ตอนที่ 22 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

"ท่านรุ่นสี่คะ ถ้าเราไปทางหมู่บ้าน หมอนี่ก็จะตามไปทำสงคราม ปั่นป่วนไปใหญ่นะคะ"ฉันบอกรุ่นสี่

 

"อา รู้แล่วล่ะ"ดวงตาสีนํ้าทะเลยังจดจ้องไปทางผู้บุกรุกแบบไม่กะพริบ อืม ชักยากซะแล้วสิคะ

 

"ต่อให้เป็นมาดาระ ก็คงอัญเชิญเก้าหางได้ไม่นานนัก เพราะฉะนั้นให้รุ่นสามจัดการหมู่บ้านไป ส่วนพวกเรา ต้องสะสางที่นี่ให้จบ!!!"รุ่นสี่กล่าว

 

"ค่ะ!!!"

 

ท่านรุ่นสี่วิ่งเข้าใส่มาดาระซึ่งๆหน้า เมื่อทั้งสองจะชนกัน จู่ๆท่านรุ่นสี่ก็ทะลุผ่านตัวมาดาระไป แล้วโซ่ที่ปลิวตามแรงลมก็พันเข้ากับตัวท่านรุ่นสี่ แต่ก็สามารถใช้ฮิไรชินออกมาได้

 

'รู้สึกจะใช้การโจมตีเป็นรูปธรรมไม่ได้สินะ แต่เมื่อเวลาจะโจมตี มันก็จะเผยร่างจริงออกมา ซึ่งช่วงเวลาสั้นๆนั้น ท่านรุ่นสี่จะต้องโจมตีมันให้ได้'

 

ท่านรุ่นสี่กับมาดาระวิ่งใส่กันอีกครั้ง คราวนี้ท่านรุ่นสี่ปาคุไนใส่หัวของมาดาระแต่ก็ทะลุไปเช่นเดิม เมื่อใกล้ถึงกัน มาดาระคิดว่าสามารถชนะได้ มือข้างขวาของรุ่นสี่รวบรวมจักระไว้ กลายเป็นกระสุนวงจักร ก่อนที่มือของมาดาระจะถึงตัว ท่านรุ่นก็ใช้คาถาฮิไรชินมาที่หลังของมาดาระ แล้วฟาดกระสุนวงจักรไปทีนึง แหม แอบสะใจค่ะ

 

ท่านรุ่นสี่วาร์ปตัวเองไปที่มาดาระจนมาดาระยังตั้งตัวแทบไม่ทัน ฝ่ามือแตะไปบนตัว

 

"ผนึกสัญญา คิดจะดึงเก้าหางไปจากฉันงั้นเหรอ!?"มาดาระถามเสียงดัง

 

"ตอนนี้เก้าหางน่ะ ไม่ใช่ของแกอีกแล้ว"

 

มาดาระเบิกตาเล็กน้อย แล้วกระโดดถอยหลังหนีออกมา เลือดสีแดงไหลลง ปากก็พูดไปพลางว่า

"สมกับเป็นโฮคาเงะ รุ่นที่สี่ สามารถทำให้ฉันบาดเจ็บได้และแยกเก้าหางออกไปได้อีกด้วย แต่อีกไม่นานเก้าหางก็เป็นของฉันแล้ว ฉันจะเป็นผู้ครองโลกนี้ แล้วฉันก็มีวิถีทางอีกมากด้วย" มาดาระหายเข้าไปในมิติจากพลังของตนเองแล้ว ในใจของฉันที่เริ่มวุ่นวายก็สบายใจขึ้นเยอะ ออกเสียงถอนหายใจเบาๆ

 

"ความรู้สึกนี้ มันไม่ได้พูดโกหกแน่ๆ"ท่านรุ่นสี่กล่าว แหมะ ไม่ได้ช่วยให้ใจชื้นขึ้นเล๊ยยยย

 

"ค่ะ เราไปที่หมู่บ้านกันเถอะค่ะ ท่านรุ่นสี่"

 

"อ่า"เมื่อรับคำตอบ ฉันกับท่านรุ่นสี่ก็วาร์ปมาที่รูปสลักโฮคาเงะรุ่นสาม อุ้ย จะโดนด่ามั้ยน้า 

 

"หะ โหดร้าย"ท่านรุ่นสี่ออกเสียงค่อนข้างติดอ่าง ฉันเงยหน้ามองตามก็ต้องตกใจ หมู่บ้านที่เคยสวยงาม ตอนนี้เละเทะจนไม่น่ามอง


"คาถาอัญเชิญ"ท่านรุ่นสี่ผสานอินใช้คาถาอันเชิญ แล้วจากนั้นก็มีกบตัวใหญ่มากปรากฏขึ้นบนฟ้า แล้วร่วงลงไปทับเก้าหางเต็มๆ หลังจะหักมั้ยนั่น น่าสงสารแบบแปลกๆ


"ระหว่างนี้ ช่วยสะกดเก้าหางไว้ซักพักสิ การจะหอบของใหญ่ไป มันต้องใช้จักระเยอะมาก"ท่านรุ่นสี่ว่าจบ จู่ๆฉัน ท่านรุ่นและเก้าหาง ก็ถูกย้ายออกไปทางป่าที่ไกลจากหมู่บ้านพอสมควร


ฉันยืนงงๆอยู่คนเดียว ท่านรุ่นสี่ก็มาพร้อมท่านคุชินะและนารูโตะคุง สีหน้าดูไม่ได้อย่างแรง


"ต้องรับกางม่านพลังก่อน แต่จักระฉัน"ท่านรุ่นสี่ว่าพร้อมหันหน้ามาหาฉัน ฉันส่ายหัวตอบ จักระฉันก็ไม่เหลือเหมือนกัน คาถาฮิไรชินถึงแม้จะฝึกมาหลายปี แต่ตัวฉันก็ไม่ได้เชี่ยวชาญเท่าท่านรุ่นสี่ ใช้ไปหลายครั้งก็กินจักระไปมากทีเดียว


"ฉันน่ะ ยังไหวอยู่ มินาโตะ เมงุ"ท่านคุชินะกัดปากทีนึง ก่อนที่โซ่สีทองเส้นใหญ่จะออกมาจากตัว โซ่นั่นมัดตัวเก้าหางอย่างแน่นหนาจนมันไม่สามารถดิ้นออกมาได้


"ฉันจะรั้งเก้าหางเอาไว้แบบนี้ จนกว่าจะตาย เมื่อทำแบบนี้ต่อไป ก็จะสามารถยืดเวลาฟื้นคืนชีพของเก้าหางเอาไว้ได้ ที่ผ่านมา ต้องขอบคุณมากเลยนะ"เสียงของท่านคุชินะแหบแห้งราวจนน่าสงสาร


"คุชินะ เธอไม่จำเป็นต้องตาย จักระที่เหลือน้อยนิดนี้ เอาไว้ใช้ให้เธอได้พบกับนารูโตะอีกครั้ง ฉันจะผนึกจักระที่เหลือของเธอไว้ที่นารูโตะ ทำเป็นผนึกแปดทิศเอาไว้ แล้วก็เก้าหางน่ะ ฉันจะเอาไปด้วยเอง วิชาผนึกที่ผู้ไม่ใช้ร่างสถิตอย่างฉันจะทำได้ คือปิดผนึกซากอสูร "ท่านคุชินะและฉันเบิกตากว้าง กำลังจะอ้าปากห้ามแต่ม่านรุ่นสี่ก็กล่าวขึ้นมาก่อน


"แต่ที่สำคัญ เก้าหางที่ฉันผนึกได้เพียงแค่ครึ่งเดียว ตามกฏธรรมชาติฉันผนึกได้ไม่หมด ผนึกเก้าหางที่ใช้ร่างเธอไปด้วย จะทำให้ไม่มีร่างสถิต ทำให้สมดุลสัตว์หางเสียทันที แต่ถ้าเป็นปิดผนึกซากอสูร จะสามารถเก้าหางครึ่งนึงกับฉันไว้ชัวนิรันดร์ เพราะฉะนั้น อีกครึ่งนึงของเก้าหาง จะใช้ผนึกผนึกแปดทิศ ไว้ที่ตัวนารูโตะ ฉันรู้ว่าเธอจะพูออะไร แต่ว่า เรื่องปฏิรูปโลกที่อาจารย์จิไรยะบอกเอาไว้ แล้วก็ เรื่องหายนะที่จะเกิดขึ้นตามมาด้วย วันนี้มีสองอย่างที่ยืนยันได้แล้ว"


"ชายสวมหน้ากากสินะคะ"ฉันกล่าว ท่านรุ่นสี่พยักหน้าตอบแล้วพูดต่อ


"แล้วก็ คนที่จะหยุดเค้าได้ คือเด็กคนนี้ ลูกของเราที่อาจารย์จิไรยะตั้งชื่อให้นั้น จะเป็นคนเปิดอนาคตในฐานะที่เป็นพลังสถิตร่าง ไม่รู้ทำไม แต่ฉันเชื่ออย่างนั้น"


ท่านมินาโตะยืนขึ้น ผสานอินอย่างรวดเร็ว "ปิดผนึกซากอสูร"


"หลังจากปิดผนึกซากอสูรแล้ว ฉันจะเอาจักระของเธอผนึกนารูโตะ เมื่อเค้าสามารถควบคุมพลังเก้าหางได้ เธอต้องคอยช่วยเค้าด้วยนะ"


ส่วนหนึ่งของอสูรดูคล้ายมือยืดผ่านกลางอกของท่านรุ่นสี่ แบบทะลุไปติดกับเก้าหาง 


"ผนึก!!!"วิญญาณส่วนหนึ่งของเก้าหาง ถูกดูดเข้าไปในตัวท่านรุ่นสี่ ท่านรุ่นสี่แปะมือลงพื้น ก็มีแท่นหินและมีเบาะปรากฏขึ้นมา จากนั้นก็เดินเอานารูโตะไปวางไว้บนแท่นนั้น มีชื่อว่าแท่นพิธีกรรม


"ตายซะเถอะ"ด้วยขนาดตัวที่เล็กลงของเก้าหาง โซ่ที่เคยมัดแน่นก็หลวมออก นิ้วแหลมของเก้าหางพุ่งเป้าไปที่นารูโตะ ฉันตกใจจนเผลอเอาตัววิ่งเข้าไปกันไว้


สวบบ


เลือดที่แดงข้นสาดกระจายไปเล็กน้อย อา เจ็บชะมัด!!! ด้วยความตกใจที่เก้าหางพุ่งเข้ามา แํน ท่านคุชินะและท่านมินาโตะ จึงพร้อมใจกันวิ่งไปบังนารูโตะ เล็บคมเสียบผ่านทะลุกลางท้องของพวกเราไป จนเกือบจะโดนนารูโตะ 


'เกือบไปแล้ว แต่เจ็บเอาเรื่อง เอาเถอะ แค่นารูโตะปลอดภัยก็โอเค"ฉันคิดในใจ


"บอกแล้วว่านี่เป็นหน้าที่ของพ่อยังไงล่ะ เข้ามาทำไม"ท่านรุ่นสี่


"ถ้าอย่างนั้นคนแม่ ต้องทำยิ่งกว่าสิ เธอนั่นแหละเมงุ เข้ามาทำไม"ท่านคุชินะ


"หนูน่ะ คนดูแลนารูโตะตั้งแต่ยังไม่คลอดค่ะ!!! พวกคุณสองคนนั่นแหละ ต้องผนึกไม่ใช่เหรอคะ หนูน่ะยังพอรักษาตัวเองได้ หายห่วงค่ะ"ถึงจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผล มันไหลออกมาไม่หยุดเลย เริ่มหนาวแแล้วสิ


"ลูกกับเมงุอยู่ด้วยงั้นเหรอะ!!!"โฮคาเงะรุ่นสามตะโกนออกมาท่ามกลางความตกใจของเหล่านินจาที่อยู่นอกม่านพลัง


"คาถาอัญเชิญ"ว่าแล้ว กบดูรูปร่างน่าประหลาดก็ปรากฏขึ้น หัวกับช่วงล่างน่ะ ปกติดี แต่ลำตัวดูเหมือนขดเหล็ก ดูสยองชอบกล 


"เกโระโทระ ฉันจะฝากกุญแจผนึกไว้กับนาย หลังจากนั้นก็รีบนำไปเก็บไว้ที่โกดังอาจารย์จิไรยะทันที"


"หนูว่าพวกเราเหลือเวลาอีกไม่นานแล้วนะคะ พวกคุณรีบบอกลานารูโตะเถอะค่ะ"ทั้งสองคนอืม คำกล่าวลาถูกเปล่งออกมาทั้งนํ้าตาของทั้งสองคน ยิ่งพูด นํ้าตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด ระหว่างคำกล่าวลาฉันก็เบ้หน้าเล็กน้อย 


'อั่ก จักระที่อยู่ในตัวเก้าหาง กำลังไหลเข้าบาดแผลเรา!? จริงด้วย ทั้งสองคนต่างก็เป็นร่างสถิตแล้ว แต่เราที่ร่างกายรักษาแผลแบบอัตโนมัติ จักระที่ปล่อยออกมาฟื้นฟูกำลังรวมกับจักระเก้าหาง!!! ไม่ได้ ห้ามบอกเด็ดขาด ไม่งั้นจะไม่ทันเวลาเอา'


"นารูโตะ คำพูดของพ่อจะน่ารำคาญเหมือนของแม่มั้ย??? ผนึกแปดทิศ..."


เสียงสีขาวสาดส่องไปทั่วม่านพลัง จู่ร่างกายก็รู้สึกวูบโหว่งที่กลางท้อง ร่างกายชาไปทั่ว ตาสองข้างหรี่ลง จากเนตรวงแหวนกลายเป็นดวงตาธรรมดา เลือดจากตา ปากและท้องยังไหลออกมาเรื่อยๆ รู้ตัวก็รู้สึกเหมือนมีคนมาอุ้ม


"เร็ว รีบพาพวกเขาไปเร็วๆ!!!"อา เสียงดังน่ารำคาญจังค่ะ


"เจ้านี่ช่างกล้าหาญจริงๆ อายุแค่สิบขวบเอง"ท่านรุ่นสาม??? ช่างเถอะ ตอนนี้น่ะ ง่วงค่ะ...








ขอโทษน้าาาา ที่ลงช้า ลงน้อย TT ฮืออ ไรท์ก็เหนื่อยน้าาาา ช่วงนี้ก็มีธุระเยอะแยะมากมาย หวังว่าทุกคนจะเข้าใจน้าาา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #112 gafill1234gg (@gafill1234gg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 14:56
    รออยู่นะคร้าาา
    #112
    0
  2. #111 Firstlove12 (@Firstlove12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 13:53

    รรออ่านตอนต่อไปอยู่นะ

    #111
    0
  3. #109 6123623 (@6123623) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 00:09

    มาต่อนะคะ
    #109
    0
  4. #108 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 11:16

    รอออออ
    #108
    0
  5. #107 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:52

    ในที่สุดก็มาเย้ๆๆๆๆๆ
    #107
    0
  6. #106 Musumeji (@wanathida) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:49
    เรานึกไม่ออกเลยอ่ะว่าอิทาจิจะทำอะไรพี่สาวตัวเองได้
    #106
    1
    • #106-1 211048 (@211048) (จากตอนที่ 22)
      7 เมษายน 2562 / 22:29
      คงต้องรอดูนะคะ 555
      #106-1