Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 29 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 27 หัวใจที่เบ่งบาน 45%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

CHAPTER 27

MAMA SECRET SCHOOL


หัวใจที่เบ่งบาน



หลังจากที่เลย์รักษาให้คริสเสร็จก็พลอยหลับด้วยเช่นกันเพื่อรอให้ร่างสูงตื่นถึงแม้ว่าพวกอาจารย์จะมาเยี่ยมคริสไปแล้วแต่หลังจากนั้นคริสก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี จากที่เลย์รู้เกี่ยวกับการแพทย์มา ร่างกายของคริสเองก็คงต้องการเวลาเพื่อพักผ่อนและฟื้นตัวแม้ว่าเลย์จะให้ชิงรักษาให้แล้วก็ตามที

"อืมมมมม"เสียงครางงัวเงียของคนที่นอนอยู่บนเตียงดังขึ้นพร้อมกับขยับกายลุกขึ้นมองไปรอบๆจนสะดุดกับคนที่นอนพิงเตียงอยู่

"..."ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างเล็กที่นั่งพิงเตียงของเค้าแล้วจ่มเข้าสู้หวงนิทรา คริสจึงเงยหน้าขึ้นมองไปที่นาฬิกาตรงผนัง ซึ่งเป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว

"เช้าแล้วเหรอ"คริสดูเวลาและวันที่ที่อยู่บนนาฬิกาแบบดิจิตอลของตัวเองก็ตกใจในทันที

"วันที่9? แต่ตอนนั้นมันวันที่7ไม่ใช่เหรอ"คริสเอ่ยถามกับตัวเองเพราะตอนที่เค้ารู้สึกตัวครั้งสุดท้ายคือเมื่อสองวันก่อนคือหลังจากที่ทะเลาะกับลู่หานและเซฮุนได้สองสามวันนั่นเอง แต่สิ่งที่สุดท้ายที่คริสจำได้คือตัวเองรู้สึกปวดหัวและสลบอยู่ที่โซฟาแต่ทำไม...

"?"คริสยกมือของตัวเองมาอังหน้าผากก็พบว่าไม่ร้อนแล้วแถมเค้ายังรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม เหมือนกับว่าเค้าถูกรักษาเมื่อคิดได้อย่างงั้นก็หันไปมองคู่ของตัวเองที่นอนหลับอยู่อย่างไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาเลย

"ฝีมือนายเองงั้นเหรอ ลอเร็ตจาง"คริสพูดก่อนที่มือหนาของตัวเองจะค่อยๆไปสัมผัสกลุ่มผมสีอ่อนของอีกคนอย่างเบามือ อีกคนก็ขยับร่างกายเล็กน้อยก่อนจะครางออกมา

"อื้อออ พ่อฮะ ชิงคิดถึงพ่อ....."เลย์ครางงัวเงียออกมาแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะตื่นขึ้น ส่วนคริสกลับกำลังสงสัยในสิ่งที่อีกคนพูดออกมา

พ่อ?? นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เค้าสัมผัสตัวเลย์แล้วเลย์พูดถึงพ่อของตัวเอง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เกิดอะไรขึ้นกับคนๆนี้ นี่คงเป็นครั้งแรกที่คริสสงสัยเรื่องของอีกคนและรู้สึกอยากรู้อยากเริ่มค้นหาอีกคนบ้าง

"อื้ออออ อ้าวคริส ตื่นแล้วเหรอ..."เลย์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตาถามอีกคนที่กำลังจ้องเค้าอยู่พอเห็นเลย์ตื่นขึ้นมาคริสก็รีบหดมือกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"..."

"?? เป็นไงบ้างล่ะ หายแล้วใช่ไหม..."เลย์ถามเรื่องอาการของคริส ในตอนนี้อีกคนกลับนั่งกอดอกทำเป็นเก๊กทันที

"อืม"คริส

"งั้นเหรอ โอเคถ้าอย่างงั้นเอ่อ...อยากกินอะไรไหม จะได้ทำให้"เลย์ถามตามมารยาทพอเป็นพิธีเพราะยังไงในความคิดของอีกคนก็คงไม่อยากให้เค้าอยู่นี่นานๆหรอก เอาเถอะเตรียมใจมาแล้ว

"คนป่วยเค้าก็ต้องโจ๊กกันไง"เลย์สะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบคริส ที่ผิดคาด

"ห้ะ?"เลย์อุทานอย่างงงๆ

"ก็ไหนบอกจะทำให้กินไง"คริสพูดด้วยความเสียงที่เหมือนกับแกล้ง แต่เลย์ก็ยังคงทำหน้าสงสัยอยู่ดี ว่าอย่างคริสเนี่ยนะจะยอมพูดกับเค้าแบบนี้

"นี่ลอเร็ตจาง ให้คนป่วยพูดเยอะมันไม่ดีนะ"คริสเถียงเตือนสติเลย์แล้วทิ้งตัวลงนอนตะแคงมองเลย์ทำให้เลยเริ่มหมั่นไส้

"เอออืม เดี๋ยวไปทำให้"เลย์พูดแล้วก็เมมปากเดินดุ่มๆลงไปข้างล่างปิดประตูโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกคนที่นอนอยู่ในห้องกำลังยิ้มออกมาโดยไม่มีรู้ตัว ไม่รู้สิตอนนี้คริสรู้สึกอารมณ์ดีแปลกๆเหมือนกับว่าไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว






ณ บ้านหลังที่94

ร่างบางเดินไปมาในบ้านแล้วก็ลอบมองร่างสูงที่ทำอาหารอยู่ในครัวสลับกับโน้ตบุ๊คตรงหน้าแล้วก็คว้าS.P.Dขึ้นมาดู ก็พบว่าคนที่เค้ารอข้อความอยู่ไม่ได้ตอบมาสักที สักพักร่างสูงก็ยกอาหารเช้ามาว่างที่โต๊ะแล้วก็เข้ามาดึงS.P.Dแล้วพับโน้ตบุ๊คของร่างบางเก็บไปว่างที่อื่นทันที

"อะไรเนี่ยเซฮุน?"ร่างบางถามด้วยความตกใจที่จู่ๆร่างสูงก็มาทำการกระทำดังกล่าว

"นี่เวลาอาหารเช้าครับคุณลูซิเฟอร์ วางแล้วกิน"เซฮุนเดินไปมือทั้งสองข้างของลู่หานแล้วจับให้ถือช้อนส้อม พร้อมกับโน้มหน้าลงมาข้างๆอีกคนก็หันไปสบตาด้วยระยะที่ห่างกันแค่กระดาษเอสี่ขั้น

"แล้วโน้มหน้าลงมาทำไม"ลู่หานเอ่ยถามเสียงเบามองคนเจ้าเล่ห์ที่กำลังเก่ยหน้าอยู่บนไหล่เล็กๆของตัวเอง ก่อนที่มือหนาทั้งสองจะเลื่อนลงให้ทั้งเก้าอี้และตัวบางๆของลู่หานอยู่ในวงแขนแกร่ง พร้อมกับประกบจูบริมฝีปากบางของอีกคนแล้วก็สอดลิ้นหนาเข้าไปหาความหวานทันที ทำแบบนี้อยู่เนิ่นนานจนมือบางปล่อยช้อนแล้วมาจับที่ต้นแขนหนาเพื่อบอกว่าหมดอากาศหายใจแล้วร่างสูงจึงถอนริมฝีปากออกมา

"มอนิ่งคิส ม้วฟ!"เซฮุนถอนริมฝีปากออกมาแล้วก็หอมแก้มขาวของลู่หานไปอีกที

"หึ จุ้บ"เซฮุนทำหน้างงทันทีเมื่อลู่หานเข้ามาจุ้บที่ริมฝีปากของเค้าอย่างแผ่วเบาก่อนที่ลู่หานจะยิ้มออกมาอย่างน่ารักชวนให้เซฮุนยิ้มตามไปด้วย

"มอนิ่งคิสนะคุณแฟน โอ้ะ!! /ม้วฟ!"ลู่หานพูดตอบเช่นกัน ก่อนที่เซฮุนจะขโมยหอมแก้มอีกรอบแล้วไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม

"แสบนักนะเดี๋ยวนี้ ไปหัดมาจากไหน"เซฮุนนั่งลงแล้วก็พูดขึ้น

"ก็ได้ใครมาล่ะ"ลู่หานเองก็สวนคืนไม่แพ้กัน เซฮุนจึงเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับกระตุกยิ้มเล็กๆ

"หึ นายนี่มันจริงๆเลย"เซฮุนพูดก่อนจะตักไส้กรอกเข้าปากทันที

"นี่เซฮุน"ลู่หานเอ่ยเรียกอีกคน เซฮุนก็เงยหน้าขึ้นมามองรอฟังสิ่งที่ลู่หานจะพูด

"แบคฮยอนเพิ่งมาเล่าให้ฟังว่าเจอสัตว์ประจำตัวแล้ว"ลู่หานบอก เซฮุนก็พยักหน้าตอบและพูดตอบเช่นกัน

"อืม ไอ้ชานก็เล่าให้ฟังแล้ว นกฟีนิกซ์เหมือนกันซะด้วย"เซฮุนตอบและก็ตักเบคอนเข้าปาก

"อืม จะว่าก็ว่าตอนนั้นที่ชานยอลโทรหานายนี่นะสุดท้ายก็ได้สมหวัง"ลู่หานพูดช่วงที่ชานยอลโทรหาแบคฮยอนเมื่อวานเพื่อวางแผนสารภาพรักและแน่นอนลู่หานได้ยินตั้งแต่แรกเลยล่ะ

"หึ ไอ้ชานก็เดาได้อยู่นะว่านายได้ยินอยู่ด้วย"เซฮุนพูดตอบ

"แต่สุดท้ายก็ไม่รู้อยู่ดีไง"พอได้ยินลู่หานพูดเซฮุนก็ยกยิ้มก่อนจะจิ้มไข่ดาวแล้วส่งให้อีกคนทันที

"ขอบคุณ"ลู่หานก็รับมาแล้วหั่นเอาเข้าปากทันที พอเห็นแบบนั้นเซฮุนก็เอ่ยถามในเรื่องที่ตัวเองต้องการคำตอบ

"นายล่ะ อยากเจอสัตว์ของตัวเองรึเปล่า"ลู่หานเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเซฮุน

"ก็อยากนะ แต่ว่าเร่งไปก็คงไม่เจอเร็วขึ้นหรอก"ลู่หานตอบก่อนก้มหน้าหั่นไส้กรอกต่อไป แต่เซฮุนกลับกระตุกยิ้มพูดประโยคที่ทำให้ลู่หานต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

"ถ้าหากว่าทำได้ฉันอยากเราเจอเร็วๆนะ"เซฮุนพูด

"ทำไมล่ะ นายอยากรีบฝึกให้แกร่งขึ้นเหรอ?"ลู่หานเอ่ยถาม พอได้ยินเซฮุนก็ลุกขึ้นเดินมาที่ลู่หานแล้วอุ้มลู่หานขึ้นให้นั่งตักตัวเอง

"เอ้ะ! เซฮุนอะไรเนี่ย!?"ลู่หานเอ่ยถามเมื่อถูกจับให้นั่งในอ้อมกอดของอีกคนที่วางคางเรียวลงกับไหล่บางๆของเค้า

"เพราะฉันอยากรู้"เซฮุนเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาทำให้ลู่หานนิ่งไปแล้วหันหน้าสบตาร่างสูงในระยะประชิดห่างเพียงเอสี่ขั้น

"เรื่องอะไรล่ะ"ลู่หานเอ่ยถาม ดวงตาของกวางน้อยยังคงสบตากับอีกคนอยู่อย่างงั้นโดยไร้ท่าทีขัดขืน

"ว่าที่เราได้รักกันมันเป็นเพราะพรมลิขิตให้เรามาเจอกันรึเปล่า"เซฮุนพูดก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปกดจูบเบาๆที่ปากเล็กแล้วผละออกมาอย่างช้าๆโดยไร้การรุกล้ำเข้าไป สิ่งที่ได้คืนมาคือลู่หานเข้ามาหอมแก้มสากเบาๆทำให้เซฮุนแปลกใจโดยการสื่อการกระตุกคิ้วเบาๆ

"ลู่หาน?"

"แต่ถึงแม้จะไม่มีพรมลิขิต ยังไงฉันก็ชอบนายอยู่ดี"ลู่หานเอ่ยบอกออกมาทำเซฮุนโต้ตอบโดยที่เอียงคอเล็กน้อย

"แค่ชอบเหรอ"เซฮุนเอ่ยถามแล้วเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าสวยแล้วยื่นหน้าเข้าไป

"เซฮุน เอ้ะ!"ริมฝีปากบางถูกร่างสูงเข้าครอบครองในทันทีลิ้นหนาลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากเล็กๆ มือหนาที่ประคองใบหน้าขาวอยู่ก็เลื่อนไปที่แผ่นหลังบางแล้วดึงเข้าหาตัวเองมือบางของลู่หานก็เลื่อนไปจับที่ไหล่ของเซฮุนและเปลี่ยนเป็นทุบเมื่อจูบนี้มันเนิ่นนานจนอีกคนต้องผละออกมา

"รู้ใช่ไหมว่าฉันรักนาย"เซฮุนเอ่ยถามทันทีที่ผละออกมา ลู่หานที่ปรือตาขึ้นจากการจูบเมื่อกี้ก็ตอบคำถามของเซฮุน

"อื้อ รู้สิ"ลู่หานเอ่ยตอบเมื่อเรียกสติกลับมาได้

"แล้วนายล่ะ รักฉันรึเปล่า"เซฮุนเอ่ยถาม เมื่อเป็นแบบนี้ลู่หานก็ใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าของอีกฝ่ายเอามือของเซฮุนก็เลื่อนมาจับมือของลู่หานตอบแล้วกดแก้มลงมือบางๆนั่นแล้วมองหน้าลู่หาน

"ที่บอกว่าชอบน่ะคือหมายถึงเริ่มต้นถึงไม่มีพรมลิขิตในตอนนั้นฉันก็จะชอบนาย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่..."

"..."

"เพราะฉันเอง ก็รักนาย"













45%
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #71 May9604may (@May9604may) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:38
    อัพเร็วๆนะรออ่านอยู่
    #71
    1
    • #71-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 29)
      10 พฤศจิกายน 2561 / 20:43
      ขอบคุณค่าาาาา
      #71-1
  2. #70 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 11:33

    รอตอนต่อไปจ้า สู้ๆนะคะ

    #70
    1
    • #70-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 29)
      26 กรกฎาคม 2561 / 10:17
      ขอบคุณค่าาาา
      #70-1