ตอนที่ 8 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

"เอาล่ะๆ หยุดทะเลาะกันสักที ต่อไปนี้คือการแข่งรอบสุดท้ายของการสอบข้ามเป็นจูนิน เริ่มได้!!!" เมื่อโฮคาเงะกล่าวจบ ก็มีเสียงระฆังกับเสียงผู้ชมดังขึ้นมาพร้อมๆกันแล้วคู่ต่อสู้ทั้งสองคนก็เริ่มโจมตีใส่กันทันที

เคร้ง เคร้ง เคร้ง เสียงคุไนกระทบกันไปมา...

พลัก ตุบ ตุบ ตุบ พลัก เสียงของคนสองคนกำลังเตะ ต่อยกันอย่างไม่หยุดยั้ง...

การต่อสู้เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง'มิกิ'เริ่มประสานอินและใช้วิชานินจา

"คาถาอัญเชิญ!!!"มิกิใช้คาถาอัญเชิญเรียกแมงมุมยักษ์ออกมาจากพื้นทันทีเมื่อประสานอินเสร็จ

"ใยพันร่าง!!!"มิกิตะโกนสั่งแมงมุมยักษ์ของเธอ แมงมุมยักษ์พ่นใยไปทั่วสนาม และหลังของเมงุก็โดนใยเต็มๆ

"ซวยแบบของแท้เลยค่ะงานนี้"ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่ควรจะเรียกว่าหายนะมากกว่า ดูก็รู้ว่าใช้คุไนตัดไม่ได้ แถมมือติดแบบนี้จะประสานอินก็ไม่ได้ แต่ถึงจะบอกว่าคุไนตัดไม่ได้ แต่เมงุก็พยายามเอาคุไนถูไถ ตัด ขูด ลาก ลองทุกอย่างราวกับคนบ้า

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุไนธรรมดาตัดใยพวกนี้ไม่ได้หรอกนะ แถมมือติดแบบนี้คงประสานอินไม่ได้สินะ งั้นฉันขอรับชัยชนะนี้ไปละกันนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"มิกิหัวเราะและตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความสะใจของเธอ เพราะอีกเพียงแค่เอื้อมมือ เธอก็จะได้เป็นจูนินแล้ว

"หืม ธรรมดางัั้นเหรอ"เมงุพึมพัมกับตัวเองเสียงเงียบ จากนั้นก็ยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา เรียกสีหน้าไม่เข้าใจจากมิกิมาได้อย่างดี

"งั้นถ้ามันไม่ธรรมดาละคะ หึ"เมงุกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็หยิบคุไนอันใหม่มา เพราะอันเก่าสงสัยรุนแรงไปนิดนึง เลยบิ่นแทบทั้งอัน 

"ขอโทษทีนะคะ แต่ชัยชนะนี้น่ะ"เมงุยิ้มยียวนกว่าเดิม แล้วจู่ๆคุไนในมือของเธอก็มีจักระห่อหุ้มจนกลายเป็นเหมือนกับดาบ

แคว้ก แคว้ก จากนั้นก็ตัดใยแมงมุมยักษ์ออกมาอย่างง่ายดาย

ตุบ เมื่อหลุดจากใยแล้ว ก็วิ่งไปทางมิกิอย่างรวดเร็ว แล้วง้างมือจัดการรวบรวมจักระไว้ที่มือ 

อุ๊บ แค่ก แค่ก จากนั้นก็ต่อยใส่ท้องมิกิอย่างรุนแรง จนมิกิสำลักเลือดออกมา แล้วสลบไป

"เป็นของฉันค่ะ"เมื่อต่อยแล้ว ก็พูดต่อจนจบ 

"ผู้ชนะ อุจิวะ เมงุจังคร๊าบบบบบบบ"เมื่อการต่อสู้ได้ประจักษ์สู่สายตาของผู้ชมแล้ว ผู้ประกาศไม่รีรอรีบตะโกนอย่างรวดเร็ว

ตึก ตึก เมงุเดินไปหามิกิคู่แข่งของเธอ แล้วนั่งลงข้างมิกิที่สลบอยู่ จากนั้นจึงใช้วิชานินจาแพทย์

"อือ ห่ะ หา นี่หล่อนจะมารักษาฉันทำไมยะ ฉันเป็นคู่แข่งของเธอนะ"มิกิที่ตื่นขึ้นจากการสลบบ่นใส่เมงุด้วยความไม่เข้าใจทันที

"ถึงจะเป็นคู่แข่งกัน แต่วันนี้วันเกิดฉันพอดี ขอทำความดีหน่อยละกันนะคะ อีกอย่างรุ่นพี่มิกิก็เป็นคนของโคโนฮะเหมือนกัน นินจาหมู่บ้านเดียวกันช่วยกันก็ไม่เห็นแปลกเลยนี่คะ"เมงุตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มประจำตัวเธอขึ้นมา ไม่ใช่รอยยิ้มยียวน แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สูดที่ตัวเธอเองก็แทบไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

"แผลหายดีแล้ว ลุกขึ้นเถอะค่ะ"เมงุลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาหามิกิ มิกิตอบกลับด้วยแววตาไม่เข้าใจ

"จับมือฉันแล้วลุกขึ้นเถอะค่ะ"ถึงจะบอกแบบนั้น แต่เมงุฉวยมือของมิกิแล้วดึงมิกิให้ลุกขึ้น แล้วจับมือเดินออกจากสนามไปด้วยกันท่ามกลางสายตานับร้อยที่กำลังจับจ้องไปที่พวกเธอ

'หึ อุจิวะก็มีคนอ่อนโยนเหมือนกันสินะ'มิกิคืดในใจแล้วยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"งั้น แยกกันตรงนี้นะคะ รุ่นพี่มิกิ"ออกจากประตูมา เมงุก็ปล่อยมือของมิกิออก แล้วหันกลับมาหามิกิแล้วยิ้ม จากนั้นก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปข้างนอก

"นี่เธอน่ะ"เดินออกมาจากสเตเดียมแข่งขันก็มีเสียงเรียกเธอซะก่อน เมื่อหันกลับไปก็พบกับผู้ชายหน้าาหล่อเหลาแต่เด็ก ผมสีเงินชี้ฟูไม่เป็นทรง

"อ้าว สวัสดีค่ะ รุ่นพี่คาชิคุง"เมงุกล่าวออกมาด้วยความร่าเริงเชิงกวนๆตามประสานิสัยของเธอ

"คาชิคุง? เปลี่ยนจากคุงเป็นคาอีกตัวจะขอบคุณมาก แต่ชั่งเรื่องนั้นเถอะ ยินดีด้วยนะที่สอบจูนินได้ อนาคตเราอาจได้ร่วมภารกิจกัน นี่ของแสดงความยินดี"คาคาชิกล่าวแสดงความยินดีด้วยความเขินอายพร้อมกับใบหน้าที่แดงซ่านและยื่นช่อดอกกับกล่องของขวัญไม้ให้เมงุ ตัวเขาไม่เคยให้ของขวัญใครเลยนะ ครั้งแรกก็ต้องมีตื่นเต้นบ้างไรบ้าง เป็นเรื่องปกติ ละมั้งนะ

"ขอบคุณนะค้าา หืม ทำไมมีสองอย่างละคะ"

"กะ ก็วันนี้วันเกิดเธอนี่"ถามจบก็หน้าแดงกว่าเดิม

"หืมม ขอบคุณนะคะ รุ่นพี่คาชิคุง ไปก่อนนะค้าา"เมงุกล่าวขอบคุณแล้ววิ่งออกมา และรีบกลับบ้านของเธอ จะได้รีบๆไปฝึกวิชาต่อ 

การฝึกวิชาสำหรับเมงุนั้น มันเป็นเรื่องที่น่าสนุกมาก เพราะแต่ละวิชา ไม่ว่าจะวิชาใดๆ เธอคิดว่ามันน่าสนใจ เพราะแบบนี่รึเปล่านะ ที่ทำให้เธอเก่งขึ้นได้ขนาดนี้

ที่บ้านเมงุ

"กลับมาแล้วค่าาา"เมงุกล่าวออกมาอย่างอารมณ์ดี และเดินไปที่ห้องของตนเอง หาแจกันและจัดการใส่ดอกไม้ที่คาคาชิให้มาและนำ้ในแจกัน แล้ววางแจกันของเธอไว้ที่ริมข้างนอกหน้าต่าง

"รุ่นพี่คาชิคุงเนี่ยย ความจริงก็อ่อนโยนเหมือนกันสิน้า"เมงุนั่นดูดอกไม้ที่ได้รับมาอย่างเหม่อลอย และคิดถึงรุ่นพี่ที่เธอแอบปลื้ม 

"อะ คิดอะไรของเราเนี่ยยย /// "เมงุทึ้งหัวตัวเองด้วยใบหน้าแดงด้วยความเขิน? ไม่ ไม่มีทาง ไม่มีทางเด็ดขาดที่เธอจะคิดเรื่องความรักตั้งแต่เด็กแบบนี้ มันแก่แดดเกินไปแล้ว เด็ก 6 ขวบที่พึ่งได้เป็นจูนินจะมีความรัก? ไม่ ไม่ ไม่ 

"กลับมาแล้วค่ะ"เสียงคุณแม่สุดสวยของเธอดังขึ้นมาจากทางเข้าบ้าน ไม่รอช้าเธอรีบวิ่งเข้าไปกอดคุณแม่อย่างดีใจ เห็นแบบนี้แต่เธอติดแม่มากนะขอบอก

"คิดถึงคุณแม่จังค่ะ งื้อออ"เมงุเอาหัวไซร้ท้องป่องของคุณแม่อย่างกับเด็กได้ของเล่น

"555+ อีก 3 อาทิตย์น้องก็จะคลอดแล้วนะ จะได้เป็นพี่สาวแล้วต้องดูแลน้องดีๆนะเมงุ"มิโกโตะตอบกลับลูกสาวของเธอพร้อมกับลูบกลุ่มผมนิ่มราวใยไหมของเมงุ

"แน่นอนอยู่แล้วค่าา วันนี้หนูจะทำงานบ้านให้ คุณแม่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ"เมงุมีสายตาแวววาวเป็นประกายเมื่อกล่าวถึงน้องชาย อย่าหาว่าเธอบ้าเลยนะ เพราะถ้าใครมีน้องก็ต้องตื่นเต้นอยู่แล้ว อย่างน้อยก็เธอคนนึงล่ะนะ

"จ้าๆ ขอบคุณนะจ้ะ คุณลูกสาว"มิโกโตะยิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แล้วดีดหน้าผากเมงุดังเป๊าะ และเพราะเมงุผิดขาวด้วยรึเปล่าก็ไม่ทราบ ทำให้มันแดงอย่างเห็นได้ชัด

"แม่ขา หนูเจ็บน้า"เมงุลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ และแกล้งทำหน้าเศร้า

"โดนแค่นี้บอกเจ็บ แต่เวลาโดนมีดบาดนี่ไม่เคยร้องเลยน้า"แน่นอนว่าต้องแซวกลับ

"ค่ะๆ ยอมแพ้ค่ะ งั้นไปรอที่โต๊ะก่อนนะคะ เดี๋ยวจะทำดังโงะกับชาเขียวอุ่นๆให้ทานนะคะ"เมงุยกมือยอมแพ้ แล้วกล่าวต่อให้แม่ของเธอไปพัก พร้อมกับเดินเข้าไปในห้องครัว

"ขอบคุณนะจ๊าาาา น่ารักจริงๆเลยน้าา ฮะ ฮะ"มิโกโตะขบขันกับตัวเองเบาๆ แล้วแอบหัวเราะออกมาน้อยๆ

"แล้วเมงุก็ทำงานบ้านจนเสร็จ และจัดการทำดังโะไปให้คุณแม่ของเธอ

"เมงุ วันนี้ไปซื้อของให้หน่อยได้ไหมจ้ะ"

"ค่ะ"

ตลาดสด

"คนเยอะจังเลยแหะ ก่อนอื่นก็ปลา"

"หือ อ้าว เมงุจัง"เสียงปริศนาเรียกเธอจากด้านหลัง และเมื่อหันหลังกลับไปก็พบชายหนุ่มผมสีเงินเหมือนตอนกลางวัน เพียงแต่คราวนี้เป็นผู้ใหญ่ที่เธอรู้จักดี

"อ้าว คุณฮาตาเกะ สวัสดีตอนเย็นค่ะ วันนี้รุ่นพี่คาคาชิไม่มาเหรอคะ"เมงุกล่าวสวัสดีอย่างสุภาพเรียบร้อยตามฉบับคุโนะอิจิที่ถูกฝึกเรื่องมารยาทมาอย่างดี เรียกความเอ็นดูให้เจ้าตัวไม่น้อยเลย

"555+ เรียกฉันว่าอาก็ได้นะ เรียกคุณฮาตาเกะมันดูห่างเหินไปหน่อยน่ะ ฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่ ส่วนเจ้าคาคาชิตอนนี้น่าจะกำลังฝึกอยู่น้ะ"

"จะดีเหรอคะ จู่ๆจะให้เรียกมันก็..."

"ดีสิๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

'ใครเกรงใจค๊าาา หนูลำบากใจต่างหากละค๊าาาาา'

"่อ่อ ค่ะ งั้นหนูไม่รบกวนแล้วล่ะคะ"

"อ่า เดี๋ยวก่อนๆ หนูเมงุ วันนี้ไปทานข้าวที่บ้านฉันไหมล่ะ "เมงุเริ่มมีสีหน้าลำบากใจ ไปกินข้าวบ้านผู้ชายงั้นเหรอ เอาตามตรงเมงุเป็นคนคิดมากเรื่องนี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็ไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ จะหาว่าเธออคติกับความรักก็ได้ คนอื่นอาจจะแค่คิดว่าทานข้าวไปก็จบๆ แต่สำหรับเธอมันมากกว่านั้น เดี๋ยวๆ อย่าหาว่าเมงุคิดเองไปไกล หรือเป็นเด็กแต่คิดเรื่องผู้ใหญ่แล้ว เธอเป็นทายาทที่อายุเยอะที่สุดนะ รองแค่คนๆนึงเท่านั้นเอง แต่ก็อายุน้อยกว่าแค่ 4 ปีเอง ด้วยความที่คิดมากและไม่สามารถตอบได้ การแก้ปัญหาสุดท้ายของเธอคือ...

"คงต้องขอถามคุณแม่ก่อนน่ะค่ะ"การเอาคนอื่นมาอ้างนั่นเอง

"อ่อ คุณมิโกโตะสินะ ฉันบอกไปแล้วล่ะ เธออนุญาตให้หนูไปได้นะ"

'เอ่อ คุณซาคุโมะไปรู้จักกับแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย'

"งั้น ก็ขอรบกวนด้วยนะคะ"ว่าแล้วก็ก้มหัวลง

"รบกวนอะไรกัน มาเถอะเมงุจัง"ซาคุโมะจับมือเมงุแล้วออกแรงดึงเล็กน้อย จนถึงบ้านของคาคาชิและซาคุโมะ  บ้านของซาคุโมะ เป็นบ้านไม้ที่ค่อนข้างใหญ่และเก่าทีเดียว คล้ายๆกับบ้านของเธอ 

"ขออนุญาตนะคะ"เดินมาถึงทางเข้าก็กล่าวตามมารยาทของแขกที่ดี ถอดรองเท้าแล้วเดินหิ้วข้าวของทำอาหารตามซาคุโมะไปที่ห้องครัว ระหว่างที่เดินผ่านห้องนำ้ ก็พบกันคนๆนึงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"มะ เมงุ!!!"คาคาชิเรียกชื่อเมงุด้วยความตกใจ เป็นใครก็ต้องตกใจกันทั้งนั้นแหละ เชื่อสิ

"สวัสดีค่ะรุ่นพี่ คือวันนี้คุณอาเค้าชวนมาทานข้าวที่บ้านรุ่นพี่น่ะค่ะ"

"งั้นเหรอ ห้องครัวเดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวานะ"

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ ถ้าอาหารเสร็จแล้วฉันจะไปเรียกนะคะ"

"ไม่ต้องหรอกๆ ให้แขกทำอาหารให้ได้ไง"

"แต่ให้เจ้าบ้านทำอาหารให้ก็ไม่เหมาะเหมือนกันค่ะ อย่างน้อยก็ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ"

"โอเคๆ มาเถอะ"ว่าแล้วก็ยื่นมือมาจับมือของเมงุ แล้วเดินไปห้องครัว โดยที่เมงุไม่ทันตั้งตัวเลยด้วย

"พ่อครับ วันนี้พ่อไปอาบนำ้แล้วรอที่โต๊ะเถอะครับ เดี๋ยวผมกับเมงุจะทำอาหารให้"คาคาชิโผล่หน้าเข้าห้องครัวมา และบอกพ่อตัวเองให้พักผ่อนเสีย พ่อเขาพึ่งทำภารกิจมาเหนื่อยๆ จะให้ทำอาหารคนเดียวก็กระไรอยู่ จะช่วยกัน 3 คน ห้องครัวก็คงจะอัดแน่น

"งั้นเหรอๆ เดี๋ยวอามานะเมงุจัง"เมื่อคุณซาคุโมะออกไป ไม่รีรอคาคาชิรีบยิงคำถามขึ้นทันที

"นี่เธอไปสนิทกับพ่อฉันตอนไหนเนี่ย"

"หนูก็ยังไม่รู้ตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่เท่าที่รู้ ดูเหมือนว่าคุณแม่ของหนูกับคุณอาจะสนิทกันนะคะ"

"อ่ะ ทำอาหารเถอะ ฝากเตรียมพวกเครื่องเคียงหน่อยนะ ฉันจะย่างปลา"

"ค่ะ"

1 ทุ่ม

"เสร็จแล้ว X2"ทั้งคู่ตะโกนอย่างมาอย่างดีใจ ถึงจะทำเป็นปกติ แต่วันนี้มันดูอร่อยเป็นพิเศษเลยต่างหาก มันก็ต้องดีใจอยู่แล้ว

"ว้าว น่าทานมากๆเลย"หลังจากพึ่งทำเสร็จ ซาคุโมะก็อาบนำ้เสร็จพอดี เมงุกับคาคาชิเดินไปเก็บผ้ากันเปื้อนแล้วนั่งลงที่โต๊ะกันเป็นวงกลม

"วันนี้หนูเมงุมา ที่นี่ดูคึกคักเป็นพิเศษเลยนะ"

"งั้นเหรอคะ"

"มีเด็กผู้หญิงในบ้าน มันก็ดูร่าเริงสดใสดีน้า ขอจองตัวเมงุจังไว้ก่อนได้ไหมเนี่ย เจ้าคาคาชิจะได้มีครอบครัวในอนาคต 555+"

"เอ่อออออ"ทั้งเมงุและคาคาชิถึงกับไปต่อไม่เป็นเลยเจอแบบนี้

"ไม่ต้องคิดมากๆ ฉันล้อเล่นน่ะ"ซาคุโมะหัวเราะออกมาน้อยๆ แล้วโบกมือไปมา

'บางทีคุณอาก็ล้อเล่นแรงนะคะ"

"ฮะ ฮะ ล้อเล่นแบบนี้หนูตกใจนะคะ"

20 นาทีต่อมา

"วันนี้ขอบคุณมากนะคะ แต่ไม่ให้ช่วยเก็บของจะดีเหรอคะ"หลังจากทานข้าวเสร็จ เมงุก็อาสาช่วยล้างจาน แต่เหตุเพราะดึกแล้ว ซาคุโมะกับคาคาชิจึงให้เมงุรีบกลับบ้าน และให้คาคาชิไปส่งจนถึงถนนสายที่อยู่ส่วนอุจิวะ

"ถึงแล้ว รุ่นพี่ก็กลับบ้านดีๆนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ "

"แล้วเจอกัน"

แล้วเมงุก็เดินกลับบ้าน และแน่นอนว่าคาคาชิก็ต้องกลับบ้านตัวเองเช่นกัน

"คิกๆ รุ่นพี่กับคุณอาเนี่ยย อ่อนโยนเหมือนกันจริงๆนั่นแหละน้า"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #35 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 04:28
    มาต่อเร็วๆน้าา
    #35
    0
  2. #34 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:57

    ตอนหน้าน้องอิจะเกินรึยังน้าาา
    ดูลุ้นมากกกก

    รอตอนต่อไปคะ
    #34
    0
  3. #33 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:48

    จิ้นคู่นี้มากกกกก
    #33
    0
  4. #31 Dream in Dream (@Ployly2020) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:15
    มาต่อไวๆ เด้อค่าา
    #31
    0
  5. #30 windycloud (@windycloud) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:15

    อุ่ยยย เลี้ยงข้าวว่าที่สะใภ้--เเอ่ก//โดนอามาเมราสุ....555555
    #30
    0