Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 3 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 1 จุดเริ่มต้นของความพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ต.ค. 60

CHAPTER 1

MAMA SECRET SCHOOL

จุดเริ่มต้นของความพิเศษ


ณ ประเทศ อเจนติน่า

"โห ลู่หานนายทำได้ไงเนี่ย!!!"คนรอบตัวต่างตกใจกับความสามารถพิเศษของคนๆนี้

"นั้นดิ! แกทำได้ไงว่ะไอ้ลู!!"เพื่อนของคนๆนี้ก็ตกใจไม่แพ้กัน

"จะตกใจอะไรกัน"และน้ำเสียงของผู้ที่ถูกกล่าวถึงมาสักพักดังขึ้น เสี่ยว ลู่หาน!! ลูกครึ่ง อเจนติน่า-จีน คนดังของโรงเรียน

"โหยย มึง ข้อสอบแม่งยากฉิบหาย!! มึงยังอุตส่าทำได้เต็ม!! หน่ำซ้ำยังทุกวิชาอีกนะมึง!!"เพื่อนอีกคนที่อยู่ข้างหน้าโต๊ะพูดเสริมเพื่อนที่อยู่รอบข้าง

"กีฬามึงก็เก่ง!! เป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรเงรียนอันดับต้นๆของประเทศ สาวติดตรึม!! เพอเฟ็กต์กว่าเพื่อนกูมีอีกไหมครับ!!"เพื่อนที่นั่งข้างๆลู่หาน ยอเพื่อนตัวเอง

"พวกนายก็พูดเกินไปม่ะ! พอเลยไป กลับที่ไป!! อ.มาแล้วว"ลู่หานไล่ให้ทุกคนที่ล้อมอยู่กลับไปนั่งที่

"ฮ่าๆๆ!! ไปๆมึง หนุ่มเพอเฟ็กต์เค้าต้องตั้งใจเรียน เดี๋ยวเกรดตก ประวัติด่างเว้ยยยย ฮ่าๆๆ"พวกที่เหลือต่างพากันไปนั่งที่พร้อมกับแซวลู่หานไปพราง หัวเราะไปพราง

ใช่นี่แหละตัวเค้า ลู่หาน หนุ่มเพอเฟ็กต์ของโรงเรียน เรียนเก่ง กีฬาเด่น ทั้งผู้หญิงผู้ชายต่างก็อยากได้เค้ากันตัวสั่น มองกันที่เปลือกนอก 


17.00น.

พรึบ!! 

ตูม!!

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด พี่ลู่หานเยี่ยมที่สุด!!!!"สาวที่นั่งอยู่ยนสแตนเชียรต่างส่งเสียงกรี้ดให้ลู่หานทุกครั้งที่ยิงลูกฟุตบอลเข้า และเมื่อกี้เป็นการยิงปิดได้อย่างสวยงาม

"จบการแข่งขัน!!! สีแดงชนะ! 6-0"หนึ่งในเพื่อนของลู่หานคนหนึ่งที่เป็นกรรมการตะโกนบอกผลคะแนน

"ไอ้ลู่!! ชนะแล้วโว้ยยยยยย"

"ยิงสวยนี่หว่า ไอ้ลู่! วันหลังมาสอนกูบ้างดิ"

"นับวันยิ่งเก่งว่ะไอ้ลู่! มีเคล็ดลับไม่บอกเพื่อนป่ะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ"บรรดาเพื่อนร่วมทีมต่างเข้ามาแสดงความดีใจพร้อมชมลู่หานออกนอกหน้าออกตาก่อนจะเดินกลับเข้าห้องชมรมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

"เฮ้ย!! ไอ้ลู่เดี๋ยวมึงไปฉลองกับพวกกูป่าวว่ะ"เพื่อนคนหนึ่งที่เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ทักขึ้น

"ฉลองไร"ลู่หานที่กำลังใส่เสื้ออยู่ถามขึ้น

"ก็ฉลองที่ได้ไปแข่งระดับจังหวัดกันไงเพื่อนเลิฟ"มีคนหนึ่งเดินมากอดไหลลู่หานเหมือนกับสนิทกันมาก

"คงไม่ว่ะ อยากกลับบ้าน"คำพูดของลู่หานเล่นเอาทุกคนถึงกับถอนหายอย่างเบื่อหน่ายกับประโยคนี้

"โห่!!! ไอ้ลู่คร้าบ แค่มึงเรียนเก่ง กีฬาดี แม่มึงก็ดีใจแหละ ไปฉลองกับเพื่อนกับฝูงบ้างเหอะมึง"เพื่อนคนหนึ่งพยายามชักจูงลู่หาน

"ไปกันเองเหอะ เหนื่อย...อยากกลับบ้านไปนอน"ลู่หานที่แต่งตัวเสร็จแล้วกำลังเก็บรองเท้าลงกระเป๋าใบโปรดตอบขึ้น

"มึงไม่ไปจริงดิ..."พอลู่หานหันมาก็เห็นเพื่อนที่ทำหน้าอย่างมีความหวัง หวังว่าเค้าจะไป

"งั้นเดี๋ยวไปแจมสักนิดแล้วกัน"

"เย้!!!!"พอลู่หานบอกว่าไป ทุกคนถึงกับร้องออกมาด้วยความดีใจทันทีเมื่อตัวหลักในทีมอย่างลู่หานบอกว่าจะไปฉลองกับพวกเขาแล้วรีบออกไปที่ร้านเหล้าทันที

"มาๆไอ้ลู่!! ชนๆ"เพื่อนต่างยื่นเหล้าให้ลู่หานแต่ลู่หานก็ไม่ยอมรับเลย

"ไม่อยากดื่มว่ะ โทษที"ลู่หานบอกกับทุกคนที่ต่างยื่นแก้วมาชนกับเค้า

"เออๆ ไม่เป็นไร มึงยอมมานี่ก็เป็นบุญของพวกกูแล้ว พวกมึง ชนๆๆๆ"เพื่อนคนหนึ่งพูดแก้สถานการณ์

"แด่ทีมฟุตบอลเรา ชนแก้ว!!!!!"

"เย้!!!ๆๆๆๆ"ทุกคนต่างดีอกดีใจที่ได้ไปแข่งระดับจังหวัดกันแล้ว

"มึงนี่ต้องขอบใจ ไอ้ลู่นะเว้ย! แม่งทำประตูคนเดียว 6-0 ขาแม่งเทพฉิบหาย"เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยชมถึงเรื่องผลงานของลู่หานในวันนี้

"เออใช่!! นี่ถ้ากุไม่เห็นกับตาตัวเองนี่กูนึกว่าโรนัลโดมาเองเลยนะเนี่ย 5555"ทุกต่างพากันเฮฮาต่อประโยคนี้ของเพื่อนบางคน

"งั้นเดี๋ยวกลับล่ะนะ"ลู่หานพูดก่อนจะลุกขึ้น

"เฮ้ย!! ไอ้ลู่อย่าเพิ่งกลับดิ!!"เพื่อนคนหนึ่งรั้งลู่หานเอาไว้

"เฮ้ยๆ!! ปล่อยมันกลับเหอะ วันนี้แม่งทำผลงานดี ปล่อยแม่งไปเหอะ!! มาๆเมาต่อๆ"เพื่อนคนหนึ่งที่เมาแล้วบอกให้เพื่อนปล่อยลู่หานกลับบ้าน

"เออๆ งั้นกลับดีๆเว้ย ไอ้ลู่!!"เพื่อนอีกคนพูดก่อนจะกลับมากินเหล้าต่อ

"เออ งั้นไปก่อนน่ะ"ลู่หานบอกก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้พวกเพื่อนๆเฮฮากันต่อไป

แต่สิ่งที่เป็นอยู่เนี่ยจะเรียกว่าเพื่อนไปรึเปล่านะ

"อี้!!! ออกไปเลยนะ อยู่ๆก็มาทำแบบนี้ทำไมฮือๆ"

"ออกไปจากที่นี่นะ ไอ้ตัวประหลาด!! ออกไป!!"

ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นในความทรงจำของเค้า ยังจำได้ไม่มีวันลืม

กึก

ลู่หานเปิดประตูเข้าบ้านไป บ้านของลู่เปิดร้านขายอุปกรณ์กีฬาของพ่อ และยังมีร้านกาแฟของแม่อีกด้วยทำให้ต้องเดินอ้อมไปทางประตูหลังของตัวบ้าน

แก็ก

ประตูล็อกนิ

เมื่อเห็นว่าประตูล็อกลู่หานชายตามองไปที่กระถางต้นไม้ซึ่งข้างใต้นั้นมีรู้โว่อยู่ แล้วทำอะไรบางอย่าง ทำให้กุญแจที่ถูกซ่อนไว้ข้างใต้ลอยขึ้นมาอยู่ในมืออย่างง่ายดายแล้วไขเข้าบ้าน

แกร็กกกก

"กลับมาแล้วครับ"

"อ้าวลูก มานั่งนี่ก่อนสิ"ลู่หานยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงที่เค้ารักมากที่สุดในชีวิต ผู้ได้ชื่อว่าเป็น แม่ นั้นเอง

"ครับ แม่ครับ วันนี้ผมแข่งชนะด้วยนะ ยิงเข้าติดต่อกัน6-0"ลู่หานวางกระเป๋าก่อนจะนั่งลงข้างคนเป็นแม่

"หึ แอบใช้พลังช่วยรึเปล่าเนี่ยหืม??"ใช่คุณอ่านไม่ผิดหรอก พลังถ้าถามได้ใช้ไหมนะเหรอ

"หึ ตอนนี้ถึงไม่ต้องใช้พลังก็ชนะสบายอยู่แล้วครับแม่"ใช่ครับ ผมมีพลังแต่ก็ไม่เห็นจะจำเป็นต่อการเล่นฟุตบอลของผมเลย

"ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะ ลูกใช้ชีวิตได้เหมือนคนธรรมดาก็ดีแล้ว"ลู่หานกลับพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าจนลู่หานเริ่มแปลกใจ

"แม่เป็นอะไรรึเปล่า..."

"อ้าว กลับมาแล้วเหรอลูก ลู่หาน!!!"และแล้วสมาชิกครอบครัวก็ได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าสองแม่ลูกไปตามเสียง เพื่อไปมองผู้ที่ได้มองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น บิดา

"ครับพ่อ มานั่งด้วยกันสิครับ!"เมื่อได้ยินคำเชิญชวนจากคนเป็นลูก คนพ่ออย่าง เคฟ ก็รีบเดินเข้าไปนั่งทันที

"พ่อครับวันนี้ผมแข่งชนะด้วยล่ะ"ลู่หานแบบเดียวกันกับที่บอกแม่

"งั้นเหรอ เก่งนิลูก"เมื่อได้เสียงลู่หานก็เริ่มเอะใจกับท่าทางของทั้งสองคนทันที

"นี่พ่อกับแม่เป็นอะไรรึเปล่าครับ??"ลู่หานลองถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัยกับท่าทางของพ่อกับแม่

"คือ..."

"ลู่หาน...ถ้าหากว่าลูกต้องไปอยู่คนเดียวไกลๆ ลูกอยู่ได้ใช่ไหมลูก"มารดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

"ก็ต้องอยู่ได้สิครับ...เพราะอีกเดี๋ยวผมก็ต้องเข้ามหาลัยแล้วนิ แม่ห่วงเรื่องนี้เหรอครับ"ลู่หานอธิบายให้พ่อกับแม่ฟัง

"ป่าวหรอกลูก..."เคฟรีบเข้าไปปลอบคู่ชีวิตของเค้าทันที

"แม่...."

พรึบ!!!!!

"เฮ้ย!!"ลู่หานร้องออกมาด้วยความตกใจทันที เมื่อจู่ๆก็มีอะไรบ้างอย่างมาเกิดขึ้นในบ้านของเขา เป็นเหมือนกับอุโมงกาลเวลาและมีบุลคลแปลกหน้าได้ก้าวออกมาจากอุงโมงอันแสนสวยและกว้างขวาง อื้อ หื้อ เป็นบุญตาของพี่หานคนแมนเลยครับ

"สวัสดี เคฟ"คนแปลกหน้าผู้นั้นทักทายขึ้น

"สวัสดีครับอ.อนยู"เคฟลุกขึ้นพร้อมภรรยาแล้วตัวให้กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอ.ของพ่อ ลู่หานจึงลุกขึ้นตามแล้วโค้งให้เช่นกัน

"นี่คงเป็นลู่หานลูกชายนายสินะ"อ.อนยูหันมามองลู่หานที่แทบขะถอดแบบคนพ่อมาเป้ะๆ

"คะ ครับ.."ลู่หานได้แต่ตอบอย่างเกรงๆในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้วเค้าก็คงต้องคุมสติเอาไว้เพียงอย่างเดียว

"ไม่ต้องเกรงขนาดนั้นก็ได้ เคฟนายได้บอกเรื่องนั้นแล้วใช่ไหม"อนยูบอกกับลู่หานพร้อมกับหันกลับไปหาฮราเฟยอีกครั้ง

"เพิ่งบอกเมื่อกี้นี่แหละค่ะ อ."มารดาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"ไม่เป็นห่วงหรอก ลู่เหมย ยังไงเขาก็ได้กลับบ้านบ่อยๆอยู่แล้ว"อ.อนยูบอกทำให้ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับลู่หานเข้าไปอีก

"กลับบ้าน?? หมายความว่ายังไงครับพ่อ แม่"ลู่หานกันไปเข้นคำตอบจากพ่อแม่ทันที

"นายจะถูกส่งไปที่ๆเหมาะสมกับนาย"อ.อนยูอาสาอธิบายให้ลู่หานเข้าใจด้วยตัวเอง

"ห้ะ?? หมายความว่ายังไงครับ"ลู่หานนึกสงสัยทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

"พ่ออยากให้ลูกไปเรียนรู้การใช้พลังของลูก ใช้ให้ถูกต้อง ที่นั้นพ่อก็เคยไปเรียนอยากให้ลูกไปเรียนรู้"เคฟเดินมาตบบ่าลูกชายพร้อมกับอธิบายให้ลูกฟัง

"ที่เศร้ากันเมื่อกี้ เรื่องนี้ใช่ไหมครับ..."ลู่หานหันไปหาพ่อกับแม่ ทั้งสองคนก็ได้แต่พยักหน้าตอบด้วยใบหน้าเศร้าแค่นั้น...

"ฉันจะดูแลลูกนายให้เอง ไม่ต้องห่วงนะลู่เหมย"อนยูพยายามปลอบลู่เหมยที่เริ่มน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

"ค่ะ อ."

"ลู่หานลูกพร้อมไหม"เคฟถามลูกชายที่ทำหน้าครุ่นคิดอยู่

"ผมต้องไปตอนนี้เลยเหรอครับ"ลู่หานเอ่ยถาม

"ใช่ พร้อมรึยังล่ะ"อ.อนยู

"ครับ เข้าใจแล้วครับ"พอลู่หานได้ยินดังนั้นก็เดินเข้ากอดคริบครัวทันที

"โอเค ยินดีต้อนรับสู่ MAMA SECRET"


ณ ประเทศ สวีเดน

ในท่าเรือติดทะเลยอมเที่ยงคืนปลอดผู้คน กลับมีชายตัวเล็กนั่งอยู่เพียงคนเดียวทั้งๆที่ไม่ปลอดภัย ท่ามกลางความเงียบก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังใกล้เข้ามา คนตัวเล็กจึงรีบลุกขึ้นแล้วมองไปท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำทะเลเป็นตัวช่วยเท่านั้น

"คยองซู!!! เฮ้อๆ โล่งอกไปอยู่ที่นี่เองเหรอ"เจ้าของเสียงฝีเท้าเมื่อได้เห็นว่าร่างเล็กนั่งอยู่คนเดียวและปลอดภัยก็ถอนหายพร้อมกับยืนหอบอยู่พักใหญ่

"มีะไรรึเปล่า ซูโฮ วิ่งหน้าตื่นมาเชียว"เจ้าของชื่อ คยองซูพูดขึ้น

"ก็นายเล่นหายไปคนเดียว เล่นซะฉันเป็นห่วงแทบแย่ แต่ทำไมนายมาที่นี่คนเดียวล่ะ มันอันตรายนะ "ซูโฮที่หายเหนื่อยแล้วถามดีโอ

"ขอโทษนะ แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...แค่ฉันรู้สึกว่าต้องมาที่นี่"ดีโอตอบก่อนจะหันไปมองพระจันทร์เต็มดวงราวกับถูกดึงดูด คยองซูมาที่นี่วันนี้ทุกปีโดยที่ไม่รู้เหตุผลว่าเป็นเพราะอะไร

"ฉันว่าเรารีบกลับกันเถอะ มันอันตรายนะ"ซูโฮพูดก่อนจะเดินไปจูงมือคยองซูให้กลับไปด้วยกัน แต่สายตาของคยองซูยังคงมองที่ดวงจันทร์ราวกับว่ารอว่าจะมีอะไรออกมา

พรึบ!!!!

"เฮ้ย!!!"ทั้งสองคนร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ก็มีอะไรบ้างอย่างออกมาจากดวงจันทร์ เป็นเหมือนอุโมงกาลเวลา เป็นคนหนึ่งๆที่เดินออกมา

"คะ คยองซู หนีเร็ว!!"ซูโฮพยายามฉุกกระชากคยองซูไปด้วยกันแต่ร่างเล็กกลับมองบุคคลแปลกหน้าที่เดินออกตาไม่กระพริบ

"ไม่ต้องกลัวไป ฉันมาดี"ชายปริศนาเอาฮูทเสื้อคลุมออกโชว์ใบหน้าให้ดู

"คุณเป็นใครเหรอครับ"คยองซูเอ่ยถามชายปริศนาด้วยความใจเย็น

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่ฉันมารับพวกนายไปโรงเรียน"ชายคนนั้นตอบพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้คยองซู

"โรงเรียนอะไร!!พวกเราจะไว้ใจคุณได้ยังไง!!"ซูโฮตคอกถามด้วยความไม่สบอารมณ์

"ใจเย็นสิ ซูโฮ"คยองซูบอกให้เพื่อนสนิทใจเย็นๆ


"หึ เป็นธาตุน้ำแท้ๆ แต่หัวร้อนยังกะเป็นธาตุไฟ"ซูโฮทำหน้าตาสงสัยทันทีเมื่อได้ยินชายคนนั้นเอ่นออกมา

"นี่คุณ...อย่าบอกนะว่า"

"ใช่ ฉันรู้พวกนายไม่เหมือนคนอื่น พวกมีพิเศษ"ชายคนนั้นกระตุกยิ้มร้ายทันทีที่เหมือนเห็นว่าซูโฮจะรู้แล้วว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร

"คุณรู้ได้ยังไงครับ ว่าพวกเราไม่เหมือนคนอื่น"คยองซูซักถามในเรื่องนี้ทันทีด้วยความใจเย็น

"หึ ฉันรู้เรื่องพวกนายมากกว่าตัวนายเองซะด้วยซ้ำไป ถ้าอยากรู้อะไรอีก ก็มากับฉันสิ"ชายคนนั้นยื่นมือออกมาหวังจะรับมือเล็กๆของคยองซู

"แล้วทำไมพวกเราต้องไปกับคุณด้วย!!"ซูโฮตคอกเสียงดังพร้อมกับเดินออกมาแล้วดึงคยองซูไปอยู่ข้างหลัง

"งั้นฉันถามหน่อย ตอนแรกน่ะ นายมาตามหาเพื่อนพร้อมกับพ่อแม่นายไม่ใช่รึไง"ชายคนนั้นเริ่มพูดให้ซูโฮคล้อยตาม

"ถ้าใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ล่ะ"ซูโฮเถียงกลับ

"วันนี้ครอบครัวของพวกนาย มีท่าทางเศร้าๆใช่ไหมล่ะ"ชายคนนั้นพูดดักทางซูโฮอีกครั้ง

"แล้วนายมายุ่งอะไรกับครอบฉันล่ะ!"ซูโฮพูดเป็นเชิงจะหลอกด่าว่า เือก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

"แล้วที่นี่ก็หาเจอได้ไม่ยาก ไม่มีทางที่จะหลงกันได้ แล้วแสงสีที่รถของพ่อแม่พวกนายก็ไม่มีแล้ว แบบนี้มันหมายความว่าไงล่ะ"พอพูดจบ ซูโฮกับคยองซูก็หันไปตามที่ชายคนนั้นบอก แล้วก็เห็นว่ารถของแม่พ่อพวกเขาไม่อยู่แล้วจริงๆ ซูโฮหันไปมองหน้าคยองซูอย่างงงๆเท่านั้น

"งั้นที่นายพูดมาก็..."

"ใช่! ฉันมารับพวกนาย และทางครอบครัวของนายรู้แล้ว เข้าสู่MAMA SECRETกันเถอะ"


ณ ประเทศ ฝรั่งเศส

ณ คฤหาสด์ ตระกูล BYUN


ทุกคนในคฤหาสหลังนี้เหมือนกำลังเคร่งเครียดอยู่บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้าโดยที่มี พ่อ แม่ ลูกคนเล็กอย่าง แบคฮยอนนั่งอยู่

"แบคฮยอนลูกต้องอยู่ให้ได้นะลูก เพื่อตัวลูกเอง ฮึก"หญิงสาวบุพการีที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดานั่งร้องไห้อยู่

"แม่ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับแบคจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดครับยังไงก็มี ทั้งพี่ แล้วก็ญาติของเราอยู่ที่นั้นไม่ใช่เหรอครับ"แบคฮยอนพยายามพูดให้บรรยากาศภายในบ้านดีขึ้น

"นั้นสิน่า คุณก็อย่าเสียใจไปเลย ไอ้บอมก็กลับมาหาเราออกบ่อยน่า"นายใหญ่แห่งตระกูลบยอนพยายามปลอบใจภรรยา

"แต่บางที บอมก็กลับมามีแผลตลอดเลยนะคุณ!!"คุณนายบยอนขึ้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินเสียงสามี

"เอาหน่า! แบคมันก็โตแล้วนะคุณ ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว ลูกพ่อไม่ได้เป็นเด็กหรอกจริงไหม"นายใหญ่หันไปถามลูกชาย

"ครับ พ่อพูดถูกนะครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"แบคฮยอนลุกขึ้นไปกอดมารดา

"ดูแลตัวเองให้ดีๆ กลับมาหาแม่บ่อยๆนะลูก"เมื่อผละออกจากกัน ก็มีอุโมงกาลเวลาแสดงขึ้นทันที

"ผมมารับ คุณบยอน แบคฮยอนครับ"ชายคนนั้นกล่าวอย่างสุภาพ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมากมายเพราะทางบ้านแบคฮยอนรู้อยู่แล้วว่าเขามาเพราะอะไร

"ครับ"แบคฮยอนตอบก่อนจะหันไปโค้งให้พ่อกับแม่ก่อนเริ่มก้าวเท้าตามชายคนนั้นไป

"ยินดีต้อนรับสู่ MAMA SECRET ครับ คุณแบคฮยอน"






ณ ประเทศ จีน


ณ กำแพงเมืองจีน มีคนๆหนึ่งกำลังเดินเล่นอยู่บนกำแพงเมืองจันซึ่งตอนนี้ไม่มีคนเนื่องจากเป็นเวลากลางคืนแล้ว คนๆนี้กำลังเดินอ่านจดหมายที่ได้มาเมื่อตอนเช้าเมื่อเขาเอาให้แม่ดู แม่ของก็บอกมาแค่ว่า"มันถึงเวลาของลูกแล้ว" แค่นั้น แล้วก็มาส่งเขาที่กำแพงเมืองจีน แต่แม่ยิ้มอย่างดีใจทำให้เขาไม่ได้กังวลมากนัก เท่าที่แม่ได้บอกมา คือ จะมีคนมารับเราไปอย่างปลอดภัยไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น แม่บอกว่าที่นั้นสวยกว่าที่นี่มากเท่าให้เขาไม่ค่อยตื่นเต้นและทำตัวสบายๆ อยู่พักหนึ่งแล้ว แต่ไม่นานก็มีอุงโมงกาลเวลาเกิดขึ้น

พรึบ!!!!

"!!!"คนตัวเล็กหันมาตกใจเล็กน้อย เพราะเค้าคาดเอาไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้

"นายคงเป็นอี้ชิงหรือเลย์ ลูกของอาหลิวสินะ"เมื่อชายคนนั้นเอาฮูทออกก็เอ่ยถามเทันที

"เอ่อ...ครับ คุณคงเป็นคนที่จะมารับผมใช่ไหมครับ??"อี้ชิงหรือเลย์ถามกลับบ้าง

"อ้าวอะไรกันรู้หมดแล้วสิท่า ให้ตายสิยัยหลิวนี่แสบซะจริง"ชายคนนั้นพูดติดตลกเล็กน้อย

'ดูเหมือนจะใช่แฮะ'เลย์คิดในใจ

"เอาเถอะ ถ้ารู้แล้วงั้นฉันก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรมาก คงรู้แล้วนะว่าทำไมฉันต้องมารับนาย"

"ครับ...เพราะความพิเศษของผม"อี้ชิงตอบด้วยแววตาที่จริงจังเมื่อเข้าสู่เรื่องของสิ่งที่วิเศษณ์เหมือนกับพระเจ้าประธานให้

"ใช่ เพราะฉะนั้น เราจะไปกันเดี๋ยวนี้ล่ะ"ชายคนนั้นพูดก่อนจะเดินกลับภหันหลังให้อี้ชิงจนถึงอุโมง อี้ชิงก็เดินมาอย่างว่าง่าย

"มันคงเตรียมใจมาแล้วถึงได้นิ่งขนาดนี้ เอาเถอะ ความพิเศษของ พอไปถึงMAMA SECRETนายก็จะเข้าใจเอง"



ณ ประเทศ เกาหลี

"เฮ้ มินซอก!! งั้นฉันไปก่อนน้า"

"เค แล้วเจอกัน"พอบุคคลที่ถูกกล่าวถึงโบกมือลาเพื่อนเสร็จก็ตรงดิ่งกลับไปที่บ้านทันทีไม่ดูตาม้าตาเรือสักนิด

"กลับมาแล้วคร้าบบบบบบ"พอเด็กหนุ่มมาถึงก็รีบเก็บร้องเท้าให้เรียบร้อยแล้ววิ่งเข้าไปหาผู้เป็นมารดาทันที

"มินซอก มาๆมาทานข้าวลูกมา"พอคนเป็นแม่ได้เห็นลูกชายสุดที่รักกลับมาบ้านก็ชวนมากินข้าวทันที

"ครับ ผมคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ที่สุดเลย"มินซอกนั่งลงด้วยความดีใจที่ได้เห็นกับข้าวฝีมือแม่ของโปรด ก็รีบนั่งแล้วทานทันทีอย่างเอร็ดอร่อย

"งั้นก็กินให้อิ่มซะนะลูก ก่อนจะไม่ได้กินอีกนาน..."แววตาของมารดาเริ่มเศร้าลงอีกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

"ทำไมแม่พูดเหมือนกับเป็นมื้อสุดท้ายเลยล่ะครับ ไม่เอาหน่าผมกินกับข้าวฝีมือแม่ได้อีกนานแหละ"มินซอกพูดก่อนจะตักข้าวเข้าปากคำโต

"งั้นเหรอ..."มารดายิ้มเมื่อได้ยินคำตอบแสนที่จะเป็นผู้ใหญ่ของลูกชาย

"ครับ!! โดยเฉพาะน้ำแข็งใสเนี่ย! อร่อยอย่าบอกใครเชียว แม่อย่าลืมจดสูตรทุกสูตรเอาไว้เยอะๆเลยนะ ผมจะได้ใช้พลังของผมทำกินเอง"มินซอกพูดถึงเรื่องความพิเศษของตนเอง ใช่เค้าได้พลังนี้มาทางสายเลือกหรือก็คือแม่นั้นเอง

"จดไว้ให้แล้ว อีกหน่อยลูกก็ต้องทำกินเองแล้วนะ"มินซอกเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ เหวอ!!!!"มินซอกตกใจทันทีเมื่อพูดจบ จู่ๆก็มีอุงโมงกาลเวลาโผล่ออกมาแบบไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว จะเริ่มไปไหนฟ่ะ!! รีบไปตัดริบปิ้นหน้านายกรึไง!!

"ไง มินจี ไม่เจอกันนานนะ"ชายคนนั้นเดินออกมาจากอุโมงแล้วทักมินจีเป็นคนแรกทันที

"ค่ะ ไม่เจอกับนานนะค่ะ อ.คีย์"มินจีเอ่ยทักทายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอ.ทันที ทำให้มินซอกยิ่งงงเข้าไปใหญ่

"เอ่อ...แม่ครับ นี่มันเรื่องอะไรครับ??"มินซอกขัดประโยคสนทนาของแม่และคนที่ชื่อ.คีย์ด้วยความสงสัย

"มินจี นี่คือมินซอกลูกชายของเธอสินะ"อ.คีย์หันไปมองมินซอกก่อนจะหันกลับมาหามินจี

"ใช่ค่ะ อ. แต่ฉันยังไม่ได้บอกรายละเอียดกับเค้าเลยค่ะ"มินจีตอบก่อนจะเดินไปจับไหล่ลุกชายเพื่อแสดงความเป็นแม่

"งั้นเหรอ งั้นฉันจะอธิบายให้ฟังเอง"มินซอกรีบลุกขึ้นแล้วยื่นเก้าอี้ให้อ.คีย์นั่งแทน คีย์ก็นั่งลงตามที่มินซอกเอาให้

"เรื่องอะไรเหรอครับ ที่ผมต้องรู้"มินซอกเอ่ยถามทันที

"นายก็คงรู้ตัวมานานแล้ว ว่านายน่ะพิเศษ"อ.คีย์บอกจี้จุดมินซอกทันที

"คะ ครับ"มินซอกพยายามตอบอย่างใจเย็นเพราะอ.คีย์นิ่ง นิ่งเกินกว่าที่เค้าจะให้อารมณ์ในกาคาดคั้นคำตอบ

"เพราะฉะนั้นนายก็ต้องไปเรียนที่เดียวกับแม่นาย และมันก็ถึงเวลาแล้ว ฉันก็เลยมารับ"อ.คีย์ชี้แจ้งเหตุผล

"อะไรนะครับ! นี่หรือว่าแม่ก็..."มินซอกหันไปหาแม่ทันที

"ใช่ลูก แม่รู้มาสักพักแล้ว ถึงเวลาแล้วลูกที่ลูกต้องไปเรียนรู้ใช้พลังของลูก"มารดากล่าวด้วยน้ำใจเย็นรวมกับความเศร้านิดหน่อยที่จะไม่ได้เย็นหน้าลุกชายทุกวันเหมือนอย่างเคย

"แม่..."มินซอกเดินเข้าไปหาคนแม่ทันที ด้วยการกอด

"เอาล่ะมินซอก อุโมงกาลเวลาไม่มีเวลามากนัก นายรีบไปเถอะ"อ.คีย์ลุกขึ้นไปตบบ่ามินซอก

"ผมต้องไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ"มินซอกผละออกมาจากอ้อมกอดของแม่ก่อนจะถามคีย์

"ใช่ ต้องไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ไม่ทันเวลา"อ.คีย์ย้ำเรื่องเวลา

"งั้นไปเถอะลุกมินซอก ยังไงเค้าก็จะให้ลุกลับบ้านเป็นระยะอยู่แล้ว"มินจียิ้มให้มินซอก

"แต่แม่..."

"ไปเถอะลุกแม่อยู่ได้ ใช่ว่าลุกจะไม่ได้กลับมาสักหน่อย แม่ก็เคยไปเรียนเหมือนกันดีจะตาย"มินจีพูดปลอบมินซอกและเล่าถึงประสบการณ์ที่เคยไปเรียน

"ครับ งั้นผมไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา"พอได้แบบนั้นมินซอกและมินจีก็ต่างเบาใจไปได้

"จ้ะ งั้นฝากลูกด้วยนะคะอ.คีย์"มินจีหันไปฝากฝั้งลูกกับคีย์

"อืม งั้นไปเถอะ ไปสู่ MAMA SECRET"



ณ เกาะ ประเทศฟิลิปปินด์


ณ สถานที่แห่งนี้มีม่านพลังคอยบังสายตาจากเหล่าผู้คนธรรมดาๆ ซึ่งพวกเขาไม่สามารถมองเห็นมันได้ มีแต่ผู้ที่ถูกเลือเท่านั้น ที่จะได้เห็นภาพๆนี้ นั้นคือภาพรถไฟ ขนาดยาวเยียดซึ่งคาดว่าน่าจะยาวที่สุดในโลกซะด้วยซ้ำ แถมเป็นชื่อชาดชราที่ 9เศษ3ส่วน4!! เหมือนในเรื่องแฮรี่พอตเตอร์เป้ะๆ!! สงสัยไรท์เตอร์มันจะบ้าแฮรี่

ลู่หานเดินขึ้นมานั่งเป็นรถโดยที่แทยจะไม่มีใครอยู่เลย ลู่หานเลือกนั่งในห้องที่ถัดจากประตูไป2-3ตู้ ซึ่งในรถแทบไม่มีใครอยู่เลย แต่พอนั่งได้ไม่นานก็มีบุคคลที่สองเดินเข้ามาด้วย

"เฮ้ หวัดดี คือฉันนั่งด้วยได้ไหมอ่ะ คือฉันยังไม่รู้จักใครเลย"มีบุคคลใหม่เดินเข้ามาทักลู่หานด้วยท่าทางที่เป็นมิตรไม่มีพิษภัยอะไร

"อืมได้สิ นั่งเลยฉันก็ไม่รู้จักใครเหมือนกัน"ลู่หานพูดเชิญชวนให้เพื่อนใหม่นั่งด้วยกัน

"ขอบใจนะ"พอนั่งลงก็กล่าวขอบคุณลู่หานทันที

"สวัสดีนะ นายชื่ออะไรเหรอ"ลู่หานเอ่ยถามด้วยภาษาอังกฤษตามเดิมที่คุยกันตอนแรก

"ฉันชื่อแบล็กลิส บยอน แบคฮยอน มาจากฝรั่งเศสนะ นายล่ะ"แบคฮยอนถามกลับ

"ฉัน เชสต์ ลู่หาน มาจากอเจนติน่า"

"ลู่หานเหรอ ชื่อดูจีนๆนะ"แบคฮยอนทักขึ้นเมื่อรู้สึกผิดปกติ

"ฉันเป็นลุกครึ่งจีนน่ะ แต่นายชื่อแบคฮยอนก็แปลกนะ"ลู่หานถามกลับบ้าง

"อ้อ พอดี ความจริงฉันชื่อ เบเธอร์น่ะ แต่แม่ฉันชอบประเทศเกาหลีมากก็เลยตั้งชื่อเล่นฉันเป็นแบคฮยอน แต่ก็นะ เรียกว่าแบคฮยอนฉันชินกว่า"แบคฮยอนพูดพร้อมกับยิ้มให้

"อ้อ งั้นเรียกแบคฮยอนนะ ฉันเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก ไม่รู้เลยว่าต้องเจออะไรบ้าง"ลู่หานยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร

"เหมือนกันเลย ว่าแต่นายอายุเท่าไหร่เหรอ"แบคฮยอนถามเรื่องอายุเพื่อว่าลู่หานอาจจะเด็กกว่าก็ได้

"ปีนี้ฉันจะ18นายล่ะ"

"ฉันก็18เหมือนกัน ดีจัง"แบคฮยนพูดด้วยความดีใจที่ได้เจอเพื่อนรุ่นเดียวกัน

"จริงเหรอ รู้สึกดีแฮะ"ลู่หานตอบด้วยความเป็นมิตรก่อนจะมีบุคคลใหม่เดินเข้ามา

"เอ่อ...หวัดดี นั่งด้วยได้ไหม"บุคคลใหม่เดินเข้าพร้อมกับคำขอเช่นเดียวกับแบคฮยอน

"อ้อ! ได้สิ"ลู่หานตอบก่อนจะเขยิบให้ แบคฮยอนก็ยิ้มตอบเช่นกัน

"ขอบใจนะ พวกนายเพิ่งมาใหม่เหมือนกันใช่ไหม"บุคคลที่3เอ่ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าพวกเขา

"ใช่ นายก็คงมาใหม่เหมือนล่ะสิ ชื่ออะไรเหรอ "ลู่หานบอก

"ฉัน คิม มินซอกน่ะ เป็นคนเกาหลี พวกนายเป็นชาวต่างชาติใช่ไหม"มินซอกเอ่ยถามลู่หานและแบคฮยอน

"ใช่ฉันมาจาก อเจนติน่าน่ะ ฉันชื่อลู่หานนะ"ลู่หานตอบพร้อมกับบอกชื่อของตัวเอง

"ฉันชื่อแบคฮยอนมาจาก ฝรั่งเศส"แบคฮยอนแนะนำตัวเช่นกัน

"ดูแล้วเหมือนนายจะเด็กกว่าพวกฉันเลยนะ"ลู่หานทักขึ้น แบคฮยอนเองก็สงสัยเหมือนกัน

"ฉัน18อ่ะ พวกนายอ่ะ"

"จริงดิ! เท่าพวกเราเลย"แบคฮยอนกับลุ่หานมามองหน้ากันด้วยความดีใจและทึ้งอยู่นิดหน่อย

"จริงเหรอ!! ดีเลยงั้นฉันขอไปกับพวกนายด้วยนะ"มินซอกขอเข้ากลุ่มทันที

"ได้ดิ พวกเราก็เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เนอะลู่หาน"แบคฮยอนหันไปหาลู่หานพร้อมกับลู่หานพยักหน้าตอบมา

"เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าหากมาที่นี่แสดงว่าพวกนายก็..."

"ใช่ ฉันมีพลังพิเศษน่ะ ควบคุมวัตถุได้"ลู่หานตอบมินซอกที่ทำท่าสงสัยอยู่

"ส่วนปล่อยแสงได้ นายล่ะมินซอก"แบคอยอนถามมินซอกกลับ

"ฉันปล่อยน้ำแข็งได้น่ะ"

"จริงเหรอ งั้นถ้าอยากกินน้ำแข็งใสก็ขอให้ทำให้ได้อ่ะดิ"ลู่หานพูดติดตลกเล็กน้อย

"ได้นะ!! ฉันได้สูตรมาจากแม่น่ะ อร่อยอย่าบอกใคร"

"55555"ทั้งสามคนหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย กับการเล่นคืนของมินซอก  

ในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังหัวเราะกันอยู่ ก็มีบุคคลแปลกหน้าสองคนืนลังเลอยู่หน้าห้องของพวกเขา

ปึก

"เด็กใหม่รึเปล่า เข้ามานั่งด้วยกันไหม"เมื่อมินซอกเปิดประตูแบคฮยอนก็เอ่ยชวนทั้งสองคนทันที ก่อนจะหันไปหาลู่หาน ลู่หานก็พยักหน้าให้ก่อนจะหันกลับมาที่ทั้งสองอีกครั้ง

"งั้นขอ..."

"ไม่เป็นไรหรอก!! พวกเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยน่ะ ไปนะ"อีกคนรีบปฎิเสธทันควันก่อนจะรีบเดินออกไปทันที เมื่อเห็นดังนั้นซิ่วหมิ่นจึงปิดประตุดั้งเดิมและแบคฮยอนก็กลับมานั่งริมหน้าต่างตรงข้ามลู่หานเหมือนเดิมเช่นกัน

"หมอนั้นไม่อยากนั่งกับเรา"มินซอกและแบคฮยอนหันไปมองลู่หานทันที

"ทำไมนายคิดแบบนั้นล่ะ ลู่หาน"มินซอกถาม

"ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วมินซอก"

"ไม่หรอกฉันว่านายรู้ด้วยเหตุอื่นใช่ไหมลู่หาน?"แบคฮยอนเอ่ยถามลู่หานเพราะจับพิรุทธได้ 

"โอเค ฉันได้ยินเสียงจิตใจของหมอนั้น"ลู่หานยอมสารภาพความจริงเมื่อแบคฮยอนจับได้

"โห นายได้เสียงจิตใจคนอื่นด้วยเหรอ"มินซอกถามด้วยความตกใจ

"อืม แต่พวกนายอย่าบอกใครนะ ฉันไม่ค่อยอยากให้ใครรู้ แต่กับคนที่ฉันไม่ไว้ใจมันจะแล่นเข้ามาเองน่ะ พวกนายไม่ต้องห่วงนะ ฉันบังคับไม่ได้หรอกว่าอยากอ่านใจใคร"ลู่หานอธิบายเหตุผล

"งั้นตอนนี้รู้ไหม ว่าฉันคิดอะไร"มินซอกหันหน้ามาประจันกับลู่หาน

"อืม...ไม่รู้อ่ะ บังคับมันไม่ได้จริงๆ"ลู่หานบอก

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็เกาะๆกันเอาไว้ดีกว่า บางทีสองคนนั้นอาจจะกลายมาเป็นเพื่อนพวกเราทีหลังก็ได้"แบคฮยอนพูดในแง่บวกทำให้รอยยิ้มปรากฎขึ้นที่หน้าของลู่หานอีกครั้ง

"งั้นต่อเถอะ แบคฮยอนนาย..."ทั้งสามคนคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ห้องถัดไปกลับเงียบสนิท


ห้องที่ถัดจากห้องพวกลู่หานไปอีก2ห้อง

"ซูโฮทำไมไม่ไปนั่งกับพวกเขาล่ะ"คยองซูเอ่ยถามว่าทำไมซูโฮถึงไม่ยอมนั่งกับพวกที่นั่งห้องแรกๆ

"คยองซู นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบนั่งกับคนที่ไม่ใช่เพื่อนสนิท"ซูโฮตอบคยองซู

"แต่พวกก็เป็นเด็กใหม่เหมือนกันนะ พวกเขาอาจจะนิสัยดีก็ได้"คยองซูพยายามกล่อมซูโฮ

"ช่างฉันเถอะ คยองซู ฉันนอนก่อนนะเหนื่อยอ่ะ"ซูโฮตัดบทจบก่อนจะนอนลงบนเบาะ ปล่อยให้คยองซูนั่งอยู่คนเดียว บอกตามความจริงเลยว่าคยองซูเหงาที่ไม่มีเพื่อนคุย แต่จะปล่อยเพื่อนเอาไว้คนเดียวก็ไม่ได้จึงได้แต่นั่งเหงาอยู่อย่างงั้น

ในขณะที่รถใกล้ออก ก็มีอีกหนึ่งคนเดินขึ้นมาเป็นรถ และเลือกเดินไปฝั่งขวาทำให้ไม่เจอกับพวกลู่หานหรือคยองซู ได้แต่นั่งคนเดียวแต่ก็ไม่เป็นไร ความเงียบเป็นสิ่งที่เขาชินชาอยู่แล้ว

ขณะนี้  รถไฟกำลังจะออกจากชานชลา นักเรียนทุกคนโปรดนั่งประจำที่ให้เรียบร้อยด้วยค่ะ

เมื่ออี้ชิงได้ยินดังนั้นก็รีบเข้าห้องนั่งลงทันที โดยที่ไม่ได้มองหาเพื่อนเลยด้วยซ้ำไป สุดท้ายก็เลยตัดสินใจนั่งคนเดียวและพักผ่อนดีกว่า...

เมื่อรถไฟออกก็ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงในการเดินทางในระหว่างนั้น ในห้องของลู่หาน แบคฮยอน และมินซอกคุยทำความรู้จักกันอย่างสนุกสนานเล่าถึงเรื่องพลังของตัวเอง เล่นเอาซะแบคฮยอนกลัวน้ำแข็งจากมินซอกไปเลย(ขำๆนะ) ส่วนห้องของคยองซูกับซูโฮ ซูโฮก็เอาแต่นอนท่าเดียว ปล่อยให้คยองซูนั่งเหงาไม่มีเพื่อนอยู่คนเดียว ส่วนเลย์..Z Z Z Z ...หลับไม่รู้เรื่องเลยจ้าาา


3 ชั่วโมง ผ่านไป

เมื่อมาถึงยังจุดหมาย ทุกคนตกใจเล็กน้อยเพราะในตอนนั้นรถไฟผ่านประตูมิติมายังกะในหนังแล้วมาเทียบชานชลาที่นี่ พอก้าวลงจากรถมา ทุกคนจะพบว่า ที่นี่มีท้องฟ้าที่สวยและมีแสงออโรร่าเหมือนกับที่ขั้วโลกใต้

"สวยจังเลย"แบคฮยอนบอกกับลู่หานและมินซอกที่นั่งอยู่ด้วยกัน

"ใช่ สวยมากเลย"ลู่หานบอก ส่วนมินซอกนั้นเหม่อมองไปไม่ได้พูดอะไร คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้มองค้างแบบนั้น

"โห! ซูโฮดูสิ ท้องฟ้าสวยมากเลย"พอลงมา คยองซูก็ประทับใจในความสวยงามของท้องฟ้าทันที

"นั้นสิ สวยมากเลย"ซูโฮ เออ อ้อ ไปกับคยองซูด้วย

"โอ้ะ! สวยจังแหะ"เลย์ที่เดินลงมาเป็นคนสุดท้ายก็ประทับใจท้องฟ้าไม่ต่างจากอีก5คนที่เหลือ

"สวัสดี นักเรียน ยินดีต้อนสู่ท่าเรือ ของโรงเรียนเรา ปีนี้เรามีนักเรียนเข้าใหม่ทั้งหมด6คนซึ่งถือว่าเป็นจำนวนปกติสำหรับทุกปี จากนี้ไปพวกเธอจะต้องขึ้นเรือของทางโรงเรียนไปที่เกาะ แล้วก็อย่าตกใจกับท้องฟ้ามากนะเด็กๆ ที่นี่คือโลกแห่งมิติห่วงเวลาสำหรับพวกเรา ที่พิเศษกว่าใคร เอาล่ะนักเรียนเชิญขึ้น เรือได้"หลังจากที่อ.กล่าวจบ บันไดก็ยื่นลงมาที่กลุ่มด้วยความรวดเร็ว

"งั้นไปกันเถอะ"แบคฮยอนเดินจูงมือลู่หานไป มินซอกก็ตามมาติดๆ ตามด้วยเลย์ และคยองซูที่ลากซูโฮขึ้นมา

"ว้าว!! ลู่หานดูสิ สวยจังเลย"แบคฮยอนบอกให้ลู่หานดูฝั่งนี้

"เฮ้!! ลู่หานดูนู่นสิ มีโลมาด้วย"มินซอกกลับลากลู่หานไปอีกฝั่ง ทำให้ลู่หานโดนยื้ออยู่กลางเรือ

"มินซอก ฉันชวนลู่หานก่อนนะ"แบคฮยอนพูดพร้อมกับยิ้มให้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันจนจะติดอยู่แล้ว

"แต่ฉันก็ชวนเหมือนกันนี่หน่า"มินซอกก็ไม่ต่างกัน ตอนนี้เกิดศึกแย่งลู่หานกันซะแล้ว...

"ลู่หานมานี่!!!"

"ไม่ ลู่หานต้องมานี่!!"มินซอกกับลู่หานต่างแขนลู่หานไปกันคนละข้าง จนลู่หานเอนไปข้างซ้ายทีขวาทีจนงงไปหมด

"โอ้ะ!!"

"ลู่หาน!!!"มินซอกและแบคฮยอนร้องออกมาพร้อมกันเมื่อลู่หานถูกเหวี่ยงถอยไปข้างหลัง 

ปึก!!

"โอ้ย!!/อู้ย!!"ลู่หานถูกเหวี่ยงไปชนกับอีกคนจนร้องออกมาพร้อมกัน

"ขอโทษนะ!!/โทษทีนะ!!"ทั้งสองคนขอโทษพร้อมกันและหันหน้ามาหากันทำให้ทั้งสองคนรู้สึกถูกชะตากันแปลกๆ

"เอ่อ...หวัดดีนะ ว่าแต่นายเจ็บตรงไหนรึเปล่า"ลู่หานเอ่ยถามทำลายบรรยากาศ

"อ้อ!! เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอก นายล่ะ โอเคใช่ไหม"คนถูกชนถามกลับ

"ไม่เป็นไรหรอก นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ว่าแต่นายชื่ออะไรเหรอ"ลู่หานที่เห็นว่าคุยกันมาสักพักแล้ว จึงถามขึ้น

"ฉัน จาง อี้ชิง เป็นชื่อภาษาจีนนะ หรือจะเรียกเลย์ก็ได้นะ นายล่ะ"เลย์แนะนำตัวแล้วถามลู่หานกลับ

"นายเป็นคนจีนเหรอ!! พอดีเลย ฉันเป็นลูกครึ่งจีน ชื่อ เชสต์ ลู่หานนะ แต่ถ้าชื่อภาษาจีนก็เป็น เสี่ยว ลู่หาน ยินดีที่ได้รู้จัก"ลู่หานยิ้มดีใจที่ได้เจอเพื่อนบ้านเดียวกัน

"จริงดิ!! ดีจัง ฉันไม่ค่อยชอบพูดอังกฤษเท่าไหร่ ถึงมันจะไม่ได้เป็นปัญหาก็เถอะ"

"แต่สำเนียงนายดีมากเลยนะ"ลู่หานทักขึ้น

"พอดี ฉันก็เป็นลุกครึ่งเหมือนกันน่ะ ฉันลูกครึ่งรัสเซีย"เลย์อธิบายเหตุผลให้ฟัง

"ลู่หาน!!!!!"แบคฮยอนและซิ่วหมิ่นวิ่งมาหาลู่หานก่อนจะมองมาที่เลย์ด้วยความประหลาดใจ

"ขอโทษนะ เพราะพวกเราเอง ลู่หานก็เลยนนาย เจ็บตรงไหนรึเปล่า"แบคฮยอนกล่าวขอโทษ มินซอกก็พยักหน้ารับผิดเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้เจ็บอะไร ว่าแต่ ชื่ออะไรกันบ้างเหรอ ฉันชื่ออี้ชิงจะเรียกเลย์ก็ได้"เลย์ถามชื่อทุกคนนอกจากลู่หาน

"ฉันชื่อคิม มินซอก มาจากเกาหลี"มินซอกแนะนำตัวก่อนจะยิ้มให้แบบผู้ใหญ่ตามฉบับของตัวเอง

"ฉัน แบล็กลิส บยอน แบคฮยอน มาจากฝรั่งเศส ยินดีที่ได้รู้จักนะเลย์"แบคฮยอนทักทายอย่างเป็นมิตร

"อืม ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ"เลย์ยิ้มตอบทุกคน

"ไหนๆแล้ว พวกไปนั่งชมวิวตรงนู้นกันไหม"ลู่หานชี้ไปที่เก้าอี้แถวยาวที่วางเอาไว้ให้ชมวิวบนเรือโดยฌเฉพาะ

"เอาสิ เลย์ก็ไปด้วยกันนะ"ซิ่วหมิ่นตอบตกลง ทุกคนก็พยักหน้าตามเช่นกันจะจูงมือเลย์ไปทันที

"ซูโฮ พวกเขาคุยกันสนุกเชียว เราไปนั่งกับพวกเขากันเถอะ"คยองซูที่ยืนดูทั้ง4คนคุยกันก็อยากจะเข้าไปร่วมวงด้วย

"ไม่ล่ะ พวกเราอยู่นี่แหละ ไม่อยากวุ่นวายนายก็พักไปเถอะ วิวตรงนี้ก็สวยดี"ซูโฮหันมาตอบก่อนจะหันไปดูวิวเหมือนเดิม  เล่นเอาคยองซุหน้าเสียไปเลยเพราะอยากลงไปคุยกับเพื่อนๆบ้าง

ใช่เวลาไม่นาน เรือก็เทียบท่ากับเกาะที่ที่ถูกกล่าวถึงมาตลอด ที่เป็นปริศนาที่ทุกคนอยากรู้

"เอาหล่ะนักเรียน ยิ่งดีต้อนรับสู่ เกาะ MAMA SECRET SCHOOL"เมื่อมาถึง ทุกคนก็ลงจากเรือไปทันที สิ่งที่ได้เห็นคือความงดงามของเกาะที่เหมือนกับหลุดออกมาจากหนัง HOLLYWOOD แหน่ะ

"ขอให้นักเรียนทุกคนตามมาทางนี้นะครับ ผมจะพาพวกคุณไปยัง ห้องโถงต้อนรับนักเรียนใหม่"ชายคนนั้น เป็นชายปริศนาคนที่เดียวกับที่ไปพาคยองซูและซูโฮมา ทุกคนก็เดินตามไปอย่างว่าง่ายซึ่งกลุ่มที่เดินไปคือกลุ่มลู่หาน และตามด้วยเพื่อนซี้สองคน อย่างซูโฮและคยองซู

เมื่อทุกคนเดินมาจนถึงห้องโถง ประตูบานใหญ่ถูกเปิดโดยที่ไม่ใครไปจับ ทำให้มองเห็นข้างในที่ถูกตกแต่งได้อย่างหรูหราเหมือนกับโรงแรม5ดาวในฝรั่งเศส

"โห สุดยอดเลย"เลย์พูดด้วยความตะลึ่ง

"นั้นสิ หรูหรามาก"ลู่หานที่เดินคู่กับเลย์ก็พูดเออ อ่อ ด้วยอีกคน

"ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะเนี่ย"มินซอกที่เดินถัดมาจากลู่หานพูด

"นี่มันเหมือนกับ งานเลี้ยงระดับสูงเลย"แบคฮยอนที่เดินข้างกันพูดออกมาเช่นกัน

"สุดยอด!เลย ซูโฮดูสิ"คยองซูที่ตื่นเต้นเมื่อได้เห็นสิ่งหรูหราและเพื่อนมากมายนั่งอยู่

"เหอะ นี่มันก็เหมือนกับงานเลี้ยงที่พวกเราเคยไปนั้นแหละ ไม่ต้องตื่นเต้นให้มากนักหรอก"ซูโฮพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นท่าทางดีใจของคยองซู ที่ไม่รู้ว่าจะตื่นเต้นอะไรนักหนา

"เชิญนั่งได้เลย"ชายคนนั้นที่เดินนำมาผายมือให้ทั้ง6คนนั่งบนเก้าอี้ยาวที่นั่งได้6คนแบบสบายๆ เลย์จึงเดินไปนั่งริมหน้าเป็นคนแรก ตามด้วยลู่หาน มินซอก แบคฮยอน คยองซูและซูโฮ

"ยินดีต้อนรับนักเรียนใหม่ทุกคนนะครับ ผม จงฮยอน เป็นผ.อ.ของที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักสำหรับนักเรียนใหม่ ณ ตอนนี้ที่ให้ทุกคนมารวมตัวกันก็เพื่อต้อนรับนักเรียนใหม่นะครับ และแน่นอนครับ ในเมื่อมีนักเรียนใหม่ก็ต้องมีการเลือบัดดี้ หรือ Friend coupleที่จะคอยช่วยเหลือกันนะครับ ถ้ายังไง อ.อนยู และอ.แทมินจะเป็นผู้ให้เกียรติมาจับฉลากให้นักเรียนใหม่ ขอเสียงให้อ.ด้วยครับ"

"เย้ๆ ฮู้!! แท่มทาดาแดมแทมแท่ม แท่มแท้มแทมมมม!!!"นักเรียนบางกลุ่มให้จังหวะกับอ.ทั้งสองที่กำลังเดินขึ้นไป

"เอาล่ะครับ ต่อจากนี้อ.แทมินจะเป็นผู้จับก่อนนะครับ เนื่องจากเรามีเด็กใหม่6คน และยังเหลือคนที่ไม่คู่6คนพอดีนะครับ ได้ชื่อให้กับคนแรก ชื่อกลางคือ ลอเร็ตจางนะครับ"เมื่ออ.คีย์รับช่วงต่อจากผ.อ. ก็เริ่มการจับฉลากทันที เมื่ออ.แทมินจับเสร็จ ก็ส่งให้กับ อ.คีย์ประกาศชื่อ เล่นเอาเลย์ลุ้นตัวสั่นกันเลยทีเดียว

"และFriend coupleของ ลอเร็ต จาง คือ...."





----------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer:

สวัสค่า รีดเดอร์ทุกท่าน ขอโทษที่ ลงหน้าหลักแล้วก็หายไปเลยนะคะ พอดีนั้นคือความผิดพลาดที่ไรท์กดบันทึกผิดค่ะ ตอนนี้ตอนที่หนึ่งมาแล้วยังไงก็ฝากเอาไว้ในอ้อมอกของเหล่ารีดเดอร์ด้วยนะคะ ถ้าหากมีอะไรติขัดสามารถcomment เอาไว้ได้เลยนะคะ เพื่อการอ่านที่ดีขึ้น ขอบคุณค่ะ







T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #23 Kr.JinseonHo (@Thekimjioun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:24
    อาจจะคู่กับเฮียคริสก็เป็นได้ >//<
    #23
    1
    • #23-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 3)
      3 พฤษภาคม 2560 / 07:09
      ก็ไม่รู้สินะ อิอิ อ่านต่อไป555
      #23-1
  2. #2 229668942 (@229668942) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:18
    อิอิ วันนี้ต่อแล้วค่าาา รอไรท์กินข้าวแปป
    #2
    0
  3. #1 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 15:44
    ลุ้นตามเลยอี้ชิงจะได้อยู่กับใคร?เนี้ย
    #1
    0