ตอนที่ 23 : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

"อึก อืม"ฉันลืมตาขึ้นช้าๆ กลิ่นฉุนของยากระแทกใส่จมูกจนอยากอาเจียน ความเจ็บจากบริเณท้องทำเอานํ้าตาเล็ด ร่างกายทั้งปวดเมื่อย ทั้งแสบแผล ดวงตาข้างขวาถูกพันด้วยผ้าพันแผลทำให้มองไม่ชัดนัก 

"กระดาษเหรอ"ฉันสังเกตเห็นชุดสีดำวางอยู่บนโซฟา ด้านบนมีโน๊ตแผ่นเล็กวางอยู่ ใบหน้าสวยหันมองออกหน้าต่าง เห็นชาวบ้านกำลังทยอยไปทางเดียวกัน

"งั้นเหรอ ท่านรุ่นสี่ ท่านคุชินะ..."ตายแล้วสินะ ไปร่วมงานหน่อยละกัน ฉันลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ค่อยๆเปลี่ยนเป็นชุดไว้อาลัย เมื่อเสร็จแล้วฉันจึงหยิบไม้คํ้ายันของคนป่วยมา แล้วค่อยๆเดินไป 

ตอนนี้ชาวบ้านคงอยู่ที่งานหมดแล้ว 

ฉันมาถึงแล้ว คนติดตามโฮคาเงะพยุงฉันไปที่ท่านรุ่นสาม ฉันค่อยๆเดินไปวางดอกไม้ที่หน้ากรอบรูปของท่านผู้เปรียบเสมือนพ่อแม่คนที่สอง กำลังจะเดินกลับ แต่จู่ๆแผลที่ท้องก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาซะงั้น 

"อั่ก!!!"ฉันล้มลงพื้น โชคดีที่มีคนมาช่วยรับไว้ทัน หน้าท้องเปียกชื้นจากเลือด แผลคงเปิด ท่านรุ่นสามบอกให้รักษาเบื้องต้นก่อน ท่าทางจักระของเก้าหางคงยังอยู่สินะ 

"เมงุ เจ้าไม่เป็นอะไรแน่นะ"เสียงชายวัยกลางคน ยามานากะ อิโนะอิจิ ถาม

"คะ...ค่ะ ไม่เป็นอะไร"ถึงจะพูดอย่างนั้น เลือดกลับยิ่งไหลออกมาเรื่อยๆจนหยดลงพื้นไม่หยุด ถึงเวลาที่ต้องยืนไว้อาลัยแล้ว เธอยืนเงียบ แต่ในหัวกลับคิดว่าท่านรุ่นสี่จะเป็นยังไง นารูโตะจะอยู่ได้รึเปล่า คงไม่กลายเป็นโรคซึมเศร้านะ

คราวนี้ชาวบ้านทุกคนกลับบ้านไปแล้ว มีเพียงผู้ใหญ่บางส่วนและเธอ 

"ท่านรุ่นสามคะ นารูโตะอยู่ไหนเหรอคะ"ฉันถามชายแก่อายุรุ่นปู่ข้างๆ ชายแก่ก็มองเด็กสาวกลับ ดวงตาคู่นี้มันเหมือนกับหลายปีที่แล้วเลย ตอนที่เจอเมงุเป็นครั้งแรก เค้ายังจำเหตุการณ์นั้นได้ดี


วันนั้นเป็นวันที่มีนินจาจากหมู่บ้านอื่นบุกเข้ามาหาที่ตาย แต่พวกมันกลับจับตัวประกันเป็นเด็กเอาไว้ เด็กคนนั้นหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู เขาจำได้แม่นยำว่าเธอไม่ได้แสดงสีหน้า จะกลัวก็ไม่ร้อง จะขอความช่วยเหลือก็เงียบ ตอนแรกพวกผู้ใหญ่พากันเครียด ยิ่งเห็นสัญลักษณ์บนเสื้อ อุจิวะ แถมหน้าตายังเค้าโครงภรรยาของหัวหน้ากรมตำรวจคงไม่พ้นลูกสาวคนเดียวของ อุจิวะ ฟุงาคุ ถ้าเด็กคนนั้นตาย อุจิวะ คงเอาเรื่องแน่ สมองคิดวิธีไม่หยุด เวลาก็ผ่านไปนานสองนาน

ระหว่างที่นึกทางออกนั้น เด็กคนนั้นก็จับแขนผู้บุกรุกบิดแล้วทุ่มลงพื้น สองขาเรียวนั่งทับแขน ตัวทับขา มือซ้ายจิกผมขึ้นมา มือขวาแย่งคุไนมาจ่อคอ เสียงหวานกล่าวเสียงเย็น

'ถ้ายังไม่ไสหัวกลับไป อย่าหาว่าหนูไม่เตือนนะคะ'  สียงหวานขัดกับการกระทำ ผู้บุกรุกตอนนั้นยอมมอบตัว แต่เด็กคนนั้นก็หายไปอย่างเร็ว เป็นความแข็งแกร่งจนน่าตะลึง แต่ก็อ่อนโยนเหมือนนักบุญ สององค์ประกอบนี้เขามั่นใจว่าเด็กสาวตรงหน้าจะต้องยิ่งใหญ่ในอนาคต

หลังจากวันนั้นเค้าก็คอยแอบดูเด็กคนนั้นจนอายุได้ห้าขวบ เธอมีเพื่อนแล้ว ตอนนั้นเขาก็สนิทกับเธอพอตัว ภารกิจครั้งแรกระหว่างเธอกับเพื่อนเริ่มแล้ว แต่ไม่กี่วันเมงุก็กลับมาพร้อมสภาพเลือดท่วมตัว ชวนให้เขาสงสารเธอจับใจเมื่อรู้ความจริง ผ่านไปอีกหลายวันเธอก็ไปเรียนกับศิษของเขา สี่ปีที่รอเด็กคนนั้นชั่งยาวนาน ในที่สุดเธอก็ได้อยู่บ้านพร้อมครอบครัว 

จิ้งจอกเก้าหางถูกปล่อยออกมาแล้ว เขาเครียด มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่จะจัดการง่ายๆ จุดจบคือเสียโฮคาเงะรุ่นสี่ที่ยังหนุ่มพร้อมกับภรรยาสาว ตอนที่เขาเห็นรูโหว่บนท้องก็ตกใจ ปากรีบสั่งให้ลูกน้องพาไปหาหมอ เจอกันวันนี้ดวงตาที่มักยิ้มแย้มเป็นประกายกลับมืดหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด มันคือดวงตาเดียวกันกับตอนที่เธอสูญเสียเพื่อนครั้งแรก ชะตาของเธอยังต้องผ่านอะไรอีกมาก เขาได้แต่หวังให้เธอผ่านไปได้ ในฐานะที่เป็นคนเสมือนปู่คนนึงของเด็กตรงหน้า  

หลังจากคิดอะไรมากมาย ปากก็ตอบเด็กน้อยไป

"อยู่ที่โรงพยาบาลน่ะ"ฉันขอบคุณท่านรุ่นสามจากนั้นจึงค่อยๆเดินกะเผลกไปทีละก้าวท่ามกลางแววตาสงสารจับใจจากพวกผู้ใหญ่ที่มองเด็กสาว

แม้จะเป็นตระกูลที่กล่าวว่าไร้หัวใจ แต่เด็กสาวตรงหน้าพวกเขาชั่งใจดีและอ่อนโยน อายุเพียงสิบขวบแต่กลับมีความกล้าหาญจนน่ากลัว ร่างกายบอบบางนั่นแบกรับภาระไว้เยอะกว่าคนทั่วไป ทั้งความหวังจากครอบครัว และความหวังของหมู่บ้าน แต่เธอไม่เคยปริปากบ่น มีเพียงแค่พวกเขาที่อคติไปเองเท่านั้น

"อา หนาวจัง ความรู้สึกนี้อีกแล้ว ไม่ชอบเลยแหะ"เลือดที่ไหลจากช่องท้องยังไหลเรื่อยๆ นํ้าสีแดงข้นหยดเป็นทางยาว ยิ่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ร่างกายก็รู้สึกชา ขาเริ่มก้าวไม่ออก แต่ช่างมันสิ!!! ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร เธอรู้ดี

"ถึงแล้ว"ตอนนี้ฉันอยู่ทางเข้าโรงพยาบาล มือเล็กกดแผลเพื่อไม่ให้เลือดไหลไปมากกว่านี้ ฉันเดินไปเรื่อยๆจนถึงห้องห้องหนึ่ง มันเป็นห้องสำหรับเด็กทารกแรกเกิด ดวงตาสีปีกอีกาจดจ้องไปที่ร่างของทารกผิวแทน ผมสีทองสะดุดตาเป็นสิ่งยืนยันอย่างดี 


สีทองนั่นดูคล้ายผู้เปรียบเสมือนพ่อคนที่สอง
สีทองนั่นเป็นดั่งผู้คอยสอนวิชาให้
สีทองนั่น...สว่างเกินไปสำหรับเธอ

สีทองกับสีดำ ไม่เห็นจะเข้ากัน เธอจะสามารถดูแลชีวิตน้อยๆที่เป็นดั่งแสงสว่างนั่นได้จริงๆเหรอ???

"ได้หรือไม่ได้ แล้วเราจะรู้กัน ฮิๆ"ก็เอาซี้ จะสีทองสีดำก็ช่างหัวมันปะไร เลี้ยงได้ก็เลี้ยง เลี้ยงไม่ได้ก็ไม่แคร์  โชคชะตาห่าเหวอะไรนั่นไม่เกี่ยวหรอก ตัวฉันต่างหากที่กำหนด!!! 

คิดได้ดังนั้นขาเรียวก็ก้าวกลับเข้าห้องตัวเอง รอเวลาให้แผลหายก่อน แล้วค่อยไปจัดการเรื่องนารูโตะคุง 

สองสัปดาห์ต่อมา

อ๊า ดีใจจัง วันนี้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว อดทนรอมาน๊านนานนนนน ในที่สุดก็มาถึง อิอิ 

วันนี้ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาล เนื่องจากท่านปู่ผู้แสนเมตตาอุตส่าห์ช่วยเรียกท่านซึนาเดะมารักษาเธอให้ แผลจึงหายเร็วกว่าเดิมมาก แถมท่านยังให้ฉันพักสามวัน สวยสิจ๊ะ ฉันจะจัดการเรื่องของนารูโตะให้เสร็จเลย 

ก่อนอื่นก็ต้องที่พัก ฉันตระเวนหาบ้านหรือห้องว่างๆให้นารูโตะคุง กะจะให้พอดีๆไม่ใหญ่ไม่เล็ก จนกระทั่งเจอห้องว่างหนึ่งห้อง อยู่ชั้นบนสุดของตึกบริเวณในเมือง จึงตัดสินใจซื้อทันที จากนั้นจึงตระเวนหาซื้อพวกเสื้อผ้า ของใช้ ติดตั้งระบบท่อประปา ไฟฟ้า ใช้เวลาครึ่งวันก็เสร็จ ให้ปู่ชวยดูแลห้าปีแรกก่อน ช่วงนี้ต้องไปดูแลซัสคุงก่อน 

หลังจากทำอะไรทุกอย่างพร้อมแล้ว ไม่รอช้ารีบกลับบ้านทันที ตอนนี้ก็เกือบบ่ายโมงแล้วน่าถึงเวลานอนของซัสคุงแล้วนี่นา จริงสิ วันนี้ไปรอรับอิทาจิที่โรงเรียนดีกว่าแหะ 

เค้าบอกว่า เวลาทำอะไรห้ามทำแบบธรรมดา เดี๋ยวโลกไม่จารึก 

พูดมาขนาดนี้แล้ว มีหรือที่เธอจะเดินเข้าบ้านแล้วพูดกลับมาแล้วค่ะ แน่นอนว่า ไม่!!! 

เด็กสาวก้าวเดินเข้าบ้านไปเงียบๆ ถึงระเบียงก็เห็นคุณแม่คนสวยนอนกอดซัสคุงในอ้อมอก เสร็จโจร!!! 

"แฮร่!!!"ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆคุณแม่ที่กำลังนอน ตะโกนแกล้งเสียงดังใส่หู

"กรี๊ดด/แงงง้"คุณแม่กับซัสคุงร้องอุทานลั่น มีฉันนั่งกุมท้องขำคนเดียว

"เดี๋ยวเถอะ เมงุ พึ่งหายป่วยก็ซ่าเลยนะ ยัยลูกตัวดี" แกล้งเสร์จก็เป็นเวลาเทศนาของนายหญิง ได้ยินซัสคุงพูดร้องแอ้ๆด้วยล่ะ น่ารักจริ๊งงงงง

"มาๆ มาเล่นกับซาสึเกะมา เดี๋ยวแม่ต้องออกไปข้านอกหน่อย ฝากเฝ้าบ้านด้วยนะจ๊ะ"ว่าแล้ว ร่างกายสูงโปร่งของแม่ก็เดินออกจากบ้านไป ฉันกลับมามองหน้าซัสคุงอีกครั้ง ใบหน้ากลมเนียนใสนุ่มน่ากัด ดวงตาสีดำเหมือนกันทั้งบ้านน่าหลงใหล จมูกจิ๋วน่ารัก เสียงร้องน่าฟังไม่น้อย รวมๆแล้วว งุ้ยยยย ขอฟัดสักทีสองทีใครจะรู้ 

หลังจากพิจารณาใบหน้าของซัสคุงแล้ว ฉันก็จัดการหอมแก้มไปสองฟอดใหญ่ แถมแอบกัดนิดๆ มันนุ่มมากกกกก อิจฉาฉันล่ะซี้ อิอิ เหลืออิจจี้คุงกับนารุคุงนี่แหละ ที่ยังรอด อ๊าาา แค่คิดก็ฟิน 

"ว่าไงครับ คิดถึงพี่สาวมั้ยเอ่ย??"ฉันยกซัสคุงขึ้น ใบหน้าน่ารักยิ้มหัวเราะอย่างสุขใจ ด้วยความอดอยาก(???)มานา ฉันจึงเล่นกันอย่างไม่รู้เบื่อ ผ่านไปไม่นาน ก็เย็นแล้ว ไปรับอิจจี้คุงดีกว่า 

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดยูกาตะแบบสบายๆ ใส่รองเท้าแตะ แล้วเดินไปคนเดียว ส่วนซัสคุงนั้นฝากไว้กับเพื่อนข้างบ้าน

เมื่อมาถึงฉันก็ยืนพิงต้นไม้ ข้างมีชิงช้าสำหรับเด็ก รอไม่นานอิจจี้ก็เดินออกมาพร้อมเด็กคนอื่น ฉันโบกมือเรียกเขา แต่เด็กคนอื่นๆมองฉันแล้วหน้าแดง ป่วยเหรอ 

"กลับกันเถอะ อิจจี้คุง"ฉันจับมืออิจจี้แล้วเดินนำมา แค่ครึ่งชั่วโมงเราก็ถึงบ้าน   

บอกรึยังตอนนี้บ้านของอุจิวะถูกย้ายไปหลังสุดของหมู่บ้าน เหตุเกิดจากการที่พวกระดับสูงคิดว่าอุจิวะเป็นเบื้องหลังของเหตุการณ์เก้าหาง น่าโมโหชะมัด

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!!"มาถึงบ้านฉันก็ต้องตกใจ สภาพเละเทะเหมือนโจรบุก ซัสคุงล่ะ!!

"อิทาจิ รีบหาซาสึเกะเร็ว!!!"ฉันบอกอิทาจิ เจ้าตัวก็เหมือนจะรู้ตัวดี เลยรีบวิ่งไปทางระเบียงบ้าน ส่วนฉันก็รีบสำรวจบ้านตัวเองทันที มีแค่ห้องโถงใหญ่เท่านั้นที่เละเทะ นอกนั้นปกติดี 

"พี่ครับ ซาสึเกะไม่อยู่ครับ!!!"อย่าบอกนะว่า โดนลักพาตัวน่ะ 

"อิทาจิ ฟังพี่นะ ก่อนอื่นอย่าพึ่งบอกพวกระดับสูง นายเก็บกวาดบ้านไปก่อน ส่วนพี่จะตามหาซาสึเกะเอง"อิทาจิพยักหน้าทีนึง ฉันรีบขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุด ชุดยูกาตะเป็นชุดที่ใส่ประจำ 

เมื่อเข้าห้องได้ไม่นาน ใบหน้าของเด็กสาวที่ปกติเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่กำลังโกรธจัด เหมือนกับเป็นคนละคนกับเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง นัยตาสีดำมืดเปลี่ยนเป็นเนตรวงแหวนสีแดงสว่างในเงาห้อง มือเล็กหยิบดาบที่ไม่คิดว่าจะต้องใช้ อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ให้ดาบมาแปดเปื้อน ที่ใครหน้าไหนที่บังอาจมาลักพาตัวน้องชายเธอไป มันไม่ได้ตายดีแน่นอน 

"แล้วเราจะรู้กัน"ฉันเดินออกมาจากน้องพร้อมดาบสองเล่ม แต่พอมาถึงก็เห็นกระดาษกับอิทาจิที่หายไป ฉันเปิดกระดาษขึ้นอ่าน

  ขอโทษสำหรับน้องๆของแก แต่พวกมันจำเป็นต่อฉันมาก คงต้องขอชีวิตน้องๆแกแทน
                                                                                                 -???

เป็นข้อความที่สั้น แต่ได้ใจความดี มือเด็กสาวสั่นอย่างแค้นเคือง เท้าเนียนเดินตามรอยพื้นบ้าน เห็นรอยเลือดตรงห้องโถง เดินไปถึงระเบียงบ้านก็เห็นอีกเป็นทาง นี่มันเลือดของน้องชายเธอแน่!!! 

"กล้าดียังไง ฉันจะลากคอพวกนั้นมาให้ได้ บังอาจมายุ่งกับน้องของฉัน พวกแกตาย!!!"ฉันกระโดตามหลังคาบ้าน ไม่รู้พว่าโจรโง่หรืออะไร ถึงทิ้งร่องรอยซะละเอียด แต่เราประมาทไม่ได้เด็ดขาด 

ฉันหยุดที่กระท่อมกลางป่าหลังหนึ่ง กำลังจะบุกเข้าไป แต่กลับมีพวกหน่วยลับพร้อมท่านรุ่นสามบุกเข้าไปก่อน ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

"แอบเข้าไปน่าดีที่สุด"ฉันลบตัวตน จึงค่อยๆเดินเข้าไปในนั้น เป็นห้องเล็กมีอิทาจิกับซาสึเกะจนเลือดซึม ใบหน้ามีรอยถูกตบ ตามตัวมีแผลเต็มไปหมด มันทำให็เธออยากฆ่าคนทำให้ตายทั้งเป็น ข้างๆมีผู้หญิงอายุประมาณสิบสี่สิบห้าถูกมัดมือไว้โดยมีพวกหน่วยลับล้อมอยู่ 

ฉันออกไปหาท่านรุ่นสามแต่ดูเหมือนคงจะรู้อยู่แล้วเลยไม่ตกใจอะไร 

"ท่านจะทำอะไรกับเธองั้นเหรอคะ???"ฉันถาม

"ให้หน่วยสอบสวนสืบข้อมูลของเด็กคนนี้"ข้อมูลสินะ หึหึ 

"หนูขอทำแทนได้รึโจรสาวไปที่ห้องห้องหนึ่ง มันเป็นห้องกว้างมีสีขาวทั้งหลัง เป็นห้องทำหรับการทรมานเพื่อให้คายข้อมูลเวลาที่พวกหน่วยสอบสวนไม่สามารถหาข้อมูลได้ซึ่งแทบไม่มี

การทรมานจะเริ่มขึ้นแล้ว เหมือนกับงานเลี้ยงของปีศาจ
ใครที่กล้ามาแตะต้องอุจิวะ มันผู้นั้นต้องตาย
ใครที่กล้ามาทำร้ายครอบครัวของปีศาจ มันต้องทรมานจนร้องขอความตาย 

ฮิฮิฮิ หนูทดลองคนที่หนึ่ง มาแล้วๆ 


สุขสันต์วันสงกรานต์น้าาาาา ไหนใครเล่นนํ้าที่ไหนกันบ้างเอ่ย แต่ไรท์ขอสิงที่ห้องดีกว่าเนอะ ข้างนอกมันร้อน 555 แชร์เหตุการณ์กันหน่อยยย รีดเดอร์คนไหนอยากได้ตอนพิเศษอะไรก็ขอได้น้าาา ช่วงนี้มีอารมณ์ในการแต่งมากขึ้น อิอิ 





นารุจังกับซัสคุงปรากฏตัวแล้วววว ความแสบความซ่าบังเกิดแล้วววว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #115 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:31

    มารอดูอนาคตจะเป็นยังไงงง
    #115
    0
  2. #114 Kurai-kun (@Kurai-kun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:26
    #ทีมเล่นแบบไม่เล่น(?)แต่ที่รู้ๆคือแขนมา2โทนแล้วอ่ะจ้าาา555555
    #114
    1
    • #114-1 211048 (@211048) (จากตอนที่ 23)
      17 เมษายน 2562 / 09:29
      555 เป็นเรื่องปกติค่ะ แต่ขำอ่ะ 5555555
      #114-1
  3. #113 AuiJ (@AuiJ) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:41
    #ทีมสิงที่บ้านเจ้าค่ะ5555
    #113
    2
    • #113-1 211048 (@211048) (จากตอนที่ 23)
      17 เมษายน 2562 / 09:29
      เฝ้าบ้านค่ะเฝ้าบ้าน 555
      #113-1