Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 10 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 7 ผลการแข่งขัน และ อีกมุมมองของใครบางคน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ธ.ค. 60

CHAPTER 7

MAMA SECRET SCHOOL


ผลการแข่งขัน และ อีกมุมมองของใครบางคน



"ระวัง ศัตรูตรงหน้าให้ดี ดูท่าจะไม่ได้มาดีซะด้วย"เซฮุนบอกกับลู่หาน ลู่หานเองก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเตรียมธนูให้พร้อมเอาไว้ก่อน

"แบบนี้แสดงว่าต้องฆ่า ถูกไหม"

"ดูๆ ไปก่อน ถ้าหากเอาไม่อยู่ก็คงต้องทำ"เซฮุนพูดพร้อมเพ็งเล่งสายตาไปที่เจ้านกอินทรียืทั้งสองตัว ทั้งสองตัวมีขนาดพอๆกับรถเมย์คันหนึ่งเลยก็ว่าได้

ว้ากกกกกกกกกกกก

"ไอ้ไคหลบ!!!"เมื่อไคกระโดดหลบไปชานยอลก็สาดไฟ ใส่นกอินทรีย์ ทันที

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก

นกตัวใหญ่ส่งเสียงร้องออกมา เมื่อโดนไฟเผา แต่ไม่นานนัก ขนที่ควรจะมอดไปกลับมาสง่างามเหมือนเดิมอีกครั้ง

"อะไรว่ะ!! แม่งไม่สะทกสะท้านเชี้ยไรเลย"ไคสถบออกมาอย่างหัวเสียที่ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย

"เฉิน! เทา! หลบไป!!"เมื่อเห็นว่าฝั่งนั้น ไฟไม่สามารถทำอะไรมันได้ ซิ่วหมิ่นจึงปล่อยน้ำแข็งไปหวังจะแช่แข็งมัน

กึก!!!!

และมันสำเร็จ สามารถ แช่แข็งเท้ามันได้ แต่...

เปร้ง!!!!!

ว้ากกกกกกกกกกก!!!

"โวย!!! น้ำแข็งแม่งยังเอาไม่อยู่เลย!! จะทำไงว่ะเนี่ย!!"เทาเองก็สถบออกมาอย่างหัวเสียไม่แพ้กัน ที่ฝั่งตัวเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้

"งั้นเอางี้! เทา นายหยุดเวลาไว้ ฉันจะเข้าไปช็อตมันใกล้ๆ!"

"เข้าใจแล้ว รีบไปรีบมาล่ะ!!"เทาพูดก่อนจับตัวเฉินเพื่อหยุดเวลา เมื่อหยุดเวลาได้สำเร็จ ทุกคนนิ่งไป แต่เฉินก็รีบวิ่งเข้าไปใกล้เพื่อที่ช็อตไฟฟ้าใส่มันแต่ทว่า

ฮึ่ยยย!!!!! ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

"เฮ้ย!!!"

พรึบ!!!!!


"อึก!!!!"แต่ทว่า เจ้าตัวใหญ่กลับดิ้นหลุดจากห้วงเวลาของเทาและกระพือปีกทำให้เฉินลอยไปกระทบกับหินก้อนโต

"เฉิน!!"ซิ่วหมิ่นที่ถูกปล่อยจากห้วงเวลาแล้วรีบตามไปดูเฉินทันที ตามด้วยคริสและอีก5คน

"เฉิน! กูขอโทษ มันดิ้นหลุดจากพลังของกู!!!"เทารีบวิ่งกรูเข้ามาทันที เพราะโทษตัวเองที่ทำให้เฉินเป็นแบบนี้

"เออๆ!! ไม่เป็นไร! แต่แบบนี้จะเอาไงดีว่ะ"




30%


"เฉิน!! เมื่อกี้นายเกือบตายนะ!! ฉันว่านายพอเถอะ!!"ซิ่วหมิ่นค้านขึ้นเพราะเห็นสภาพของเฉินเมื่อกี้ เพราะถ้าหากลอยไปไกลกว่านั้น หลังอาจจะหักเลยก็ได้

"ไม่เป็นไรหรอกซิ่วหมิ่น! แต่จะทำยังไงดีอ่ะ"เฉินบอกกับซิ่วหมิ่น แล้วหันไปถามคำถามกับเพื่อนโดยที่ไม่ได้บาดแผลที่หัวเลยสักนิด

"ไฟ ก็ไม่ได้ผล น้ำแข็งที่แช่มันไม่ได้ แล้วยังดิ้นหลุดจากพลังของกูอีก ทำไงดีว่ะ!!!"เทาพูดอย่างหัวเสีย

"เฉิน! นายปล่อยสายฟ้าใส่มันอีกที! ฉันจะใช้โอกาสนั้น เข้าประชัดมัน!"คริสเสนอแผนการ

"แบบนั้น มันเสี่ยงเกินไปนะคริส!!"ลู่หานบอกทันที

"นั้นสิ!! นายก็เห็นพลังปีกของมันแล้วนิ จะไปให้มันพัดทำไม!!"เลย์เสริม และเห็นด้วยกับลู่หาน

"ฉันบินได้! ไม่ต้องห่วงหรอกน่า!!"คริสตวาดกลับไปทันที่ ที่อีกสองไม่เห็นด้วย โดยลืมไปเลยด้วยซ้ำว่า เป็นคู่ของตัวเองอย่างเลย์ และคนที่ตัวเองกำลังสนใจอยู่อย่างลู่หาน

"คริส มันอันตรายเกินไป โอกาสประสบความสำเร็จมันก็น้อย อย่าวู่วาม!"เซฮุน พูดด้วยความใจเย็น คุมสติของทุกคนไว้ก่อน

"แล้วมึงจะให้ทำยังไง ไอ้ฮุน!!! ไหนว่ามาดิ!!!"คริสหันไปตคอกใส่เซฮุนทันทีด้วยความหงุดหงิด ไม่ว่าอะไรก็ไม่ได้ดังใจเลยสักอย่าง

"คริส! ใจเย็นๆสิ เซฮุนนายมีแผนอะไร"ลู่หานพูดห้ามศึกก่อนจะหันไปหาเซฮุนที่เหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่

"เอางี้ จากที่ฉันเห็น นกแบบนี้ มันจะมีจุดอ่อนที่คอ คริส นายบินขึ้นไปล่อเบนความสนใจไปก่อน ซิ่วหมิ่นพยายามแช่ขามันเอาไว้ให้นานที่สุด ฉันจะปล่อยลมไว้ต้านปีกมันไม่ให้กระพือ ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้น เฉิน อยากให้นายช่วยโจมตีสนับสนุน เลย์รักษาเฉินให้หาย ส่วนลู่หาน!"เซฮุนบอกแผนกับทุกคน แล้วหันไปหาลู่หาน แต่ก็ต้องชะงักไว้ก่อน ทำให้อีกคนชักสีหน้างงทันที

"?"

"เล่งไปที่คอมัน! ทำได้ใช่ไหม"

"ไม่ได้ ก็ต้องได้แล้วล่ะ!"ลู่หานตอบด้วยความมั่นใจ พร้อมกับพยักหน้าให้กับเซฮุน ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาเถียงว่าได้รึไม่ได้แล้ว 

"แล้วทำไมนายต้องมายุ่งกับทีมฉันอีก!!"ตอนนี้คริสเดือดเป้นไฟเพราะนอกจากที่ลู่หานจะไม่ฟังเค้าแล้ว ยังคิดจะทำตามแผนการของคนอื่นของอย่างเซฮุนอีก 

"แล้วจะมาเกี่ยงอะไรกันตอนนี้!! ขอล่ะนะ จัดการกับไอ้นกนั่นก่อนเถอะ!!"เลยืพูดห้ามศึกคริสก็ได้แต่ห้าเสียไปและเตรียมตัวทำตามแผนการเท่านั้น

"เอาล่ะ ไปได้!!!"คริสบอกกับทุกคนก่อนจะเริ่มตามแผนทันที

ว้ากกกกกกกกกกกกกกก!!

นกตัวใหญ่ร้องเสียงแหลม เมื่อเห็นคนจำนวนถึง5คน วิ่งเข้ามา แต่ก็หันไปสนใจคริสที่บินขึ้นไป มันตั้งใจจะบินตามขึ้นไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะเซฮุนใช้พลังของตัวเองกดปีกของมันเอาไว้ รวมกับซิ่วหมิ่นที่ปล่อยน้ำแข็งออกมาไม่หยุดแม้จะสะบัดกี่ครั้งก็ จะมีน้ำแข็งมาแช่ที่เท้าอยู่ตลอด ทำให้ไม่สามารถไปไหนได้ทั้งนั้น 

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!

"เงยหน้าขึ้นมาสิ ไอ้นกบ้า!!!!"คริสตวาดลั่นในขณะที่กำลังบินต่อไปด้วยเพื่อเบี่ยงความสนใจตามแผน และก็เป็นไปตามที่คิด มันเงยหน้าขึ้นมาจริงๆ และนี่ก็จะเป็นโอกาส!!!

"เอาเลยลู่หาน!!!"

พรึบ!!!!!!!!! ปึก!!!!!!!!!!!!

ว้าก!! ว้ากกกกกกกกก!!

"ยังไม่โดนจุดตาย!! ยิงอีกที ลู่หาน!!!"เทาพูดพร้อมกับเดินไปอยู่ข้างๆเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง


"อืม!!"เริ่มง้างคันธนูทันที โดยง้างให้มากขึ้นเพื่อเพิ่มแรงให้แม่นยำยิ่งขึ้น

ปึก!!!!!

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  ก ล้านตัว!!!!

มันร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อโดนจุดอ่อนของมัน  แล้วมันก็ค่อยๆทรุดลงไปอย่างอ่อนปวกเปียกอย่างกับเพิ่งเกิด

วะ...ว้ากกกกก........

"พอแล้วล่ะทุกคน ไม่จำเป็นต้องฆ่า"ลู่หานพูดสงบสุข เซฮุนกับซิ่วหมิ่น ก็เดินกลับมา ส่วนคริสก็เหอะลงมาอย่างงดงาม ตัดหน้าเซฮุนและมองด้วยความเคืองเล็กน้อย

"บันทึกในS.P.D!ซะ"คริสพูดออกมาอย่างหัวเสีย

"เฮ้ย! ชานยอล!!!!"เฉินตะโกนออกมาเมื่อมองไปอีกฝั่งส่งผลให้ทุกคนหันไปมองในทางเดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

"ชานยอล!!!"



65%



















หลังจากที่ ฝั่งซ้ายสามารถจัดการกับนกตัวยักษ์ได้แล้วแต่ก็คงลืมไปว่ามันมีสองตัว!! และอีกฝั่งหนึ่ง ดูท่าการแล้วยังไม่สามารถจัดการกับมันได้ และล่าสุด ชานยอลที่พยายามปล่อยไฟต้านมันไว้กลับโดนดีดกระเด็นมาจนชนกับภูเขาหินที่พวกอยู่จนเลือดอาบ เพราะถ้าหากชานยอลไม่เปลี่ยนทิศทางให้ตัวเองไปชนกับหิน จะมีคนอื่นได้รับผลกระทบไปด้วย...

"ไอ้ชาน! มึงไหวไหม!"เซฮุนเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบใช้ลมดันตัวเองกลับมาดูอาการของเพื่อนทันที

"ชานยอล!!! นายเจ็บตรงไหนรึเปล่า???"ดีโอและซูโฮรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนร่วมทีมทันที เพราะเมื่อกี้นี้ชานยอลต้องหลบจากทั้งสามคนที่เค้าจะลอยไปโดนถึงได้ลอยมาชนหินแบบนี้

"อึก!!! ไม่เป็นไร!! ฉันยังไหว! รีบ..อึก!!! จัดการมันเถอะ!!"ชานยอลฝืนพูดทั้งที่ยังเจ็บแผลที่หลังอยู่ไม่น้อย

"พอเถอะ! ชานยอล นายอยู่เฉยๆเถอะนะ"แบคฮยอนเตือนชานยอล ทำให้อีกคน หันไปมองค้างไว้ เหมือนกับโดนสะกด

"เฮ้อ!!!ๆ พวกมึง!! ไอ้นกนี่!! ตายยากเหี้ย!!ๆ ทำไงดีว่ะ"ไคเมื่อเห็นชานยอลหมดสภาพก็รีบวิ่งมาดูและบอกถึงเรื่องไอ้นกบ้านี่กับทุกคน

"ไค มึงก็เจ็บนี่!! ไหวไหม"เทาที่ตามเซฮุนมาถามขึ้น

"กูอ่ะ!! ยังไหวอยู่! แต่ก็คงหายตัวได้อีกไม่กี่ครั้ง! พวกมึงจัดการมันยังไง!!"ไคตอบเทาพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนักเป็นสัญญาณว่าเหนื่อยมากแล้ว

"เดี๋ยวพวกกูช่วย มึง!! ไอ้ฮุน!! ใช้แผนเมื่อกี้เลย!!"เฉินตะโกนบอกเซฮุนอีกคนก็พยักหน้ากลับมา และเริ่มสั่งการทันที

"ซูโฮ!! นายกับซิ่วหมิ่นช่วยกัน!! จัดการขามัน! ไค!! มึงหายตัวไปอยู่ที่สูงๆ!!ล่อให้มันเงยหน้า! ที่เหลือ โจมตีที่ใต้คอมัน!! เอาให้ตาย!!"เวอุนสั่งการอย่างใจเย็น ถึงแม้จะไม่แสดงให้เห็นแต่ตอนนี้เค้าก็โกรธสุดๆ ที่บังอาจมาทำกับเพื่อนเค้าแบบนี้ 

"ลุ่ย!!!!"

ทุกคนทำตามหน้าที่ ซิ่วหมิ่นที่มาพร้อมกับเฉินก็คอยทำให้น้ำที่ซูโฮปล่อยออกมากลายเป็นน้ำแข็ง เซฮุน ก็คอยใช้ลมกดปีกมันเอาไว้ โดยที่เฉินที่ฟื้นตัวแล้วก็คอยช่วย ไคคอยหายตัวอยู่เรื่อย ทำให้มันเงยหน้าอยู่ตลอดเวลาดีโอเองก็พยายามขว้างดาบใส่คอมันตามที่เซฮุนบอก แบคฮยอนที่มีธนูก็พยายามยิ่งอยู่หลายครั้ง แต่ด้วยฝีมือของแบคฮยอนตอนนี้ ด้วยความล่นความกลัวทำให้ไม่สามารถตั้งสมาธิยิงเข้าที่จุดตายได้เลย

"แบคฮยอน!! หลบ!"

พลิ้ว!!!!!!!!!!!!!! ปึก!!!!!!

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก ล้านตัว

นกร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อ ถูกยิงเข้าที่จุดตาย และล้มตัวนอนลงทันที หลังจากที่แน่ใจว่ามันจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วทุกคนก็รีบวิ่งกลับมาดูชานยอลทันที

"ชานยอลมานี่! เดี๋ยวฉันรักษาให้!!"เลย์ที่มาถึงก็จัดการ รักษาแผลให้ชานยอลทันที

"อื้ม ขอบใจนะ"ชานยอลขอบคุณเลย์ที่มารักษาให้

"ไม่ต้องขอบใจหรอก ก็เพื่อนกัน"เลย์พูด ทำให้ชานยอลแอบอมยิ้มกับเพื่อนที่ดีคนนี้

"มึงไม่ต้องห่วงเลยชานยอล เลย์รักษาดีมาก เล่นซะกูกลับมาเต็มร้อย"เฉินพูด ติดตลกกับเพื่อนทำให้ชานยอลขำออกมานิดๆ

"เลย์ๆ รักษา ฉันด้วยได้ไหม ไม่ไหวแหละ หมดแรง เฮ้ออออออ"เซฮุนเองก้พยุงเพื่อนผิวคล้ำกลับมา และไคเองก็ขอให้เลย์รักษาฟื้นพลังด้วยเหมือนกัน

"ได้ๆ รอชานยอลก่อนนะ"เลย์หันไปตอบไคก่อนจะกลับมาสนใจชานยอลต่อ

"แต่เมื่อกี้ ที่จัดการมันได้ นอกจากทุกคนจะช่วยกันแล้วก็ต้องขอบคุณคนยิงด้วยล่ะนะ"ดีโอพูด พร้อมกับหันไปมองคนที่เป็นคนยิงใส่นกยักษ์

"อืมใช่ ขอบคุณมากนะ ลู่หาน   ถ้าไม่ได้นาย ศึกนี้คงอีกยาวแน่ๆ"แบคฮยอนหันไปมองคนเดียวกับดีโอพร้อมกับขอบคุณซึ่งทุกคนก็เห้นด้วยและขอบคุรตามๆกัน ซึ่งคนที่ยิงดับชีวิตของเจ้านกยักษ์นี่ก็คือลู่หาน ซึ่งข้ามฝั่งมาช่วยได้ทัน ยิงทีเดียวเข้าจุดตายจังๆ 

"ไม่หรอก เพราะพวกนายสามัคคีกันต่างหาก"ลู่หานพูดถ่อมตัวเป็นนิสัย ตอนอยู่ที่โลกจริงเค้าก็โดนชมแบบนี้อยู่ประจำอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องตกใจ

"โอเค! เสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวกลับไปแล้วนายต้องไปห้องพยาบาลอีกทีนะไค ชานยอลก็ด้วย"เมื่อรักษาทั้งสองคนเสร็จเลย์ก็ลุกขึ้นเป็นสัญญาณพร้อมไปต่อทันที

"งั้นก็บันทึกลง S.P.D กลับเถอะ นี่ก็ใกล้หมดเวลาแล้ว"คริสที่ตามมาสมถบคนสุดท้ายพูดขึ้น ทุกคนในทีม2ก็นึกได้รีบบันทึกลงเครื่องมือแสนจะสะดวกทันที

"พวกเราเดินกลับด้วยกันไหม ไหนๆก้หมดเวลาแล้ว"ดีโอเสนอความคิด

"แต่ถ้าเจอสัตว์ระหว่าทางก็แย่งกันน่ะสิ"ซูโฮบอกกับดีโอ เพราะถ้าหากเจอล่ะก็ ต้องแย่งกันอีกแน่ๆ 

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ถ้าหมดเวลาแล้ว จะถือว่าหมดสิทธิ์ในการล่า กลับไปด้วยกันนี่แหละ"ชานยอลที่ดีขึ้นแล้วก็ลุกขึ้นเช่นกัน

"อ่าๆ งั้นก็กลับได้แล้ว!! เดี๋ยวกลับไปก็คงได้ กินข้าวเย็นแหละ"เทาพูดสรุปให้ทุกคนเองก็เดินกลับไปทันที

"อึก!!"

พรึบ!!

"แบคฮยอน??"

"ให้ฉันช่วยนะ นายยังเจ็บอยู่นิ"แบคฮยอนพูดพร้อมกับเอาแขนชานยอลพาดว่างบนบ่าตัวเอง

"...ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ให้ฉันตอบแทนนายบ้างเถอะ ป่ะ!!"แบคฮยอนเริ่มพยุงชานยอลไปทันที แต่ชานยอลก็ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวไปที่แบคฮยอนเลยซะทีเดียวพราะกลัวอีกคนจะหนัก นานๆทีระหว่างทางกลับแบคฮยอนก็ช่วชานยอลเป็นช่วงๆ เพราะชานยอลก็ดีขึ้นมากแล้ว เจ็บแค่ช่วงๆเท่านั้น

ตอบแทนอะไรกัน ที่ผ่านมา ฉันไม่ได้อยากให้นายตอบแทนฉันสักหน่อย แบคฮยอน

"เซฮุน"เซฮุนหันมาทันที เพราะลู่หาน ย้ายตัวเองมาเดินข้างหลังข้างๆเค้าแบบกะทันหัน

"เอ่อ ที่ช่วยไว้เมื่อตอนนั้นน่ะ..."

"??"

"คือ... ขอบใจนะ"เซฮุนแอบอมยิ้มในใจเมื่อลู่หานมาขอบคุณที่เซฮุนช่วยตัวเองเอาไว้ตอนที่ตกลงไป

"ไม่เป็นไร กลุ่มเดียวกัน ก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว"เซฮุนตอบมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รับความรู้สึก ทำให้ลู่หานงงนิดๆ แต่ก็เดินต่อไปไม่ได้สนใจอะไร

"นายสั่งการได้เฉียบขาดมากนะ เพิ่งเห็นครั้งแรก"ลู่หานเปลี่ยนเรื่องคุย

"ฉันอยู่ที่นี่มา3ปีแล้ว เจอเรื่องแบบนี้บ่อย ก็พอเดาทางได้"เซฮุนตอบ

"งั้นเหรอ ดีแฮะ ฉันอยากเป็นเด็กเก่าเร็วๆจัง แลรู้เยอะ"ลู่หานพูดติดตลก ทำให้เซฮุนหันควับมาทันที

"ชมหรือด่า"

"ก็แล้วแต่จะเข้าใจ"

"หึ"คนตัวสูงแสยะยิ้มออกมา

"ขำอะไร"

"เปล่า"

"ย่า เซฮุน!!!"สองคนก็ยังกวนประมาทกันต่อไป แต่ดูเหมือนว่าเซฮุนกับลู่หานคงสนิทกันมากขึ้นหลังจากนี้แน่ๆ ติดตามกันต่อไป

"เจ็บไหมเนี่ย ลอยไปกระแทกเต็มเลยนิ"แถวหน้าเองก็มีคนคอยช่วยประคองคนเจ็บอยู่อีกคู่เช่นเดียวกับแบคฮยอนและชานยอล

"ไม่หรอก แค่นายช่วยก็หายแล้ว"

"ห้ะ?? นายพูดว่าอะไรนะ"ซิ่วหมิ่นที่ได้ยินไม่ค่อยชัด ถามอีกครั้ง

"เปล่า ไม่มีอะไร"เฉินทำหน้าเช๊ไช้ ไม่รู้ไม่ชี้ ตอบไป พร้อมกับหลบสายตาจากซาลาเปาแห้งที่ประคองเค้าอยู่

"อะไรของนายเนี่ย "ซิ่วหมิ่นพูดพร้อมกับมองไปข้างหน้าต่อทันทีที่ไม่ได้คำตอบ

"555 แกล้งนายไง"

"ชิส์ แต่เมื่อตอนนั้นน่ะ ขอบใจมากนะ"

"หืม?? ตอนไหน"เฉินที่ไม่รู้ว่าซิ่วหมิ่นหมายถึงอะไรถามขึ้น

"ก็ตอนที่สิงดตตัวนั้นไล่ฉันน่ะ แล้วนายดึงความสนใจไปน่ะขอบใจนะ"ซิ่วหมิ่นตอบโดยไม่มองหน้าเฉินทำให้อีกคนยิ้มออกมาทันทีที่เหมือนกับว่าตัวเองได้ค้นพบอีกคนอย่างลึกซึ้ง

"นายเป็นคู่ที่ดีมากเลย ช่วยฉันตั้งหลายเรื่อง ไว้มีโอกาศให้ฉันตอบแทนนายบ้างนะ"ซิ่วหมิ่นตอบ

"ไม่เห็นต้องตอบแทนเลย ถึงนายไม่ใช่คู่ฉัน แต่...."

"???"

"แต่ยังไงเราก็เพื่อนกัน!!! ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย "ชิส์ ไม่ได้พูดแฮะ

"อ้อ อื้อ ขอบใจมากเพื่อน"หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งได้กลับมาที่จุดที่S.P.D แจ้งเตือนว่าถึงแล้ว ถ้าหากถามว่าทำไมไม่ใช้ S.P.D วาร์ป กลับมาตั้งแต่แรก ก็เพราะ 

พัง!!!!

S.P.D ของเฉินและชานยอลที่โดนแรงกระแทกไป ทำให้ระบบวาร์ปเสียหาย เพราะมันโดนพลังของนกไป ไม่งั้นไม่พังง่ายแน่นอน คนอื่นจะให้ใช้วาร์ปไปก็ต้องเปิดวาร์ปใหญ่ ซึ่งใช่เวลาค่อนข้างนาน ซึ่งเดินเอาจะสั่นว่าเยอะ ไหนพวกเค้าก็อยู่ใกล้จุดนัดพบกันอยู่แล้ว



"เอาหล่ะ นักเรียน งั้นครูจะขอประกาศที่หนึ่งเลยนะ"เมื่อกลับมาถึงตัวแทนของทีมก็ต้องส่งวาร์ปโฟนให้กับอ. ไปตรวจเช็คข้อมูลของสัตว์เพื่อจัดหาอันดับ

"และที่หนึ่งได้แก่!!......"

แท่มทาดาแท่ม แทมแท่ม แท่มแท่ม แท้มมมมม

"ที่หนึ่งในปีนี้นั้น!!!! ก็คือ!!! ทีม ของเควินและโรมิโอ!!!!!"เมื่ออ.คีย์ประกาศชื่อ ทุกคนก็เกิดเสียงเฮฮากันทันที มันเป็นเรื่องที่บังเอิญเอามากๆ ที่่ทั้งสองทีมหาสัตว์ได้จำนวนเท่ากันพอดี จึงได้ที่หนึ่งไปทั้งสองทีม

"และสำหรับรางวัลที่หนึ่งนะค่ะ ก็จะได้รับ เงินรางวัลคนล่ะ 7000 เหรียญ พร้อมโล่ ได้สิทธิ์ เลือกเอาของเข้าบ้านตัวเองได้คนละ2อย่าง ในหนึ่งเดือนลังจากนี้ สามารถเลือกที่จะเรียนเพิ่มวิชาไหนก็ได้หลังจากที่เรียนเสร็จ ได้สิทธิ์ ยืมหนังสือที่ห้องสมุดได้ตลอด1ปี ไม่มีกำหนดคืน และจะได้ยืดเวลาในการปิดเทอมไปอีก2อาทิตย์คร้าบโผ้มมมมมมมมมม"

"โห้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"ทุกคนถึงกับร้องออกมาด้วยความอึ้งและเสียดายเพราะรางวัลนั้นดีมากๆ แถมยังเป็นสิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝัน อีกต่างหาก

"และขอให้นักเรียนเก็บข้อมูลนี่เอาไว้นะ เพื่อทำรายงาน กำหนดส่งในอีกสองวัน ที่ห้องอ.อนยู เท่านี้แหละ แยกย้ายได้

เมื่อได้ยินเสียงประกาศ ทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อนกันทันที

"เฮ้ย!!! พวกมึง วันนี้ปาตี้กัน!!!"ไคชวนทุกคนฉลอง

"เออดีๆ กูอยากแดกเหล้าอยู่พอดีเลย"เทาส่งเสริม

"นี่พวกนายดื่มเหล้าด้วยเหรอ"แบคฮยอนถาม"

"อ้าว!! มันแน่อยู่แล้ว คืนนี้มาเจอกันเลยที่!!!.....เอ่อ บ้านใครดีว่ะมึง"ไคที่นึกไม่ออกหันไปหาเทา

"ไม่เห็นต้องถาม!! ก็บ้าน......"








----------------------------------------------------------------------------------

Talking with Writer 

บ้านใครหนอออออ ตอนนี้อัพเต็มร้อยแล้วน้าค่าาาา ขอบคุณทุกคอมเม้นที่เม้นนิยายแล้วเราเนอะ แค่ได้อ่านก็มีความสุขแหละ ตอนหน้า จะเน้นคู่ไหนดีน้าาาา จะเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของใคร รอลุ้นกันต่อ ในวันพรุ่งนี้นะค่ะ สุดท้ายนี้ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #22 HasekawaNanoi (@HasekawaNanoi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:29
    ชานยอลเป็นอัลไลลลล TT
    #22
    1
    • #22-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 10)
      3 พฤษภาคม 2560 / 07:08
      วันนี้รู้กันค่ะ555
      #22-1
  2. #20 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:22
    รออ่ะ ไรท์มาเร็วนะ อยากอ่านแล้ว
    #20
    1
    • #20-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 10)
      30 เมษายน 2560 / 21:00
      อิอิ จงลุ้นต่อไป 555
      #20-1