จ้าวเสวี่ยเหมยฮวา หญิงงามพลิกแผ่นดิน (ซีรี่ย์ 4 เทพ ตอนหงส์ทองพลิกแผ่นดิน)

ตอนที่ 10 : ความจริงเบายิ่งกว่าคำลวง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    19 ต.ค. 61







ตำหนักชินหลง

   ห้องโถงที่ว่ากว้างก็แคบลงถนัดตาเมื่อบรรดาคนมากมายต่างฐานันดร์เข้ามารวมกัน


"เหวินอิ๋นเจ้าลงไปช่วยองค์หญิงได้อย่างไร"สุรเสียงหนักแน่นเอ่ยถามหงเหวินอิ๋นที่คุกเข่าตรงหน้าพระพักตร์  


"กระหม่อมกำลังเดินตรวจความเรียบร้อย จึงได้ยินเสียงของนางกำนัลว่าองค์หญิงสามตกน้ำกระหม่อมจึงวิ่งไปดูแล้วโดดลงไปช่วยพ่ะย่ะค่ะ"หงเหวินอิ๋นตอบความจริงไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง 


    ฮองเต้จิ่นลี่ได้ฟังคำจึงพยักพระพักตร์หลงเหวินอิ๋นจึงทำความเคารพแล้วกลับเข้าที่ของตน หันเบนไปสนใจนางกำนัลหลิงหนิงที่หมอบอยู่ข้างพระสนมเยว่หลันและนางกำนัลจี้อิงที่หมอบอยู่ข้างองค์หญิงสี่หรือเสวี่ยเหมยฮวา


"จี้อิง หลิงหนิง ออกมาข้างหน้า "เสียงของกวี้กงกงเอ่ยเรียกพวกนางทั้งสอง เมื่อได้ยินเช่นนั้นจี้อิงและหลิงหนิงคลานมาข้างพระพักตร์ฮองเต้จิ่นลี่แล้วกลับมาอยู่ท่าหมอบดังเดิม


"พวกเจ้าทั้งคู่ต่างอยู่ในเหตุการณ์ บอกความจริงเรามาว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าเล่าก่อนหลิงหนิง"


"รับบัญชาเพคะฝ่าบาท องค์หญิงเยว่อิงเพียงต้องการห้ามองค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวาที่ทรงเด็ดดอกไม้ในอุทยานมังกร แต่องค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวากลับไม่พอพระทัยกล่าววาจาล่วงเกินองค์หญิงเยว่อิงและพระสนม องค์หญิงเยว่อิงจึงตรัสว่ากล่าวองค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวาที่มาล่วงเกินพระมารดาองค์หญิงแต่องค์เสวี่ยเหมยฮวาทรงเกิดโทสะจึงเข้ามาประทุษร้ายองค์หญิงเยว่อิงและผลักองค์เยว่อิงตกน้ำ หม่อมฉันเข้าไปช่วยห้ามแต่ก็โดนจี้อิงทำร้ายเพคะฝ่าบาท"หลิงหนิงเล่าเรื่องที่ตนพึ่งปั้นแต่งขึ้นมาทูลแก่ฮองเต้พลางเอ่ยเสียงเครือน้ำตาคลอ ฮองเต้จิ่นลี่ฟังคำที่นางกำนัลเจ้าน้ำตาเล่าจึงไม่เชื่อเสียสนิทเพราะไม่เชื่อว่าลูกหญิงของตนจะอารมณ์ร้ายและลงมือกับผู้อื่นก่อน จึงกันมามองจี้อิงที่หมอบอยู่จึงให้โอกาสนางแก้ต่าง


"จี้อิงเจ้ามีอะไรจะพูดไหม"


"มีเพคะฝ่าบาท คำที่หลิงหนิงทูลกับพระองค์ล้วนปั้นแต่งขึ้นมา ตอนที่หม่อมฉันตามองค์หญิงไปถึงอุทยานมังกรหม่อมฉันเห็นองค์หญิงเยว่อิงและหลิงหนิงลงมือทำร้ายตนเองเพคะและเป็นองค์หญิงเยว่อิงที่โดดลงไปในน้ำเองเพื่อใส่ร้ายองค์เสวี่ยเหมยฮวา"จี้อิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดวงตามั่นคง ฮองเต้จิ่นลี่ได้ยินเช่นนั้นจึงทรงพิโรธยกมือชี้หน้าหลิงหนิงกล่าวตะหวาด


"เป็นเรื่องจริงหรือไม่หลิงหนิง! ที่เจ้าแต่งเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายองค์หญิง!"หลิงหนิงตกใจกลัวหมอบลงไปกล่าวเสียงสั่น


"ไม่เพคะฝ่าบาท ที่หม่อมฉันล้วนเป็นเรื่องจริงจี้อิงเข้ามาตอนที่องค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวาทำร้ายองค์หญิงเยว่อิงแล้วเพคะ นางไม่นางอยู่ตั้งแต่ตนคำที่นางพูดย่อมเข้าข้างนายตน"ซูกุ้ยเฟยเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยขึ้น


"ใช่เพคะฝ่าบาท จี้อิงเข้ามาที่หลังย่อมต้องโกหกเพื่อปกป้องนายตนและไม่มีผู้ใดที่จะทำร้ายตนเองและเสี่ยงตายเพื่อใส่ความคนอื่นหรอกเพคะ โปรดให้ความยุติธรรมกับลูกของเราด้วยเพคะฝ่าบาท"ซูกุ้ยเฟยหมอบลงพื้น


"ให้ความยุติธรรมกับองค์หญิงสามด้วยเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ"นางกำนัลและขันทีของนางหมอบตาม


"เสด็จพ่อโปรดฟังคำลูก จริงที่ลูกทำร้ายองค์หญิงสามแต่ที่ลูกทำร้ายนางเพราะว่านางมาดูหมิ่นพระเกียรติเสด็จแม่ก่อนและนางทำร้ายลูกก่อนเช่นกัน แต่ลูกไม่ได้ผลักนางตกน้ำลูกไม่ได้ตบตีตามร่างกายนาง เสด็จพ่อโปรดทรงเมตตาตัดสินจากความจริง"เสวี่ยเหมยฮวากล่าวพร้อมหมอบตัวลง


"ฝ่าบาทโปรดทรงเมตตาตัดสินจากความจริง"นางกำนัลและขันทีหมอบตัวลง


"เลิกโกหกเสียทีน้องหญิง ทำไมหรือเจ้าเกลียดพี่คนนี้มากหรือถึงต้องทำร้ายกันถึงชีวิต"เสียงหวานอ่อนล้าดังมาจากหน้าประตูจึงทำให้ทุกคนเบนความสนใจไปที่ร่างน้อยที่เดินเข้ามาในห้องโถงโดยมีหมอหลวงหญิงคอยประคองอยู่ข้างๆ พระสนมกุ้ยเฟยเห็นธิดาตนจึงรีบปรี่เข้าไปประคองแทนเอ่ยถามไถ่


"เยว่อิงเหตุใดเจ้าถึงมานี้เจ้าควรนอนพัก หมอหลวงเจ้าปล่อยให้ลูกข้ามาได้อย่างไร"สายตาคาดโทษจ้องไปที่หมอหลวงที่คุกเข่าอยู่ข้างๆเยว่อิง


"ลูกไม่เป็นไรเพคะเสด็จแม่ อย่าไปว่าหมอหลวงเลยเพคะ"เยว่อิงกล่าวบอกมารดาให้หายกังวล ซูกุ้ยเฟยจึงประคองบุตรสาวมานั่งที่โต๊ะ


"เยว่อิงเจ้าดีขึ้นแล้วหรือไร ถึงมาที่ตำหนักชินหลงได้"ฮองไทเฮากล่าวเอ่ยขึ้น


"หลานดีขึ้นแล้วเพคะ"เยว่อิงตอบ


"ดี เจ้าบอกมาเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น"ฮองเต้จิ่นลี่กล่าวอย่างนิ่งเรียบผู้ใดก็เดาอารมณ์ไม่ออก 


"เป็นหม่อมฉันผิดเองที่ใช้คำผู้ผิดจนน้องหญิงเข้าใจไปเป็นอย่างอื่น เสด็จพ่อโปรดอย่าลงโทษเสวี่ยเหมยฮวาเลยเพคะ"เยว่อิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดก้มหน้าลงแสร้งอ่อนแอ


"ลูกหญิงเจ้าปกป้องน้องสาวเจ้าแม่เข้าใจ แต่จะไม่ให้ลงโทษได้อย่างไรนางทำร้ายเจ้าที่เป็นเชื้อพระวงศ์และยังผลักเจ้าเช่นนี้ ถ้ารองแม่ทัพไปช่วยเจ้าไม่ทันแม่จะทำเช่นไร"ซูกุ้ยเฟยเอ่ยขึ้น


"เยว่อิงเจ้าหยุดพูดปดเสียงที!"เสวี่ยเหมยฮวาทีนั่งนิ่งมาตั่งแต่ต้นก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทำให้คนที่อยู่ทั่วทั้งบริเวณตกใจจากองค์หญิงที่อ่อนโยนเมื่อมีอารมณ์ก็น่ากลัวดังบิดามารดา 


"เหตุใคเจ้าต้องใส่ร้ายข้ากัน! เหตุใดถึงเกลียดชิงชังข้า! ข้าทำอะไรให้เจ้าเยว่อิง! ข้าทำอะไรให้เจ้า! เจ้าถึงเกลัยดข้าขนาดนี้เยว่อิง!"เสวี่ยเหมยฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดน้ำตาคลอพลางเดินเข้าไปเขย่าตัวเยว่อิงอย่างแรง


"เสวี่ยเหมยฮวา!อย่าทำพี่เลย พี่เจ็บ! เสวี่ยเหมยฮวา!"เยว่อิงพยามยามจับมือเสวี่ยเหมยฮวาโดยมีซูกุ้ยเฟยที่ช่วยด้วยเช่นกัน เมื่อสถานการณ์เริ่มไม่ดีฮองเฮาจึงให้องค์ชายทั้งสามนำน้องสาวออกห่างเยว่อิงโดยพระนางกำลังดูแลฮองไทเฮาที่ทำท่าจะเป็นลงอยู่


"ฮวาเอ๋อร์ปล่อยเยว่อิงนะน้องพี่"ไท่หยางจับแขนเสวี่ยเหมยฮวาที่กำลังเขย่าตัวเยว่อิงออกจับตัวนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดลูบหัวนางที่กำลังร้องไห้อย่างหนักพลางเอ่ยคำปลอบ


"ฮวาเอ๋อร์อย่าร้องไห้ไปเลยความจริงเป็นเช่นไรเราย่อมรู้อยู่ที่ใจเรา ต่อให้ประดิษฐ์คำอื่นมาพูดย่อมลบล้างความจริงไม่ได้อยู่ดี ฟังคำพี่หนาเจ้าถ้าเราทุกข์คนที่เกลียดเราย่อมสุขเมื่อเห็นเราทุดข์ ถ้าเราสุขมันย่อมทุกข์ที่เห็นเราสุขใจ"ไท่หยางกล่าว ก้มมองน้องสาวในอ้อมกอดก็บังเกิดความรู้สึกเกลียดแม่ลูกตรงหน้าที่ทำให้น้องสาวตนมีน้ำตา


     ฮองเต้จิ่นลี่เห็นลูกสาวน้ำตานองในอ้อมกอดบุตรชายพลันเกิดความรู้สึกปวดใจอยากเช็ดน้ำตาให้ลูกน้อยแต่ต้องห้ามตนไว้เพราะพระองค์อยู่ในจุดที่้ข้าข้างคนใดไม่ได้


"ฝ่าบาทโปรดตัดสินโทษเสวี่ยเหมยฮวาเถิด นางเป็นผู้ที่ทำร้ายเยว่อิงจนเกือบถึงชีวิตนะเพคะ"ซูกุ้ยเฟยเอ่ยน้ำตาคลอสงสารลูกสาว


"เสด็จพ่อเพคะ"เยว่อิงที่พิงอยู่ในอกมารดาเงยหน้าตามาพระบิดา


   ฮองเต้จิ่นลี่ทำใจอยู่นานทอดมองบุตรสาวที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดฮองเฮาโดยมีบุตรชายล้อมรอบเอ่ยขอโทษในใจจึงตัดสินโทษบุตรสาวตน


"ลงโทษองค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวาโบยสิบไม้ กักบริเวณยี่สิบวันโทษฐานทำร้ายองค์หญิงเยว่อิงและลงโทษนางกำนัลและขันทีที่ติดตามขององค์หญิงเสวี่ยเหมยฮวาและองค์หญิงเยว่อิงยี่สิบไม้โทษฐานละเลยหน้าที่ กักบริเวณองค์หญิงเยว่อิง30วัน"ฮองเต้จิ่นลี่ตรัสอย่างหนักแน่นแววตาเจ็บปวดมองตรงไปข้างหน้าไม่สบตาผู้ใด


"เสด็จพี่!/เสด็จพ่อ!"เป็นเสียงฮองเฮาและองค์ชายทั้งสามเอ่ยตกใจเมื่อฟังคำตัดสิน


"เสด็จพ่อน้องยังเด็กโบยสิบไม้.."ไท่ซานแย้ง


"หยุด!ไท่ซาน พ่อตัดสินใจแล้ว"ฮองเต้จิ่นลี่กล่าวเสร็จหมุนตัวหันหลังกลับพลางเหลือบมองเสวี่ยเหมยฮวาที่ยังกอดฮองเฮาไว้แน่นไม่เหลือบมองพระองค์เลย 


"เสด็จพ่อ!"ไท่อี้ร้องเรียก


"หยุดเถิดไท่อี้ ไท่ซาน"ฮองไทเฮาเอ่ยห้ามหลานชายพลางมองบุตรชายที่เดินเข้าไปในประตูอย่างสงสารพระนางเห็นแววตาเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในใจลูกชายใช่ว่านางไม่รู้ว่าฮองเต้จิ่นลี่รักบุตรสาวคนนี้มากขนาดไหนการตัดสินใจเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการตัดเนื้อตัดเองดีกว่าให้คนครหาบุตรสาวที่เป็นดังดวงใจ


"องค์หญิงเชิญเสด็จมากับกระหม่อมเถิดอย่าให้กระหม่อมลำบากใจเลยพ่ะย่ะค่ะ"ขันทีในตำหนักเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจเมื่อได้รับสายตาเย็นชาจากฮองเฮาทำให้มันทำอะไรไม่ถูก


"เฟยเอ๋อร์อย่าไปตำหนิขันทีเลยปล่อยฮวาเอ๋อร์ไปเถิด"ฮองไทเฮากล่าว


"เสด็จแม่"เฟิ่งเฟยฮองเฮาเงยหน้ามองพระพักตร์ฮองไทเฮาน้ำตาคลอทำให้คนมากประสบการณ์สงสารแต่มิอาจขัดวาจาอันศักดิ์ของฮองเต้ได้


"เสด็จแม่เพคะลูกมิเป็นอะไร แค่โดนโบยอย่างน้อยก็เจ็บน้อยกว่าใจลูกตอนนี้"เสวี่ยเหมยฮวาพูดพร้อมลุกขึ้นยืนเดินออกไปพร้อมกับขันทีที่รับหน้าที่และนางกำนัลและขันทีที่ลงโทษด้วยกัน


"โธ่ลูกแม่"ฮองเฮาทอดมองแผ่นหลังลูกน้อยที่เดินจากไปอย่างสงสารและปวดใจที่ปกป้องลูกไม่ได้




   เสวี่ยเหมยฮวาถูกพามาลานหน้าตำหนักโดยมีแท่นไม้วางอยู่ ร่างน้อยนอนคว่ำราบไปกับแผ่นไม้ 

ฮองเฮาที่เดินตามมาที่หลังใจแทบสลายเมื่อเห็นลูกน้อย เดือดร้อนฮองไทเฮาและองค์ชายทั้งสามต้องคอยดูแล


"ขอประทานอภัยที่ล่วงเกินพ่ะย่ะค่ะ โบยไม้ที่หนึ่ง!"เสียงขันทีกล่าว


เพี้ย! 


"อือ!"เสียงเสวี่ยเหมยฮวาดังออกมาจากผ้าที่คาบไว้ทำให้ใจแม่แทบขาด น้ำตาลูกน้อยไหลรินดังน้ำกรดที่กัดกร่อนดวงใจมารดา


"โบยไม้ที่สอง!"


"อือ!"


      ใจพี่ใหญ่เจ็บจนเจียนจะขาดใจดังดวงใจถูกควักออกมาจากอกยามเห็นน้องน้อยถูกตีโบย


"โบยไม้ที่สาม!"


"อือ!"


     ตัวน้องที่พี่คอยถนอม ดวงหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มยามนี้นองไปด้วยน้ำตาทำให้พี่รองเกลียดตัวเองที่ปกป้องเจ้าไม่ได้


"โบยไม้ที่สาม!"


"อือ! ฮือๆ"


   พี่สามขอสัญญาว่าจะปกป้องเจ้าผู้เป็นดังชีวีของพี่


"โบยไม้ที่สี่!"


"อือ..."


    ฮวาเอ๋อร์เอย..อย่าได้ร้องเลยพ่อเจ้า แม่เจ้าเขาปวดใจจนจะขาดแล้วหลานรัก


"โบยไม้ที่ห้า!"


"อือ..."เสียงแผ่วเบาดังสายลม


"องค์หญิงสลบไปแล้ว เรียกหมอหลวงเร็ว!"เสียงขันทีที่ดูแลการลงโทษ


"ฮวาเอ๋อร์.."เสียงหวานของฮองเฮากล่างครั้งสุดท้ายก่อนหมดสติเดือดร้อนองค์ชายไท่หยางต้องอุ้มมารดาตนขึ้นเกี้ยวไปยังตำหนักเฟิ่งเฟยยังไม่เดินถึงเกี้ยวร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งวิ่งสวนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหันกลับไปจึงเห็นน้องน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดบิดา


"ลูกรักเจ้าตื่นเถิด เจ้าทำเช่นนี้พ่อใจไม่ดีเลย"เสียงที่เคยหนักแน่นและมั่นคงบัดนี้สั่นเครือเต็มไปด้วยความกลัว มือที่เคยจับดาบลูบไล้ใบหน้านวลที่ซีดเผือดของลูกน้อยอย่างสั่นเทา ขาแกร่งก้าวไปขึ้นเกี้ยวหลังงามเพื่อไปยังตำหนักเหมยฮวาโดยมีองค์ชายไท่อี้และไท่ซานตามมาติดๆ 




ตำหนักเหมยฮวา 


   สองเท้าก้าวผ่านประตูไปอย่างรวดเร็ว สองมือแกร่งค่อยๆประคองร่างน้อยให้นอนคว่ำอย่างเบามือจึงล่าถอยมาปล่อยให้เป็นหน้าที่หมอหลวงยังไม่วายหันมาสั่งแลข่มขู่


"รักษาลูกเราให้ดี ถ้าองค์หญิงเป็นอะไรไปพวกเจ้าโดนประหารแน่!"


"เพคะ! ฝ่าบาท"บรรดาหมอหลวงหญิงกล่าวหนักแน่น


   ร่างสูกใหญ่เดินออกไปรอหน้าห้องเมื่อประตูปิดลงร่างบางของฮองเฮาจึงเดินเข้ามาโดยมีองค์ชายทั้งสามประคองอยู่ 


"น้อง.."เสียงฮองเต้จิ่นลี่เรียกภรรยาคนงามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อร่างงามเดินผ่านไปดังพระองค์เป็นอากาศธาตุ


"องค์หญิงเป็นเช่นไรบ้าง"ฮองเฮาเอ่ยถามอย่างร้อนรน


"เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้างในมีหมอหลวงดูแลอยู่"ฮองเต้จิ่นลี่เอ่ยตอบแทน เฟิ่งเฟยฮองเฮาหันมามองแวบเดียวจึงหันกลับ


"ข้าถามเจ้า เจ้าก็ตอบสิ"ฮองเฮาเร่งรัดทำให้นางกำนัลลำบากใจจึงหันไปมองฮองเต้จิ่นลี่พระองค์ทรงพยักพระพักตร์


"ตอนนี้องค์หญิงทรงมีหมอหลวงดูแลอยู่เพคะ"นางกำนัลตอบเฟิ่งเฟยฮองเฮาเมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการแล้วจึงหันตัวกลับไปหาลูกชายทั้งสาม ทั้งห้าชีวิตรั้งรออยู่ในตำหนักอยู่นานหมอหลวงจึงเดินออกมาแจ้งข่าวให้ทรงทราบ


"ถวายพระพรฝ่าบาท ฮองเฮาและองค์ชายทั้งสาม ตอนนี้องค์หญิงมีแผลที่พระที่นั่งบอบช้ำอย่างมากและพระวรกายร้อน หม่อมฉันได้ทายาให้เรียบร้อยแล้วเพคะ รอองค์หญิงทรงฟื้นหม่อมฉันจะให้เสวยยาต้มเพคะ"


"องค์หญิงฟื้นแล้วเพคะ!"เสียงจี้อิงดังออกมาจากห้องบรรทมทำให้ทุกคนพร้อมใจกันลุกเพื่อเข้าไปดูอาการ





  























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

167 ความคิดเห็น

  1. #131 Miss-kongkham (@Miss-kongkham) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 18:17
    ไม่สาเหตุสมผล นางเอกเป็นคนที่มีอายุยี่สิบกว่าปี ความจำชาติก่อนก็จำได้ ไงกลายเป็นคนโง่ทำตัวเหมือนเด็ก? ใช้อารมณ์เป็นใหย่แก้ไขสถานการณ์ไม่เป็น? ไม่สมกับอายุยี่สิบกว่าปีเลย
    #131
    0
  2. #87 LavaCreamcheeses (@LavaCreamcheeses) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:58
    น้ำเน่า
    #87
    0
  3. #53 _ncnp1211 (@_ncnp1211) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 02:30
    สงสารน้องงงง
    #53
    0
  4. #50 Nemojungjung (@Nemojungjung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:05

    พยานทั้งสองฝ่ายก็อ่อนพอๆกันนะ แต่ทำไมฮ่องเต้กลับหูเบาฟังความฝ่ายเดียว เป็นกลางจริงในเมื่อต่างฝ่ายต่างยันว่าตัวเองถูกไม่มีใครยอมรับผิดแบบนี้ ทำไมไม่ลงโทษทั้งคู่...ตัดสินลำเอียงไม่สมเป็นฮ่องเต้เลยขนาดรักนะนี่

    #50
    1
    • 20 ตุลาคม 2561 / 00:00
      จริงด้วย ไรท์ขอโทษจะพยายามเขียนมันให้ชัดเจนขึ้นนะคะ ขอบคุณที่แสดงความคิดเห็นค่ะ
      #50-1
  5. #46 ศศิลดา (@tonhomm56) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 09:26

    ขอหลักฐานคะ เอาอีเยว่อิงโดนโทษหนักๆๆ นะคะ

    #46
    0
  6. #45 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 19:09
    ลงต่อเร็วๆ
    #45
    0
  7. #44 choithichasaypin (@choithichasaypin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 19:03
    เอาให้ฮ้องเต้เจ็บปสดเจียนตายไปเลย
    #44
    0
  8. #43 yugyeom102 (@yugyeom102) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:27

    ใครก็ได้หาหลักฐานมา แล้วตบอีองค์หญิงเยว่อิงที
    #43
    0