Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 18 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 15 ดูแลคนไข้ต้องเอาใจใส่ แต่ถ้าดูแลนายต้องเอาให้อยู่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 15

MAMA SECRET SCHOOL

ดูแลคนไข้ต้องเอาใจใส่ แต่ถ้าดูแลนายต้องเอาให้อยู่







จากความเดิมตอนที่แล้วนั้น ได้ก่อกำเนิดคู่เพื่อนซี้ ภูติโยดาและหมาน้อยขึ้นมา และตอนนี้ก็คงต้องถึงเวลาของพ่อกาแฟดำเล้าร้อนกับนายเพนกวินตัวเล็กบ้างแล้ว เพราะปัญหามันมาจากไอ้ภูติโยดานี่แหละ

"สองคนนั้นคงคืนดีกันแล้วเนอะ"คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ปลายเตียงพูดขึ้นในขณะที่คนตัวสูงผิวคล้ำก็กำลังปูฟูกอยู่ข้างเตียง

"ก็คงงั้นแหละ ไอ้ชานก็ไม่ค่อยชอบให้คนรอบข้างมาหลบหน้ามันแบบนี้อยู่แล้ว"ไคพูด ทำให้ดีโอหันมามองทันที

"แล้วไคปูฟูกทำไมอ่ะ"

"คืนนี้นายนอนเตียงเถอะ เดี๋ยวฉันนอนพื้นเอง"ไคพูดพร้อมกับค่อยๆสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม

"ทำไมล่ะ ก็นอนบนเตียงด้วยกันก็ได้นี่"ไคถึงเบิกตาโตทันทีที่ได้ยินคำตอบ

"ห้ะ!?"

"ตกใจอะไรล่ะ ก็นอนด้วยกันก็ได้นี่"

"นายให้ฉันนอนด้วยจริงดิ"ไคถามอีกครั้ง

"อืม ตอนที่ฉันนอนกับซูโฮก็นอนเตียงเดียวกันไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย ไคก็เป็นเพื่อนฉัน นอนด้วยกันก็ได้นี่"ดีโอพูดออกมาหน้าตาเฉย โดยที่แทบไม่ได้คิดเลย่าคนร่างสูงจะคิดยังไง คือรู้แล้วไงว่าซูโฮเป็นเพื่อนสนิทดีโอแต่คือดีโอเพิ่งจะรู้จักกับเค้าได้ไม่นานนัก จะนอนด้วยกันเลยเหรอ นี่แค่มานอนบ้านก็ข้ามขั้นมามากแล้ว(ไม่ได้หวงบ้านเลยจริงๆ)

"งั้นฉันนอนด้วยนะ พอดีพื้นมันหนาว"ไคพูดแล้วก็นอนซะชิดขอบเตียงถึงแม้จะเป็นเตียงของตัวเองก็ตาม

"งั้นเดี๋ยวฉันปิดไฟให้นะ นายเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"ดีโอพูดแล้วก็ลุกไปปิดไฟ แล้วเดินกลับมาที่เตียงนอน สายตาของร่างสูงก็ทอดมองอยู่จนกระทั่งคนตัวเล็กมุดเข้าไปในผ้าห่ม

"เขยิบเข้ามาสิ จะได้ไม่หนาว"พอได้ยินไคก็ตั้งใจขยับเข้าไปแต่โดยดีไม่ได้ขัดอะไร

"นี่ไค นายว่าแบคฮยอนกับชานยอลจะชอบกันไหม"ดีโอถาม

"ก็ไม่แน่ แบคฮยอนก็น่ารักดี"ไคตอบพลางนึกถึงหน้าตาของคู่ตัวเองที่จัดว่าน่ารักมากเลยก็ว่าได้

"ถ้าอย่างงั้นนายไม่ชอบแบคฮยอนเหรอ"ดีโอนอนตะแคงถามไคก็หันมามองทันที

"ทำไมนายถามแบบนี้ล่ะ"

"ก็นายบอกว่าแบคฮยอนน่ารักนิ แล้วแบคฮยอนก็เป็นคู่นายด้วยนะ"ดีโอตอบ

"ก็หมายถึงหน้านะ ส่วนนิสัยก็ดีแต่ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว"ไคพูดพร้อมกับกลับมานอนหงายเหมือนเดิมแล้วหลับตาลง

"ไค นอนแล้วเหรอ"ดีโอถาม

"นายยังไม่นอนอีกเหรอ"

"อืม ยังไม่ง่วงเลย"

"แต่พรุ่งนี้นายก็ต้องไปเรียนอยู่ดีนอนเถอะ"

"พรุ่งนี้อ.บอกจะให้วันหยุดเราหนึ่งนะ"พอได้ยินไคก็เบิกตาโตทันที


"งั้นเหรอ งั้นพน.ฉันตื่นสายล่ะกัน"

"ตื่นสายได้ไงเล่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะปลุกนาย"ไคหันควับมาทันที

"อ่า ฉันชักไม่อยากจะให้นายมานอนค้างบ้านซะแล้วสิ"ไคพูดออกมา

"ก็ตื่นสายมันไม่ดีนิ เสียเวลาไปตั้งเยอะ"

"แล้วนายตื่นกี่โมง"

"หกโมง"

"ห้ะ!! ตื่นไปทำไมหกโมงเรียนปกติก็โน่นเก้าโมง ตื่นมาทำไมเนี่ย"ไคถามทันทีเพราะไม่เข้าใจว่าดีโอจะตื่นเช้าไปไหนจะรีบให้พ่อไปตัดริบบริ้นเหรอ ถ้าเป็นเค้าน่ะโน่น ให้นอนตื่นบ่ายเลยก็ยังได้

"ไม่เห็นแปลกนิ ที่บ้านฉันสอนไว้ให้หัดตื่นเช้ามาตั้งแต่เด็กแล้ว"ดีโอบอก

"โห ระเบียบมากกกกกก"ไคพูดพร้อมกับหันหน้ากลับไปแล้วข่มตานอน

"ไค..ไค หลับแล้วเหรอ"ดีโอพูดพลางยื่นแขนไปโบกมือแถวๆไคถึงแม้มันจะไม่ถึงก็เถอะ

"โธ่ ไหนบอกตื่นสายไง นอนเร็วจัง"ดีโอพูดออกมางอนๆแล้วก็หันกลับฝั่งตัวเองแล้วเริ่มหลับเช่นกัน

ใครว่าฉันรีบนอนล่ะ นี่นายคงไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม

ไคนึกพลางหันมามองอีกคนที่หันหลังนอนตะแคงให้เค้าไปแล้ว

ที่ฉันแกล้งหลับน่ะ เพราะฉันทนเห็นหน้าน่ารักๆของในชุดนอนไม่ได้ต่างหากล่ะ ดีโอ วิลลีอา



จบบบ้านนั้นก็มาบ้านนี้ ไม่สิ ต้องเรียนว่าโรงพยาบาลจำเป็นมากกว่า

"แล้วภูตินั่นก็แค่มาแบบนี้ทุกปีอ่ะนะ"ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับร่างสูงบนเตียงถามขึ้น

"อืม"ร่างสูงเองก็ตอบมาสั้นๆ

"อะไรกันเนี่ย นี่ฉันรักษาคนเกือบสามสิบคนเพราะไอ้ภูติที่มาป่วนเราเล่นๆน่ะเหรอ"เลย์โวยวายเพราะเค้าเหนื่อยแทบตายนี่ก็ตั้งดึกกว่าเค้าจะฟื้นขึ้นมา

"พวกมันก็เป็นแบบนี้ทุกปี ไม่รู้เหมือนกันว่าโผล่มาทำไม"คริสตอบพร้อมกับปิดหนังสือลงแล้วเดินมาที่เตียงที่คนป่วยนอนอยู่

"แล้วนายนอนกับฉันเนี่ยนะ"เลย์ถามเมื่อเห็นคริสเดินเข้ามา

"ก็นี่มันบ้านฉัน จะให้ฉันไปนอนที่ไหนล่ะ"คริสตอบก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ตอนแรกเลย์ควรจะนอนอยู่ที่ห้องพยาบาลแต่อ.น่ะสิไล่กลับมาที่บ้านทำให้เลย์ต้องมานอนอยู่บนเตียงของคริสอย่างช่วยไม่ได้ไม่ใช่อะไรนะ แต่รักษาคนไปเยอะมันก็ไม่มีแรงไง ถูกม่ะ


"ก็ฉันกลัวนายกรนนิ ดิ้นรึเปล่าก็ไม่รู้"เมื่อได้ยินคริสก็ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที

"นี่คุณลอเร็ตจางครับ ถ้าหากว่าคุณกลัวผมกรนเนี่ย ก็กรุณานอนไปเฝ้าพระอินทร์ให้เร็วๆเลยป่ะ แล้วก็ไม่ต้องกลัวนะว่าฉันจะทำอะไร ฉันไม่มีรสนิยมพิศวาทคนป่วย"คริสพูดให้เลย์เสียหน้าแล้วก็หยิบแว่นตาขึ้นมาใส่แล้วอ่านหนังสือต่อไป

"เออ!! ขอให้มันจริงเหอะ"เลย์พูดแล้วก็นอนตะแคงหันไปอีกฝั่งแล้วรีบๆข่มตาหลับไป

"เหอะ"คริสเองก็สถบออกมาก่อนที่สายตาจะกลับไปอยู่ที่หนังสืออีกครั้งด้วยความตั้งอกตั้งใจ แต่มันก็ยังไม่สามารถสงบใจได้มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ดี

"กูก็เห็นพวกนั้นเค้าคุยกันอยู่ ก็ดูสนิทสนมกันดี"

คำพูดที่ไคบอกเค้าในตอนนั้นยังคงวกอยู่ในหัวของเค้าอยู่ตลอดเหมือนกับเสียงสะท้อนตามหลอกหลอนกึกก้องในหัวตลอดเวลา

นายดีกับไอ้ฮุนแล้วเหรอ ลู่หานแล้วแบบนี้ฉันจะยังพอมีหวังไหมนะ

"อื้ออออ"ในระหว่างที่คริสกำลังคิดถึงเรื่องของลู่หานแต่กลับมีเสียงครางข้างๆมาดับมโนภาพของเค้าซะก่อน

"นอนยังส่งเสียงมาอีกใครกันแน่ นอนกรน"

"อื้ออออออ"

"อะไร ร้องแบบนี้อ่อยกันรึไงห้ะ"

"อื้ออออ"แหน่ะยังไม่หยุดอีก แล้วดึงผ้าห่มไปทำไมแค่นี้ก็ไม่เหลือให้ฉันห่มแล้วนะ

"นายเป็นอะไรเนี่ย เงียบได้แล้ว คนจะหลับจะนอน"คริสพูดแล้วก็ผิดหนังสือถอดแว่นตาออกเตรียยมจะนอนแต่

"อื้อออ หนาว..."เมื่อคำนั้นมันเข้าหูคริสก็ทำให้คริสอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะหันไปมองข้างนอก วันนี้อาการก็ค่อนข้างเย็นเค้าไม่ได้เปิดแอร์แต่เปิดหน้าต่างไว้ให้ลมพัดเข้ามาได้สบายๆแต่บ้านของคริสอยู่ในเขตพิเศษที่มีลมพัดตลอดเหมือนบ้านที่ใกล้ทะเลสาบอย่างของเซฮุนหรือซิ่วหมิ่น แต่มันก็หนาวเกินไปสำหรับร่างบางที่นอนป่วยอยู่

"อื้อออออ"

"อ่าๆ!! โอเค ฉันปิดหน้าต่างให้ก็ได้!!"คริสว่าแล้วก็รีบเดินไปปิดหน้าต่างฝั่งเลย์ทันที ที่ปิดแค่ฝั่งเดียวเพราะไม่งั้นเค้าก็จะหายใจไม่ออกเลยน่ะสิ

"อื้อ...."แหน่ะคานรับซะด้วย ชิส์ใช้คนอื่นทางอ้อมนิ โธ่เอ้ยถ้าไม่ติดว่าง่วงแล้วน้าาา

พรึบ!!

อะไรอีกว่ะ!! หน้าต่างก็ปิดให้แล้วยังจะแย่งผ้าห่มไปอีก

"นี่นายพอเลย เหลือไว้ให้ฉันบ้าง"คริสพูดแล้วก็ผ้าห่มกลับมาแล้วก็ปิดไฟนอนทันที แต่ยังไม่ทันได้นอนก็

พรึบ!

"ฮึ่ม"คริสถึงกับต้องเอือมระอาเพราะเลย์แย่งผ้าห่มเค้าอีกแล้วอีกแล้วจริงๆ

"งื้อออออออ"แล้วเท่านั้นยังไม่พอมีการนอนดิ้นมาหาเค้าอีกแหน่ะ เฮ้ยๆ

หมับ!!

น่านนนนนน มีมากอดแล้วยังซุกหน้าลงกับอกเค้าอีก

"เฮ้ยๆ ลอเร็ตจาง"

"ZZZZZ...."หลับสนิทไม่มีสิทธิ์ส่ายหน้า

"เฮ้อ...เออๆ ทำไรก็ทำ"คริสที่หมดคำพูดก็ได้แต่ให้คนที่นอนกอดอยู่อยู่ท่าเดิมแล้วล้มตัวลงนอนบ้าง

"งื้อออออ ยูนิคอร์นจ๋าาาาา ออกมาหาพี่เร็ววววว"

"เหอะ"คริสสถบออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ที่เลย์พูดเอาไว้ สุดท้ายตัวเองทั้งนอนละเมอนอนดิ้นและก็ยังมากอดเค้าอีก 

ให้ตายเถอะ ลอเร็ตจาง เดี๋ยวนี้นายชักจะเอาใหญ่แล้วนะ!!


50%




ตอนนี้คริสกำลังใช้ความคิดอยู่ว่าเค้าควรจะทำยังไงดีจะผลักออกไปดีไหมแต่ถ้าหากคิดถึงผลที่ตามมาล่ะก็ถ้าหากว่าเค้าปลุกให้ขยับไปล่ะก็ต้องตื่นมาโวยวายอีกแน่

เฮ้อ เออๆ นอนๆไปจะทำอะไรก็ตามสบาย

"งื้ออออ แม่ห้ามทิ้งชิงนะฮะ....."
.
.
.
.
.
.
.
.
"นี่นายพูดว่าอะไรนะ"คริสสงสัย ใครคือชิง? นายชื่อลอเร็ตจางไม่ใช่รึไง

"งื้ออออ พ่อฮะอย่าเพิ่งไป ผมอยากกอดพ่อ ...."เลย์ละเมอพร้อมกับสะอื้นออกมาเล็กน้อยทำให้คริสต้องกลืนคำพูดที่ตั้งใจจะด่าต่อไปทันที


"ฉันไม่ใช่พ่อนายหรอกนะ ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้ง"คริสถึงกับต้องสถบออกมา ปัญหาเรื่องครอบครัวเพราะฉะนั้นเค้าก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยนัก เรื่องของใครก็จัดการเอง





พอ คริสเลย์เยอะแล้ว ไปคู่สุดท้ายได้แล้วอีไรท์

บ้าน 94 

"แต่ภูติแบบนี้เท่าที่ฉันเคยอ่านปกติมันไม่เคยโจมตีคนอื่นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"ร่างบางถามร่างสูงที่กำลังจัดเตียงเสริมที่ถูกสอดไว้ใต้เตียงออกมาอยู่ ซึ่งเตียงนี้เหมือนเป็นเตียงเบาลมแต่มันเป็นแบบที่สามารถแยกออกมาจากตัวหลักได้ หรือง่ายๆก็คือ เตียงของเซฮุนเป็นแบบเป่าลมรักษาสุขภาพสามารถแยกออกย่อยได้อีกสองเตียง แถมนอนได้สบายยิ่งกว่าเตียงยางพาราซะอีก ทั้งหมดนี่สั่งได้ที่ทีวีได้เร็ก(เดี๋ยวนะ555)

"ใช่ ก็เลยเรียกว่าปรากฎการณ์ไง"เซฮุนพูดพร้อมกับจัดผ้าห่มให้เรียบร้อยเนื่องจากบ้านเซฮุนอยู่ใกล้ทะเลฉะนั้นต้องห่มผ้าให้เรียบร้อยและปิดหน้าต่างให้ดี

"แปลกแฮะ ความจริงถ้าหากเป็นช่วงนี้มันควรเป็นภูติภูเขาไฟมากกว่า"ลู่หานพูดพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ฉันก็คิดแบบนั้น"ร่างสูงพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอน

"หรือเป็นฝีมือคนอื่น"

"!?"

"นายไม่คิดบ้างเหรอ ว่าอาจจะเป็นฝีมือของใครสักคนที่อยากให้รร.เราถูกทำลาย"ลู่หานบอกข้อสันนิษฐานของตัวเอง

"มันเกิดมาหลายปีแล้ว แต่ที่นายพูดมาก็เป็นไปได้"เซฮุนพูดทำให้ลู่หานกระตุกคิ้วทันทีเค้านึกว่าเซฮุนจะขัดที่เค้าพูดอะไรแปลกๆซะอีก

"นายรู้อะไรมาเซฮุน"ลู่หานถามเชิง อีกคนก็ต้องหันหน้ากลับมาด้วยความประหลาดใจ ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะลู่หานเดาถูกน่ะสิ

"ฉลาดนิ"เซฮุนพูดชม

"เพิ่งรู้เหรอ"ลู่หานตอบย้อน

"เหอะ แต่ดักฉันได้ ไม่ใช่ว่าจะอ่านฉันออกหรอกนะ"

"อีกหน่อยเดี๋ยวก็อ่านออก อย่างเช่นตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่านายไม่เหมือนคนอื่น"เซฮุนกระตุกคิ้วขึ้นในเชิงถามทันที 

"นายน่ะเป็นคนที่เงียบ แต่ความจริง คงต้องเรียกว่าฉลาดพูดมากกว่า แต่นิสัยจริงๆของนาย บอกได้เลยว่าต้องเจ้าเล่ห์แล้วก็กวนบาทามากๆด้วย"ลู่หานพูด ทำให้เซฮุนพยักหน้ารับแล้วมองลู่หาน

"ช่างสังเกตเหมือนกันนิ"

"จะถือว่าเป็นคำชม"

"นายก็ใช่ย่อยเหมือนกันนี่"

"อะไรล่ะ นายรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้างล่ะ ห้ะ?"ลู่หานพูดท้าทายกลับไป

"เหอะ นายสังเกตได้ทำ ฉันก็ทำได้ นายน่ะเป็นคนฉลาดใฝ่รู้อยู่ตลอดเวลา เป็นคนเด็ดขาดตรงไปตรงมา คล่องแคล่ว ว่องไว และ...."รักเพื่อนมากด้วย

"???0*0"

"เปล่า"

"0*0"

"อะไร"

"เมื่อกี้น่าจะอัดเสียงนายไว้ พูดยาวดี"

"นาย"

"ฮะๆ ล้อเล่นหน่าว่าแต่นายรู้เรื่องอะไรมาล่ะ"ลู่หานหลังจากที่นอกเรื่องมานานก็เข้าประเด็น

"เหอะ ฉันเห็นคนแปลกหน้าเดินอยู่แถวคลังอาวุธ"ร่างบางเบิกตาโตเล็กน้อย

"เมื่อไหร่"ลู่หานถามต่อ

"ตอนจบศึก"เซฮุนเองก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังด้วยเช่นกัน

"แบบนี้ ฉันว่าควรรายงานอ.นะ"ลู่หานเนสอความคิด

"ยัง ฉันว่าอย่าเพิ่งเลย"เซฮุนแย้ง

"ทำไมล่ะ มีคนนอกเข้ามาแบบนี้มันไม่ดีนะ"ลู่หานตอบ

"ฉันได้ยินมาจากอ.ทงเฮ ว่ามีคนมาหาอ.รยออุค เพราะฉะนั้นยังสรุปไม่ได้"เซฮุนตอบด้วยความใจเย็น ลู่หานก็เลยหน้ามุ้ยหันไปล้มตัวลงนอนแทนแค่ก็เถียงอะไรไม่ได้เพราะสิ่งที่เซฮุนพูดก็คือเรื่องจริง

"พรุ่งนี้ฉันจะไปสืบอะไรสักหน่อย"ลู่หานรีบนอนตะแคงหันมาเมื่อได้ยินเซฮุนบอก

"จะไปด้วยกัน/ให้ฉันไปด้วย..."ทั้งสองคนเบิกตาโตเมื่อจู่ๆก็พูดออกมาพร้อมกันอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งคู่ก็หลบหน้ากันไปทันที ลู่หานเอามือๆบางทาบอกตัวเองเหมือนกับกำลังคุมอะไรที่แทบจะหลุดออกมาจากอกอยู่แล้ว

"พรุ่งนี้ 7 โมงอย่าตื่นสายล่ะ"เซฮุนพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนทันทีโดยไม่มีเสียงตอบรับจากลู่หาน  ทั้งคนนอนอยู่คนละเตียงแต่เตียงมัยดันติดกันแถมทั้งคู่ก็นอนไม่ได้ไกลกันเลย ทำให้ทั้งสองคนค่อนข้างเกร็งเล็กน้อยแต่ทั้งสองคนก็สามารถข่มตาให้หลับได้ นอนข้่งกันแบบนี้จะเจอกันในฝันไหมนะ



เช้าวันใหม่ ไวเหมือนตอแหล



วันนี้เป็นเช้าวันใหม่ที่ตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณ8โมง ตอนนี้แทบจะไม่มีใครตื่นแล้วเพราะเรื่องเมื่อวานและก็มีหลายคนที่บาดเจ็บ เพราะฉะนั้นตอนนี้นอกจาพวกที่ตื่นเช้าแล้วก็ยังไม่มีใครตื่นเลย

"รยออุคครับ รยออุค"

"งื้ออ พี่เยซอง ปลุกอุคทำไมฮะ"อ.ตัวเล็กงัวเงียตื่นขึ้นมาตามเสียงปลุกจากแฟนสุดหล่อ

"เช้าแล้วนะครับ เดี๋ยวพี่เช็คตัวให้"เยซองพูดพร้อมกับยกกะละมังออกมา

"ฮะๆ ครับ"รยออุคพูดด้วยความงัวเงียตาจะปิดแต่ด้วยความน่ารักของแฟนสุดหล่อทำให้ยิ้มออกมาตั้งแต่เช้า

"ง่วงเหรอครับ งั้นนอนก็ได้นะ เดี๋ยวพี่เช็คตัวให้"เยซองลุบหัวรยออุคอย่างเบามือพร้อมกับยิ้มให้คนตัวเล็กอีกคนก็พยักหน้าตอบพร้อมยิ้มหวานๆก็จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

ก็อกๆ

"ใคร"ร่างสูงตะโกนถาม

"เอ่อ...นักเรียนที่มาหาอ.รยออุคเมื่อวานฮะ"

"เข้ามา"

แอร็ดดดดดดดดดดดดดดด

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาสายตาของเยซองพบเห็นดีโอเดินเข้ามา

"อ.รยออุคเป็นไงบ้างฮะ"ดีโอถามเรื่องอาการของอ.ทันที

"ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ"เยซองตอบพร้อมกับยกมือขึ้นไปลุบหัวรยออุคอีกครั้ง

"ครับ....เอ่อว่าแต่..."

"อะไร"

"เมื่อวานนี้น่ะ คุณเข้ามาได้ยังไงเหรอครับ?"




----------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer 

มาแล้วค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ก่อนเที่ยงคืน ตอนนี้อาจจะไม่หนุกเท่าไหร่น้าาา พอดีตอนนี้ไรท์งานเยอะมากอ่ะ คือเพิ่งเปิดเทอมได้สามอาทิตย์แต่งานเยอะเหมือนสามเดือนอ่ะ ตอนหน้าไรท์จะทำให้สนุกเลยน้าค่าอย่าเพิ่งทิ้งไรท์กันน้าาาา ว่าแต่ ปกติเกาะมันมีกำแพงเวทย์ขวางอยู่เนอะ แล้วพี่เย่เข้ามาได้ไงอ่ะ เออเนอะน่าแปลก ยังไงก็ฝากผลงานด้วยนะค่าาาาา ขอบคุณค่ะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #37 nuchaa (@nuchaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:57
    รอๆนะคะ
    #37
    1
    • #37-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 18)
      4 มิถุนายน 2560 / 06:15
      ได้ค่าาาา
      #37-1