Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 22 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 20 แสงสว่างยามราตรีของแบคฮยอน(100% ปล.อ่านตรง Talking with Writer ด้วยนะค่าาา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 20

MAMA SECRET SCHOOL

แสงสว่างยามราตรีของแบคฮยอน




"โอ้ะ!!"ร่างบางถูกดึงเข้าไปกอดใบหน้าขาวถูกกดให้ซุกกับแผงอกแกร่ง เลย์ตกใจในการกระทำของร่างสูง แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้

"นิคริส นายเป็นอะไร"เมื่อได้สติร่างสูงก็ผลักเลย์ออกทันที อีกคนก็มองอย่างงงๆในการกระทำของคริส

เมื่อกี้ดึงกอด ตอนนี้ผลัก คือไรฟ่ะ

"เอ่อ...นาย"

"มันอยู่ไหน"

"!! เอ่อ มันหมายถึงเจบีเหรอ คือ....ฉันให้เค้ากลับไปแล้วง่ะ"เลย์ตอบอย่างกล้าๆกลัวเพราะน้ำเสียงของคริสมันฟังดูน่ากลัวยังไงชอบกล

"นี่นายปล่อยมันกลับไปง่ายๆเนี่ยนะ"คริสถามตอบ

"เอ่อ ก็...ก็เค้าบอกว่ามันเป็นกฎที่เค้าทำได้ ฉันก็ไม่รู้จะไปรังเค้าไว้ทำไม"เลย์ตอบมา คริสก็นึกฉุนทันที

เหอะ นี่ทำร้ายร่างกายกันแม่งก็ไม่ผิดเหรอว่ะ

"เอ่อ ว่าแต่...ฉันขอดูหัวนายหน่อยนะ"เลย์ก้มลงดูบริเวณศรีษะของคริสก็เห็นว่ามันปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น 

"นี่นายรักษาฉัน?"

"จะบ้าเหรอ  ฉันจะมามัว....ไม่มีแผลเลยแหะ"หรือว่าจะเป็นเพราะ ยูนิคอร์นเมื่อกี้ แบบนี้ก็แปลว่าเราเจอสัตว์ประจำตัวแล้วน่ะสิ??

"นี่คริส นาย... !!!"ร่างบางหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงกำลังมองหน้าเค้าอยู่ ร่างค่อยไล่ตามองตั้งแต่ผิวขาวเนียนจนถึงริมฝีปากเล็กลักยิ้มสวย แค่นี้เค้าก็มองตาค้างเสียแล้ว 

ถ้าไอ้หมอนั้นสนใจนายก็ไม่แปลกหรอกนะ

"คริส"

"!! นี่กี่โมงแล้ว"คริสถามเลย์ก็ต้องก้มลงมาดูนาฬิกาที่ข้อมือ

"22.35 น."เลย์ตอบ

"งั้นเหรอ งั้นฉันกลับบ้านล่ะ"คริสลุกขึ้นปัดๆแถวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะใช้วาร์ปโฟนหายไปทันที

พรึบ!

"อะไรของเค้าเนี่ย พิลึก"เลย์สถบออกมาก่อนจะกลับมาฉุดคิดเรื่องยูนิคอร์นอีกครั้ง วันนี้มีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นเยอะแยะนี่มันเรื่องอะไรกัน

"คุณยูนิคอร์น ผมจะได้เจอคุณอีกไหมนะ"



วันต่อมา ณ บ้านหลังที่ 94

ก็อกๆ

ปึก

เมื่อมือบางเคาะประตูร่างสูงก็เปิดออกมาทันที วันนี้ลู่หานมีเรื่องตอนบ่ายลู่หานเดียวกันกับเซฮุน วันนี้ลู่หานจึงมาบ้านเซฮุนเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

"ไง"

"มาแต่เช้าเชียว"

"แต่นายก็ตื่นแล้วนิ"ลู่หานมองเซฮุนที่อยู่ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวออกเขียวเล็กน้อยพร้อมด้วยกางเกงขายาว ลู่หานเองก็เสื้อเสื้อตัวใหญ่ๆกับกางเกงเป้ายานสีดำดูน่รักไปอีกแบบ

"ไม่ขี้เซาแล้วรึไง"

"คนเรามันก็ต้องมีมุมนั้นเหมือนกันทุกคนนั้นแหละ เอ้านี่"ลู่หานตอบก่อนจะยื่นหนังสือเล่มหนาให้กับเซฮุน

"อ่านจบแล้ว?"เซฮุนถาม เพราะหนังสือที่เค้าให้ลู่หานยืมไปใช่ว่าจะบาง ออกจะหนาอย่างกับพจนานุกรมราชบัณฑฺิต แต่กลับอ่านจบภายในสองวัน

"ก็มันสนุกก็เลยรีบอ่าน เมื่อคืนฉันนอนดึกเพราะเล่มนี้เลยนะ"ลู่หานยิ้มให้เซฮุนก็กระตุกยิ้มแล้วรับหนังสือมาก่อนจะเชิญลู่หานเข้าบ้านมาก่อน บ้านของเซฮุนยังเป็นเหมือนเดิม สะอาด โมเดิร์น และน่าอยู่มาก

"กินอะไรมารึยัง"เซฮุนที่อยู่ตรงเคาว์เตอร์ครัวถามขึ้น

"ยัง"

"อยากทานด้วยกันไหม"

"งั้นก็ขอรบกวนด้วย"ลู่หานพูดก่อนจะโค้งให้เล็กน้อย เซฮุนยิ้มก่อนจะลงมือทำอาหารทันที ลู่หานก็เดินมาดูที่หน้าครัวแล้วก็เนียนเข้าไปช่วยเซฮุนแบบเนียนเป็นลูกมือช่วยเซฮุนทำเรื่องต่างๆ แบบเนียนๆ

ความจริงจะว่าไปเซฮุนก็ดูดีทุกตอนเลยจริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องการต่อสู้ การเรียน หรือแม่งกระทั่งทำอาหารแบบนี้ ก็ดูดีจริงๆ

"มองอะไร"ลู่หานสะดุ้งเมื่อถูกเซฮุนจับได้

"เปล่า"ลู่หานหลบตาพร้อมกับหั่นผักต่อไป

"อย่ามาโกหกเมื่อกี้เห็นอยู่"

"แล้วคิดว่าฉันมองอะไรล่ะ"ลู่หานท้าทายกลับเมื่อเห็นว่าปีหน้าก็คงไม่ได้คำตอบจากลู่หาน เซฮุนจึงเลิกสนใจแล้วหันมาทอดเบคอนต่อ

"ไม่นึกว่านายจะทำอาหารเป็นด้วย"ร่างสูงหันไปมองลู่หานที่จู่ๆก็พูดขึ้นมาให้ร่างสูงได้เห็นหลังบางของลู่หาน 



"ทำไม"เซฮุนตอบพร้อมกับคำถาม

"ฉันเห็นนายกินพวกอาหารอังกฤษ ซึ่งมันทำค่อนข้างยาก ก็เลยนึกว่าอย่างนายไม่น่าจะทำอาหาร"ลู่หานตอบพร้อมกับหั่นไส้กรอกที่เพิ่งทอดเสร็จลงบนจาน

"ผิดกัน ที่ฉันคิดว่านายทำอาหารเป็นแน่ๆดันถูกซะงั้น"ลู่หานกันควับเมื่อได้ยินเซฮุนพูด นี่เดาถูกว่าเค้าทำอาหารเป็นตั้งแต่แรกเลยเนี่ยนะ

"รู้ได้ไง"

"ไม่บอกหรอก"เซฮุนพูดหน้าตายทำให้ลู่หานถึงกับต้องเก็บกดแล้วเอาไปลงกับไส้กรอกตรงหน้าแทน โดยที่ไม่รู้เลยว่าร่างสูงกำลังยิ้มอยู่แต่ก็นะขนาดเจ้าตัวยังไม่รู้เลย ก็ไม่แปลกหรอก

15 นาทีผ่านไป 

ร่างสูงยกอาหารมาวางบนโต้ะอาหารพร้อมด้วยร่างบางที่ถือน้ำเปล่ามาวางก่อนจะนั่งลงประจำที่ตรงข้ามกัน ก่อนที่จะเริ่มลงมือทานอาหารและเปิดประเด็นที่ลู่หานมาหาเซฮุนในวันนี้ทันที

"ฉันคิดว่าเรื่องภูติน้ำแข็งต้องเกี่ยวข้อง กับอากาเซเว่น"ร่างสูงละจากอาหารขึ้นมาสบตาลู่หาน

"ทำไมคิดอย่างนั้น"เซฮุนถามลู่หาน

"เท่าที่ดูอากาเซเว่นมีอิทธิพลมากกับโรงเรียนเรา อีกอย่างในวันที่ปฐมพยาบาลผ.อ.ก็ดูแปลกๆ"เซฮุนเขยิบตัวนั่งดีๆก่อนจะตอบลู่หาน

"นายจะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก"เซฮุนตอบ ลู่หานก็กระตุกคิ้วทันที

"นายจะบอกว่าผ.อ.เป็นแบบนี้มานานแล้ว?"ลู่หานถามลองเชิง

"ทุกครั้งที่มีปัญหา"ลู่หานเข้าใจในทันทีว่าเซฮุนหมายถึงอะไร เพราะถ้าหากผ.อ.เป็นแบบนี้ทุกครั้ง และปัญหาส่วนใหญ่ก็มาจากโรงเรียนนี้ซะด้วย 

"ถ้าอย่างนั้น ยิ่งเป็นไปได้ว่าคนที่ฉันเห็นจะต้องมาจากโรงเรียนนี้ ไม่ก็มีความเกี่ยวข้อง"ลู่หานตอบ

"จะว่าไป นายยังไม่เคยเล่าให้ฟังเลยว่าคนที่นายเห็นหน้าตาเป็นยังไง"เซฮุนพูดก็ทำให้ลู่หานเบิกตาโตทันที

"นี่ฉันยังไม่เคยเล่าเลยเหรอ?"

"นอกจากผมดำ ใส่ต่างหู สูงประมาณ175"เซฮุนตอบหน้านิ่ง ลู่หานก็เลยจำใจต้องเล่า

"เค้าใส่ชุดสูทรเหมือนของอะไรสักอย่าง และก็ไม่ใช่วัยรุ่นอย่างเรา ดูเป็นผู้ใหญ่ จัดว่าหน้าตาดี"ลู่หานอธิบายอย่างละเอียด เซฮุนก็เข้าใจและพอร่างภาพคร่าวๆได้แล้ว

"พอจำลักษณะสูทรได้ไหม"ลู่หานคิ้วกระตุกทันที

"ได้??"พอลู่หานตอบ เซฮุนก็ลุกไปหยิบโน้ตบุ๊ตของตัวเองมาทันที พร้อมกับเรียกให้ลู่หานมานั่งข้างๆ

เซฮุนเริ่มเซิร์ชข้อมูลตามลักษณะของสูทรที่ลู่หานบอกจนในที่สุดก็เจอ

"นี่ๆ! แบบนี้แหละ"ลู่หานชี้เซฮุนก็กดคลิ้กเข้าไป ทั้งสองคนก็ถึงกับต้องเบิกตาโตทันที ลู่หานกับเซฮุนมามองหน้ากันแต่พอหันมาใบหน้าของทั้งสองคนดันห่างกันไม่ถึงเซนด้วยซ้ำดวงตาคมของเซฮุนกำลังจ้องลึกลงไปในดวงตาสวยหวานของกวางน้อยตรงหน้า 

ทำไมนะ ทำไมตอนนี้เค้าถึงรู้สึกว่าลู่หานแปลกไปจากทุกที แปลกไปไม่เหมือนเดิม ทำไม...แล้วทำไมหัวใจของเค้าต้องกระตุกด้วยล่ะ

"เซฮุน..."ร่างสูงได้สติกลับมา ก็ผละออกพร้อมกับกลับไปมองที่จอโน็ตบุ๊กอีกครั้งพร้อมกับทำสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเดิม เช่นเดียวกับลู่หาน

"ที่นี่มันคืออะไร"ลู่หานถาม เพราะถึงแม้จะพอเดาได้ว่าคืออะไรแต่ก็อ ยากจะรู้รายละเอียด

"เป็นที่ ที่จะเข้าถึงทุกอย่างของเวทย์ทั้งเรื่องโรงเรียน การแข่งขันต่างๆและอาชีพทุกอย่างที่เกี่ยวกับเวทย์มนต์"เซฮุนตอบ

"อ้อ มันก็เลยถูกเรียกว่า สภาเวทย์ สินะ"


ณ โรงอาหารของโรงเรียนที่มีสองคนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ด้วย แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันศุกร์ ตารางเรียนจะสบายๆเหมือนโลกจริงก็เลยทำอะไรกันได้ตามสบาย แต่คนที่โรงอาหารก็ไม่ค่อยเยอะนัก

ร่างบางกำลังทานซุปมิโสะของโปรดพร้อมกับลอบมองร่างสูงตรงหน้าที่เหมือนกับเลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไรดี ถึงแม้ว่าจะมีไก่ทอดของโปรดว่างอยู่ตรงหน้าก็ตาม

"ไค ทำไม่ทานล่ะ ไม่หิวเหรอ"ร่างบางถามร่างสูงที่ไม่ยอมกินอะไรสักที

"อ้อ เปล่า มันก็หิวนั้นแหละแต่ว่า...."ไคทำสีหน้าลังเลพร้อมกับอาหารตรงหน้า ดีโอก็มองตามก็เห็นว่านอกจากไก่ทอดแล้วยังมีซุปเต้าเจี้ยว และอาหารที่ดีต่อสุขภาพที่เค้าเคยแนะนำให้ไคกินอยู่ด้วย

"ฮะๆ ไคกินซุปเต้าเจี้ยวไม่เป็นล่ะสิใช่ม้า?"

"ก็นายบอกให้ลองดูนิ ฉันก็เลยลองดู"ดีโอขำออกมา สั่งมาแต่ไม่รู้ว่ากินยังไงเนี่ยนะ

"โธก็กินเหมือนอาหารปกตินั้นแหละ แต่ซุปเต้าเจี้ยวนะ กินกับข้าวก็อร่อยดีนะ ลองกินดูสิ"เมื่อดีโอขยั้นขยอ ไคก็เลยลองตักพวกผักที่อยู่ซุปเต้าเจี้ยวมากินกับข้าวพร้อมกับราดน้ำลงไป พอเอาเข้าปากก็ถึงกับต้องเบิกตาโตมามองหน้าคนตรงหน้าทันที

"เป็นไง อร่อยไหม"ดีโอถามตาโตเป็นลูกแมว

"อร่อยอ่ะ"ไคเปลี่ยนทำตาโตเหมือนกับแบ้ว แล้วตักซุปเต้าเจี้ยวเข้าปากอีกครั้งและก็พบถึงความฟินนนนน วันนี้เค้าเข้าใจแล้ว อาหารญี่ปุ่นที่ไอ้มหามันชอบกินมันอร่อยอย่างงี้นี่เอง

"55 ใช่ไหมล่ะ ซุปสาหร่ายอร่อยกว่าอีกนะ ลองกินดูสิ"พอดีโอพูดไคก็ตามทำตาโตตักซุปสาหร่ายมากินทันที พอเอาเข้าปากไคก็ต้องทำหน้าฟินอีกครั้ง โอ้ยยย พ่อแก้วแม่แก้ว อะไรมันจะอร่อยขนาดนี้

"อร่อยขนาดนี้ทำไมนายเพิ่งมาบอกล่ะดีโอ!!"ไคบอกแล้วก็รีบตักเอาเข้าปากแย่างเอร็ดอร่อยตรงข้ามที่เห็นก็ยิ้มตามไปด้วย

"555 ถ้านายชอบก็มากินอีกนะ ฉันก็ชอบ"ดีโอตอบ

"ได้ๆ!! กินข้าวเมื่อไหร่ขอแค่ชวนพี่ไคมาเลยครับโผ้มมมมมมมม"ไคพูดตอบพร้อมกับกินต่อไป ดีโอก็ฉีกออกมาอย่างมีความสุขโดยไม่รู้ตัว เค้ารู้สึกว่าเค้ามีความสุขจัง ไม่รู้นะเพราะอะไร

"ไอ้ไค!!/ ดีโอ!"ดีโอหลุดจากภวังค์หันไปมองตามเสียงของสองคนก็เห็นว่าเป็นซูโฮ กับเทาที่เดินมานั่งด้วยกัน

"ซูโฮ ต่อยมวยเสร็จแล้วเหรอ"ดีโอถามทันทีเมื่ออีกคนนั่งลง

"อืม นายล่ะกินข้าวเสร็จรึยัง"ซูโฮถามตอบ

"ยังอ่ะ ซูโฮก็สั่งเลยสิ ฉันก็จะกินต่อ"ดีโอตอบ ซูโฮก็นึกถึงของที่อยากกิน ไม่นานนักเซ็ตอาหารเกาหลีก็โผล่ออกมา เช่นเดียวกับเทาที่กำลังกินกุ้งอบวุ้นเส้นของจีนเป็นอาหารเช้า

"วันนี้มึงแปลกนะ ไอ้ไค ทำไมจู่ๆเปลี่ยนมากินอาหารญี่ปุ่นว่ะ"เทาถามอย่างสงสัยในตัวเพื่อนของเค้า

"แหม่ กุก็เปลี่ยนบ้างแค่นี้จะตกใจอะไร"

"ปกติเห็นนายกินแต่ไก่ วันนี้นึกยังไงกินอาหารญี่ปุ่น"ไคเบิกตาโตตกใจรวมถึงเทาด้วยมันจะไม่แปลกอะไรเลยนะถ้าคนที่ทักขึ้นมาไม่ใช่ซูโฮผู้ที่ไม่เคยสนใจและไม่ทันคนอื่นถ้าไม่ใช่เรื่องงานในความคิดของผู้อ่านทุกท่าน

"อ้อ ก็! ดีโอบอกให้ลองอ่ะ มันก็อร่อยดี"เมื่อได้ยินอย่างงั้นซูโฮก็หยักคิ้วหันมาถามดีโอ ดีโอก็ยิ้มตอบมา ซูโฮก็ิ่งสงสัยนี่ที่ผ่านมาที่เค้าฝากให้ไคไปกินข้าวเป็นเพื่อนดีโอนี่มันพัฒนาไปถึงไหนแล้วเนี่ย

"ว่าแต่นายเถอะ นีออน ต่อไปนายเรียนอะไรต่อ"เทาเลี่ยงประเด็นกลับมkที่คู่ของตัวเอง

"ฉันมีเรียนเวทย์ นายน่ะดูแลตัวเองให้ดีเถอะไอ้แพนด้า"

"เหอะ ฉันมีเรียนฟันดาบถ้าหากนายอยากมีอะไรก็มาแล้วกัน"

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันไม่รบกวนนายอยู่แล้ว"ซูโฮตอบเทาพร้อมกับก้มกินข้าวต่อไป ไคกับดีโอก็หันมามองหน้ากัน ไม่รู้นะว่าทั้งสองคนรู้สึกรึเปล่าว่าทั้งสองคนน่ะ พูดเป็นห่วงกันด้วย


ตัดภาพมาที่ทางคนที่เพิ่งค้นพบสัตว์ประจำตัว

ร่างบางมีคาบว่างก็เลยเดินมาที่ป่าใหญ่เพียงคนเดียว ใจยังคงปักหลักของยูนิคอร์นตอนนั้นเค้าแทบฟังอะไรไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ มือบางค่อยๆยกขึ้นโอบตัวเอง เค้าจำได้เพียงแค่ว่าสัมผัสตอนนั้นมันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับได้เจอสิ่งที่หามานาน สิ่งที่เค้าคงไม่เคยได้สัมผัสจากบุพการีคนหนึ่งของเค้า

"คุณยูนิคอร์น ผมอยากเจอคุณอีกจัง"

"แล้วทำไม ไม่เรียกล่ะ"

"ห้ะ!!"

ฟูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

จู่ๆก็มีแสงเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด นี่หรือว่า!!


"ไง เรียกฉันไม่ใช่เหรอ อี้ชิง"

"...0*0"

"นี่ อี้ชิง"

"0*0!!!"

"ลอเร็ต จาง!!!!!"

"หะ ห้ะ!!! อ่าครับ!!!"พอเลย์เห็นเลย์ก็คุกเข่าลงทันทีด้วยความกลัวเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเค้าจะอยากเจอ แต่คิดดูนะ เกิดมา18ปียังไม่พบเคยเจอเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้ แบบนี้ก็ต้องมีบ้างนั้นแหละ

"จะคุกเข่าทำไม นี่ฉันเป็นสัตว์ประจำตัวนายนะ"

"เอ่อ คือ..."

"ลุกขึ้นมาเถอะ ฉันเป็นสัตว์ประจำตัวของนาย ไม่ได้เป็นพ่อแม่นายนะ"พอยูคอร์นแสนสวยพูดขึ้นมาเลย์ก็รู้สึกเหมือนกับว่าใจกระตุกไปทันที จนยูนิคอร์นคู่หูถึงกับต้องรู้สึกได้ว่าพูดจี้ใจดำเข้าแล้ว

"ไม่ต้องมาซึมเลยนะ ฉันรู้ว่านายเจอเรื่องอะไรมา ที่พูดเมื่อกี้น่ะฉันขอโทษแต่ฉันอยากให้นายลุกขึ้นมา"

"ครับ"เลย์ค่อยลุกขึ้นช้าๆพร้อมกับสะดุ้งที่ยูคอร์นผู้แสนสง่างามเดินเข้ามาใกล้

"แล้วสรุปอยากเจอฉันมีอะไรล่ะ"

"คือ ผม...."ดวงตาเล็กๆมองสบตากับยูยิคอร์นตัวโปรดในที่สุด มันเหมือนกับมีพลังงานอะไรบางอย่างผ่านตาของเลย์ไป เมื่อมีอะไรที่เข้าถึงความทรงจำของเลย์

"เอาหล่ะ ฉันรู้ล่ะฉันจะตอบทุกอย่างที่นายสงสัยว่ามาสิ"

"อ่าครับ...คือ ผมควรเรียกคุณว่ายังไงเหรอครับ"เลย์ถามด้วยความตื่นเต้น

"ฉันเป็นสัตว์ประจำตัวของนายแล้วอยากจะเรียกอะไรก็เรียกมาสิ"

"เอ่อ งั้นถ้าคุรไม่ว่าอะไร ขอผมเรียกคุณว่า ชิง ได้ไหมครับ"เลย์ลองถามเชิง แต่ก็ทำให้ยูนิคอร์นคิ้วกระตุกทันที

"ชิง? มันมาจากชื่อนายนิ จะดีเหรอ"

"คือ ผมอยากเรียกคุณแบบนี้ครับ ได้รึเปล่า"เมื่อยินยูนิคอร์นก็ยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้าตอบ

"อ่า เอาหล่ะ ถ้านายชอบจะเรียกแบบนั้นก็ได้ ต่อจากนี้ฉันชื่อชิง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ อี้ชิง" ยูนิคอร์นเอาหัวชนกับเลย์ดีที่เลย์ตัวเล็ก ถ้าเลย์สูงกว่านี้เขายูนิคอร์นก็คงแทงตายไปแล้ว พอได้ยินเลย์ก็ยิ้มแก้มบุ๋มลึกลงไป 

"อืม ชิง"เลย์รู้สึกอบอุ่น มันเป็นความรู้สึกที่เค้าไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว มือบางค่อยๆเลื่อนขึ้นมาหวังจับผมของชิง แต่ชิงกลับเลื่อนตัวมาให้จับซะเองมันอ่อนโยนมาก 

อบอุ่นจัง -////-



วันเวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนกลางคืนคืนนี้จันทร์เต็มดวงเป็นคืนวันเพ็ญที่สวยงามมีคู่หนึ่งที่ชวนกันออกมาเดินริมหาด

สายตารูปสระอิมงไปที่น้ำทะเลเรืองแสงสวยงามและค่อยนั่งลงหวังสัมผัสน้ำทะเลที่สวยงามยิ่งกว่าอัญมณีใดๆในโลกนี้

"สวยจังเลยชานยอล"ร่างบางบอก

"อืมใช่ สวย.."ถึงแม้ร่างสูงจะบอกแบบนั้นแต่สายของร่างสูงกลับไม่ได้มองทะเลตามแบคฮยอนเลยสักนิด กลับโฟกัสอยู่แค่เพียงร่างบางคนเดียวเท่านั้นที่ชานยอลไม่สามารถละสายตาได้เลย

"ตอนที่ฉันมานั่งเฝ้าที่นี่ตอนภูติน้ำแข็ง ฉันคิดมาตลอดว่าต้องกลับมาที่นี่พร้อมกับเพื่อนให้ได้ แต่ก็ไม่นึกนะว่าจะได้มากับนาย"แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองชานยอลที่ไม่ได้ตอบอะไรแบคฮยอนมาเลย

"ชานยอล?"

"...."

"ชานยอล!"

"ห้ะ! อ่างั้นเหรอ ฉันก็เคยมาที่นี่เหมือนกันนะ"




75%

"ก็นายเรียนมาก่อนนิ คงเคยมาบ่อยแล้วล่ะสิ"แบคฮยอนมองอีกคนพร้อมกับตอบ

"อ่า ก็นะ"

"ชานยอลนี่นายเป็นอะไรรึเปล่า วันนี้นายดูแปลกๆ"แบคฮยอนทัก ชานยอลก็เกาหัวอย่างร้อนรนไม่รู้ว่าจะตอบอีกคนยังไงดี

ถ้าจะบอกว่าฉันมีเรื่องสำคัญอยากบอกนายแบบนั้นจะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย

"ว่าแต่ชานยอล เอ่อ...นายมีแฟนรึยัง"ชานยอลหันมาตกใจใส่แบคฮยอน

"หะ ห้ะ! เอ่อ แฟนเหรอ ยังน่ะยัง"ชานยอลร้อนรนรีบตอบด้วยความตื่นเต้น

"วันนี้นายแปลกจริงๆด้วย เป็นไข้รึเปล่า"แบคฮยอนจะเอามือทาบที่หน้าผากแต่ชานยอลกลับถอยห่างออกไป

"ถอยไปทำไมจะวัดไข้ให้ไง"แบคฮยอนถาม

"อะ เอ่อ ฉันไม่เป็นไรหรอก เอ่อ...คือฉันขอตัวไปทางนู้นหน่อยนะเดี๋ยวกลับมา!!"ชานยอลรีบตอบแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที

"อ้ะ! เดี๋ยวก่อนสิชานยอล!!"แบคฮยอนรีบวิ่งตามชานยอลไปทันที แต่เนื่องจากชานยอลทั้งสูงกว่าขายาวกว่าแข็งแรงกว่าทำให้ชานยอลวิ่งเร็วกว่าแบคฮยอนมาก 

"แฮ่กๆ!! เดี๋ยวสิชานยอล!"แบคฮยอนก็ยังวิ่งไปเรียกชานยอลไปแต่ชานยอลกลับยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆเหมือนกับว่าเค้ากำลังวิ่งอยู่กับที่ยังไงยังงั้น

"ชานยอ...โอ้ยย!!!"แบคฮยอนล้มเค้าสะดุดกิ่งไม้ล้มจนได้ เสียงร้องเจ็บของแบคฮยอนมันดังมากพอ มากพอที่จะให้ชานยอลได้ยิน

"แบคฮยอน..."ร่างสูงหันกลับวิ่งตรงไปกลับไปทันที เมื่กี้นี้แบคฮยอนต้องโดนอะไรสักอย่างแน่ๆและที่แบคฮยอนเป็นแบบนี้ก็เพราะวิ่งตามเค้า

"โอ้ย..."ทางด้านร่างบางที่นั่งเจ็บขาอยู่ตรงต้นไม้ เค้าลุกไม่ไหวแล้วดูเหมือนว่าขาจะแพลงจนได้ ไม่น่าสะดุดรากไม่ในป่าเลยแบคฮยอนตั้งใจจะขอความช่วยเหลือแต่ดันลืมเอาS.P.Dมาซะได้ ร่างบางมองไปรอบๆก็เห็นแต่ป่าทึบมืดไปหมดไม่เห็นอะไรเลย

ฮึก น่ากลัวจัง นี่เราต้องอยู่อย่างงี้คนเดียวเหรอ ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยฉันที ชานยอล...

พรึบ!!!!

ดวงตาเล็กต้องปิดลงเมื่อจู่ๆก็มีแสงสว่างมากถึงมากที่สุดจนแสบตาจนต้องเอามือปิด จนกระทั่งแบคฮยอนรู้สึกว่ามีอะไรบางที่อยู่ที่ขาของตัวเองที่เคยเจ็บแต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย แบคฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็พบกับนก
ที่มีแสงสว่างอยู่ทั้งตัวรูปร่างเหมือนกับนกฟีนิกซ์ หางยางเป็นประกายสวยงามปีกกว้างใหญ่นั่นกำลังสัมผัสกับบาดแผลของแบคฮยอนที่เมื่อกี้บวแต่ตอนนี้กลับไปเนียนเหมือนปกติ

สวัสดี แบคฮยอน 

"???"แบคฮยอนมือทาบอกตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองนกแสนสง่างามตรงหน้าที่สะกดสายตาไปซะทุกวินาที

นี่เสียงฉันเองที่อยู่ตรงหน้านาย ยินดีด้วยนะ จากนี้ไปฉันจะเป็นสัตว์ประจำตัวของนายฝากตัวด้วยนะ

"คุณ? สัตว์ประจำตัว? นี่มันเรื่องอะไรกันครับ??"แบคฮยอนยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ห้ะ จะบอกว่าเค้าสัตว์ประจำตัวแล้วงั้นเหรอ

ฟังให้ะดีนะ ฉันเป็นสัตว์ประจำตัวขอนายซึ่งอาศัยอยู่ในจิตใจของนายมาตลิดและปณิธานแรงกล้าของนายเมื่อกี้ทำให้สภาพจิตใจของนายพร้อมกและเปิดทางให้ฉันออกมาพบกับนายไงล่ะ

"คุณอยู่ในตัวผมเหรอ ไม่เห็นรู้เลย..."มือบางจับที่หน้าอกตัวเอง

นายไม่รู้นั่นล่ะ ถูกแล้ว เอาหล่ะ ขึ้นมาสิ

นกแสนสวยตัวนี้หันหลังให้กับแบคฮยอนพร้อมกับย่อตัวลง

"อะ เอ่อ....."แบคฮยอนไปไม่เป็นเลยจ้าาา

ขึ้นมาเถอะแบคฮยอน แล้วเจ้าหนุ่มตรงนั่นน่ะ จะไปไหม

ควับ!!!

แบคฮยอนหันไปมองตามที่นกแสนสวยพูด ก็เห็นว่าชานยอลวิ่งกลับมา มาหาเค้าเหรอ หรือเพราะแสงจากนกกันแน่

"เอ่อ...ผมมาหาแบคฮยอนครับ พอดีได้ยินเสียงร้อง"ชานยอลพูดก็ทำให้แบคฮยอนรู้สึกดีแปลกๆที่วิ่งกลับมาหาเค้า

เหอะ แบคฮยอนขึ้นมาสิ นายก็มานี่ ฉันจะไปส่งไม่งั้นเจ้านายฉันคงไม่สบายใจ

พอได้ยินพูดแบบนั้นชานแบคก็ลอบมองกันก่อนที่แบคฮยอนจะค่อยๆขึ้นไปบนหลังอย่างกลัวว่าสัตว์ประจำตัวของเค้าจะหนักเอาได้ เมื่อแบคฮยอนขึ้นแล้วชานยอลก็กำลังจะขึ้นตามแต่

นายน่ะหยุด นายวิ่งหนีแบคฮยอนไป ฉันไม่ให้นายนั่งหรอกฉันจะหิ้วนายไป

"เอ่อ อ่าครับ....เห้ยยยยยยย!!!!!!!!!!!!"จู่ๆนกแสนสวยก็หิ้วที่ไหล่ของชานยอลแล้วบินขึ้นไปฟ้าไปอย่างรวดเร็วจนแบคฮยอนต้องหลับตาแน่นชานยอลก็เสียวสุดขีด จนกระทั่งมันคงที่ทั้งสองคนจึงต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมา
พบกับ



ได้พบเห็นกับธรรมชาติที่งดงามเหล่านี้ ที่แม้แต่ชานยอลเองก็ตกใจเหมือนกันทั้งๆที่เหมือนจะเคยเห็นแล้ว

ถือซะว่าเป็นของขวัญที่เจอกันครั้งแรกนะแบคฮยอน จากนี้ไปฉันจะคอยดูแลนาย

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากๆเลย"แบคฮยอนยิ้มออกมา

ไม่ต้องใช้คำสุภาพก็ได้ นายเรียกฉันได้ตามต้องการ

"เรียกนกซาดิสเลยแบคฮยอน โอ้ยยยยย!!!"ชานยอลร้องโอดโอยออกมาเมื่อโดนไอ้นกนี่บีบไหล่

ลองเรียกอีกทีสิ ไอ้เด็กบ้าเมื่อกี้นายเป็นอะไรห้ะ ถึงได้วิ่งหนีแบคฮยอน

"เมื้อได้ยินคำถามของคุณนกทำให้แบคฮยอนรีบก้มลงมามองเค้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าชานยอลเป็นอะไร ชานยอลก็ได้แต่หลบหน้านกไปรวมถึงแบคฮยอนด้วยแต่ก็นะ สัตว์สวรรค์น่ะ มักอ่านใจคนได้เสมอ

โอเคฉันรู้ล่ะ แบคฮยอนหมอนี่ก็แค่รู้สึกอะไรบางอย่างน่ะให้นายรู้เองดีกว่า

"หืม?? เรื่องอะไรเหรอ"เมื่อได้ยินแบคฮยอนถามน้องนกก็ก้มลงมามองหน้าชานยอลที่ส่ายหัวปฎิเสธทันควัน

ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่ายินดีที่ได้รู้จักนะแบคฮยอน

"อืม แอลลี่!"

หื้ม แอลลี่??

"อืมจากนี้ไปนายชื่อแอลลี่นะ"

แอลลี่งั้นเหรอ ก็ดีนะฉันชอบโอเค แอลลี่ ขอบใจนะแบคฮยอน

"อืม"แบคฮยอนรีบเข้าไปกอดแอลลี่ทันที มันรู้สึกอบอุ่นแฮะที่ได้เจอกับเค้า แอลลี่เองก็มอบความอบอุ่นให้กับแบคฮยอนและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในคืนนั้น

เดี๋ยวนะ อีแอลลี่ สรุปที่มึงหิ้วกูขึ้นมานี่ให้กูเป็นตัวประกอบมึงกับแบคฮยอใช่ป่ะ ตอบกูดิ








--------------------------------------------------------------------------------
Talking with writer

มาต่อแล้วค่าาาา ขอโทษน้าที่มาช้าสอบกลางภาคผ่านพ้นไปแล้วววว ดีเนอะ5555 ก็ไม่ขออะไรมาก ไม่โลภขอคอมเม้นสักสองสามอันเนอะ5555 มันคือกำลังใจของไรท์นะคะ มีความเมื่อ่อานคอมเม้นของทุกคน5555 ตอนหน้าใครจะเจอสัตว์ประจำตัวหนอออออออ ใครดีหนออออ รีดเดอร์อยยากให้ใครเจอคะ แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างเอ่ยเพราะไรท์ต้องการเรื่องเกี่ยวกับการเขียนค่ะ เพื่อจะใช้ปรับปรุงนิยายอีกสองเรื่องที่กำลังจะเปิด แต่ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องหนึ่งเกี่ยวกะEXOนี่แหละไม่ได้ไปไกล555แต่อีกนานแหละค่ะกว่าจะเปิด ไม่ต้องห่วงยังอัพเรื่องนี้ตามปกตินะค่ะ สุดท้ายนี้ ฝากติดตามผลงานต่อด้วยนะค่าาา ขอบคุณค่ะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #65 M-A-T-A (@M-A-T-A) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 15:07
    วงวารชานยอล 5555+ T^T เราสงสารชานจริงๆนะ //ใส่น้ำตาเทียม ฮึก
    #65
    1
  2. #52 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 05:57
    ๆรท์คะฟินิกซ์เป็นนกแห่งไฟที่เกิดละตายเพราะไฟไม่ใช่เหรอคะ ฟินิกซ์น่าจะเป็นสัตว์วิณญาณของ ชานยอลนะคะน่าจะเหมือนกว่า
    #52
    2
    • #52-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 22)
      7 สิงหาคม 2560 / 06:20
      หุหุ อันนี้ของแบคฮยอนไรท์บอกว่าคล้ายค่ะ ที่พิมพ์ว่าคล้ายนกฟีนิกซ์เป็นเพราะอะไรเตรียมดูต่อได้เลยค่ะ @donky_ngam
      #52-1
    • #52-2 961025 (จากตอนที่ 22)
      7 สิงหาคม 2560 / 13:50
      อย่าบอกนะคะว่าเป็นนกที่แบบ ประมาณสว่า เกิดมาเพื่อนคู่กันกับเธอเพียงเท่านั้น

      ถ้าเป็นแบบนี้นะ เราว่าแบบเป็นคู่สร้างคู่สมกันแน่ๆค่ะ

      คริคริ
      #52-2
  3. #51 mimcyzoppa (@mimcyzoppa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:40
    รอวนปายยยย~
    #51
    1
    • #51-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 22)
      6 สิงหาคม 2560 / 21:08
      โอ๋ๆ เดี่ยวเจอกันเสาร์หน้าน้าาา
      #51-1
  4. #50 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 03:04
    อยากให้ยูนิคอร์นเป็นคนได้จัง เอาแบบเป็นชายหนุ่มที่คอยปกป้องอี้ชิงจากทุกอย่างอะไรแบบนี้อ่ะค่ะไรท์
    #50
    3
    • #50-2 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 22)
      4 สิงหาคม 2560 / 20:47
      ใช่จ้า :-D:-D:-D:-D:-D
      #50-2
    • #50-3 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 22)
      5 สิงหาคม 2560 / 11:45
      อ้อ5555
      #50-3
  5. #49 ไคโด้คู้รักแห่งปี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    รอออออออเลย
    #49
    1
    • #49-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 22)
      29 กรกฎาคม 2560 / 21:11
      ได้ค่าาาา
      #49-1