ตอนที่ 16 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

จากตอนนั้นที่วางแผนว่าจะคืนชีพให้รุ่นพี่คาชิคุง ตอนนี้ฉันได้เปลี่ยนแผนเรียบร้อยค่ะ ตอนนี้ชื่อแผนการคือ 'ปฏิบัติการการคืนชีพตัวเอง' เรื่องนี้มีเหตุค่ะ จะขอเล่าแบบย่อๆเลยละกันนะคะ

หลังจากที่ฉันวางแผนเสร็จแล้ว ฉันก็รีบกลับบ้านไปค่ะ เมื่อหัวถึงหมอนฉันก็หลับเลยค่ะ พอเช้าอิทาจิที่เข้ามาหาฉันเห็นฉันไม่ยอมลุกจากเตียง เลยไปดูฉัน ปรากฏว่าฉันตัวร้อนจี๋เลยค่ะ หมอบอกว่าหักโหมร่างกายเกินไป ก็นั่นสินะคะ ฝึกเสร็จ 4 ปี กลับบ้านวิ่งไปหาอิทาจิที่สงคราม วิ่งกลับบ้าน ถูกถามอะไรเยอะแยะ ทำคลอดอีก ปิดท้ายด้วยการวิ่งรอบโคโนฮะไปครึ่งรอบ เอ่อ เหตุการณ์เกิดขึ้น 2 วัน ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ สภาพฉันตอนนี้คือ นอนโทรมบนเตียง แขนโดนเจาะนํ้าเกลือ ข้างๆมีถ้วยข้ามต้มร้อนๆและยาแก้ไข้ค่ะ อา ชีวิตนี้ไม่คิดว่าต้องโดนอะไรแบบนี้ด้วยเลยนะคะ เย็นนี้ฉันก็สามารถออกได้แล้วค่ะ เพราะไม่ได้เป็นหนักอะไรขนาดนั้น

หลายชั่วโมงผ่านไป

ฉันหลับไปจนมีพยาบาลมาปลุกค่ะ ตอนนี้กำลังจ่ายเงินค่ะ เมื่อจ่ายเงินเสร็จฉันก็กลับบ้านทันที ไม่ได้กลับมาเกือบ 2 วันแล้ว และเมื่อฉันกลับมาถึงบ้านฉันก็ได้รับข่าวดีให้ฉุ่มชื้นหัวใจค่ะ คุณพ่อเรียกคุยค่ะ...

"ขออนุญาตค่ะ"ฉันเดินเข้าไปข้างใน ด้านในมีคุณแม่ คุณพ่อและอิทาจิ หนอย เจ้าตัวแสบก็ว่าอยู่หายไปไหน แล้วอะไรคือมาอยู่กันทั้งครอบครัวคะ

"มานั่งสิ"คุณพ่อผายมือตรงหน้าท่าน ฉันเดินไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณพ่อทันที แล้วก็เปิดประเด็น

"ฉันได้ข่าวว่าแกได้เข้าหน่วยลับ"ข่าวเร็วจริ๊ง

"ค่ะ ท่านโฮคาเงะพึ่งรับหนูเข้าเมื่อวานเองค่ะ ขออภัยที่ไม่บอกให้ทราบค่ะ"ฉันก้มหัวลงติดพื้น ไม่อยากมีปัญหาหรอกค่ะ

"ไม่เป็นไรหรอก แค่แกเข้าหน่วยลับได้ ฉันก็ภูมิใจในตัวแกมากแล้ว สมกับเป็นลูกของฉัน เก่งจริงๆ"

"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ หากหมดธุระแล้ว หนูขอตัวไปพักผ่อนค่ะ"ฉันเดินออกมา แล้วขึ้นห้องตัวเองไป อาบนํ้าแล้วใช้ผ้าพันแผลมาพันรอบออก แล้วใส่กางเกงฮากามะมะดำ พกดาบไป เป็นการฝึกค่ะ

 ฉันออกมาฝึกที่ป่าริมหมู่บ้าน ก่อนอื่นฉันต้องฝึกปาดาวกระจาย เพียงแค่หักข้อมือไปด้านหลัง แล้วทำให้ข้อมือมาตรงเหมือนเดิม ง่ายๆก็คือการสะบักข้อมือไปด้านหลังนั่นแหละค่ะ เพียงแค่นั้นก็ปรากฏคุไนในหว่างนิ้มได้ 4 เล่ม มืออีกข้างก็ทำเช่นเดียวกัน เพียงแต่เป็นดาวกระจาย 30 อัน ที่วางซ้อนๆกัน 

ฉันเตะเป้าเล็งให้ขยับไปมาเพื่อการฝึก แล้วหลับตาลง จากนั้นก็ปาดาวกระจายออกไปก่อน เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นดาบกระจายปักตามขอบสีแดงของเป้าเล็ก และตรงกลางทุกอัน ฝึกมือยังไม่ตกสินะคะ 

ฉันเตะเป้าอีกอันนึงให้เหมือนกับครั้งแรก หลับตาแล้วปา ผลก็เหมือนครั้งแรกเลยค่ะ เฮ้อ ฝีมือยังเหมือนเดิมสินะ แต่ถ้ามีมากกว่านี้จะต้องฝึกมากกว่านี้ค่ะ

ฉันเก็บของทุกอย่าง แล้วถือดาบทั้ง 2 ข้างในมือ ฝาดฟันท่วงท่าต่างๆที่ฝึกมาจนชำนาญ เมื่อฝึกท่วงท่าเสร็จ ก็ต่อด้วยพละกำลัง ฉันหวดดาบที่ถือโดยใช้มือขวาลงใส่ต้นไม่ต้นใหญ่ ในตอนแรกยังไม่มีร่องรอยว่ามันถูกตัด แต่อีกเพียงเสี้ยววิ ต้นไม้ต้นใหญ่ก็ถูกโค่นลงเพียงการฟันแค่ครั้งเดียว 

ฉันเก็บดาบไว้ที่เดิม แล้วเดินกลับบ้านเพื่อพักผ่อนทันที พรุ่งนี้ไม่มีภารกิจพอดีด้วย นานๆทีไปเล่นกับน้องๆก็ดีเหมือนกัน 

เช้าต่อมา


ฉันตื่นมาขึ้นมาในเวลาเช้ามืด ลมเย็นพัดผ่านผิวหน้านวลไปเรื่อยๆ เหมือนกับปล่อยความคิดและความเหนื่อยล้ามาตลอด 4 ปี ให้มันลอยตามไปกับลม ฉันเดินออกจากหมู่บ้าน เพื่อออกกำลังกายยามเช้า วิ่งในหมู่บ้านไม่สวยทำกับวิ่งไปชมวิวทิวทัศน์ไปหรอก ออกตัววิ่งไปครึ่งทางก็หยุดพักสักระยะ ชมธรรมชาติสักหน่อยจะเป็นอะไรไป ฉันเดินเข้าไปนั่งใต้ต้นไม้ ตอนนี้แดดเริ่มมาแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นจากฟ้าอย่างช้าๆ ฉันนั่งฟังเสียงนํ้าที่ไหลรินไปตามทาง เสียงนี้จะไม่มีวันดับหายไปจากความทรงจำ เสียงนี้จะกี่ครั้ง ก็ฟังได้อย่างสบายใจมาตลอด


"อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ตลอดไปจังนะ"ดวงตาที่เหม่อมองธรรมชาติได้ระยะหนึ่ง ก็ถูกปิดลง ราวกับกำลังนึกคิดถึงเรื่องตนในสมัยอดีต







ตอนนี้ไรท์เปิดเทอมมาได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว แต่วันแรกจนถึงวันนี้ อาจารย์ก็สั่งการบ้านให้ไรท์์ทุกวัน ทำให้เวลาน้อย บวกกับความขี้เกียจของไรท์ นิยาย้ลยเชื่อช้ส คงต้องขอกราบอภัยมา ณ ที่นี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #59 jitladajakthong (@jitladajakthong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:28

    รอๆจ้า ัป็นกำลังใจให้ไรต์สัูๆ^0^

    #59
    0
  2. #58 Sintia🌙 (@aisica1414) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 18:43
    สนุกมากค่ะ รอน้า
    #58
    0