Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 17 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 14 จบศึก ผู้มาเยือน นอนรวม ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 14

MAMA SECRET SCHOOL



นอนรวมและผู้มาเยือน


"เลย์ช่วยทางนี้ด้วย!!!"ชานยอลรีบแบกคนเจ็บมาหาเลย์แต่เลย์กับลู่หานก็ต้องอึ้งไปทันทีเพราะคนเจ็บที่ชานยอลกับดีโอพามา

"อ.รยออุค!!!"ทั้งเลย์และลู่หานต่างร้องออกมาด้วยความตกใจ ลู่หานรีบดึงสติดึงเตียงคนไข้มาให้ชานยอลแล้วพาเคลื่อนมาหาเลย์ทันที

"อ.รยออุคครับ! ได้ยินผมไหม??? อ.!?"เลย์รีบตบหน้าอ.รยออุคเพื่อเรียกอีกคนที่สลบอยู่ แต่ก็ไม่มีอะไรตอบสนองกลับมาเลย

"ไม่ตอบสนองเลย!  ชีพจรอ่อนมาก ต้องรีบแล้ว!!"เลย์พูดแล้วก็เริ่มปล่อยพลังออกมารักษาอ.ตัวเล็กตรงหน้าทันที

"ดีโอ อ.โดนอะไรมา!!"ลู่หานถามพร้อมกับเตรียมเครื่องช่วยหายใจที่ใช้เวลาอยู่รถพยาบาลมาให้อ.

"อ.โดนน้ำแข็ง! อ.ผลักฉันออกมา อ.ก็เลยโดนไปด้วย!! "ดีโอพูดด้วยความร้อนรนพร้อมกับเร่งเร้าให้เลย์กับลู่หานรีบช่วยอ.รยออุค

"นายใจเย็นๆก่อนนะดีโอ เลย์ อาการเป็นไง"ลู่หานบอกให้ดีโอคุมสติ แล้วถามอาการกับเลย์

"บาดเจ็บที่ซีกโครง แล้วก็สำไส้! แบบนี้หายใจไม่ได้ นายเป่าแบบนั้นไปก่อน อย่าแรงมากล่ะเดี๋ยวปอดพลอยเจ็บไปด้วย!"เลย์พูดแล้วก็ต้องรีบรักษาในส่วนของตัวเองเช่นกัน

"ดีโอ! นายมาประคองอ.ไว้ เร็ว!"ดีโอพอได้ยินก็รีบไปอยู่ที่หัวของอ.รยออุคทันที แล้วคอยประคองเอาไว้

"อ.ฮะ! อ.ห้ามเป็นอะไรนะ! อ.!"ดีโอพูดออกมาอย่างเร่งรีบ ร้อนรน ตอนนี้ความรู้สึกมันปนกันมั่วไปหมด ทั้งกลัวว่าอ.จะไม่รอดและกลัวว่าอ.จะไม่สู้ กลัวทุกสิ่งทุกอย่าง ตอนนี้ก็ได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้ก่อน เพราะร้องไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา นี่แหละความเข็มแข็งของดีโอ

ตี้ดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆ

"!!! ลู่หานนายไปเอาเลือดในสต็อกมาที!!"ลู่หานพอได้ยินก็วางเครื่องนั้นลงแล้วรีบวิ่งไปที่เก็บเลือดตามคำสั่งเลย์

"เลย์!! เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!!"ดีโอรีบถาม

"หัวใจทำงานหนัก! เสียเลือดมากต้องเอาเลือดมาเดี๋ยวนี้!!"เลย์ตอบ ดีโอก็เบิกตาโตทันทีพร้อมมองไปที่คนป่วย

"อาจารย์....."

"เลย์!! ได้แล้ว!!"ลู่หานรีบวิ่งกลับมาเมื่อได้เลือดมาแล้ว

"ต่อสายเลย!"เมื่อได้ยิน ลู่หานก็รีบเอาสายเลือดมาต่อให้ทันที ส่วนเลย์ก็ลองเอามือไปอังที่หน้าของอ.ดู

"ตอนนี้หายใจคงที่แล้ว รอดูอาการก่อน นายดูชีพจรของอ.ไว้"เลย์สั่งกับลู่หาน อีกคนก็พยักหน้าให้พร้อมกับคอยตรวจชีพจรของอ.อยู่ตลอดเวลา เลย์เองก็เร่งรักษาอยู่เหมือนกัน


อีกด้านหนึ่ง

ปึก!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทางด้านพวกเด็กเก่าเองก็เร่งเก็บกวาดไอ้พวกนี่ให้หมดๆไปสักที แต่ดูท่าปีนี้จะมาเยอะกว่าปกติมากซะด้วย 

"แบบนี้เมื่อไหร่จะหมดว่ะเนี่ย!!!"เทาสถบออกมาอย่างหัวเสียกับเพื่อนอีกคนที่อยู่ใกล้ๆกัน

"เออดิ จัดการทีเดียวเลยแม่งก็ไม่ได้ เสือกมีอยู่ทั่วเกาะ"ชานยอลพูดสถบออกมาอย่างหัวเสียเช่นกัน

"แล้วทำไม มันมาโผล่ในโรงเรียนก่อนว่ะ แทนที่จะโผล่ป่าก่อน ทะเลก่อน"เทาพูดพร้อมกับโยนกระบองสามท่อนให้ชานยอลใส่ไฟแล้วโยนไปหาตัวศัตรู

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

"กูก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้แม่งก็ต้องกันโรงเรียนไว้ก่อนว่ะ"ชานยอลพูดพร้อมกับหันหลังชนกับเทา พร้อมกับคืนกระบองสามท่อนให้


ทางฝั่ง ตะวันตกเฉียงเหนือ

พรึบ!!!!!

แฮร่!!!!!!!!!!!!!!

"คริส! ปล่อยกูเลย!!"เมื่อได้ยินคนที่บินอยู่ก็ปล่อยอีกคนลงตามที่เพื่อนบอก เฉินก็รวงลงไปทันที

พรึบ!!!

แฮร่!!!!!

และก็เป็นอย่างที่คาด มันตามเฉินลงมาเพราะคริสเหอะขึ้นไปแล้ว

"อย่าอยู่อีกเลยมึง!!  เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง!!!"

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

ทันที่มันตามลง เฉินก็สาดสายฟ้าเข้าที่กลางลำตัวของมันทันที 3 ตัวรวด เมื่อเห็นว่าศัตรูถูกจัดการแล้ว คริสจึงพุ่งลงไปคว้าเฉินขึ้นมาที่ฝั่งอีกครั้ง

พรึบ

"กูเห็นอยู่ฝั่งนั้นอีกสามสี่ตัว"คริสบอกเฉิน

"ทางไหน?"เฉินถามกลับ

"อยู่ข้างล่าง คงต้องลงเขา"คริสบอก พร้อมกับคว้าS.P.Dมาเพื่อกดตำแหน่งลงไปข้างล่าง

"แปลกว่ะ ปกติ ภูติน้ำแข็งมันแค่ต้องการแช่แข็งคนเพื่อเอาพลังงาน แต่ทำไมรอบนี้เหมือนมันพยายามเข้าไปข้างในว่ะ จะบอกว่าไปหาคนข้างใน?"เฉินถามด้วยความสงสัย

"ก็อาจจะใช่ เพราะมันก็จับรังสีความร้อนจากตัวคนได้"คริสบอกก่อนพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาบอกว่ากดตำแหน่งเสร็จแล้ว

"อืม ป่ะก่อนเหอะว่ะ"เฉินพูดแล้วก็จับไหล่คริสเอาไว้ แล้วก็วาร์ปไปพร้อมกันทันที


ทางฝั่งตะวันออก

ทางฝั่งตะวันออก เซฮุนเองก็ป้องกันเอาไว้ได้เช่นกัน ตามเขตที่อ.อนยูสั่งไม่มีไอ้บ้าตัวไหนมันได้เข้ามา แต่มันก็มีจำนวนเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆแบบนี้ถ้าหากยังสู้อยู่คนเดียวต่อไปแบบนี้ไม่ดีแน่

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

ชึก

เซฮุนดึงเคียวออกมาเพราะมันปักไปกะดินที่ขว้างมาฆ่าไอ้ภูติน้ำแข็งใสนี่ พร้อมกับเล็งตัวต่อไป แต่ก็โดนฆ่าตัดหน้าซะก่อน 

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

พอมันสลายไปเซฮุนก็เห็นหอกตกอยู่จึงหันไปมองตนทางก็เห็นคนๆหนึ่งเดินมา

"เซฮุน ที่นี่เป็นไง"ผู้มาเยือนถามเซฮุนขึ้น

"ก็อย่างที่เห็นครับ มาเพิ่มเรื่อยๆ"เซฮุนตอบ อ.อนยูผู้มาเยือนเหมือนจงใจเดินมาหาตน

"งั้นเหรอถ้าหากตัดพวกระดับ 5 ออกไป ทีมเราก็เหลือแค่ 5 คน รับศึกหนักหน่อยล่ะกัน"อ.อนยูพูดพร้อมกับขว้างหอกไปอีกครั้งและมองมันร้องออกมาด้วยความเวทนา สำหรับอ.อย่างเค้า มันก็ชินแล้วล่ะนะ

"แต่มันเยอะแบบนี้ กลัวว่าเขตอื่นจะต้านเอาไว้ไม่ได้นะสิครับ"เมื่อได้เซฮุนพูดแบบนี้อ.อนยูก็แสยะยิ้มออกมาทันที

"ก็นั้นสินะ"

"อ.ช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหมครับ"เซฮุนหันมาบอก

"หืม? นายจะใช้แล้วเหรอ"อ.อนยูถามเพราะเซฮุนไม่น่าจะยอมใช้พลังของตัวเองง่ายๆ

"ผมเอื้อมระอากับมันเต็มทนแล้วครับ แล้วตอนนี้ที่นี่ก็ไม่มีใครด้วย"เวฮุนพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่แถวนี้สถานะการณ์โล่ง 

"โอเคๆ เดี๋ยวถอยให้"พูดแล้วก็เดินถอยหลังไปตามที่ลูกศิษณ์ขอทันที

เมื่ออ.อนยูถอยไปแล้วร่างสูงก็หลับตาลงทันที เส้นผมสีขาวค่อยๆสะบัดพริ้วไปตามสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับแปรเปลี่ยนเป็นพายุ

ฟูวววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!

คนเป็นอาจารย์ยืนมองนิ่งดูพลังของลูกศิษณ์ อีกมือหนึ่งก็ต้องหาที่ยึดเอาไว้เพื่อไม่ให้โดนลูกหลง รอบตัวเซฮุนเกิดพายุขนาดใหญ่ลูกหนึ่งเลยก็ว่าได้ ทั้งเร็ว กว้าง และรุนแรง 

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เจ้าพวกภูติน้ำแข็งค่อยๆ สลายไปทีละตัวๆพร้อมกับพร้อมกับเสีงกรี้ดร้องโหยหวนอันทรมาณ แต่ร่างสูงไม่ได้สะเทือนเลยสักนิดสมาธิยังคงจดจ่ออยู่กับพายุรอบตัว ที่ค่อยๆพัดโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พลังของเซฮุนค่อยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนไม่สามารถมีอะไรมาหยุดได้อีกแล้ว 

น่ากลัว 

ตอนนี้สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของอ.คือคำนี้ พลังของลูกศิษณ์คนนี้น่ากลัวถ้าหากขึ้นมาได้ถึงระดับ15ล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลยว่าทำอะไรได้บ้าง

ฝ่ายเซฮุนพอเห็นว่าเสียงเงียบนั้นนิ่งไปแล้ว กสลายพายุนั้นไปทันที

พรึบ!!!

แปะๆๆ

เซฮุนหันไปตามเสียง ก็เห็นว่าต้นไม้ค่อยๆคลายออก ให้เห็นอาจารย์ที่อยู่ข้างในอาจารย์คงสร้างเพื่อป้องกันพลังของเซฮุน


"พลังของนายนี่น่ากลัวจริงๆ สมแล้วที่อยู่ในธาตุทั้งสี่"อ.อนยูเดินเข้ามาอย่างสบายใจในเมื่อเซฮุนจัดพวกมันไม่หมดแล้ว แทบจะไม่เหลืออยู่ในฝั่งตะวันออกแล้วด้วยซ้ำ

"ผมต้องไปช่วยฝั่งอื่นไหมครับ"

"ไม่ต้อง ฉันอยากนายไปคุ้มกันหน่วยพยาบาลไว้ อ.ทงเฮแจ้งมาว่ามีส่วนหนึ่งลอบเข้าไปแล้ว อยากให้นายกลับเข้าไปดีกว่า ไปสมทบกับไคเพื่อนนายที่ฝั่งใต้ก่อนแล้วกลับไป"อ.อนยูแจ้ง เซฮุนพยักหน้าให้พร้อมกับใช้S.P.Dวาร์ปไปที่ฝั่งใต้ที่ไคอยู่ทันที

"หวังว่า ฝั่งนั้นจะจัดการได้หมดแล้วเหมือนกันนะ"


ทางฝั่งใต้

ที่อ.อนยูพูดถึง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไปตามที่คิดทางฝั่งใต้เองก็ยังเหลืออยู่มากเช่นกัน

พรึบ!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดด!!

และพระเอกกัมจงของเราก็ ใช้พลังของตัวเองเข้าประชิดฆ่ามันไปหลายต่อหลายตัวแล้ว แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่หมดสักที

"เมื่อไหร่จะหมดว่ะ แม่ง!!"

"ก็รีบฆ่าสิ"

"ไอ้ฮุน!? มึงมาได้ไง???"ไคเบิกตาโตอย่างตกใจจู่ๆเซฮุนก็มาปรากฎตัวตรงหน้าเค้าเป้ะๆ

"วาร์ปมา"

"เออก็นั้นแหละ!! แล้วมาเขตกูทำไม??? เขตมึงล่ะ"ไคถามด้วยความรีบเพราะความกวน ีน ของเพื่อนเค้าคนนี้

"อ.อนยูให้มาหามึง แล้วกลับไปที่จุดพยาบาล"เซฮุนตอบเสียงนิ่ง

"ห้ะ ให้กลับ? บ้า! ตอนนี้กูจะไปได้ไง ที่นี้ยังมีอยู่เต็มหาดเลยเนี่ย!"ไคพูดพร้อมกับชี้ให้ดู ทั่วไปหมดมายังมีภูติอยู่มากมาย

"งั้นจัดการก่อน"ไคได้ยินก็พยักหน้าให้แล้วหายตัวไปทันที เซฮุนเองก็ใช้เคียวรวมกับพายุของตัวเองแล้วจัดการเรียบ ตายสนิทไม่สิทธิ์ส่ายหน้า

เอาว่ะ จัดการอีกสักหน่อย แล้วค่อยกลับ หวังว่านายจะปลอดภัย...





ทางฝั่งจุดพยาบาล

"โอ้ย!!!"

"นายใจเย็นๆนะ ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่นี่แล้ว! เดี๋ยวฉันช่วย"เลย์เองก็ยังคงรักษาต่อไปลู่หานก็คอยเป็นลูกมือช่วยเลย์อยู่ข้างๆ

"เลย์!!! มาเพิ่มแล้ว"ซิ่วหมิ่นกับแบคฮยอนเองก็คอยปฐมพยาบาลเบื้องต้น แล้วค่อยส่งให้เลย์ไป

"โอเค! เอาหล่ะ เจ็บแปปเดียวนะ นายอดทนไว้ก่อนจับมือลู่หานไว้นะ แบมแบม"เลย์พูดปลอบแล้วก็เริ่มปล่อยพลังของตัวเองออกไปที่แผลแบมแบมที่กล้ามเนื้อฉีกทันที

"อ้ากกกกกกกกกกก!!"

"ใจเย็น แบมแบม ไม่ต้องห่วง"ลู่หานช่วยพูดปลอบอีกคน อีกฝ่ายบีบมือเค้าแน่นต้องเจ็บมากแน่ๆอยู่แล้ว แต่ก็พยายามช่วยเพื่อนควบคุมสติคนไข้เพท่อให้ง่ายต่อการรักษา

"โอเค!! ไปนอนพักเถอะ คนต่อไปมาเลย!!!"เลย์พูดแล้ว ลู่หานก็ส่งไปแบมแบมไปนอนพักที่ฝั่งพักฟื้นแล้วให้เอาอีกคนที่นอนอยู่ยนรถเข็นคิวต่อไปเข้ามาแทน

"เอาหล่ะ นายใจเย็นๆนะ เดี๋ยวฉันรักษาให้"เลย์บอกคนเจ็บก่อนจะเริ่มปล่อยพลังอีกครั้ง

"อึก!"เลย์หน้าซีด ปล่อยพลังไม่ออกเพราะมันเกินขีดจำกัดที่เลย์จะรักษาได้มามากแล้ว

"ไหวไหมเลย์"ลู่หานที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไหวๆ ตอนนี้คนเจ็บต้องมาก่อน"เลย์บอกและพยายามกลั้นใจปล่อยพลังรักษาอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้า มือเลย์สั่นเหมือนเป็นคนป่วยซะเองเพราะมันเกินขีดจำกัดที่เลย์จะรักษาได้แล้ว ลู่หานก็สังเกตมาสักพักว่าเลย์เริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว

"เลย์! นายพักเอาพลังก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปตามผ.อ.จงฮยอนมา!"ลู่หานแล้วก็ลุกขึ้นไปตามผ.อ.จงฮยอนมาทันทีแต่เลย์ก็ยังคงรักษาต่อไปแม้ร่างกายแทบทรุดแล้ว

"แฮ่กๆ"

"อึก! โอ้ย!!!"แต่คนข้างล่างยังคงร้องโอดโอยอยู่เพราะฉะนั้นเลย์จะยังวางมือไม่ได้ คนไข้ต้องมาก่อน...

"เลย์!ๆ"แบคฮยอนวิ่งเข้ามาประคองเลย์ที่กำลังจะล้มไปเเอาไว้

"ไหวไหมเลย์ พอก่อนเถอะ ลู่หานไปตามอาจารย์มาแล้ว"แบคฮยอนบอกแบบเดียวกัน เพื่อให้เลย์ได้พักบ้าง

"ไม่ได้หรอกแบคฮยอน คนไข้อยู่ตรงหน้าจะให้ฉันวางมือได้ยังไง"เลย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าเต็มที

"แต่เลย์..."

"ปล่อยฉัน แบค...."

ฟุบ!!

"เลย์!! เลย์!! ตื่นสิ เลย์!! เลย์!"เลย์ล้มลงมาในอ้อมกอดของแบคฮยอน แบคฮยอนก็เขย่าตัวเลย์หวังให้เพื่อนตื่นขึ้นมา

"เลย์!! แบคฮยอน!เกิดอะไรขึ้น!!"ลู่หานที่ไปตามอ.จงฮยอนกลับก็เห็นเลยืฟุบลงไป

"เลย์สลบไปแล้ว!! ลู่หาน"แบคฮยอนบอก

"ลูซิเฟอร์ พาลอเร็ตไปพักซะ ทางนี้ฉันจัดการเอง"ผ.อ.จงฮยอนที่มองเหตุการณ์อยู่ทักขึ้น

"ครับ!!"พอได้ยินลู่หานกับแบคฮยอนก็พยุงเลย์กันคนละข้างแล้วพาไปทางที่ห้องพักฟื้นทันที แล้วอ.จงฮยอนจึงรับช่วงต่อจากเลย์มาทำแผลให้ต่อทันที

"ซิ่วหมิ่น จากนี้พาคนไข้มาให้ฉัน บอก ลูซิเฟอร์กับเบเธอร์ด้วย"

"ครับ!"ซิ่วหมิ่นขานรับแล้วก็จัดการปฐมพยาบาลคนไข้ของตัวเองต่อ ผ.อ.จงฮยอนก็ทำแผลด้วยความใจเย็น นี่เป็นเรื่องปกติทุกปีที่ต้องเกิดขึ้นมีนักเรียนบาดเจ็บไม่ต่ำกว่า30 และคนพยาบาลก็ใช้ว่าจะเยอะเพราะเค้าส่งนักเรียนหญิงให้ไปซ่อนตัวที่บ้านตัวห้องใต้ดินเรียบร้อยแล้ว ทำให้คนพยาบาลที่เหลือมีแค่นักเรียนชาย เกือบ20เท่านั้น ที่มีแค่เลย์คนเดียวที่มีพลังรักษา และถึงแม้จะส่งพวกที่มีระดับมากกว่า5 ออกไปแต่ด้วยจำนวนของพวกภูติ ก็ทำให้บาดเจ็บกลับมากัน


"เอาล่ะ จากนี้ฉันรับช่วงต่อเอง ซิ่วหมิ่น ไปคุ้มกันที่หน้าห้องโถงเพื่อมีพวกมันมา"

"เอ่อ...อ.ครับ แต่..."

"ฉันสั่งให้ไป!!"ซิ่วหมิ่นรีวิ่งออกไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงเข้มของผ.อ.เหมือนกับอารมณ์เสียอะไรมา

"เอาล่ะนักเรียน อดทนเอาไว้ซะแล้วอย่าพูดมาก!"



แฮร่!!!!!!!!!!!!!!!

"ตายซะ!!"

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

และทางฝั่งข้างนอกก็มีพวกมันอยู่อย่างที่ผ.อ.คิดจริงๆ ตอนนี้คนที่อยู่ข้างนอกก็มีซิ่วหมิ่น แล้วก็พวกนักเรียนบางกลุ่ม รวมกับเจ้าหน้าที่ของทางโรงเรียนอีกประมาณ20คน อีกเดี๋ยวลู่หานกับแบคฮยอนก้ต้องตามออกมาช่วยเหมือนกัน

"ให้ตายสิ"ซิ่วหมิ่นพูดพร้อมกับใช้ดาบคู่ใจฟันเอาๆไม่หยุด 

"ซิ่วหมิ่น!! หลบ!!"

ปึก!!!!!!!!!!!!!

"อึก"ซิ่วหมิ่นหลบไปตามที่เสียงเรียกบอก พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นคู่ของตัวเองวิ่งมาหาตน

"ซิ่วหมิ่น นายโอเคไหม เป็นอะไรรึเปล่า"ร่างสูงวิ่งเข้ามาหาคู่ของตัวเองพร้อมกับดูรอบๆตัวร่างบาง

"ไม่เป็นไร นายกลับมาได้ไง?"ซิ่วหมิ่นถามเพราะตอนนี้เฉินควรที่จะจัดการอยู่ทางเหนือนิ

"พวกมันลอบเข้าโรงเรียน มีคำสั่งให้กลับมา! เปรี้ยงงงงงงงงง!!"ตอบซิ่วหมิ่นแต่ก็ไม่ลืมที่จะจัดการอีตัวลอบกัดข้างหลัง

"พวกมึงจะหวานกันอีกนานไหม ศัตรูอยู่รอบตัว"คนที่มาด้วยกันถามขึ้นเมื่อเฉินไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที

"เหอะ อิจฉาก็บอกไปเถอะ คริส"เฉินพูดพร้อมกับพยุงซิ่วหมิ่นให้ลุกขึ้น

"นายกลับเข้าไปข้างในเถอะ ตรงนี้พวกฉันจัดการเอง"เฉินดึงให้ซิ่วหมิ่นเข้าไปข้างใน

"ไม่ได้ ผ.อ.ให้ฉันมาสู้ข้างนอก คำสั่งเค้าขัดไม่ได้"ซิ่วหมิ่นพูด

"โธ่เอ้ย!! งั้นอยู่ข้างๆฉันนะ"เฉินพูดแล้วก็ดึงซิ่วหมิ่นไปอยู่ข้างหลังฝ่ายคริสก็บินขึ้นไป สู้กับมันข้างบน ในขณะนั้นก็มีอีกสองคนที่เพิ่งออกมา และก็มีอีกห้าคนที่กำลังกลับมาเหมือนกัน

"ซิ่วหมิ่น เกิดอะไรขึ้น!"เปาจึน้อยหันไปตามเสียงเรียกข้างหลังที่ก็เห็นว่าเพื่อนอีกสองคนของตัวเองที่มีอาวุธครบมือออกมาแล้ว

"พวกมันแฮกันเข้ามาที่นี่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม"ซิ่วหมิ่นบอกสถานะการณ์ เมื่อได้ยินอย่างงั้นลู่หานจึงเตรียมง้างธนูมันที

"แล้วมันเหลืออีกเท่าไหร่"แบคฮยอนที่เตรียมดาบอยู่ถามเหมือนกัน

"ตอนนี้ระบุไม่ได้หรอกแบคฮยอน ต้องต้านไว้ก่อน"เฉินพูดพร้อมกับคอยคุ้มกันซิ่วหมิ่นเอาไว้

"งั้นก็ลุย!!"พูดจบลู่หานก็ไปหามุมยิงทันที 

พรึบ!!

ปึก!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!


ลู่หานออกไปหามุมยิงแต่ก็ต้องตีลังกาแล้วยิงระยะใกล้ทันทีด้วยจำนวนของพวกมัน แบคฮยอนเองก็รีบอัดพลังลงดาบแล้วออกไปสู้เช่นกัน

"ลู่หานระวัง!!"แบคฮยอนตะโกนบอกแต่คงไม่ทันแล้ว

พรึบ!!!

กรี้ดดดดดดดดดดด!!

"อึก!!"ร่างบางของลู่หานถูกโอบเอาไว้ด้วยมือใครของใครบางคนก็เพิ่งมาถึง พอลู่หานลืมตาขึ้นมา ก็เห็นอาวุธชนิดหนึ่งอยู่ตรงหน้า

สัมผัสแบบนี้ แล้วก็ เคียว !!!

"เซฮุน!!"ร่างบางรีบเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นร่างสูงที่โอบเอวตัวเองอยู่

"นายไม่เป็นไรใช่ไหม"คนข้างล่างตอบมาพร้อมกับคำถาม

"ห่วงตัวเองก่อนเถอะนายล่ะ!"ลู่หานรีบลุกขึ้นมาทันที พร้อมถามกลับ

"ไม่เป็นไร ชึก!! แล้วนายออกมาทำไม" เซฮุนพูดพร้อมกับดึงเคียวที่ปักอยู่ออกมาพร้อม

"ผ.อ.สั่งให้ออกมา"ลู่หานตอบพร้อมกับเตรียมธนูของตัวเองต่อ

"เหอะ หน้าเลือดจริง  ปักกกกกกกก!!!"มือหนาขว้างเคียวใส่มันอีกครั้งส่วนเสียงร้องมันก็ชินแล้วล่ะ ไม่ต้อบพิมแล้ว

"อยู่ข้างฉันอย่าไปไกลเกิน 2เมตร!!"เซฮุนบอกพร้อมกับเอาหลังชนกับลู่หาน

"แล้วถ้าหากว่าฉันตกเลข ไม่รู้ล่ะว่า2เมตรมันตรงไหน"ลู่หานถามกลับทำให้ร่างสูงหันมามองหน้าแล้วแสยะยิ้มตอบ

"เหอะ อย่างนายน่ะไม่ทางตกอยู่แล้ว เผลอๆได้เต็มด้วยซ้ำ ปักกก!!!!!"เคียวอันใหญ่ถูกขว้างไปด้านหลังอีกคนพร้อมกับรอยยิ้มร้ายของร่างบาง

"ก็รู้นิ ปึก!!!!"ลู่หานเองก็ตอบพร้อมกับง้างธนูยิงสวนไปทางร่างสูงเหมือนกัน

"เหอะ"เซฮุนพูดพร้อมกับหันหลังชนกับร่างบางอีกครั้ง แล้วสู้กับพวกภูติอย่างไม่ลังเลอะไรทั้งนั้น

"แบคฮยอน! อัดพลังมา!!!"และในเมื่อถ้าหากเซฮุนกลับมาแล้วไคก็ต้องกลับมาเช่นกันเมื่อกลับก็ส่งหอกของตัวเองให้แบคฮยอนอัดพลังมาทันที

"โอเค!!"แบคฮยอนรับมาแล้วอัดพลังลงไป พลังของแบคฮยอรคือสายแพ่พุ่งเพราะฉะนั้นปล่อยพลังออกมาได้สบาย

"ไค!!รับ!!"แบคฮยอนโยนหอกกลับไปไคก็รีบรับมาแล้วขว้างหอกไปหาตัวมันทันที แบคฮยอนก็รีบวิ่งไปหาไค

หมับ!

"โอ้ะ!!" ฟึบ!!! จู่ๆก็มีมือปริศนารีบดึงแบคฮยอนเข้าไปเพื่อหลบน้ำแข็งของไอ้ภูตินี่ทันที

ดวงตาเล็กรูปสระอิมองซากน้ำแข็งที่เหลือเอาไว้แล้วค่อยๆหันหลังมาหาคนที่ช่วยตัวเองเอาไว้

"ชานยอล!!!...ขอบใจนะ"แบคฮยอนหลบตาชานยอล พร้อมกับบอกขอบคุณ

"นายเป็นอะไรไป..."ชานยอลเอ่ยเมื่อรู้สึกว่าแบคฮยอนแปลกไป

"เปล่านิ...ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ!"แบคฮยอนพูดแล้วก็วิ่งออกไปอีกครั้งปล่อยให้ชานยอลยืนอึ้งอยู่สักพักก่อนจะส่ายหน้าไล่ความคิดแล้วออกไปสู้พร้อมกับดาบคู่ใจเช่นกัน

"ตามมา ไอ้นีออน!!"ส่วนอีกคู่หนึ่งที่กลับมาพร้อมกับชานยอลก็เข้าสู้แล้วเหมือนกัน

"อย่าเรียกแบบนี้ได้ไหม ไอ้แพนด้า!!!!"ซูโฮตอบพร้อมกับปล่อยน้ำออกมา จัดการกับมันเช่นกัน ตอนนี้มันลดลงมากแล้วอีกสักพักก็คงจะหมด 

"เทา หยุดเวลาให้กูหน่อย!!!"ชานยอลที่วิ่งออกมาบอกกับเทาแล้วก็ปล่อยไฟจัดการมันรวดเดียว

"ชานยอล!! อย่าปล่อยไฟมาชนน้ำสิ ฉันพูดสามรอบแล้วน่ะ!!!"ซูโฮพูดขึ้นเมื่อชานยอลปล่อยไฟมาจัดการภูติตัวเดียวกับตน

"โทษที!! แต่เราไม่มีเวลาแล้ว"ชานยอลพูดพร้อมกับสู้ต่อไป

"ชิส์"ซูโฮเองก้ไม่ได้เถียงตอบแต่ก็สู้อยู่เหมือนกัน อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วง ไม่มีตัวไหนเข้าไปในห้องโถงเพราะฉะนั้น ดีโอปลอดภัย

แล้วพอผ่านไปสักพัก ในที่สุดพวกภูติก็หมดไปจาหเกาะเสียที เล่นเอาซะหมดแรงกันไปเลย

"แฮ่กๆ"ซิ่วหมิ่นยืนเหงื่อตก เพราะสามารถจัดการมันได้หมดเสียทีเฉินก็คอยลูบหลังอยู่

"หมดสักที"คริสพูดแล้วก็เดินเข้าไปในห้องโถงเพื่อทำแผลที่แขน เพราะได้รับบาดเจ็บมานิดหน่อย และไม่อยากจะเห็นบางคู่ช่วยเหลือกันด้วย

"เซฮุน นายไม่เป็นอะไรแน่นะ"ลู่หานถามเพราะเมื่อกี้ที่เซฮุนช่วยตัวเองไว้แรงกระแทกไม่ใช่น้อยๆเลยด้วยซ้ำ

"อืม นายกลับเข้าห้องโถงไปเถอะ"ลู่หานมองแล้วก็พยักหน้าให้แล้เดินกลับเข้าไปทันที

"ลู่หาน! ไปหาเลย์กัน"แบคฮยอนวิ่งเข้ามาบอก ลู่หานพยักหน้าแล้วก็วิ่งไปหาเลย์พร้อมกับแบคฮยอนทันที

"ไอ้ฮุน มึงคิดว่าไง"ชานยอลเดินเข้ามาหาเซฮุนที่เหมือนกับกำลังมองอะไรอยู่

"นั้นใครว่ะ"เซฮุนพูดทำให้ชานยอลหันไปมองตาม ก็เห็นชายคนนึ่ง สูงประมาณ 175 เดินอยู่แถวๆคลั่งอาวุธก่อนจะหายไปในเงามืด

"ใครว่ะ เจ้าหน้าที่เหรอ?"

"กูก็ไม่รู้"เซฮุนกับชานยอลมองหน้ากันอย่างรู้นัย 

แบบนี้ไม่ดีแล้ว

"นี่ ไอ้นีออนสู้เก่งเหมือนกันนี่หว่า"เทาเดินมาตบบ่าซูโฮ

"อย่ามาเรียกแบบนี้ได้ไหม!!"ซูโฮสะบัดออกแล้วเดินตุ่มๆเข้าห้องโถงทันที

"เหอะ เล่นตัวด้วยเว้ย"เทาพูดก่อนจะเดินเข้าไปเช่นกันเดียวกัน สู้ไปหมด หิวเว้ยยยย




ส่วนลู่หานกับแบคฮยอนที่เดินเข้ามาหาเลย์ก็ตรงเข้ามาที่ส่วนพักฟื้นทันที ตอนนี้ตัวเลย์ มีออร่าพลังอยู่รอบๆเหมือนกับกำลังรักษาตัวเองอยู่ทั้งๆที่หลับใหล

"เลย์..."ลู่หานยื่นมือเข้ามาลูบหัวเลย์ แบคฮยอนก็กุมมือเลย์เอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องห่วงหรอก อีกเดี๋ยวก็คงฟื้น"

"อ.อนยู"ทั้งสองคนหันไปมองอ.ที่เพิ่งมาหา 

"เลย์เก่งมากนะ ที่รักษาคนได้ตั้งเกือบ20คน"อ.อนยูบอกพร้อมกับเปลี่ยนถุงน้ำเกลือให้กับเลย์

"ครับ อ."

"ลู่หาน แบคฮยอน ผ.อ.มีคำสั่ง ให้ไปนอนกับคู่ของตัวเองนะ เดี๋ยวคืนนี้อ.คีย์ก็คงประกาศ แต่ฉันมาบอกให้รู้ไว้เพราะถ้าหากนายจะเฝ้าเพื่อนอยู่นี่คงเป็นไปไม่ได้"อ.อนยูพูดดักทางลู่หาน

"นอนกับคู่เหรอครับ??"แบคฮยอนถามกลับ

"อืม ใช่ ทำไมเหรอแบคฮยอน"

"ป่าว....ไม่มีอะไรครับ"แบคฮยอนตอบพร้อมกับหลบตาทุกคน ลู่หานก็ลอบมองเพื่อนตัวเองอยู่เหมือนกันพร้อมกับยื่นมือไปกุมแบคฮยอนก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้

"งั้นก็ดีแล้วล่ะ ฉันต้องไปตรวจอะไรนิดหน่อยไปล่ะ"อ.อนยูพูด ลู่หานกับแบคฮยอนก็โค้งให้แล้วดูอาการเลย์ต่อ



และทางฝั่งคนไข้พิเศษ ที่เป็นห้องพักของพวกอ.

ในห้องเปิดแอร์มีนักเรียนคนหนึ่งที่นั่งดูอาการของอ.ตัวเล็กอยู่ข้างๆตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี

"อะ อึก!"

"อ.ฮะ!!!"ดีโอที่ได้ยินเสียงของป่วยรีบเรียกทันที

"อื้อออ"รยออุคค่อยๆลืมตาขึ้นเห็นห้องสีขาว มองสายน้ำเกลือในมือตัวเองแล้วก็หันมามองลูกศิษณ์ที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าดีใจที่ตนฟื้นแล้ว

"ดะ ดีโอ?"

"ครับผมเอง! อ.เป็นไงบ้างครับ เจ็บแผลไหม"ดีโอดีใจมากที่อ.ฟื้น

"อื้อ นิดหน่อยแต่ไม่เป็นไรหรอก"

"อ.ฮะ...ผมขอโทษด้วยอ.ด้วยนะครับ เพราะผมแท้ๆอ.ถึงได้เป็นแบบนี้"ดีโอพูดน้ำตาคลอก้มหน้าสำนึกผิด

"ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก ช่วยนักเรียนมันเป็นหน้าที่ของอ. แล้วอีกอย่างนะ ก็ถือว่าฉันช่วยนาย ชานยอลแล้วก็เพื่อนอีกสองคนด้วยไง ไม่ต้องเสียใจไปหรอก"รยออุคพูดพร้อมกับลูบหัวดีโออย่างเอ็นดู

"ครับ อ."ดีโอฉีกยิ้มหวานออกมา พอรยออุคเห็นก็เป็นต้องยิ้มออกมาทันทีเห็นแบบนี้เล่นซะอยากมีลูกชายเลยแฮะ


ปัง!!!!!!

"ดีโอ!!! อุ้ย!?"

"ซูโฮ!"ดีโอร้องขึ้น ซูโฮเองก็ก้มหัวขอโทษเมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงคืออ.

"ขอโทษครับ อ.คือผมมาหาดีโอน่ะครับ"ซูโฮพูด

"ไม่เป็นไรอยู่แล้ว เข้ามาก่อนก็ได้"อ.รยออุคบอกให้ซูโฮเข้ามา

"ครับ"ซูโฮรับคำแล้วก็เดินเข้ามาทันที

"ดีโอ ฉันจะมาบอกว่าอ.คีย์เพิ่งประกาศไปน่ะ ว่าต้องไปนอนกับคู่ตัวเองคืนนี้"ทันทีที่นั่งลง ซูโฮก็บอกเรื่องที่อ.คีย์เพิ่งประกาศไป

"งั้นเหรอ งั้นฉันต้องไปนอนกับชานยอลน่ะสิ"ดีโอพูดตอบ

"อืม นั้นสินะ"ซูโฮพูด

"อยากนอนเฝ้าฉันไหมล่ะ ดีโอ"

"!! อ.ว่าอะไรนะครับ?"ทั้งสองคนหันมามองอ.เป็นตาเดียว

"มานอนเฝ้าฉันไหมล่ะ ดีโอ"รยออุคถามอีกครั้ง

"จะดีเหรอฮะ อ."ดีโอถาม

"ได้อยู่แล้ว ดีเลยฉันจะได้มีเพื่อนคุย"รยออุคยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"งั้นนายอยู่นี่เถอะ ดีโอ ฉันสบายใจกว่า"ซูโฮบอกดีโออย่างเห็นด้วยกับอ.รยออุคมากๆ

"คือ...จะไม่รบกวนอาจารย์ใช่ไหมครับ?"ดีโอลังลที่จะนอนเฝ้าอาจารย์

"ดีสิ มานอนเถอะ ฉันอยากคุยกับนาย"ดีโอยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินอย่างงั้น

"งั้นผมนอนเฝ้าอาจารย์นะครับ"รยออุคยิ้มตอบดีโอเองก็ยิ้มให้เช่นกันส่วนซูโฮก็วางในได้ เหมือนยกภูเขาออกจากอกสบายใจ อย่างน้อยดีโอก็อยู่ในสายตาอ.

ปัง!!!!!

"รยออุค!!!!!"ทั้งสามคนหันไปมองตามเสียงก็เห็นชายคนหนึ่ง สูงมาดเท่ หล่อดูดีไปหมด เดินเข้ามาหาอ.รยออุคทันที

"นายเป็นไงบ้าง!! เจ็บตรงไหนบ้าง!! เป็นอะไรมากไหม!!!"ชายคนนั้นเดินเข้ามาแล้วคว้ามือของอ.รยออุคไปกุมเอาไว้แล้วนั่งลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

"พี่เยซองมาได้ไงฮะ"รยออุคถามกลับ นักเรียนทั้งสองคนก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวประกอบในฉากนั้นทันที

"เอ่อ...อ.ฮะ"ซูโฮพูดขัดการสนทนาของทั้งสองคน

"นี่ คิม เยซอง แฟนอ.เอง"พออ.รยออุคเฉลยเด็กทั้งสองก็รีบทำความเคารพทันที เยซองก็ทักทายตอบแต่หน้าก็ยังนิ่งเหมือนกับอยากให้ออกไปจากห้องก่อน

"เอ่อ....อ.ครับ งั้นผมกลับไปเอาผ้าห่มมาก่อนนะครับ"ดีโอพูดพร้อมกับลุกขึ้น

"นายจะมานอนเฝ้าเหรอ"เยซองถามทำให้ดีโอกับซูโฮหยุดชะงักไปทันที

"...ครับ"ดีโอค่อยๆตอบ

"ไม่ต้องมาแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันนอนเฝ้าเอง"เยซองพูดดักเอาไว้ก่อน ทั้งสองคนก็หันมามองรยออุคทันที

"โทษทีนะ ดีโอฉันก็เพิ่งรู้เหมือนว่าเค้าจะมา"อ.รยออุคขอโทษที่ทำให้เด็กเสียความรู้สึก

"ไม่เป็นไรครับ งั้นพวกผมกลับก่อน หายไวๆนะครับอ."ดีโอพูดแล้วทั้งสองคนก็ทำความเคารพทันที แล้วออกจากห้องไป ไม่ต้องเดาก็รู้กลัวเยซองแน่นอน

"พี่เยซองทำไมพูดกับนักเรียนแบบนั้นล่ะฮะ"รยออุคถามคนตัวสูงทันที

"พี่พูดอะไร พี่ก็พูดตามปกติของพี่ ว่าเราเถอะ มาวันแรกก็เจ็บตัวเลยดูสิ"เยซองเลี่ยงประเด็นมาเป็นเรื่องของรยออุคแทน

"วันนี้มันเป็นวันปรากฎการณ์นิครับ ผมก็ช่วยเด็กแค่นั้นเอง"รยออุคอธิบายให้ฟัง

"ช่วยเด็ก?? เด็กมันไม่มีพลังกันรึไง ถึงดูแลตัวเองไม่ได้น่ะ! เด็กคนไหน พี่จะไปจัดการ!!!"เยซองพูดด้วยความโมโห

"อย่าโมโหสิฮะ อุคก็ไปผลักเค้าออกเอง โทษใครไม่ได้นะฮะ แล้วมันก็หน้าที่ของอาจารย์ด้วย"รยออุคอธิบายเพื่อระงับอารมณ์โมโหของเยซอง

"เหอะ หน้าที่อาจารย์ แล้วเรามาเป็นอาจารย์ทำไม ทำงานที่สภาเวทย์กับพี่ก็ดีแล้ว"เยซองพูดด้วยความหงุดหงิด แน่นอน ทั้งรยออุคและทงเฮไม่ได้จบมาจากสถาบันเวทย์เฉพาะของอาจารย์โดยเฉพาะ ทั้งสองคนทำงานที่สภาเวทย์มาก่อน แต่ก็ถูกส่งมาเพราะเบื้องบนจากสภา

"พี่เยฮะ ผมก็อยากทำอะไรใหม่ๆบ้าง แล้วมาเป็นอาจารย์ก็ดีแค่อุคมาผิดวันแค่นั้นเอง"

"พี่จะมาเป็นอาจารย์ด้วย"เยซองพูดขึ้นทำให้รยออุคตกใจทันที

"ห้ะ!? แต่พี่เยซองเป็นหัวหน้าแผนผังสภานะฮะ ลาออกมาตั้งแต่สัญญายังไม่หมดไม่ได้นะ"รยออุคพูด เพราะตำแหน่งหัวหน้าสภาเป็นสิ่งที่เยซองอยากได้มากเพราะฉะนั้นก็ไม่น่าจะลาออกมาเป็นอ.เหมือนเค้า

"งั้นพี่จะมาหาบ่อยๆ มาทุกวันได้พี่ก็จะมา"เยซองยื่นคำขาดรยออุคไม่สามารถเถียงอะไรต่อได้เลย

"เฮ้อ ว่าแต่พี่มาได้ไงฮะ รู้ได้ไงว่าอุคอยู่ที่นี่"รยออุคถามถึงคำถามแรกที่เค้าถามเยซอง

"พี่ก็มาหาเรานั้นแหละ... ได้ยินจากทงเฮว่าเราบาดเจ็บก็เลยรีบมาหา"เยซองบอก


"อ้อ แต่พรุ่งนี้พี่เยซองต้องไปทำงานที่รัสเซียไม่ใช่เหรอฮะ"รยออุคถาม

"เราเจ็บแบบนี้ ยังจะไล่ให้พี่ไปทำงานอีกเหรอ พี่จะส่งคยูฮยอนกับซองมินไปแทน พรุ่งนี้พี่จะอยู่นี่แหละ"เยซองบอกก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียง

"เฮ้อ อุคก็คงห้ามพี่ไม่ได้อยู่ดี แต่อุคดีใจนะ ที่พี่มาหา"รยออุคช่างเรื่องงานแล้วโฟกัสที่เรื่องของเราสองคนดีกว่า

"อืม เพื่อรยออุค พี่ทำได้ทุกอย่างแหละ จุ๊บ"เยซองยื่นหน้าเข้าไปจูบหน้าผากอีกคน

"อืม"-////-


โอ้ย!!! เรื่องของอ.มาเยอะแหละ กลับมาที่นักเรียนของเราดีกว่า

"ถ้าเป็นอย่างงั้นแล้วใครจะเฝ้าเลย์ล่ะ"ซิ่วหมิ่นถามขึ้น ถ้าหากว่าต้องไปนอนบ้านของคู่ตัวเองล่ะก็ ก็จะเหลือคริสคนเดียวน่ะสิที่นอนคนเดียว

"ก็ถ้าหากต้องนอนกับคู่ก็คงต้องเป็นคริส"ลู่หานพูดพร้อมกับตวัดตาไปมองคนที่ถูกกล่าวถึง

"เดี๋ยวฉันเฝ้าเอง"คริสเข้ามาในประโยคสนทนาทันที

"งั้นฝากนายด้วยนะคริส "แบคฮยอนบอกคริส

"อืม"คริสพูดก่อนจะใช้S.P.D วาร์ปกลับบ้านตัวเองไปทันทีก็คงจะไปเอาผ้าห่มกับเสือผ้าล่ะมั้ง

"งั้นเราก็แยกย้ายกันเถอะ"ลู่หานพูด

"โอเค!"ทั้งสองคนประสานเสียงกันแล้วก็เดินกลับบ้านไปทันที




ตัดมาที่ทางบ้านของชานยอลซึ่งดีโอมาถึงเรียบร้อยแล้ว

"งั้นฝากดีโอด้วยนะชานยอล"ซูโฮพูดกับชานยอล

"อืมได้"ชานยอลบอกก่อนจะเปิดประตูบ้างให้เข้าไป บ้านของพวกที่มากกว่าระดับ5 จะหรูมาก หรูมากๆจริงๆ บ้านของชานยอลก็เช่นกัน

"โห บ้านชานยอลสวยจัง"ดีโอพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ

"อืม บ้านของพวกเราหกคนก็เหมือนกันหมดนั้นแหละ"ชานยอลตอบด้วน้ำเสียงที่ดูนิ่งกว่าทุกครั้ง

"ชานยอลนายเป็นอะไรรึเปล่า"ดีโอที่สังเกตได้ถามขึ้น

"เปล่านิ? ไม่มีอะไรหรอก"ชานยอลพูดกลบเกลื่อน

"อย่าโกหกสิชานยอล"เมื่อชานยอลได้ยินอย่างงั้นก็ต้องถอนหายใจทันที เออ โอเค กุตายยยย!!!

"คือ...ดีโอ ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องนายหน่อยได้ไหม"

"เรื่องอะไรเหรอ"



ทางบ้านเฉิน

"เดี๋ยวนายนอนห้องนี้นะซิ่วหมิ่น ใช้ได้ตามสบายเลย"เมื่อมาถึงเฉินก็พาขึ้นไปดูห้องทันที

"โห ห้องใหญ่มากเลยนะเฉิน"ซิ่วหมิ่นพูดเมื่อได้เห็นห้องที่สะอาดสะอ้าน เหมือนกับดูแลอย่างดี

"อืม ใหญ่พอกับห้องฉันเลยล่ะ ห้องนี้ฉันเก็บเอาไว้ให้เพื่อนมาค้างน่ะ แต่คนอื่นส่วนใหญ่ก็เอาไว้เก็บของนะน่ะ"เฉินบอกเพราะตู้เสื้อผ้าที่มากับบ้านมีแค่ตู้เดียวและการจะเบิกของแต่ละครั้งก็ยุ่งยากก็เลยไม่ค่อยมีใครเบิกตู้แล้วก็ใช้ห้องนี้เป็นห้องเก็บของแทน แต่สำหรับเฉินส่วนตัวเค้าก็มีเสื้อผ้าไม่ค่อยเยอะอยู่แล้ว แล้วเค้าเปลี่ยนตู้เสื้อผ้าของตัวเองเป็นตู้ใหญ่ใส่ได้สบายๆ

"เหรอ ดีจัง งั้นฉันขอนอนก่อนนะ เหนื่อยมากอ่ะ"ซิ่วหมิ่นพูดแล้วก็วางเสื้อบนเตียงทันที

"อืม ของในห้องน้ำใช้ได้ตามสบายเลยนะงั้นเดี๋ยวฉันไปนอนก่อนมีอะไรก็เรียกได้ตลอดนะ"เฉินพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"อืมฝันดีนะ"ซิ่วหมิ่นบอก

"อืม ฝันดี"เฉินพูดก่อนจะปิดประตูแล้วเดินกลับห้องตัวเองไป 

นายจะชอบฉันบ้างไหมนะ ซิ่วหมิ่นคิดกับฉันยังไงรู้สึกยังไงบ้าง ฉันเดาไม่ออกเลย  ไม่ได้อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่านายชอบฉันเลยนะ แต่ฉันก็อยากจะให้นายเป็นแบบนั้นนะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ เฮ้อ....








ทางบ้านของเทา

"เฮ้อ ให้ตายเหอะทำฉันต้องมานอนบ้านคนอื่นด้วยเนี่ย"ซูโฮพูดพร้อมกับวางของลงบนโซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อย

"นี่ คุณซูโฮ มันก็ไม่ต่างจากที่คุณไปค้างบ้านเพื่อนหรอกครับ แต่ให้ฉันเดานะ ทั้งชีวิตนี้ นายคงจะเคยค้างบ้านดีโอคนเดียว"เทาพูดดักทันที

"ก็รู้นิ แล้วนายจะให้ฉันนอนไหน"ซูโฮถาม

"ความจริงบ้านนี้มันมีห้องนอนสองห้องอ่ะนะ แต่ห้องหนึ่งฉันเอาไว้เก็บของ"

"อ้าวแล้้วจะให้ฉันนอนไหนล่ะ!!"

"ฟังให้จบก่อนสิ ไอ้นีออน ฉันจะเอาเตียงเสริมออกมาให้หรือนายอยากนอนเตียงเดียวกับฉันล่ะห้ะ!!"เทาบอก ซูโฮก็ถอนหายใจออกมาทันที แต่!

"เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็ต้องนอนห้องเดียวกะนายอ่ะดิ?"ซูโฮเงยหน้าถาม

"อืม ก็ห้องนั้นฉันไม่ได้ทำความสะอาดไว้ เปิดแอร์ก็ฝุ่นเคอะอ่ะ"เทาพูดหน้าตาเฉยแต่ก็ทำซูโฮอาปากค้างไปเลย

"ห้ะ!!!!!!"



ทางบ้าน ไค

"เฮ้อ เมื่อไหร่แบคฮยอนจะมาว่ะเนี่ย ง่วงจะตายแหละ หาวววววว"ไคพูดพลางเอามือปิดปากหาวออกมาด้วยความง่วงฝุดๆ

"ไค"

"หืม แบคฮยอนมา.... ดะ ดีโอ!!!"ไคเบิกตาโตตาสว่างทันทีที่เห้นว่าคนข้างหน้าไม่ใช่แบคฮยอน

"อืม หวัดดีไค"

"นายมาได้ไงเนี่ย!! ไม่ได้ไปนอนบ้านไอ้ชานเหรอ???"

"ก็พอดีมีเรื่องนิดหน่อย นี่เป็นคำขอของชานยอล"ดีโอตอบ

"คำขอ ขออะไร?"

"ไค นายช่วยบอกแบคฮยอนให้ไปบ้านชานยอลให้หน่อยสิอ้างอะไรก็ได้แล้วเดี๋ยวฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง นะๆๆๆๆ"ดีโอขอร้องไค

"ห้ะ อะ เอ่อ...ได้"เมื่อได้ยินไคก็หยิบS.P.Dขึ้นมาทันที





ทางบ้านชานยอล Again

ตอนนี้แบคอยอนมาถึงหน้าบ้านแล้ว หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากไค แบคฮยอนก็ตรงดิ่งมาบ้านเลขที่61ทันที

อะไรกันมาบ้านชานยอลทำไมนะ เฮ้อ...รีบบอกไคว่าอยากจะกลับบ้านดีกว่าเหนื่อยชะมัด


"แบคฮยอน"เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนมาหน้าบ้านแล้ว ชานยอลก็รีบเปิดประตูทันที

"ชานยอล...ไคอยู่ไหน"แบคฮยอนถาม

"ไค... ไคไม่ได้มานะ"ชานยอลบอก

"อ้าว งั้นฉันไปก่อนนะ..."

"เดี๋ยวก่อนแบคฮยอน!!"

หมับ!!

ชานยอลคว้าแขนแบคฮยอนเอาไว้ก่อนให้อีกคนรั้งเอาไว้

"คือ...ดีโอ เพิ่งโทรมาบอกฉันเมื่อกี้ ว่าตัวเองคงต้องนอนบ้านไค"

"ห้ะ? หมายความว่าไง ฉันต้องนอนบ้านไคไม่ใช่เหรอ"แบคฮยอนถามทันที

"คือดีโอ ข้อเท้าแผลงน่ะ ก็เลยขยับไม่ได้ S.P.Dก็ล ไอ้ไคมันก้เหนื่อยแล้วพาหานตัวมาไม่ไหวก็เลยนอนบ้านนั้นไปเลยน่ะ"ชานยอลพยายามหาเหตุผลมารั้งแบคฮยอนเอาไว้

"งั้นเดี๋ยวฉันไปพาดีโอกลับมาก็ได้"

"เดี๋ยวก่อนแบคฮยอน!!"ชานยอลพยายามรั้งแบคฮยอนเอาไว้

"ทำไมล่ะ ฉันจะไปพาดีโอมาไงจะได้มาอยู่นี่"แบคฮยอนพูดด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งเก็บความรู้สึกเอาไว้

"คือ...ฉันมีเรื่องยากคุยกับนาย"ชานยอลบอกความจริง

"เรื่องอะไร ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย"แบคฮยอนหลบหน้าชานยอล

"แบคฮยอน..นายเป็นอะไร โกรธอะไรฉัน"

"ฉันไม่ได้โกรธอะไรนาย แล้วทำไมฉันต้องโกรธนายด้วยล่ะ"แบคฮยอนยังคงหลบหน้าชานยอลอยู่อย่างงั้น

"แต่ที่นายหลบหน้าฉัน ไม่ยอมพูดกับฉัน พยายามเลี่ยงที่จะคุยกับฉัน แบบนี้ไม่เรียกว่าโกรธเหรอ"ชานยอลพูด เล่นเอาซะแบคฮอยนเถียงไม่ออกเลย

"ก็..."

"นายพูดมาเถอะแบคฮยอน ถ้ามันทำให้นายไม่พอใจฉันยอมรับผิด"ชานยอลพูดแบบนี้ยิ่งทำให้แบคฮยอนรู้สึกผิด ชานยอลไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่ันก็แค่ความรู้สึกส่วนตัวของเค้าทั้งนั้น

"ชานยอลนายไม่ได้ทำอะไรผิด แค่...."

"แค่? แค่อะไรแบคฮยอน?"

"แค่นายน่ะ...ชอบดีโอไม่ใช่รึไง!! ฉันก็เปิดทางให้!! แบคฮยอนรับพูดแล้วก็หันหน้าไป

"ห้ะ? ฉันเนี่ยนะชอบดีโอ"ชานยอลถึงกับอ้าปากเหวอทันที

"ก็ไม่ใช่รึไงเล่า เห็นชอบช่วยเหลือกันสนิทสนมกันดี"แบคฮยอนหาเหตุผลมาทันที

"ไม่ใช่สักหน่อย ฉันไม่คิดแบบนั้นกับดีโอเลยสักนิด!!"ชานยอลบอกไปตามความจริงนี่แบคฮยอนโกรธเค้าเพราะเหตุแค่เนี่ยอ่ะนะ

"อะไรนะ"แบคฮยอนถามอีกครั้ง ชานยอลก็เลยรวบแขนแบคฮยอนเอาไว้ให้มองตน

"ฉันไม่ได้ชอบดีโอ ที่ฉันดูแลดีโอเพราะซูโฮขอไว้แค่นั้นเอง"พอได้ยินแบบนั้นแบคฮยอนกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก 

"จริงเหรอ..."แบคฮยอนพูด

"ใช่! ถ้าหากว่านายห่วงเรื่องนั้น ไม่ได้มีอะไรเลยนะ ไม่ต้องกังวลว่าจะขัดฉันกับดีโอเพราะฉันไม่ชอบรู้สึกชอบดีโอเลยสักนิด"ชานยอลพูด พอพุดแบบนั้นแบคฮอยนก็ยิ้มออกมาโดยไม่ได้รู้ตัวเลย

"นายสบายใจแล้วใช่ไหม"พอชานยอลพูด ก็ทำให้แบคฮยอนดึงสติกลับมาหุบยิ้มทันที

"ก็...คงงั้น"แบคฮยอนตอบพร้อมกับหลบหน้าชานยอลทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"นี่นายหึงเหรอ??"ชานยอลรีบถามทันที

"ห้ะ!! บ้าเหรอ ป่าวซะหน่อย!!! ฉันไปนอนเล่า!!!"

"นี่แบคฮยอนบ้านอยู่นี่นายจะไปไหน"ชานยอลชี้ไปที่บ้านด้านหลัง

"แล้วใครบอกจะไปบ้านนาย!! ฉันจะไปบ้านไค"

"ไม่ต้องหรอก ดีโอไปนอนโน่นแล้วนายน่ะนอนนี่แหละ"ชานยอลพูดแล้วก็บอกให้แบคฮยอนเดินเข้าบ้านได้แล้ว

"นี่นายเตี์ยมกับดีโอเหรอ!"แบคฮยอนพูดชานยอลก็สะดุ้งเลยเพราะดันเดาถูกซะด้วย

"ก็...ถ้าไม่ทำแบบนี้นายจะคุยกับฉันไม่ล่ะ"

"ชานยอล!!!!"

"55555 ลูกหมาโกรธแล้ว555"

"ชานยอล ไอ้หูโยดา!!!"

"นายพูดว่าไงนะ!!"

"ไอ้โยดา!!!!!!!!!!!!"

"5555 ไอ้หมา5555"





--------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer 

ไอ้หมา!! 5555 มาแล้วค่าาา วันเสาร์ตามสัญญา ไม่ดองค่ะ นี่ใช่เวลาแต่งทั้งบ่ายเลยค่ะ ทุกคนอย่าเพิ่งทิ้งไรท์นะค่าาาา ฝากเม้นจะเป็นกำลังใจและEnergy อย่างสูง ดีกว่าSilink Drink ไม่ใช่ 5555 ถถถ เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งทิ้งไรท์กันนะค่าาา เอาเป็นว่า ความสุขขอวโรงเรียนจะอยู่ไปได้นานแค่ไหน แล้วชายที่เซฮุนเห็นเป็นใคร และตอนหน้า คริสเลย์จัดเต็มค่ะ!!!!ติดตามกันได้ในตอนต่อไป ขอบคุณค่ะ
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #36 nuchaa (@nuchaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    ไรท์มาต่อนร้ๆๆอยากอ่านของ
    ไคโด้ อะ
    #36
    1
    • #36-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 17)
      29 พฤษภาคม 2560 / 06:16
      งั้นรอตอนหน้าพร้อมคริสเลย์เลยเนอะ
      #36-1
  2. #35 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:52
    อยากอ่านตอนของครสเลย์จังเลยค่ะไรท์ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #35
    1
    • #35-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 17)
      28 พฤษภาคม 2560 / 16:00
      กำหนดเวลาตามเดิมค่า แต่ถ้าคิดออกก็จะลงให้ก่อนเนอะ
      #35-1
  3. #34 HasekawaNanoi (@HasekawaNanoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 05:45
    ชานเเบคหวานจังเลยยย หมั่นไส้ๆๆๆๆ
    #34
    1
    • #34-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 17)
      28 พฤษภาคม 2560 / 06:28
      หุๆ อีกเดี๋ยวแต่ละคู่ก็ต้องเป็นแบบนั้นค่ะ
      #34-1