าตัวเองเผลอยิ้มให้ดีโอ พอรู้อย่างนั้นเหงื่อเม็ดใสก็พุดขึ้นมาเต็มหน้านั้นทันที


"อะ เอ่อ!! ร้อนมั้ง!! พอดีแมลงวันมาตอมปากน่ะ!!"ไคทำมือเหมือนกันตบแมลง


"ฮิฮิ นายนี่ตลกดีนะ ฮิฮิ"ไคมองคนตัวเล็กตาไม่กระพริบเมื่อได้กิริยาท่าทางที่เหมือนเด็กตัวน้อยๆ ใสซื่อย์บริสุทธิ์ 


"อ้าว! ไคยิ้มอีกแล้ว!!"ไครีบเก็บสีหน้าของตัวเองอีก แล้วหัวเราะไปพร้อมกับดีโอ ไม่น่าเชื่อว่า แค่เพียงการฝึกดาบที่ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็สามารถทำให้เค้าหัวเราะออกมาได้แบบนี้  ดูท่าว่าชีวิตในโรงเรียนของไค คงจะไม่เหมือนเดิมซะแล้ว



วิชา ยิงธนู โดย อ.คีย์


"เอาหล่ะ! งั้นต่อไป อ.จะให้นักเรียนไปฝึกซ้อมตามเป้าที่ตัวเองยังยิงไปไม่ถึงนะ แล้วถ้าหากว่าอยากให้ครูสอนก็มาเรียกได้เสมอ ส่วนเด็กใหม่ เบเธอร์กับซิ่วหมิ่น! ไปฝึกยิงที่เป้าแรกก่อนนะ ทำตามวิธีที่อ.สอนเมื่อกี้แหละ เดี๋ยวครูจะคอยเดินไปดูทุกคนเป็นระยะๆนะ มีคำถามไหม??"


"อ.ครับ!"มีนักเรียนคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม


"ว่าไง แดฮยอน"อ.คีย์ถามกลับ


"อ.เป็นติ่งThe Mask Singer เหรอครับ?"


"อุ้บ!!/555"คำถามของแดฮยอน ทำให้นักเรียนหลายๆคนหลุดขำออกมาเพราะมันทำให้นึกถึงตอนที่อ.คีย์เป็นพิธีกรเมื่อตอนต้อนรับนักเรียนใหม่


"แหม่!! แดฮยอน พูดยังกะนายไม่เคยดู! ฉันเดินผ่านบ้านนาย ฉันยังได้ยินนายร้องเพลงมือปืนอยู่เลย!!"


"5555555555555555555/ก๊ากๆๆๆๆๆ"เมื่อโดนอ.คีย์สวนกลับแดฮยอนก็ได้แต่ยืนเกาหัวแกร็กๆยอมรับแต่โดยดีไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว


"พอๆ!!! แยกย้ายกันไปได้แล้ว!!!"เมื่ออ.คีย์สั่งให้แยกย้าย ชานยอลก็พาแบคฮยอนไปที่เป้าแรกทันที เป็นระยะ 50เมตร


"จำวิธีจับได้ใช่ไหม"ชานยอลถามพร้อมกับส่งธนูให้แบคฮยอน


"จำได้ๆ ขอบใจนะ"แบคฮยอนรับคันธนูมา แล้วเดินไปที่จุดยืนในระยะ แล้วง้างธนูออกอย่างเก้ๆกังๆ แล้วยิงออกไป


ปึก!!


"หืม? ไหนบอกว่าจำได้ไง ได้แค่2แต้มเอง"


"ก็....!!"


ปึก!!


"นี่ นายต้องจับให้สูงขึ้นอีกหน่อย แล้วถือคันตรงนี้น่ะ ให้ลูกธนูพาดไปกับนิ้ว...."ชานยอลเดินเข้ามาจัดท่าทางให้แบคฮยอน คอยประคองแบคฮยอนให้ทำท่าให้เข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนที่จะให้ร่างบางยิงอีกครั้ง


ปึก!!


แต่พอปล่อยมือออกมา แขนบางๆของร่างบางก็กลับมาเกร็จอีกครั้งเพราะสายธนูมันตึงเกินไปที่เค้าจะรับไหว ทำให้แต้มไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่


"มา! ฉันช่วยดีกว่า"เมื่อเห็นดังนั้นชานยอลจึงลุกไปคอยประคองแบคฮยอนจากทางด้านหลังทำให้หลังบางต้องชนกับอกแกร่งเล็กน้อย ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งนิดหน่อย


"โทษทีนะ แต่แปปเดียว"ชานยอลพยายามโดนตัวแบคฮยอนให้น้อยที่สุดแต่ก็คงจะเลี่ยงแขนต่างขนาดที่ชนกันไม่ได้


"เอาล่ะง้างไว้นะ จากนั้นมองไปที่เป้า.."แบคฮยอนทำตามที่ชานยอลบอกเค้ามองเข้าไปที่จุด10แต้มอย่างไม่ละสายตา โดยมีชานยอลคอยช่วยจับคันธนูเอาไว้ตลอด


ปึก!!


ร่างบางยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อลูกธนูไปปักในจุดที่เค้าต้องการพอดี 


"เห็นไหม นายทำได้"


"ขอบใจนะ ชานยอล"แบคฮยอนฉีกยิ้มให้กับชานยอลอย่างดีอกดีใจที่ทำได้อย่างที่ต้องการ แต่บังเอิญว่าชานยอลสูงกว่าและอยู่ในระยะที่ใกล้กันทำให้แบคฮยอนเงยหน้าไปอยู่ห่างจากใบหน้าของชานยอลไม่กี่เซน


"อะ อืม! งั้นลองฝึกแบบเมื่อกี้ดูอีกทีนะ! ถ้าหากยิงได้แล้วฉันจะพาไปเป้าต่อไป!"ชานยอลรีบพูดกลบเกลื่อนแล้วถอยออกเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง


"อืม!"คนตัวเล็กตอบก่อนจะลองง้างธนูดูอีกครั้ง การยิงคราวนี้ก็แม่นขึ้น จาก2แต้ม กลายเป็น5แล้วมาเป็น7 ดีขึ้นเรื่อยๆเพียงเพราะชานยอลช่วยแค่ครั้งเดียว เมื่อเห็นว่าดีขึ้นมากแล้ว ชานยอลก็เลยพาแบคฮยอนไปต่อที่เป้าที่สอง 100เมตร


"จะให้ฉันช่วยก่อนไหม"ชานยอลบอกเพราะ พอเปลี่ยนเป้า ทำให้แบคฮยอนยิงไม่แม่นเหมือนเดิม


"ไม่เป็นไร ฉันอยากลองด้วยตัวเอง"แบคฮยอนตอบก่อนจะเริ่มง้างธนุอีกครั้ง แต่เนื่องจากว่าระยะไกลกว่าเดิมก็จำเป็นจะต้องง้างให้กว้างขึ้นทำให้แขนบางเกร็งมากขึ้น


หมับ!


"ฉันช่วยนายก่อนดีกว่า แขนนายยังไม่ชินเลย"ชานยอลเดินเข้าไปช่วยอีกครั้ง เพราะรอบนี้ต้องง้างให้กว้างขึ้นทำให้แขนของทั้งสองคนแนบชิดกันมากกว่าเดิม แบคฮยอนก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่มาจากมือของชานยอล


"แสบตาเหรอ??"ชานยอลก้มลงมาถามคนที่ข้างหน้าด้วยความสงสัย


"อ้อ! เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก"แบคฮยอนตอบปัดก่อนจะเพ่งสายตาไปที่เป้าธนูอีกครั้ง


"รอบนี้เป้ามันไกล นายอาจจะมีเจ็บมือหน่อยนะ"


"อะ อืม โอเค!"


ปึก!!


"โห เก่งจัง สอนแปปเดียวก็ทำได้แล้ว"อีกด้านหนึ่งที่พาคู่ของตัวเองมาจนถึงเป้าที่5ในระยะ250เมตรก็ยังคงยิงได้คะแนน 10-6แต้มที่ถือว่่ดีเลยทีเดียว


"คนสอนเข้าใจด้วยมั้งก็เลย ทำได้"ซิ่วหมิ่นเอ่ยแซวเฉินที่ชมตัวเองก่อนเริ่มง้างธนูอีกครั้งเนื่องจากว่าแขนของซิ่วหมิ่นถึงจะเล้กแต่ก็แข็งแรงทำให้สามารถเรียนรู้เร็วกว่าแบคฮยอน


"โอ้ะๆ ตรงนี้จับผิดนะ เอาขึ้นอีกหน่อย"เฉินเดินเข้ามาเปลี่ยนที่จับให้ซิ่วหมิ่นทันที เมื่อเห็นว่าจับผิด


"แต่จับตรงนี้ ฉันว่ามันยิงง่ายกว่านะ"


"ไม่ได้ๆ ถ้าจับตรงนี้นี่แหละ ที่ทำให้เล็งยากกว่าเดิม แล้วแขนก็จะตึงเกินไปด้วย จับแบบนี้เถอะ"เฉินปรามซิ่วหมิ่นที่ยื้อว่าจะจับที่เดิมแต่เฉินก็ขยั้นขยอให้ซิ่วหมิ่นจับที่เดิมที่ปลอดภัย


"ฉันรู้สึกว่าตัวเอง โชคดีนะเนี่ยที่ได้นายเป็นคู่"ซิ่วหมิ่นพูดอย่างติดตลก


"ดูแลดีใช้ม้า"


"555555/5555"ซิ่วหมิ่นหันเราะออกมาเนื่องจากเฉินทำหน้าเหมือนกับอูฐที่ค่อยๆหลับตาช้าาาาาาาาาาาาาาาาาๆ เฉินอย่างงั้นก็หัวเราะตามอย่างช่วยไม่ได้ ความสัมพันธุ์ของทั้งสองคนเริ่มผูกหมัดมากขึ้น ต้องบอกเลยว่าซิ่วหมิ่นกับเฉินเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย คงต้องบอกว่าเป็นโชคดีของซิ่วหมิ่นก็ว่าได้ 


แต่สำหรับบางคู่.....ก็คงไม่พ้นชะตาฟ้ากลั่นแกล้ง!!!



วิชา ศิลปะป้องกันตัว  โดย อ.มินโฮ


ปึก!! พรึบ!!


"เห เก่งนิลู่หาน แน่ใจนะว่าไม่เคยเรียนมาก่อน"อ.มินโฮชมลู่หานอย่างประหลาดใจที่สามารถเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้


"ไม่หรอกครับ ผมก็จำจากในหนังมาบ้าง แหะๆ"ลู่หานตอบพร้อมกับเกาหัวอย่างเขินๆ


"ดีๆ รู้จักจำมาใช้ ตอนนี้พักได้ ต่อไป ซูโฮ มา!"ซูโฮลุกมาตามคำสั่งของอ.ด้วยสีหน้าจริงจัง ลอบมองหน้าลู่หาน ลู่หานก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่ซูโฮกลับเมินไปอย่างไม่แลแสอะไรเลย


"ไม่ต้องไปสนใจหรอกลู่หาน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรก!"เทาพูดกับลู่หานที่หน้าเหวอไปเลย เมื่อซูโฮตอบกลับมาแบบนั้น


"อืม...."


พรึบ!!! 


ปึก!! ผวะ!!


"นายใช้แขนเก่งนะซูโฮ "อ.มินโฮเอ่ยชมซูโฮ


"ขอบคุณครับ"


ปึก!!! 


"อึก!"


"แต่ก็ต้องระวังด้วยนะ ถ้านายใช้แต่แขนจะมีช่องวางให้โจมตีตรงเอวเยอะมาก"อ.มินโอหยั้งหมัดเอาก่อนจะกลับมายืนตามเดิม


"ครับ...."


"เอาหล่ะ!! ถ้างั้น คริส! เทา! ฝากเด็กใหม่ด้วยนะ ฉันจะเดินไปดูคนอื่นบางแหละ"อ.มินโฮพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินจากไป


"เทา นายสอนคู่นายไป เดี๋ยวฉันสอนลู่หานเอง"คริสเสนอตัวสอนลู่หานก่อนเดินเข้าใกล้ลู่หานทันที


ก่อนที่มึงจะทำอะไร มึงถามความสมัครใจกูบ้างก็ได้นะคริส ว่ากูอยากอยู่กะคู่กูรึเปล่า..../เทาคิด


"ถ้านายไม่อยากคู่กับฉัน ก็แล้วแต่นะ"ซูโฮประชดเทา


"เหอะ ไม่ให้คู่กะนายแล้วจะคู่กะใคร ก็จับฉลากมาแล้วนิ"เทาพูดก่อนจะลุกไปหาซูโฮ ซูโฮจึงเริ่มตั้งท่าแล้วปล่อยหมัดทันที แต่เทาก็รับเอาไว้ได้จนหมด ทำให้ร่างบางเริ่มหงุดหงิดแล้วเพิ่มแรงขึ้น


"ไม่ได้ผลหรอกน่าหัดใช้ขาซะบ้างสิ"


"เรื่องของฉัน!"ซูโฮยังดื้อเถียงกลับเทาจึงล็อกข้อมือของซูโฮเอาไว้ทั้งสองข้าง คนตัวเล็กพยามดิ้นหนีแต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของเทาได้


"ไงล่ะ ทีนี้จะยอมใช้ขาได้รึยัง"เทาพูดอย่างท้าทายเมื่อได้ยินดังนั้น ซูโฮก็วาดขาเล็กใส่เทาทันทีๆ แต่เทาหลบได้ทัน ไม่สะทกสะทานแม้แต่น้อย


"นี่นะ เค้าเรียกกลลวง ไม่เห็นต้องคล้อยตามเลย"


"หน่อยแน่!!"หลังจากนั้นสงครามเล็กๆของทั้งคู่ก็ยังคงดำเนินต่อไปจนจบคาบ


"นายนี่เก่งนะ ปกติ อ.มินโฮเค้าไม่ชมใครง่ายๆแบบนี้หรอก"คริสพูดในขณะที่รับหมัดของลู่หานไปด้วย


"จะถือว่าเป็นคำชมนะ!"ลู่หานใช้หมัดเส่ยแต่คริสก็สามารถกัดไว้ได้ ทำให้ลู่หานต้องถอยออกมาตั้งหลักเล็กน้อย


"แน่สิ! นายเก่งจะตาย สอบได้ตั้งระดับ6!"


"นายอยู่ระดับไหน ถึงได้มาชมฉัน"ลู่หานถามถึงความสามารถของคริส


"ฉันอยู่ระดับ8 ระดับเดียวกับไอ้เซฮุนนั้นแหละ"ลู่หานพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจ


อ้อ ที่แท้ก็อยู่ในระดับเก่งแล้วนี่เองถึงได้เรียนเวทย์ก่อน/ลู่หานคิด


"แล้วนายคิดยังไงกับเซฮุนล่ะ"คริสถามพร้อมเอี่ยวตัวหลบหมัดของลู่หานไปด้วย


"ก็ไม่ได้คิดอะไรนะ เท่าที่ดูก็เห็นเงียบๆ"


"งั้นเหรอ งั้นโล่งไปที"คนตัวสูงกระตุกยิ้มร้ายออกมาอย่างเจ้าเล่ศ์เมื่อได้ยินความในใจของร่างบางหน้าหวาน


"เรื่องอะไร"


"เปล่าหรอก ว่าแต่นายเข้ามาที่นี่สะดุดตาใครบ้างรึยัง"คริสเริ่มถามในเรื่องส่วนตัวของอีกคน


"ก็ไม่นะ ทำไมเหรอ"ลู่หานหยุดแล้วถามด้วยความสงสัยที่จู่ๆคริสก็ถามเรื่องแปลกๆ


"ก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่ถ้าหากว่ามีคนจีบ นายจะตอบรับไหม"ลู่หานเบิกตาด้วยความไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกัน


"ก็ไม่รู้หรอกนะ ฉันไม่เคยมีแฟน ไม่ค่อยเข้าใจหรอก"


หมับ!!! คริสรับหมัดของลู่หานเอาไว้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ลู่หานก็เขยิบออกมาเล็กน้อยด้วยความตกใจ


"แล้วอยากมีไหมล่ะ"



วิชา ศาสตร์เวทย์ โดย อ.อนยู


"ในเรื่องของพวกที่ใช้ศาสสว่าง น่ะ จะมีพลังในการฟื้นฟูมากกว่าศาสมืดเป็นเท่าตัว แต่ศาสสว่างก็ไม่สามารถจะดึงพลังออกมาได้มากเท่ากับศาสมืด ในประวัติศาสตร์ ศาสมืดน่ะ....."หลังจากที่เรียนมาได้สักพักบทเรียนที่อ.อนยูพูดก็กำลังกลายเป็นร่ายเวทมนต์นอนหลับที่แม้แต่มนุษย์ธรรมดาๆยังทำได้ ดูตารางสอนตอนแรกคิดว่าจะหนีหนังสือได้แล้วแต่ก็ยังต้องมานั่งฟังเทศน์เรื่องประวัติศาสตร์พลังอีก


ในระหว่างที่อ.ร่ายไปเซฮุนก็คอยมองเลย์ที่มาด้วยกันเป็นระยะ นานๆที ก็เห็นว่าเลย์ไม่ได้เป็นคนขี้เกียจนั่งหลับเหมือนคนอื่น กลับตั้งใจฟังซะด้วยซ้ำไป


"นิ เซฮุน พลังสายทำลายล้างมันเป็นยังไงเหรอ"เลย์หันมาถามเซฮุน น่าแปลกที่เซฮุนไม่ได้หยิ่งใส่เลย์แต่กลับรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล


"ก็คล้ายๆกับสายโจมตี"เซฮุนตอบสั้นๆได้ใจความ เลย์จึงเปิดหาข้อมูลของสายโจมตีดูก็ได้เข้าใจว่ามันเป็นยังไง เพราะเรื่องของสายทำลายล้างไม่ได้ระบุเอาไว้มากนักสำหรับนักเรียนใหม่เพราะอ.อนยูจะทหนังสือเอาไว้ให้สำหรับแต่ละรุ่นได้เรียนต่อๆกัน


"อ้อ เข้าใจแหละ ขอบใจนะ"เลย์ขอบคุณเซฮุนก่อนก้มลงไปอ่านต่อเซฮุนเองก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อก็หันไปสนใจที่อ.พูดแทน เลย์เองก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ รู้เพียงแต่ว่าต่างฝ่ายต่างก็เกรงใจกันแปลกๆเหมือนกับว่าไม่อยากจะพูดอะไรให้อีกฝ่ายรู้สึกรำคาญก็เลยเลือกที่จะไม่พูดกันเลยจนกระทั่งหมดคาบ...


พอเลิกคาบ หลังจากทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้วเล่าเรื่องแชร์เรื่องประสบการณ์ของแต่ละคน พูดคุยกันไปตามภาษาเพื่อนฝูง มีบางคู่ที่สนิทกันมากขึ้นเพราะได้เรียนร่วมกัน บางคู่เริ่มกัดกันบ่อยๆ จนพาเพื่อนเฮฮาไปตามๆกัน  หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ แบคฮยอนและเลย์ก็เลยไปกกกันอยู่ที่บ้านของลู่หาน ซูโฮก็ไปนอนกับดีโออย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนมินซอกนั้น เลือกที่จะไปนั่งคุยกับเฉินก่อนเพราะเป็นทางผ่านบ้าน เซฮุนกับชานยอลไปช่วยงานอ.อนยู คริสไปช่วยงานอ.มินโฮ ส่วน ไค เทา ไปเล่นเกมกัน!!! 


ณ บ้านลู่หาน


"ช่วงแรกๆฉันก็เลยต้องให้ชานยอล คอยช่วยประคองอยู่ตลอด ช่วงหลังๆก็เริ่มยังได้เอง"แบคฮยอนเล่าเรื่องของตัวเองให้เพื่อนๆอีกสองคนได้ฟัง


"ฉันอยากไปเรียนยิงธนูบ้างจัง เรียนเวทย์คาบแรกนั่งฟังอ.อย่างเดียวเลยความจริงก็เกือบหลับแหน่ะ"เลย์สารภาพอย่างติดตลกเพราะถึงแม้เค้าจะพยายามหาอะไรทำในคาบแต่เค้าก็เกือบหลับแล้วเหมือนกัน


"เซฮุนไม่ชวนนายคุยเลยใช่ไหม"ลู่หานพูดดักทางได้เลยเพราะดูแล้ว เซฮุนคงไม่ได้ชวนเลย์คุยอย่างแน่นอน


"อืม...ก็นะ แต่ฉันตามอะไรเค้าก็ตอบนะ"เลย์ตอบลู่หาน ลู่หานก็ได้แต่เบะปากมองบน เพราะเค้าคาดเอาไว้แล้วว่าไอ้เซฮุนมันคงเป็นประเภทเสื่อยิ้มอยากอย่างแน่นอน!!


"แล้วนายล่ะ เรียนศิลปะป้องกันตัวมาเป็นไง"แบคฮยอนถามลู่หานบ้าง


"ก็โอเคอ่ะนะ แต่ดูเหมือนฉันจะต้องเรื่องชวนยุ่งซะแล้วล่ะ"ลู่หานพูดอย่างไม่เข้าใจเลยว่า ชีวิตเค้าขอสงบสุขบ้างไม่ได้เหรอ


"อ้าวทำไมอ่ะ"เลย์ถามต่อด้วยความสงสัยอย่างลู่หานเนี่ยนะจะเจอเรื่องยุ่งๆ


"ก็เพราะ คริสมาเป็นคู่ให้ฉันไง พวกผู้หญิงมองกันตาเป็นมันเลย!"ลู่หานพูดแล้วยังนึกสยองไม่หาย สายที่พวกผู้จับจ้องมาที่เค้ายังสยองไม่หาย ดูเหมือนจะมีทั้งพวกที่จิ้นเค้าและพวกที่แอนตี้เค้าในเวลาเดียวกัน


"แต่ก็ยังดีที่คริสก็คอยสอนนายนะ"เลย์ตอบ


"ไม่หรอกเลย์ ส่วนใหญ่ฉันเรียนรู้จากอ.มินโฮซะมากกว่า ไม่ได้ฟังที่คริสสอนเลย"ลู่หานตอบตามความจริงเพราะเค้ารู้สึกว่าคริสพยายามจะล้วงเรื่องส่วนตัวเค้าท่าเดียวก็เลยไม่ได้ถามอะไรมาก


"แต่พอพูดถึงเรื่องเพื่อน ฉันรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้"แบคฮยอนพูดขึ้นมาดึงความสนใจของทั้งสองคนไปทันที


"มีอะไรเหรอแบคฮยอน ชานยอลทำอะไรนายรึเปล่า"


"เปล่าๆ ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเด็กเก่าหรอก"แบคฮยอนตอบปัดเลย เพราะชานยอลดีกับเค้ามากๆ เหมือนกับเป็นคู่ของเค้าจริงๆอย่างงั้นแหละ


"ซูโฮใช่ไหม"เมื่อได้ยินดังนั้นแบคฮยอนก็พยักหน้าตอบทันทีเลย์เองก็ได้เอออ่อไปตามๆกัน


"นายรู้สึกไหมว่าเค้าดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบพวกเรา"


"นายเห็นตอนที่ฉันไปถามอ.อนยูไหมล่ะ"ลู่หานพูดขึ้นเพราะนึกถึงสายตาของซูโฮที่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ที่เค้าได้เป็นLucky Student


"อาจจะแค่อิจฉาก็ได้นะ ไม่ได้คิดอะไร"เลย์พูดมองในแง่ดีถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจแล้วเถอะเพราะตอนนั้นเค้าก็อยู่ในเหตุการณ์เหมือนกัน


"มีครั้งหนึ่งนะที่ฉันคุยกับดีโอ โดนมองค้อนกลับมาเลย"แบคฮยอนพูดเสียงเบา เพราะตอนนั้นที่ซูโฮมองค้อนกลับมามันทำให้เค้ากลัว


"ไม่ต้องสนใจหรอกแบคฮยอน ไม่แน่บางทีนั้นอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"ลู่หานพูดปลอบประโลมแบคฮยอน ในแง่ดีๆ


"นั้นสิ ซูโฮอาจจะกลายมาเป็นเพื่อนของพวกเราในอนาคตก็ได้นะ ทำตัวไปตามปกติเถอะ"เลย์ช่วยพูดด้วยอีกคนทำให้แบคฮยอนรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเมื่อได้ยินแบบนั้น และยิ้มออกมาได้ในที่สุด


"อื้อ ขอบใจนะ ทุกคน"


"อืม แต่ไหนๆ ก็มาบ้านลู่หานกันแล้ว เข้าไปเล่นกันข้างในได้ไหม"เลย์หันไปถามเจ้าของบ้านที่นั่งยิ้มอยู่


"......................................ได้อยู่แล้ว!! ค้างกันที่นี้เลยก็ได้!! "


"เย้ๆ/แก็บซองงงงงงงงงงงงง"ทั้งสองคนร้องออกมาอย่างดีใจแต่ เลย์กับลู่หานก็ต้องหลุดคำออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำอุทานของแบคฮยอน


"ขำไรอ่ะ"แบคฮยอนถามด้วยสายตาบ๋องแบ๋วราวกับหมาน้อยน่ารัก อย่างไม่เข้าใจ


"นายพูดอะไรของนายน่ะ! 5555"ลู่หานหลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้เลย์เองก็ไม่ต่างกัน ขำจนยานค้างแล้ว


"555 อะไรนะ แกบซ้อง???555"


"แก็บซองงงงงงง"คำพูดของแบคฮยอนเรียกเสียงเฮฮาให้กับเพื่อนได้เป็นอย่างดี ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ลู่หานก็ขำจนยานค้่งก็ค่อยๆลากสังขารตัวเองเข้าไปในบ้านก่อนที่อีกสองคนจะตามไป


ดูท่าว่าคืนนี้ ที่บ้านหลังที่7แห่งนี้ดูท่าว่าจะไม่ได้เงียบเหงาอย่างเมื่ออีกแล้วสินะ  เสียงหัวเราะของเพื่อนซี้ทั้งสามคนที่ดังออกมานอกบ้านชวนให้ทุกคนต่างอยากที่จะหัวเราะตามไปด้วยเลยเพราะความสุขมันแผ่ออกมาจนสามารถรู้สึกได้


"หึ อะไรมันจะมีความสุขขนาดนั้น แล้วฉันจะคอยดู ว่าพวกนายจะมีความสุขกันได้อีกซีกกี่วัน"



----------------------------------------------------------------------------------


Talking with writer


สวัสดีค่าาาาาา สุขสันต์วันครบรอบ 5 ปีกับEXO!!!!! วันนี้ลงฉลองให้เลย ความจริงไรท์ลงไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะแต่ข้อมูลมันหายไรท์ก็เลยลงให้ไหมแล้วก็เปลี่ยนตอนท้ายนิดหน่อย ตอนหน้าอาจจะมีการพลิกแพลงสักนิดหนึ่ง เพื่อความแปลกใหม่ ถ้าหากมีอะไรติดขัดก็เม้นเอาไว้ได้เลยนะค่ะ ขอโทษน้าาาที่มาต่อช้าพอดีธุระเยอะ555 สุดท้ายนี้ขอฝากผลงานเรื่องนี้เอาไว้ในอ้อมกอดของรีดเดอร์คนสวยด้วยนะค่าาาาา ขอบคุณค่ะ





B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #14 229668942 (@229668942) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:05
    เนอะๆ 555
    #14
    0
  2. #12 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:37
    ซูโฮ นิสัยไม่ดีเลย

    ปล เหมือนนางร้านขี้อิจฉา 5555555555
    #12
    0
  3. #10 229668942 (@229668942) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 19:38
    ลุ้นต่อไปวันพรุ่งนี้นะคะ
    #10
    0
  4. #9 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 18:11
    คริสแกผิดคู่มั้ยคิดจะจีบลู่หานหรอ
    #9
    0