คัดลอกลิงก์เเล้ว

จากการจากลา HUNHAN และรักสุดท้าย*Rewriter

โดย Blackside789

เรื่องนี้เป็น Short fic การจากลาสั้นๆของhunhan นะค่าาาาาาาาาาาาาาาา

ยอดวิวรวม

532

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


532

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 60 / 17:54 น.
นิยาย ҡèҡ HUNHAN ѡش*Rewriter จากการจากลา HUNHAN และรักสุดท้าย*Rewriter | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Hello นักอ่านทุกท่านนนนนน เรื่องนี้ไรท์แต่งสนองความต้องการของตัวเองเนื่องจากไรท์มโนจนไรท์ทนไม่ไว้ขอแต่งสักเรื่อง ว่าจะแต่งเรื่องยาวสักเรื่องแต่ยังนึกไม่ออกสักเรื่อง ฝากผลงานเรื่องนี้ด้วยนะค่า ขอบคุณค่ะ




ตัวละคร 


โอ เซฮุน


"ทำไมพี่ต้องไปด้วย!!!!! พี่ไม่รักผมแล้วเหรอ ความรักของเรามันจะต้องจบลงตรงนี้ใช่ไหม"


เสี่ยว ลู่หาน



"ดูแลตัวเองดีๆนะเซฮุนแล้วสักวันเราคงได้พบกันอีก พี่รักนายเสมอนะ"

Ft.KaiDo Chanbeak KrisLay


ความรัก บางคู่ก็ต้องตายจากกันไปเพราะความห่างไกล บางคู่ก็ต้องทำใจจากกันเพราะเหตุผลที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงไปได้ บางคู่ก็ต้องยอมรับเพราะกฎแห่งธรรมชาติ "ความตาย" สิ่งที่พรากคนรักของเราไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็คงได้แต่ขอภาวนา ภาวนาให้คนที่เรารักปลอดภัย ....
สีฟ้า

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 60 / 17:54



วันที่ 10 เมษายน ก่อนวันเกิดเซฮุน 2วัน 


ในวันนี้เกิดเรื่องอะไรมากมายเรื่องต่างๆนาๆทั้งเรื่องความารักและความเศร้า



Luhan part

พรุ่งนี้มีอัดรายการเพลงติดต่อกัน 6 ที่ผมไม่รู้ว่าผมจะไหวรึเปล่า ตอนนี้สุขภาพของผมแย่ลงมาก ตอนนี้ทุกครั้งที่ทำงานเสร็จผมจะเผลอหลับบนรถทุกครั้งผมเหนื่อยมาก ตอน ไปหาหมอ หมอบอกให้ผมนอนให้ครบ8ชั่วโมงแต่เนื่องจากตารางงานที่แน่นเอี้ยดดของเรา ทำให้ผมนอนไม่ครบ สุขภาพผมก้แย่ลงไปอีกตอนนี้บางที ผมต้องฝืนตัวเองขึ้นแสดงให้เสร็จ ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าจะออกจากวง ตอนนี้ทางประเทศจีน ติดต่อผมมาให้ผมไปเป็นนักร้องเดี่ยว ซึ่งตอนนี้ผมยังไม่รู้ว่าจะบอกเพื่อนๆ เด็กๆยังไงดี โดยเฉพาะ เด็กคนนี้ผมกังวลมากที่จะต้องบอกเซฮุน ทุกครั้งที่ผมเห็นหน้าเซฮุนทำให้ผมน้ำตาผมแทบจะไหลออกมา ผมจะบอกเซฮุนยังไงดี ถ้าผมไป ใครจะคอยดูแลเซฮุน...........

ตอนนี้ผมอยู่บนรถกำลังกลับหอ อีกสักประมาณครึ่งชั่วโมงคงถึงตอนนี้ผมอยากนอนแต่อดกังวลไม่ได้เลย ในหัวมันมีแต่เรื่องเซฮุน คิดอะไรไม่ออกเลย

"ลู่หานฮยอง ฮยองเป็นอะไรรึเปล่า หน้าซีดเชียว"เลย์ที่นั่งอยู่ข้างๆถามผม เมื่อสังเกตเห็นอาการของผมที่ผิดปกติไป

"หืม? เปล่านิ"ซะที่ไหนล่ะ มึนหัวจะตายอยู่แล้วแต่ผมไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงนิน่า ตอนนี้กำลังเป็นช่วงสำคัญของพวกเรา Exo ไม่ควรมีเรื่องที่ผิดพลาด แต่ก็นั้นสินะ งั้นผมไม่ควรบอกทุกคนตอนนี้..

"เหรอ แต่ช่วงนี้ฮยองดูซึมๆนะ ป่วยรึเปล่า"เลย์ยังไม่เลิกสงสัยในคำพูดของผม 

"ไม่มีอะไรหรอกเลย์ ขอนอนก่อนนะ ง่วงมากเลยอ่ะ หาวววววว"ผมรีบพูดตัดบทก่อนที่เลย์จะรู้ทันว่าผมเป็นอะไร แล้วมันจะส่งผลกระทบต่อทุกคนถ้าหากรู้เรื่องนี้

"อืมๆ"


ณ หอพัก

"เสี่ยวลู่~~~"เซฮุนวิ่งมาหาผมทันทีที่เข้าห้อง

"อื้อ~~~เซฮุน ฮยองง่วง ขอนอนก่อนนะ"ผมรีบบอกเซฮุนก่อนที่จะเดินไปที่เตียงทันที ด้วยความเหนื่อยล้า

"เสี่ยวลู่ มาคุยกับฮุนก่อนจิ เสี่ยวลู่คร้าบบบบบบบบ"แต่อีกคนกลับทำหน้างอใส่ผม ที่ผมไม่ยอมหยุดไปคุยด้วย เซฮุนอ้อนผมอีกแล้ว เหอๆมีเหรอที่ผมจะไม่คุย

"เฮ้อ เซฮุนมีอะไรล่ะ"ผมต้องผลิกตัวมานอนหงายมองเซฮุนอย่างช่วยไม่ได้กับท่าทางของร่างสูงที่นั่งลงข้างๆผม

"เสี่ยวลู่วันนี้ ไอ้ดำมันแกล้งฮุนอ่ะ มันตีฮุน"เซฮุนบอกผมด้วยสายที่เหมือนหมาน้อยน่าสงสารน่าเอ็นดูตามฉบับของตัวเอง 

"โธ่แค่นี้เอง เซฮุนอย่าทำตัวเป็นเด็กๆสิ โตแล้วนะเรา"ผมพูดแฝงด้วยความเป็นห่วง ก็เป็นซะอย่างงี้จะไม่ให้ผมห่วงได้ไงล่ะ ห้ะ ไอ้ลูกเจ๊ยบ

"เสี่ยวลู่ดุฮุนทำไมง่ะ ก็ไอ้ดำมันแกล้งฮุนนิ"เซฮุนทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ เพราะแทนที่ผมจะปลอบ ทุกครั้ง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ผมต้องการให้เซฮุนมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ มากพอที่จะตัดสินใจในชีวิตได้เอง ผมห่วงเด็กนี่มากขึ้นเรื่อยๆเลย ทันเหมือนกับว่า ผมไม่สามารถเลิกรักเซฮุนได้เลยมันเมื่อไหร่กันนะที่เรารักกันขนาดนี้...

"ก็ถ้าเซฮุนเป็นแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่จะโตล่ะหืมจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ยังไงล่ะหืม"ผมลูบคางเซฮุนเบาๆเป็นการปลอบประโลม สำหรับไอ้เด็กขี้อ้อน

"ก็ผมมีเสี่ยวลู่อยู่แล้วไง หืม~~~"จากนั้นเซฮุนก็ยกตัวผมขึ้นแล้วให้ผมนั่งพิงไปกับเตียงแล้วเซฮุนก็เอาหน้าซุกลงกับไหล่ผม ตอนนี้คือ เซฮุนกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของผม โดยใบหน้าหล่อเหลาที่ซุกลงกับไหล่ของผมด้วยรอยยิ้ม

"ขี้อ้อนจังนะ"ผมแซวเซฮุนพร้อมกับลูบหัวผมสีขาวของเซฮุนอย่างเบามือที่สุด

"ก็เป็นกับเสี่ยวลู่คนเดียวแหละ"เซฮุนตอบ และเบียดตัวเข้าหาผมจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจเลย

"อืม...นี่ก็ใกล้วันเกิดนายแล้วนะ อยากได้อะไรไหม"ผมนึกขึ้นได้ว่าอีก2วันก็จะถึงวันเกิดของเซฮุนแล้ว อยากจะให้อะไรกับน้องซักหน่อย ก่อนที่จะเวลาอันสมควร...

"ไม่อยากได้อะไรเลยยย อยากได้เสี่ยวลู่ ม้วฟฟ"พูดแล้วเซฮุนก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่เลยทีเดียว แบบนี้ก็ผมก็เขินสิครับแม่คุณณณณ โอ้ยอะไรจะดีปานน้านนนนนนนนนนน

"โหย นี่ไปตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย หืม??"ผมพูดด้วยความเขินร่างสูงที่นอนกอดผม อยากกับเด็กติดแม่ แต่มันไม่ใช่ไงครับนี่มันแฟน เขินจะแย่อยู่แล้ววว

"เอ้า ก็หอมเพราะคิดถึงเมีย ผิดเหรอครับ"เซฮุนตอบพร้อมกับทำน้าเบ้ๆตาแบ้วๆเหมือนจะร้องไห้ ใบหน้าหล่อเหลาย้ายมาซุกหน้าลงอกบางๆของผมแทน แถมยังซุกไซร้ไม่ยอมหยุดจนผมเริ่มจักจี้

"ฮ่าๆ พอแล้วน่า เซฮุน ฮยองจักจี้นะ 55"ผมเริ่มขำออกมาเพราะทนไม่ไหวกับเซฮุนที่เอาแต่ซุกอยู่กับอกของผม ผมเซฮุนก็ไม่ใช่ว่าจะสั้นเหมือนของซิ่วหมิ่นซักหน่อย นอกจากจะยาวแล้วยังนุ่มเหมือนขนแมวอีกต่างหาก โอ้ย 55ขำไม่ไหวแล้ว

"โห่ คิดถึงฮยองนี่ครับ คราวที่แล้วก็ไปจีนตั้งนานเพราะ come back อีกอย่างเรายังไม่ได้เคลียกันเลยนะ อะไรอ่ะ ห่างกับผมแปปเดียวนี่เกิดคู่จิ้นใหม่เลยเหรอ Lumin นี่ดังน่าดูเลยเนอะ"เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมผมกับส่งสายตาแบบเด็กๆ งอแง ขี้หึง หึ ใครมันหึงได้น่ารักมากกว่าเด็กของผมอีกครับ

ผมหึงนะ!

"โห่ เซฮุน ก็ช่วงนั้น ฮยองสนิทกับมินซอกนิ อีกอย่างเค้าก็ให้เล่นเกมเป็นคู่นิน่าฮยองก็ไม่อยากแพ้อ่ะ"ผมอธิบายให้เซฮุนฟังว่าสถานการณ์มันจำเป็นต้องให้ผมกับมินซอกตัวติดกันแทบตลอดเวลา

"ฮยองห้ามทำแบบนั้นอีกเด็ดขาด!!"เซฮุนจ้องผมมาด้วยสายตาเด็กๆ แบบเด็กที่ห่วงของรักของตัวเอง ถึงแม้มันจะเด็กไปหน่อยก็ตามที แต่ผมก็ดีใจที่เซฮุนผมแบบนี้ เป็นแบบที่ไม่เคยให้ใครเห็น แบบที่มีความรักสื่ออกมาให้ผมคนเดียว

"อ่าๆ รู้แล้วหน่า จุ้บ"ผมก้มลงไปจูบหน้าผากเซฮุนด้วยความรักที่ผมต้องสื่ออกไปว่าผมรักและก็ห่วงเด็กคนนี้มากแค่ไหน

"อืม"พอได้คำตอบเด็กน้อยก็ Happy เงยหน้าขึ้นมาหอมแก้มผมไปฟอดแล้วก็ก้มลงไปนอนบนอกผมตามเดิม ผมก็ได้แต่ใช้มือบางๆของผมลูบหัวเซฮุนด้วยความเอ็นดู และรัก

"นี่เซฮุน ถามอะไรหน่อยสิ"

"ครับ?"คนที่ถูกถามเงยหน้าขึ้นมาสบตากวางของผมด้วยความสงสัย?? ผมคิดว่ามันคงถึงเวลาที่ผมต้องขอคำตอบจากเซฮุน

"ถ้าวันหนึ่งพี่ไม่อยู่ เซฮุนจะอยู่ได้ไหม"ผมลองถามเซฮุนดู ความจริงสำหรับคนรักกันมันก็คงไม่ใช่คำถามที่น่าถามสักเท่าไหร่หรอกนะ แต่ก็ควรจะถามไว้

ถึงแม้ ครอบครัวจะสอนว่า 'อย่าเชื่อที่คำพูดให้ดูที่การกระทำก็เถอะ'

"พี่จะไปไหน"น้ำเสียงเซฮุนเปลี่ยนเป็นจริงจังทันทีคงจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติในตัวผมเพราะปกติยังไงผมก็ไม่เคยถามอะไรแบบนี้เท่าไหร่

"เปล่าหรอกแค่ถามน่ะ คำตอบล่ะ"ผมเลือกจะปัดคำถาม แล้วเอาคำตอบทันที กลับกลายเป็นว่าเซฮุนขยับตัวขึ้นมา จนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ระดับเดียวกันกับผมมือหนาที่เคยโอบเอวผม ถูกปล่อยมาข้างหนึ่ง มือนั้นถูกส่งมาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนมาก ใบหน้าของเซฮุนก็เปลี่ยนเป็นแสดงถึงความห่วงแหนออกมา จนทำหวั่นไหว

"อยู่ไม่ได้หรอก สำหรับผมหากขาดเสี่ยวลู่ก็เท่ากับขาดใจ ถึงเวลานั่นผมก็คงทนไม่ไหว ผมรู้ดี..ว่ามันจะเป็นยังไง รู้ดีว่าถ้าหากผมขาดเสี่ยวลู่ไป นั้นก็คือเส้นตาย ที่ทำให้ผมตายทั้งเป็น.."คนตัวสูงบอกผมก่อนจะประกบริมฝีปากที่หน้าผากมนต์ของผมและซุกหน้าลงกับไหล่ผมอีกครั้ง

"เซฮุน...."และแน่นอนเซฮุนพูดแบบนี้ทำให้ผมยิ่งปวดใจ แล้วผมจะบอกเซฮุนได้ยังไงว่าผมจะลาออก ออกไปจากห่วงเวลาแห่งความสุขของชีวิตที่เรามีให้กัน

"แล้วเสี่ยวลู่ล่ะ รักผมไหม อยู่ได้ไหมถ้าไม่มีผม "เซฮุนถามผมกลับเป็นคำถามเดียวกัน

"ก็นายคิดยังไงล่ะ"ผมถามย้อนกลับไป

"เสี่ยวลู่รักผมไหม.........."เซฮุนส่งสายตาขี้อ่อนมาหาผม หวังจะได้คำตอบจากปากผมเอง 

"โธ่!!....นายนี่โง่หรือแกล้งโง่เนี่ย หืม? ฉันไม่น่ารักคนอย่างนายเลยจริงๆ"ผมพูดก่อนจะลุกออกไป แต่เซฮุนก็ลุกไปคว้าแขนผมแล้วดึงลงมาบนเตียงแล้วใช้แขนคร่อมผมไว้ไม่ให้หนีไปไหนแล้วตามมาทับผมอีกทีกลายเป็นว่าตอนนี้ เซฮุนก็คงยังนอนข้างผมเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่แขนแกร่งนั่นกำลังคร่อมผมเอาไว้ ตามด้วยตัวที่กำลังขยับเข้ามาเรื่อยๆ-////-

End Luhan part

"ก็แค่เนี้ย ไม่เห็นต้องพูดอะไรเลย"จากนั้นเซฮุนก็โน้มตัวลงไปจูบกับริมฝีปากบางของลู่หานลิ้นหนาสอดเข้าไปหาความหวานจากโพรงปากเล็ก และเริ่มทวีรุนแรงขึ้นร้อนแรงจนคนตัวเล็กเผลอหลุดครางออกมา

"อืม~~~.."

"อ่า ผมรักเสี่ยวลู่นะ อย่าทิ้งผมไปไหนนะ"เซฮุนพูดก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอของร่างเพื่อซูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของลู่หาน

ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

"อื้อออออออ เซฮุนนนนนนง่วงแล้วว"ลู่หานบอกด้วยน้ำเสียงขี้อ้อน

"คร้าบๆ ฝันดีครับเสี่ยวลู่ จุ้บบบ"เซฮุนพูดก่อนจะจูบที่หน้าผากมนต์ของลู่หานก่อนจะทิ้งตัวนอนลงข้างๆคนตัวเล็ก ยามที่ไฟดับลง ร่างสูงไม่รู้เลยว่าน้ำตาได้ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง

'แล้วฉันจะบอกนายได้ยังเซฮุน นายจะเสียใจมากแค่ไหน ตอนนี้ฉันปวดใจเหลือเกิน ฉันก็ไม่ต่างกับนาย ฉันไม่รู้ว่าโลกที่ไม่มีนายฉันจะอยู่ได้ไหมแล้วในวันที่ฉันไปนายก็เป็นชีวิตของฉันเหมือน ถ้าฉันไม่อยู่ใครจะดูแลนาย เซฮุน'


วันต่อมา 11 เมษายน ก่อนวันเกิดเซฮุน1วัน

เอาหล่ะตอนนี้พวกเรากำลังเตรียมตัว แต่งตัว แต่งหน้า ทำผมให้เรียบร้อยก่อนขึ้นโชว์ ที่นี่เป็นที่สุดท้ายแล้ว ลู่หานฝืนแสดงมาแล้ว 5 ที่ตอนนี้เป็นที่สุดท้ายแล้ว

Luhan part

อีกแค่ที่เดียว วันนี้ก็เสร็จแล้ว ตอนนี้ สามทุ่ม อีกแปปเดียวก็ได้พักแล้ว

"ลู่หานนายเป็นอะไรรึเปล่า หน้าซีดเชียว"ซิ่วหมิ่นถามผมเมื่อสังเกตได้ถึงสีหน้าที่ซีดลงของผม

"นั้นสิ อาการนายดูไม่ดีตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ"เลย์ถามด้วยอีกคนเมื่อเห็นว่าอาการของผมยังคงเป็นเหมือนเดิม

"ลู่หานนี่นายคงไม่ได้....."

"เปล่าหรอก ไม่มีอะไรหรอก"ผมบอกซิ่วหมิ่นกับเลย์ที่ทำท่าทางเป็นห่วงผม

"ทุกคน สแตนบายครับ!!!!!!"เสียงสตาฟบอกให้exo ขึ้นเวที ยังไม่ทันทีทั้งสองคนจะได้ถามต่อ สตาฟก็สั่งให้ทุกคนออกไปสแนบายทันที

ทุกคนรับขึ้นเวทีตามคำสั่งสตาฟ แล้วเริ่มตั้งท่าต้นไม้แห่งชีวิตเตรียมShow wolf and beautiful

"ลู่หานนี่ฮยอง ไหวรึเปล่าครับ หน้าซีดๆ"แบคฮยอนถามผมก่อนจะจับมือเพื่อตั้งท่าของต้นไม้แห่งชีวิต

"ไม่เป็นไรแบคฮยอน อีกแค่แปปเดียวก็จบ"ผมบอกแบคฮยอนก่อนที่จะขยับมือตามเพลง ยังไงก็ตามตอนนี้การแสดงต่อหน้าผู้ชมสำคัญที่สุด

คือเร wolf เนกา wolf awouuuu sarahayol นันนะเดว กูนัง มีนยอ


ตอนนี้เหลือแค่ สไลด์ผ่านทุกคนที่ตั้งท่าเป็นอุโมงไป ปิดฉากเท่านั้น 

พรืด~~~~ ปึก 

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! เสียงเชียจากแฟนคลับดังกระหึม ตอนนี้พวกลงจากเวที

"เฮ้อ งานวันนี้จบแล้วเนอะ ลู่หาน"เลย์บอกผมด้วนความดีใจที่ได้พักสักที

"อืม มันจบแล้......................ฟุบ!!!!!"ด้วยความเหนื่อยทำให้ผมเป็นลมตรงนั้นเลย ความรู้สึกสุดท้ายตอนนั้นคือมีคนมารับผมไว้ ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นลางๆ แต่ผมจำได้เสมอว่าเป็นใคร .......

End Luhan part

Sehun part

"เสี่ยวลู่ๆๆๆๆๆ!!!!เป็นอะไรไป เสี่ยวลู่!!!!!!!!!!!! รถพยาบาล! ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลให้หน่อย !!!!!! เสี่ยวลู่ๆๆๆ!!"ผมตะโกนแบบไม่รู้อะไรเป็นอะไร ตอนนี้ผมแทบใจหายอยู่ๆ ลู่หานก็ล้มลงไป ตอนนั้นผมไม่ลังเลอะไรเลยรีบวิ่งไปรับตัวเสี่ยวลู่ทันทีแล้วก็ตะโกนอย่างบ้าคลั่งเรียกห้อีกคนตื่นขึ้นมา

"เดี๋ยวผมเรียกให้ครับ!!"สตาฟคนหนึ่งบอกผมก่อนหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหารถพยาบาลตามที่สั่ง

สักพัก ประมาณ 5 นาทีรถพยาบาลก็มา ระหว่างนั้นผมคอยประคองเสี่ยวลู่ไม่ห่าง จากนั้นเสี่ยวลู่ก็ถูกพาขึ้นรถพยาบาลไป พวกเราได้แต่ภาวนาอย่าให้ลู่หานเป็นอะไร ตอนนั้นน้ำตาผมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ขอร้องล่ะ อย่างพรากเสี่ยวลู่ไปจากผม ได้ไหมครับท่าน เสี่ยวคือหัวใจของผม อย่าให้เสี่ยวเป็นอะไรไปนะครับ....



ณ โรงพยาบาล

ตอนนี้พวกเรามารอกันที่ห้องฉุกเฉิน ตอนนี้หมอที่รักษาพี่ลู่หานเดินออกมาแล้ว ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

"ลู่หานเป็นไงบ้างครับ"พี่ซูโฮถามหมอที่เนออกมาได้ไม่ไกลจากห้อง ICU เท่าไหร่นัก

"คนไข้แค่เป็นลมน่ะครับ พ้นขีดอันตรายเรียบร้อย ตอนนี้รู้สึกตัวแล้ว ส่วนสาเหตุ เอ่อ..........."ทันทีที่ได้ยินว่าเสี่ยวลู่แค่เป็นลมก็ทำให้ผมโล่งใจไปมาดเลยทีเดียว

"แล้วทำไมพี่ลู่ถึงเป็นลมล่ะครับ หมอ!"ผมถามหมอไปตรงๆถึงสาเหตุที่ทำให้คนรักของผมเป็นแบบนี้

"คือคนไข้ไม่ให้หมอบอกครับ เอ่อ...........คนไหนคือเลย์ครับ?"หมอชี้หาเลย์

"ผมครับ"พี่เลย์ยกมือขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง

"คนไข้อยากคุยกับคุณน่ะครับ เชิญครับ"หมอพาพี่เลย์ไปหาพี่ลู่หาน แต่ทำไมต้องเป็นพี่เลย์ล่ะ ทำไมไม่เป็นผม มีเรื่องที่บอกผมไม่ได้เหรอ สาเหตุมันร้ายแรงขนาดที่บอกผมไม่ได้งั้นสิ? พี่เป็นอะไรกันแน่ พี่ลู่หาน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ อาการพี่ไม่เหมือนเดิม พี่ไม่ยอมบอกผม มันเป็นยังไงกันแน่

10นาทีผ่านไป

ทำไมพี่เลย์ยังไม่ออกมาสักทีนะ พี่ลู่หานล่ะเป็นยังไงบ้าง อาการคงที่แล้วใช่ไหม พี่โอเคแล้วใช่ไหม แล้วพี่เป็นอะไร ทำไมไม่ให้ผมเข้าไปล่ะ ผมอยากไปเจอพี่อยากเข้าไปหาพี่เป็นคนแรกแท้ๆ อย่างเป็นคนแรกที่พี่ตื่นมาแล้วเห็นเป็นคนแรก อยากให้พี่รู้ว่าผมเป็นห่วงพี่ขนาดไหน แต่พี่กลับให้พี่เลย์เข้าไป....
เฮ้อ ไม่สิโอ เซฮุนอย่าไปคิดแบบนั้นสิ ก็พี่กับพี่ลู่หานเขาสนิทกันอีกอย่างพี่เลย์ก็ยังคิดถึงพี่คริสแทบตลอดเวลา ไม่หรอกน่า เราต้องเชื่อใจคนที่เรารักสิพี่ลู่หานมีเชื่อใจเรา เราก็ต้องเชื่อใจเขา มันต้องไม่มีอะไรอยู่แล้ว มันต้องไม่มีอะไร!






20 นาทีผ่านไป

พี่เลย์เดินออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าสลดใจ น้ำตาคลอเหมือนมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นทำให้ผมที่นั่งใช้ความคิดอยู่เงียบๆ ถึงกับต้องลุกออกมาอย่างอยู่ไม่สุข

"พี่เลย์ สรุปพี่ลู่หานเป็นอะไร!"ผมรีบถามพี่เลย์ทันที เมื่อเห็นสีหน้าสู้ไม่ดีของพี่เลย์

"พี่ลู่หานจะออกจากวง"

"อะไรนะ!!!!!!"คำพูดของพี่เลย์ทำให้ทุกคนถึงกับชะงักไปในทันทีที่ได้ยิน

ออกจากวง...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!! นี่มันเรื่องจริงเหรอ

"อย่าล้อเล่นนะ ฮยอง ผมไม่ขำนะ"ชานยอลพยายามแก้สถานณ์

"นั้นสิ น่า พี่เลย์ นี่นายล้อเล่นใช่ไหม อย่าหน้านิ่งแบบนั้นสิ"แบคฮยอนพูดเสริมเมื่อเห็นปฎิกิริยาของผมที่แทบจะทรุดลงไป ทั้งที่ตัวเองที่เห็นชัดๆว่ามีน้ำตาไหลออกมาแล้ว


นี่มันอะไรกัน....

นี่เค้าโกหกผม พี่เค้าแกล้งผมใช่ไหม....

คงเป็นแผนที่จะแกล้งให้ผมกังวลสินะ ใช่ไหมทุกคน...

พี่เค้าไม่ได้จะไปจริงๆ พี่เค้าหรอกผมใช่ไหม...

เรารักกัน จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเสี่ยวลู่บอกแล้วนิ...

บอกผมทีสิ ว่าเป็นเรื่องโกหก...

ใช่ไหมเสี่่ยวลู่ ใช่ไหมครับคนดี....

ใช่ไหมครับที่รัก....



ย้อนกลับไปเมื่อ 20 นาทีก่อน


"พี่ลู่หานพี่เป็นอะไร" เลย์รีบวิ่งเข้ามาถามถึงสิ่งที่คาใจกับลู่หานที่นอนอยู่บนเตียงทันที

"เลย์ .......สุขภาพฉันแย่มาก แล้วตอนนี้จำเป็นต้องรีบรักษาฉะนั้น...."ลู่หานเว้นช่วงระยะไว้ก่อน เลย์ก็ตาโตเฝ้ารอคำตอบอย่างคาดหวังว่ามันเป็นเรื่องดี

"............"

"ฉันจะออกจากวง"

"อะไรนะ!!!!"เลย์อุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังและเริ่มมีน้ำตา

 "พี่ลู่หาน ......ฮึก.....ฮือ......พี่เอาจริงเหรอ ฮึก... นี่พี่คริสก็เพิ่งออกไป พี่จะทิ้งพวกเราไปอีกคนเหรอ แล้วเซฮุนล่ะ เซฮุนล่ะพี่ลู่หาน พี่อย่าไปนะ ลองคิดถึงเซฮุนสิว่าเซฮุนจะรู้สึกยังไง"เลย์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ปนสะอื้น ไม่อยากให้ลู่หานไปถึงขนาดต้องยกเซฮุนขึ้นมาอ้าง

".........ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง ฮึก....ฉันทำยังไงดีเลย์"ลู่หานพูดออกมาทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจไม่ต่างจากเลย์ ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางอีกคนที่ยืนมองด้วยน้ำบ่งบอกว่าเสียมากเช่นกัน

"พี่ต้องบอกเซฮุน...ฮึก..... ไม่มีใครอยากให้มันเป็นแบบนี้พี่ลู่หาน.. พี่ต้องบอกเซฮุน.. ด้วยตัวของพี่เอง.... ฮึก... ผมคงพูดได้เท่านี้ "

".......ฮึก.......ฮือ."ตอนนี้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ในใจได้แต่คิดว่าควรจะทำยังไงดี เลย์เดินเข้ามากอดลู่หาน ลู่หานก็กอดตอบเลย์ด้วยความเสียใจน้ำตาของทั้งสองคนก็ไหลออกมาไม่หยุด คิดดูสิกับแค่เพื่อนสนิทที่สุดอย่างเลยืลู่หานยังร้องไห้ขนาดนี้เลยแล้วถ้าเป็นเซฮุนล่ะเค้าจะเป็นยังไง...

"พี่ลู่หาน....ฮึก... ถ้าผมออกไปแล้วบอกทุกคนรับรองว่ามันต้องมีน้ำตา............ ฮึก รวมถึงผมด้วย พี่ต้องบอกเซฮุนด้วยตัวเอง ให้เซฮุนฟังจากตัวพี่เองเถอะ ฮึก.....เดี๋ยวผมไปเรียกเซฮุนมาให้ ............"จากนั้นเลย์ก็ออกไปจากห้องพร้อมปาดน้ำตาไปด้วยเพราะคงไม่อยากให้ทุกคนใจเสียถึงแม้ว่าจะต้องเกิดขึ้นอยู่ดีก็ตาม

ปัง!!!

"ฮึก......ฮือ  ฮึก....ฮึก"ลู่หานยังสะอื้นไม่หยุดจน แต่ก็พยายามปาดน้ำตาเพราะคงไม่อยากให้เซฮุนเห็น


ปัจจุบัน ณ เวลา 23.39 น.



"เซฮุนไปหาลู่หาน"เลย์บอกเซฮุน จากนั้นเซฮุนก็รีบสาวเท้าเข้าไปทันทีด้วยเร่งรีบและไม่เชื่อในสิ่งที่เลย์บอก


แกร็ก!! ปังงง!!!  เสียงเปิดและปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางที่นอนอยู่ก่อนแล้วสะดุ้งและตกใจกับภาพตรงหน้าที่ เห็นเซฮุนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่โกรธมาก เหมือนมีใครไปพรากของสำคัญไป ซึ่งมันตรงข้ามกับที่ลู่หานคิด ตอนแรกนึกว่าเซฮุนจะเศร้า แต่เค้าก็ลืมคิดไป ว่าตอนนี้เวฮุนอายุเท่าไหร่แล้ว ถ้าเป็นเรื่องที่แย่ขนาดนี้ไม่มีทางที่เซฮุนจะมีสติอยู่หรอก

"ซะ.....เซฮุน"ด้วยความกลัวทำให้น้ำเสียงของลู่หานสั้นระรัว ด้วยความกลัวคนตรงหน้า สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับกำลังโกรธมาก กลายเป็นสายตาที่น่ากลัวอย่างกับปีศาจที่พร้อมจะฆ่าลู่หานได้ทุกเมื่อ

"มันหมายความว่ายังไง!!!!!!  ที่พี่จะออกจากวง เรื่องจริงเหรอ ทำไมต้องไป เรื่องสุขภาพของพี่มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วทำไมพี่ไม่บอกผม มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่!!! ที่พี่ถามผมตอนนั้นเพราะแบบนี้ใช่ไหม พี่จะทิ้งผมไปใช่ไหม พี่ตอบผมมาสิ!!! ตอบมา!!!!!!!!!!!"เซฮุนตวาดใส่ร่างบางไม่ยั้งแถมจับตัวไว้และบีบอย่างแรงงง จนร่างบางสั่น จนสะอื้นไม่หยุด กลัว...ลู่หานกลัวผู้ชายคนนี้ ลู่หานกลัว กลัวมากถึงมากที่สุด

"ฮึก....เซฮุน ฮึก พี่ขอโทษ ฮึก....."ลู่หานทำได้แต่ขอโทษและสะอื้นออกมาด้วยความรู้สึกผิด แววตาของกวางน้อยมีทั้งน้ำตาและฉายแววแห่งความกลัวออกมาอย่างชัดเจน

"พี่จะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหม................"เซฮุนที่เห็นว่าลู่หานกลัวจึงลดน้ำเสียงลงและเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาบ้างแล้ว น้ำใสๆเริ่มไหลลงมาตามโครงหน้าของร่างสูง

"ฮึก......เซฮุน"ลุ่หานได้แต่สะอื้นออกมาด้วยความรู้สึกผิด ปิดที่ทำให้คนที่ตัวเองรักที่สุดต้องมาเสียน้ำตา...

"ฮะๆ นี่ล้อเล่นใช่ไหม เสี่ยวลู่ตอบมาสิ....ตอบมาสิว่ามันไม่จริง ผมไม่ได้โกรธเสี่ยวลู่เลยนะ...เสี่ยวลู่ตอบมาสิ นี่แค่ล้อเล่นใช่ไหม"ลู่หานน้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังหลอกตัวเองหลอกว่าเขายังอยู่หลอกมาเขาไม่ไปไหนหลอกตัวเอง เหมือนกับคนบ้า!!!..

"ฮึก...เซฮุน..เซฮุน"ลู่หานพยายามเรียกเวฮุนที่น้ำตาไหลไม่ยอมหยุดตั้งแต่เมื่อมือเรียวถูกยกขึ้นไปเช็ดคราบน้ำตาของร่างสูง เซฮุนจับมือลู่หานเอาไว้ไม่ยอมให้เอาลง อยากให้คนๆนี้สัมผัสเขาอยากให้สัมผัสเขาให้นานที่สุด...

"อย่าไปเลยนะ เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ก็รู้ หัวใจของผมอยู่ที่เสี่ยวลู่นะ อยู่กับผมนะ อย่าไปนะ...สัญญากับผมแล้วนิว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป..เพราะฉะนั้น ฮึก.. อย่าทิ้งผม..นะ....ฮึก"เซฮุนพูดออกมาทั้งน้ำตาอย่างน่าสงสาร พอเห็นเซฮุนแบบนี้ลู่หานก็ยิ่งรู้สึกผิดเมื่อได้เห็นน้ำตาเห็นว่าอีกคนเจ็บช้ำบางตาย แต่จะทำอะไรได้ในเมื่อเขาก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจ็บเขาเจ็บมากกว่าเวฮุนหลายร้อยพันล้านเท่ามันเหมือนเอามีดนับพันเล่มมาปักที่หัวใจของเขา จนเลือดมันไหลอาบเหมือนกับน้ำตา เหมือนกับฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น

"เซฮุน...........ฮึก พี่ขอโทษ..ฮึก พี่อยู่กับนายไม่ได้......ฮึก"ร่างบางจำใจต้องตอบ ต้องปฎิเสธถึงแม้อยากจะอยู่กับร่างสูงใจจะขาดก็ตาม

"เสี่ยวลู่....เสี่ยวไม่รักฮุนแล้วเหรอ..ฮึก....เสี่ยวลู่......."น้ำตาของร่างสูงไหลออกมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจแต่ไม่ว่ายังไง ไม่ว่ายังไงก็ตามเค้าอยากได้ยินคำๆนั้นจากร่างอีกครั้ง ได้โปรดเถอะเสี่ยวลู่ได้โปรด บอกผมสิ.....

" ฮึก..รักสิ..รักมากด้วย...ฮึก"และร่างบางยังคงสะอื้นไม่หยุด เขารักเวฮุนเขาหลงรักเด็กคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่ก็ต้องเข้าใจต้องเดินไปตามโชคชะตา โชคชะตาที่ไม่อาจจะมาบรรจบกันได้

"งั้นก็อยู่กับผมสิ เรารักกันไง.....ก็อยู่กับผมสิ เสี่ยวลู่รักผมไม่ใช่เหรอ...ไม่ต้องไปไหนนะ อยู่กับผมอยู่ด้วยกัน.."น้ำตาตอนนี้ไหลอยู่เต็มใบหน้าร่างสูงเต็มไปหมด แต่ก็พยายามฝืนยิ้มเซฮุนกำลังพยายามให้ความหวังลู่หาน และเขา...กำลังหลอกตัวเอง....

"อย่าหลอกตัวเองอีกเลยเซฮุน....ฮึก....ปล่อยพี่ไป...เราคงไม่ได้เป็นเนื้อคู่กัน"ลู่หานพยายามสงบสติอารมณ์ พยายามหยุดร้องไห้ เขาไม่อยากให้เซฮุนเห็นน้ำตาของเขาอีกแล้ว ลู่หานไม่ต้องการให้เราจากกันแบบนี้

"ไม่...หึ...ไม่เอา....ไม่เอาแบบนี้ เสี่ยวลู่..ฮึก"เซฮุนกุมมือร่างบางแน่นขึ้นและพุ่งเข้ากอดร่างบางทันที เซฮุนเอาหน้าซุกลงกับอกของลู่หานเหมือนอย่างเคยเหมือนที่เราเคยนอนด้วยกัน

"เซฮุน....."ลู่หานหยุดสะอื้นแล้วมองลงมาร่างสูงกำลังกอดเขาอย่างแนบแน่นเหมือนกับไม่อยากปล่อยเค้าไป...

"ปล่อยฮยองเถอะเซฮุน ยังไงฮยองก็ต้องไป ฮยองไม่อยากให้มันจบแบบนี้ ฮยองไม่อยากเห็นน้ำตาของเซฮุน"ลู่หานกลั้นใจแล้วพูดมันออกไปให้หมดก่อนที่เค้าจะต้องร้องไห้ให้เซฮุนเห็นอีก อย่างน้อย ก็ขอให้จบกันด้วยดีจะยังดีจบแบบเจ็บ...ที่จะจำไปตลอดชีวิต ประโยคของลู่หานของลู่หานทำให้เซฮุนจำต้องเงยหน้าขึ้นมาผละออกจากตัวของลู่หานใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้ไม่มีน้ำตาสักหยด คงเพราะมันแห้งไปแล้วไม่ก็เซฮุนทำใจได้ หรืออย่างอื่น...

"พี่มีคนอื่นเหรอ..........."คำถามของร่างสูงที่ไม่คาดคิดทำให้ร่างบางหันหน้าขึ้นมาสบตาดวงที่ดุดันของร่างสูงตรงหน้า มันเป็นดวงตาที่น่ากลัวเหมือนกับตอนแรกตอนแรกที่เซฮุนเดิยเข้ามา

"......เซฮุน"ร่างบางตกใจกับคำพูดของร่างสูง ตัวบางๆเริ่มสั้นอีกครั้ง เซฮุนกำลังโกรธ เซฮุนจะตคอกใส่เขาอีกแล้ว!!

"พี่มีคนอื่นใช่ไหม! พี่ถึงจะทิ้งผมไป ไม่ยอมอยู่กับผมใช่ไหม!!! ตอบมาสิ เสี่ยวลู่ ตอบมา!!!!!!!!!!!!"เซฮุนตวาดลู่หานและเขย่าตัวร่างบางอย่างแรงอย่างที่คาดเอาไว้ แต่ทำไมทั้งคาดเอาไว้แล้วแต่มันกลับเจ็บ เจ็บมากกว่าเดิม!!! เป็นพันล้านเท่า!!!

"ไม่ใช่นะ!!....ฮึก...เซฮุน!..พี่ไม่ได้มีคนอื่นนะ......ฮึก"ลู่หานพยายามแย้งขึ้นเพราะตอนนี้ร่างสูงกำลังเข้าใจผิดเขา

"งั้นทำไมถึงต้องทิ้งผมไปด้วย!!!!  ตอบผมมาสิ!! ตอบผมมา!!!!!!"เซฮุนย้อนคำถามมาใส่ลู่หานที่ยังน้ำตาไหลอยู่ไม่หยุด ร่างสูงพยายามจะเค้นคำตอบออกมาจากร่างบางทำไม เขาจะต้องไป ตอบมาสิ!!!

"เซฮุน ฮึก......พี่บอกไม่ได้....ฮึก...."แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามลู่หานตัดสินใจแล้วไม่ว่ายังไงเค้าก็จะไม่บอกเซฮุน เค้าไม่ต้องการให้เซฮุนรู้เรื่องนี้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม....

แต่พอได้เห็นน้ำตาของร่างบางว่าลำบากใจแค่ไหน..ไม่ว่ายังไงก็ตามถ้าได้เห็นน้ำตาของคนรัก ไม่ว่าจะโกรธมากแค่ไหนยังไงมันก็เจ็บเมื่อได้เห็นน้ำตาของรัก เสียใจขนาดนี้...

ตุบ!!!!

"....เซฮุน!!!"ลู่หานร้องอย่างตกใจอยู่ดีๆ เซฮุนก็คุกเข่าลงตรงหน้าลู่หานพร้อมกับดึงมือของร่างบางมากุมเอาไว้ด้วยมือคู่นี้...ที่พร้อมกุมมือร่างบางเพียงคนเดียวเท่านั้น เงยหน้าขึ้นมาสบตาคนรักด้วยสายตาอ้อนวอน น้ำตายังคงคลออยู่ในดวงตาคู่คมคู่นั้นสายตาเปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ลิบลับ มันอ่อนโยนมาก นี่แหละคือสายตาที่เค้าคุ้นเคย...นี่แหละ นี่คือแก้นแท้ของ โอ เซฮุน..

"พี่อยู่กับผมเถอะนะ ไม่ว่าปัญหาของพี่จะร้ายแรงแค่ไหน ผมพร้อมจะสู้ไปกับพี่.... ขออย่างเดียวอย่าทิ้งผมไป ต่อให้พี่จะอัมพาตทำอะไรไม่ได้ผมพร้อมจะอยู่กับจะดูแลพี่อย่างดีที่สุด พี่เป็นหัวใจของผม คนสำคัญที่ผมขาดไม่ได้ ถ้าพี่ยังรักผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่เป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่ผู้วิเศษณ์ที่จะเสทปราสาทให้พี่ได้ ถ้าพี่ยังรักเขาอย่าไป อย่าทิ้งผมไป....ให้ผู้ชายที่รักพี่หมดใจได้ทำเพื่อคนที่เขารัก ได้ไหมครับ........"เซฮุนพูดอย่างจริงจัง  ลู่หานรับรู้ได้ว่าเซฮุนรักตนมากแค่ไหน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถจะอยู่ด้วยกัน 

ลู่หานรับความรู้สึกของเซฮุนทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกกดดันมันปนกับความรักอยู่ภายในถูกระบายออกมาเป็นน้ำตาที่ไหลมาแทบจะเป็นสายเลือด เซฮุนรักลู่หานมากแค่ไหน ลู่หานก็ไม่ได้ต่างกันเลย คนรักกันถ้าคนหนึ่งเจ็บอีกครั้งก็เจ็บหลายเท่านะ......

"เซฮุน พี่รู้ รู้ทุกอย่างทั้งความรู้สึกของนาย ทั้งเรื่องของเรา แต่มันเป็นไปไม่ได้...."ลู่หานพูดไปทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่

"เสี่ยวลู่..."เซฮุนลุกขุ้นยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้กับลู่หาน ก็ทำให้เซฮุนได้เห็นว่าลู่หานก็ไม่ได้ต่างกันเลย อีกฝ่ายก็เสียใจที่ต้องไป แต่ในเมื่อเสียใจแล้วทำไมถึงไม่บอกล่ะว่าทำไม...

"..........."

"ผมทำให้ลำบากใจมากเลยเหรอ..."ลู่หานอึ้งกับคำพูดนี้ของเซฮุน เมื่อมองร่างสูงสายตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและหยาบกระด้างเหมือนกับคนไม่เคยรักกัน

ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่เซฮุนคนเดิม ไม่ใช่อีกแล้ว....

"ถ้าอยากไปมากนักก็เชิญแล้วอย่ามาร้องหากันแล้วกัน"น้ำเสียงที่อ่อนโยนเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาจนแทบจะไม่เหลือเยื้อใยให้กันอีกต่อไป เซฮุนลุกขึ้นปัดๆเสื้ออย่างแรงประชดร่างบางตรงหน้า

"เซฮุน เดี๋ยว เซฮุน...อึก.................."ลู่หานพยายามลุกขึ้นเรียกเซฮุนที่กำลังจะเดินออกไปแต่ด้วยกำลังตอนนี้แค่แรงที่จะกลิ้งลงไปจากเตียงหวังแค่จับตัวร่างสูงเอาไว้....ยังทำไม่ได้เลย

"บอกแล้วไงว่าอย่ามาเรียก อยากไปมากนักก็เชิญ ผมเสียดายเวลาจริงๆ ที่เสียไปกับคนอย่างพี่"เซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ร่างบางอึ้งอยู่อย่างนั้น แต่ร่างสูงก็ได้เห็นภาพสุดท้ายที่น้ำตาได้ไหลออกมาจากใบหน้าของร่างบางอีกครั้ง

"เซฮุน.....ขอโทษ..."คำขอโทษสุดท้ายของร่างบางได้แต่ขอโทษ....แค่นั้นจริงๆ

"อ้อ!! ตอนนี้ 00.00 น. ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดนะครับ ขอบคุณที่ทำลาย!!!หัวใจผมซะจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี"

ปัง!!!!

"เซฮุน...พี่รักนายนะ..."คนป่วยที่ได้ร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ไม่ว่ายังไงคนที่เดินออกไปแล้วก็ไม่มีทางกลับมาหาเค้าอีก....

Sehun part

ปัง!!!

"เซฮุนพี่ลู่หานว่าไง!!"ทันทีที่ผมออกมาพี่แบคฮยอนก็รีบวิ่งเข้ามาหาผมทันที แต่ผมไม่ตอบเอาแต่ตรไปข้างหน้าอย่างเดียว

"..."ขอโทษนะครับพี่แบคฮยอนผมไม่พร้อมตอบอะไรตอนนี้...

"นี่!!! เซฮุน!!! ไอ้เซฮุน!! กลับมานี่นะ กลับมาตอบฉันก่อนอีฮุน!!!"แบคฮยนที่ทำท่าจะวิ่งตามเซฮุนไปแต่ก็ถูกชานยอลรั้งแขนเอาไว้

"แบคพอเถอะ!! น้องคงไม่อยากพูดอะไรตอนนี้"ชานยอลพูดรั้งคนรักเอาไว้

"แต่!!ชาน...."พอแบคฮยอนหันกลับไปสบตาคนรักก็เห็นแววตาที่ดุดันและจริงจัง

"เข้าใจแล้ว...ฮึก.."พอแบคฮยอนได้มองตาชานยอลก็เข้าใจได้ในทันทีและเข้าไปซบอกแกร่งเพราะถึงยังไงความเสียใจที่มีคนๆหนึ่งจะจากไปก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย..

"จงอิน..."

"ครับ คยอง.."ไคหันมาหาร่างบางที่เรียกตนพร้อมกับกำลังมองแบคฮยอนที่กำลังร้องไห้

"แบบนี้น่ะ..มันดีแล้วจริงๆเหรอ..."คยองซูหันมาหาคนรักด้วยความเศร้าจงอินที่ตกใจเมื่อได้เห็นน้ำตาของคนรัก

"โอ๋ๆอย่าร้องไห้นะครับ"จงอินยกมือขึ้นปาดน้ำตาของร่างบาง จงอินรู้เพราะช่วงหลังๆมานี้ คยองซูก็เริ่มสนิทกับพี่ลู่หานพอๆกับช่วงแรกที่สนิทกับเซฮุนจงอินก็เข้าใจดีว่าตอนนี้คยองซูรู้สึกยังไงเพราะยังไงก็ตามที บอกตรงๆว่าเค้าก็เคยแอบชอบพี่ลู่หานเหมือนกันแต่พอได้เห็นเซฮุนกับพี่ลู่หานคบกันเค้าก็ทำใจได้เพราะเค้ามีคยองซู 

ไอ้ฮุนสำหรับมึงถ้าแบบนี้มันดีแล้วจริงๆเหรอว่ะ มึงยอมปล่อยเค้าไปเพราะอะไรกูไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้ามึงคิดแบบนี้แล้วมึงก็ต้องลืมเค้าให้ได้นะโว้ย กูพูดได้แค่นี้แหละ

เซฮุนก็กำลังเดินไปเรื่อยๆอยู่หน้าโรงพยาบาล สุดท้ายก็มาจบโดยการที่นั่งตรงเก้าอี้ที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้นั่งในสวนสำหรับคนไข้ตอนนี้สำหรับเซฮุนเค้าคงเหมาะที่จะนั่งเก้าอี้ตอนนี้มากๆ คนป่วย..ใช่ ป่วยมากด้วย....เค้าเพิ่งรู้การปวดใจ เจ็บใจที่ไม่สมหวังในความรักมันเป็นยังไง มันทรมาณแบบนี้ี่เอง....

"เซฮุน"ผมเงยหน้ามองขึ้นไป มองคนที่เรียกผม

"พี่เลย์...."



"นายก็เลยยอมปล่อยเค้าไป เพราะไม่อยากให้เค้าลำบากใจงั้นเหรอ.."

"ครับ..."

"คิดดีแล้วเหรอที่ปล่อยเค้าไป..."พี่เลย์ถามผมอีกครั้ง

"ถ้าการรั้งเค้าไว้มันทำให้เค้าต้องลำบากใจ...เราก็ต้องให้เค้าไปไม่ใช่เหรอครับ.."ผมตอบพี่เลย์ไปตามความรู้สึกของผม ผมต้องการให้เสี่ยวลู่ไปโดยที่ไม่ต้องลำบากใจอีก

"งั้นเหรอ ห่วงเค้ามากกว่าตัวเองสินะ"

"พี่เลย์ครับ...ตอนที่พี่คริสออกไป ผมเห็นพี่ร้องไห้เสียใจมาก พี่ผ่ามันไปได้ยังไงครับ..."ผมตัดสินถามพี่เลย์ออกไป ผมคิดว่าตอนนี้พี่เค้าต้องเข้าใจผมแน่ๆว่าการที่คนรักจะจากไปมันรู้สึกยังไง

"อืม...ไม่รู้สิ พี่รู้แค่ว่าตอนนี้พี่มาไกลเกินกว่าจะถอยแล้ว..ความรักน่ะ มันอยู่ที่ใจไม่ได้อยู่ที่กายสักหน่อยจริงไหม??"ผมเงยหน้าขึ้นมามองพี่เลย์ทันที

"แต่พี่ก็ไม่ได้อยู่กับพี่คริสนิครับ แล้วพี่ไม่รู้สึกเป็นห่วงหรือเศร้าที่ไม่ได้เห็นหน้าบ้างเหรอ"มันจะไม่เสียใจบ้างเลยรึไงนะจะไม่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองรักน่ะ

"รู้สึกสิ บางทีก็เหงา...บางทีก็อดคึดถึงเค้าไม่ได้ แต่ถึงจะเศร้ายังไงเค้าก็ไม่กลับมาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ"เลย์หันมายิ้มให้เซฮุน

"....ครับ??"

"ความรักน่ะ จะพูดไปมันก็เป็นอะไรที่พิเศษเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้โดยไม่จำกัดเพศจำกัดวัย การที่เรารักใครสักคนถึงขนาดยอมให้ได้หมดทุกอย่างน่ะนั้นแหละคือความรักที่แท้จริง รักใครสักคน...โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ถูกไหม"

"...."

"เซฮุน พี่จะถามนายอีกครั้งนะ นายรักลู่หานไหม"เลย์หันมาถามเซฮุนอย่างจริงจัง คำตอบของเซฮุนจะเป็นตัวกำหนดทุกอย่างต่อจากนี้

"รักสิครับ...รักมากด้วย...."เซฮุนตอบก่อนจะก้มหน้าลงไปอีกครั้ง แต่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองไปยังห้องคนป่วยชั้นที่7ห้อง94 ห้องนั้นที่มีคนรักของเขานอนอยู่

"งั้นนายก็ควรยิ้มส่งเค้าสิ ใช่ไหม"เลย์พยายามชักจูงเซฮุนให้ปล่อยลู่หานไป เพราะนี่เป็นทางเดียว และเป็นวิธีที่เค้าใช้ในการปลอบใจตัวเอง ว่าคนๆ ของเค้าก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน...

"ผมจะเลิกรักเค้าให้ได้...เค้าทิ้งผม ผมก็จะทิ้งเค้า ความจริงวันนี้น่ะ..."เซฮุนพูดก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงให้เลย์ดู

"นี่นาย..."เลย์รู้สึกเห็นใจเซฮุนเป็นอย่างมากที่ได้เห็นสิ่งนี้

มันคือตั๋วหนังเรื่อง I-ron Man ภาค3 โดยที่นั่งแบบSweet Hunemoonเรื่องนี้มีคนสปอยมาแล้วว่าตอนจบของเรื่องนี้Romantic มาก และนี่ก็เป็นเรื่องที่ลู่หานชอบมากด้วย

"ผมตั้งใจไว้ว่าพอเข้าวันเกิดผม ผมอยากพาเสี่ยวลู่ไปดูหนังด้วยกัน วันเกิดของผมปีหนึ่งจะมีครั้งหนึ่งผมอยากใช้เวลากับเสี่ยวลู่ให้นานที่สุดแต่ก็ไม่นึกเลย...ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้...."เซฮุนปล่อยตั๋วทั้งสองใบนั้นลงพื้นอย่างตัดพ้อ และไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะรั้งใครเอาไว้อีกแล้ว

พรึบ!!!

"เฮ้อ..."เลย์ดึงเซฮุนเข้าไปกอดเซฮุนก็กอดตอบก่อนจะกดหน้าลงไปที่ไหลของเลย์ ไม่ไหวแล้วเค้าไม่พร้อมจริงๆ ไม่พร้อมที่จะปล่อยเสี่ยวลู่ไป ทำยังไงดี ไม่สิ ผมคิดแบบนี้ไม่ได้ ที่เสี่ยวลู่ต้องไปพี่เค้าดกหกเรา เพราะพี่เค้ามีคนอื่น เพราะมันมีเหตุผล หรือว่าอะไรเพราะอะไร....แต่ตอนนี้ผมไม่พร้อมจะแบกรับอะไรอีกแล้ว 

"พอกันที จะไปก็ไป แล้วอย่ามายุ่งกับผม!!"เซฮุนสถบออกมาอย่างหัวเสียเค้าไม่อยากยุ่งด้วยอีกแล้วไม่ว่าอะไรก็ตามแต่ เค้าจะไม่ยุ่งอีกแล้ว....

"เฮ้อ...."การที่เลย์ดึงเซฮุนเข้าไปกอดนั้น มันไม่ใช่ความพิษวาทหรือต้องการจะแย่งเซฮุนมา แต่เค้าต้องการปลอบ เพราะเค้ารู้ดีว่าความรู้สีกที่คนรักจะหายไปจากการที่เคยอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลามันเป็นยังไง

"ไอ้เด็กน้อยเอ้ย!! ทำแบบนี้เค้ามันจะไปจบแบบดีๆได้ไงกัน"เลย์พูดกับตัวเองเพรราะเค้ารู้น้องคงไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว ก็ได้เซฮุนวันนี้ก็เสียใจซะให้พอจะได้เริ่มต้นใหม่พี่เชื่อว่ายังไงก็ตามพวกนายรักกัน....


ผมโอ เซฮุน ผมเลือกให้มันจบแบบนี้แหละดีแล้ว  ผมขอโทษนะเสี่ยวลู่ แต่ผมไม่อยากให้เสี่ยวลู่ลำบากใจเพราะผมไปมากกว่านี้แล้ว กี่ครั้งแล้วที่เสี่ยวลู่ต้องลำบากใจ กี่ครั้งแล้วที่เสี่ยวลู่ต้องป่วย กี่ครั้งแล้วที่เสี่ยวลู่ต้องเจ็บ กี่ครั้งแล้วที่เสี่ยวลู่หาน คนที่แสนดี ต้องมาเสียน้ำตาให้กับ คนเห็นแก่ตัวอย่าง โอเซฮุน มันคงดีกว่าถ้าชีวิตพี่ไม่มีผม......


End Sehun part

Luhan part


ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เซฮุนคุยกับเลย์ในขณะเดียวกันอีกคนหนึ่งก็กำลังนั่งคุยกับใครคนหนึ่งเหมือนกัน

"พี่ลู่หานพี่ยังมีโอกาสจะคุยกับน้องนะ ทำไมไม่คุยกับเซฮุนให้ชัดเจนไปเลยล่ะ"ดีโอถามลู่หานด้วยความสงสัยมาก ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสทำไมไม่ยอมคุยให้มันเคลีย

"พี่ไม่รู้ พี่ไม่รู้จะทำยังไงดี คยองซู พี่กลัว...."ผมได้แต่ตอบไปด้วยความกลัวเท่านั้น กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วเซฮุนจะรั้งเกียจเค้าเซฮุนจะไม่อยากยุ่งกับเค้าอีกเลยตลอดชีวิต

"แต่ตอนนี้ เซฮุนก็รู้สึกแย่เหมือนกันนะครับ คงไม่ได้เกลียดอย่างที่ปากบอกหรอก"คยองซูพยายามปลอบใจผม ที่มันแตกสลายไปแล้ว

"คยองครับ"จู่ไคก็เรียกดีโอที่นั่งคุยกับลู่หานฮยองอยู่ตรงที่นั่งคนไข้ ให้ลุกมาดูตรงกระจก เมื่อได้เห็นภาพที่ไคชี้ให้ดูดีโอก็เบิกตาโตทันที แล้วหันไปมองไคอย่างรู้กัน

"มีอะไรเหรอ..."เมื่อได้ยินเสียงหนึ่งที่มาจากคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ทั้งสองคนก็พร้อมใจหันไปพร้อมกัน แล้วมองหน้ากันอย่างกังวล

"จงอิน พาพี่ไปดูหน่อย"ลู่หานเริ่มใช้เสียงแบบออกคำสั่งให้จงอินมาพาตนไป

"เอ่อ...."จงอินได้แต่ลังเล ว่าจะทำยังไง หันไปมองคนข้างๆที่ลังเลไม่ต่างกัน แต่ก็ส่ายหน้าไม่ให้ไปพาพี่ลู่หานมาดูภาพๆนี้


"จงอิน!!"

"ครับๆ"สุดท้ายจงอินก็ต้องยอมพาคนเป็นพี่ไปตามคำสั่งคยองซูก็ได้แต่เป็นห่วงว่าถ้าพี่ลู่หานได้เห็นภาพนี้เขาจะรู้สึกยังไง

พอจงอินประคองคนป่วยมาจนถึงกระจกลู่หานก็เงยหน้าขึ้นมองภาพที่อยู่ข้างและภาพที่เห็นคือ...


"ฮึก...ฮึก!"น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากตากวางอีกครั้ง นี่มันอะไรกันไม่นะ...เซฮุน...ภาพตอนนี้มันแทบทำให้ลู่หานทรุดตัวลงไปในทันทีตามแรงโน้มถ่วงของโลก

"พี่ลู่หานใจเย็นๆนะ!! พี่เลย์อาจจะแค่ปลอบเซฮุนก็ได้"คยองซูวิ่งไปประคองลู่หานทันทีเมื่ออีกคนแทบจะทรุดลงไปอยู่ที่พื้น เพราะไคที่จับพี่ลู่หานอยู่ก็ไม่ได้จับประคองทั้งตัวเขาแค่จับแขนเอาไว้แล้วดูภาพข้างล่างเช่นกัน พอเห็นลู่หานทรุดลงไปก็รีบประคองเอาไว้เช่นกันและฝากลู่หานเอาไว้กับดีโอก่อนแล้วไปเรียดหมอมา

"คยองฝากพี่ลู่หานไว้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเรียกหมอ!!"ว่าแล้วจงอินก็รีบวิ่งออกไปทันทีพร้อมกับสถบในใจ

โธ่เอ้ย!! ไอ้ฮุนตอนนี้มึงรู้ตัวไหมว่ามึงทำอะไรอยู่ ไหนบอกรักนักรักหนาไง นี่อะไรห้ะ นอกจากไม่ช่วยแล้วยิ่งทำให้เค้าแย่ลงอีก ให้ตายเหอะ!!!!!

"พี่ลู่หานๆ!! ทำใจดีๆไว้ก่อนครับ!! จงอินไปตามหมอแล้ว พี่ลู่หานๆ!!"คยองซูพยายามเขย่าคนในอ้อมแขนที่เปลือกตาเริ่มค่อยๆปิดลง แต่ตอนนี้ผมไม่เหลือแรงพอที่จะลืมตาซะด้วยซ้ำมันเหมือนถูกตัดแขนตัดขาออกจนหมดจนไม่เหลือที่ยืน

ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงดี เซฮุนนายจะเลือกแบบนี้จริงๆใช่ไหม นายจะทิ้งพี่ไปจริงๆสินะ เซฮุนคงไม่อยากอยู่กับผมแล้วล่ะ ผมคงดูเลวมากในสายตาของเซฮุน คงจะเลือกแล้วสินะ แต่แบบนี้มันอาจจะดีกว่าก็ได้ กี่ครั้งแล้วที่เซฮุนต้องมาเสียเวลาดูแลผม กี่ครั้งแล้วที่ผมทำตัวเป็นภาระของเซฮุน กี่ครั้งแล้วที่เซฮุนต้องมาคอยประกบผมอยู่กับคนอย่างผม พอเถอะให้มันจบลงซะตั้งแต่ตรงนี้ ก่อนที่จะแย่ไปมากกว่านี้ ........

End Luhan part


1สัปดาร์ต่อมา

วันที่ 19 เมษายน ก่อนวันเกิดลู่หาน1วัน

วันนี้ลู่หานจะต้องกลับจีนแล้ว ตอนนี้ทุกคนก็ยังคงสลดอยู่ถึงแม้จะได้พูดเปิดใจกันไปหมดแล้วก็ตามถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอกันแต่แค่คิดว่าจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมันก็เศร้ามากพอแล้ว...


"แล้วอย่าลืมติดต่อมานะ ลู่หาน ถ้าจะกลับมาเกาหลีเมื่อไหร่ก็บอกนะ จะได้เตรียมห้องไว้ให้นะเพื่อน "ซิ่วเป็นคนแรกที่เดินมากอดลู่หานพร้อมกับล่ำลา ถึงแม้จะไม่มีน้ำตาแต่ก็เสียใจมากที่เพื่อนรักที่คอยดูแลเขาตลอดมาจู่ก็ต้องไปแล้วมันรู้สึกทั้งเสียใจและรู้สึกแย่จนไม่สามารถจะบรรยายออกมาได้

"อืม นายเป็นเพื่อนของฉันนะมินซอก อย่าลืมกันล่ะ"ลู่หานเองก็พูดล่ำลากับซิ่วหมิ่นเหมือนกันในฐานะเพื่อนที่สนิทกันมากที่สุด

"โชคดีนะพี่ ว่างๆก็กลับมาหาพวกเราบ้างนะ ฮึก...."ซูโฮบอกแต่ก็หยุดสะอื้นไม่ได้จนเทามาพาออกไปสงบสติยังไงก็ตามในฐานะลีดที่ต้องดูแลทุกคนย่อมต้องมีความผูกพันกันมากเป็นธรรมดา

"ไม่ไปไม่ได้แล้วเหรอพี่ลู่หาน"เทาพูดถามกับลู่หานเป็นครั้งสุดท้ายแต่เมื่อได้คำตอบก็ต้องพาซูโฮออกไป

"ขอโทษนะเทา.............."ตอนนี้ลู่หานคงได้แต่เอ่อคำขอโทษเพียงอย่างเดียวเพราะอย่างที่รู้ๆกัน ลู่หานเองก็ไม่ได้อยากไปแต่สถานการณ์มันบังคับให้เค้าต้องทำแบบนี้

"ฮึก มาหาผมบ้างนะพี่ลู่หานไว้ผมจะเรียนเตะบอลรอพี่เลย ..ฮึก"แบคฮยอนมากอดลู่หานแต่ก็สะอื้นจนทนไม่ไหวชานยอลก็ต้องมาดึงคนตัวเล็กไปซุกอกแกร่งเพื่อเป็นการปลอบประโลม

"โชคดีครับพี่ลู่หาน ผมจะคิดถึงพี่เสมอนะครับ"ชานยอลบอกก่อนจะถอนหายใจออกมาแทนความเศร้า และแอบเก็บน้ำตาเอาไว้คงไม่อยากให้ลู่หานเห็นก่อนไป


"ตื่นเช้าๆ นะครับลู่หานฮยอง อย่าขี้เซามากนะ เดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน ฮึก..แล้วก็อย่าใส่หูแล้วเปิดเพลงดังเกินไปนะครับ..ฮึก.."ดีโอที่เดินมาพร้อมกับกุมมือลู่หานไว้ก่อนจะพูดขึ้นโดยมีไคโอบอยู่ข้างๆ

"อืม ขอบใจนะดีโอ นายก็อย่าลืมดูแลตัวเองนะ"จากนั้นลู่หานก็กอดดีโออีกครั้งเป็นการปลอบประโลม

"ว่างๆ ก็Video call มาเต้นกับผมบ้างนะ พี่ แต่พี่ไม่อยู่เนี่ยใครจะมาเล่นเกมแข่งกับผมละเนี่ย"ไคบอกลู่หานด้วยน้ำเสียงที่เศร้าแต่ก็ยังติดตลกเล็กน้อยเขาไม่อยากให้วันนี้มันมีแต่ความเศร้าเพราะที่ผ่านมันก็เศร้ามากพออยู่แล้ว

"ขอบใจ ไค"ลู่หานตบบ่าไค อย่างลูกผู้ชาย ยังไงก็ตามไคก็เป็นรุ่นน้องที่ดีมาก เขาไม่เคยเสียใจที่ได้มีน้องอย่างไค

"โชคดี นะครับพี่ลู่หาน ผมชอบฟังเพลงที่พี่ร้องนะพอ single ออกแล้วผมจะรีบซื้อเป็นคนแรกเลย"เฉินพูดพร้อมกับยิ้มกลบเกลือนน้ำตาที่ไหลออกมาเฉินซ้อมร้องเพลงกับลู่หานบ่อยที่สุดเค้าเข้าใจดีว่าพี่ลู่หานมีความพยายามมากแค่ไหนในการทำงาน พี่ลู่หานน่ะน่านับถือที่สุดเลย

"ขอบใจมากนะเฉิน...นายน่ะร้องเพลงเก่งมากเลย พี่จะรอวันที่นายขึ้นรับรางวัลนะ"ลู่หานก็น้ำตาไหลออกมาอีกคน พร้อมกับพูดอวยพรให้กับเฉินเชินกัน

"ติดต่อมาบ่อยๆ ว่างๆเดี๋ยวฉันไปหานะ พี่เป็นพี่ที่ดีที่สุดของผมเลยนะ   ลู่หานฮยอง...."เลย์พูดออกมา น้ำตาก็ยังคงไหลลินไม่หยุด เพราะต้องมาเสียใจที่คริสออกไปแล้วยังต้องมาเสียที่ลู่หานเพื่อนรักออกไปอีก

"อืม ถ้าฉันเจอคริสจะบอกนะว่านายคิดถึง..."จากนั้นเลย์ก็กอดลู่หานที่ลู่หานเลือกไม่พูดเรื่องเมื่อวานที่เขาเห็นเพราะถ้าหากเซฮุนจะไปหาเลย์ เค้าก็วางใจถ้าหากคนที่จะดูแลใหม่ คนนั้นเป็นเลย์

"อืมฝากบอกด้วยนะ ว่าผมจะไปหาพี่คริสด้วย"เลย์พูดทิ้งท้ายเอาไว้ถึงคริส

"เซฮุนไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ"ซูโฮหันมาถามมักเน่ที่ยืนหน้านิ่งมองลู่หานที่กำลังล่ำลากับเพื่อนด้วยสายที่เศร้าและเย็นชาเหมือนกับกำลังประชดใครบางคน

"................"เซฮุนเงียบก่อนจะเดินหายไป ในที่ๆไม่มีคน

"เดี๋ยวฉันมานะ"จากนั้นลู่หานก็เดินตามเซฮุนไปยังไงก็ตามเค้าก็คุยกับเซฮุนก่อนที่เขาจะต้องไป



ตึกๆๆๆๆๆ    เซฮุนรีบวิ่งออกไปให้พ้นจากร่างบาง พยายามคิดไว้ว่าไม่เหลือเยื้อใยอะไรให้กันอีกแล้วเขาไม่อยากเจ็บ ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว


"เซฮุน!!!!!!!!!!!!!!!!"ลู่หานวิ่งตามมาหวังจะเห็นหน้าร่างสูงเป็นครั้งสุดท้าย

"....."เซฮุนหยุดวิ่งหันมามองลู่หานที่เหมือนจะกำลังหอบเพราะวิ่งมาไกลด้วยสายตาที่เย็นชามาก เหมือนอยากจะสื่ออกมาว่ามายุ่งอะไร!

"เซฮุน......."ลู่หานตกใจเมื่อสายตาที่เวฮุนใช่มองเขา หวังว่าจะเป็นสายตาที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่เค้าคงลืมไป ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว

"พี่มีอะไรอีก...."น้ำเสียง้ย็นชาถุกเอ่ยออกมาเหมือนคนไม่รู้จักมาคุยกันแบบเกลียดขี้หน้ากันสุดๆ

"ดูแลตัวเองดีๆนะเซฮุน....."คำพูดของลู่หานทำให้เวฮุนกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเยาะเย้ย

 " หึ  พี่ไม่ต้องมาห่วงผมหรอก ผมอาจจะอยู่ได้ดีกว่าถ้าไม่มีพี่....ถ้าจะวิ่งมาเพื่อพูดแค่นี้ก็เสียแรงเปล่าๆ โง่ซะจริง"น้ำเสียงเย็นชาพูดเยาะเย้ยร่างบางอย่างสมเพชน่าเวทนา ลูกกวางโง่ๆตัวนี้ซะจริงๆ

"........."ลู่หานอึ้งไปชั่วครู่โดยไม่นึกว่าเซฮุนจะเย็นชาได้ขนาดนี้ แถมยังด่าเค้าได้อย่างหน้าตาเฉย โอเค...นายคงทำใจได้แล้วสินะ...ถึงได้ไม่เหลือเยื้อใยอะไรให้กันเลย...

"งั้นเหรอ.....หึ...งั้นก็ขอโทษนะ ที่มาพูดให้เป็นเสนียดหู เฮ้อ..ฮะๆ พี่พูดอะไรไม่น่าฟังซะแล้วสิ..ฮะๆ..งั้นก็โชคดีนะ ฮะๆ..พี่ไปก่อนนะ"น้ำได้ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปกลับไปเพื่อออกเดินทางกลับบ้านเกิดกลับไปตามเส้นทางของตัวเองเส้นทางที่ต่อจากนี้จะไม่มีเซฮุนรวมทางไปด้วยอีกแล้ว...

"......."เซฮุนได้แต่ยืนมองอย่างเงียบๆ สายตาที่เคยเย็นชาพอร่างบางกลับไปแล้ว มันก็เปลี่ยนเป็นสายอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนสายตาที่เค้ามักจะใช้มองลู่หานอยู่เสมอๆ...แต่ตอนนี้ร่างบางไปไกลเกินกว่าที่จะได้เห็นแล้ว...



"งั้นฉันไปก่อนนะ"หลังจากที่ล่ำลากับทุกคนเรียบร้อยแล้ว ลู่หานลากกระเป๋าเดินไปทันที แต่ยังคงหันกลับมามองเพื่อนๆที่ยืนส่งยิ้มให้ทั้งน้ำตาเห็นแบบนี้แล้วถ้าเค้าใจอ่อนมากกว่านี้เค้าคงไม่มีทางไปไหนได้แน่ๆได้แต่รับรอยยิ้มและคำอวยพรให้โชคดีแต่ไม่มีวี่แวว ของเซฮุน คนที่เขาอยากเห็นมากที่สุดก่อนจะไป...

สุดท้ายก็ไม่มาสินะ



ในระหว่างที่ลู่หานเดินไป โดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครบางคนวิ่งมาเพื่อจะบอกคำๆหนึ่งกับร่างบางเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายก่อนที่เค้าจะต้องไป ก่อนที่เขาจะไปจากที่นี่ก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีก


"อ้าวเซฮุน......"แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมาจากการเช็ดน้ำตาทักเซฮุน ที่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปทางที่ลู่หานเดินไปอย่างใจจดใจจ่อ ไม่ยอมฟังใคร

"ลู่หานฮยองเดินไปทางช่อง2นะ!"เมื่อชานยอลเห็นอย่างนั้นเลยตะโกนบอกเซฮุนให้วิ่งไปให้ถูกทาง  เซฮุนหันกลับมาพยักหน้าให้พี่ชายตัวสูงก่อนจะวิ่งต่อไป ไปทางช่อง2ของทางสนามบินที่มีร่างบางอยู่


ตึกๆๆๆ

ลู่หานได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนจึงหันกลับมามองก็เห็นร่างสูงวิ่งมากระโดดกอดร่างบางทันที 


พรึบ!!!!!

ด้วยความตกใจลู่หานถึงกับขนาดพูดไม่ออก ด้วยความช็อกไม่นึกว่าจะได้เจอร่างสูงอีกอะไรกัน เค้าอุตส่าทำใจได้แล้ว...แต่ก็ยังอุตส่ากลับมาตอกย้ำกันอีก

"เซฮุน..."

"เสี่ยวลู่..."ร่างบางกอดร่างสูงตอบเหมือนต่างก็ไม่อยากจะให้ใครไปเค้าอยากจะขอโทษที่ทำให้ร่างบางเสียใจ ขอโทษกับคำพูดแรงๆที่เค้าพูดออกไปให้หมด

"เซฮุน  ..อุ้บ!!!"ร่างสูงประกบริมฝีปากกับร่างบางอย่างอ่อนโยนล้อนหนาสอดลึกล้ำเข้าไปในโพรงปากของร่างบางกวาดหาความหวานไปทั่วโพรงปากมือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเค้าอยากสัมผัสร่างบางให้เนิ่นนานที่สุด เขาทำแบบนั้นอยู่เนิ่นนาน แต่ก็ต้องยอมปล่อยเมื่อได้ยินเสียงประกาศ 

เที่ยวบินที่จะไป ปักกิ่งรอบ 10.00น. จะออกแล้วค่ะ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านกรุณามาเช็คอินด้วยค่ะ

"อ้ะ..เซฮุน พี่ต้องไปแล้ว..."ลู่หานทุบอกแกร่งของเซฮุนเพื่อเป็นบอกว่าตัวเองต้องไปแล้ว ร่างบางพยายามดันร่างสูงออกไปจากตัวเองเพราะเวฮุนไม่ยอมปล่อยเค้าไป อ้อมกอดของเขาเป็นสิ่งที่รั้งร่างบางเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

"เสี่ยวลู่!!ๆ....."เซฮุนยังคงไม่ปล่อยให้ลู่หานไปมือหนายังจับมือบางไว้ไม่ปล่อยแต่สุดท้ายก็ถูกบอร์ดิ้การด์มาลากออกไป เซฮุนพยายามดิ้นจะออกไปหาร่างบางที่ก็ถูกบอร์ดิ้การ์ดรั้งเอาไว้อยู่ดีถึง3คน

"เซฮุน..ดูแลตัวเองให้ดีนะ..พี่รักนายนะ.."คำพูดสุดท้ายที่ลู่หานทิ้งไว้ก่อนจะถูกพรากออกจากกันไปไกลแสนไกล.....มันเป็นเส้นทางที่ต้องแยกออกจากกันไม่ว่ายังไงก็ต้องไปและไม่มีทางให้ย้อนกลับมาอีก...




"ผมรักเสี่ยวลู่นะ ........และจะรักตลอดไป"


---------------------------------------------------------------------------------
Talking with writer
นี่เป็นฉบับแก้ค่ะ ฝากติดตามอ่านกันด้วยนะค่ะ
เม้นให้หน่อยน้าจะมี ภาคสอง ถ้าแฟนคลับถึง20คนค่ะเม้นเยอะจะรีบแต่งให้เลย ฝากผลงานด้วยนะคะ ไรท์ต้องการกำลังใจ ฝากติดตามผลเรื่องอื่นๆของไรทืด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Blackside789 จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 19:12
    อ่านแล้วคิดถึงฮุนฮานที่สุดเลย ฮืออออออ อยากให้เขาเจอกันจัวหรืออาจเจอกันแต่เราไม่รู้ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆนะคะ คิดถึงแฝด รันนิ่งแมนจีนหน้าจะเชิญเซฮุนไปเนอะ5555 มโนไ
    #3
    1
    • 14 มีนาคม 2560 / 08:41
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ
      #3-1
  2. #2 wildchildinla (@ilovekku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    น้ำตาแตก เราคิดถึงฮุนฮานมากจริงๆนะ
    #2
    1
    • #2-1 229668942 (@229668942) (จากตอนที่ 1)
      10 กรกฎาคม 2559 / 09:49
      เหมือนกันค่ะ
      #2-1
  3. วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 17:13
    นั้มมมมตาาาาา;-; คือเฮิร์ทหนักมากกก อะเฮืก---//หาฟิคมาตอกย้ำตัวเองต่อแพพ…

    #1
    1