Naruto พี่สาวอุจิฮะ

ตอนที่ 14 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

3 ปีผ่านไป

เอ่อ เรื่องอาจจะข้ามๆไปบ้าง แต่ 3 ปีที่ผ่านมา ฉันถูกเคี่ยวเข็ญความรู้ ความสามารถอย่างหนักเลยล่ะค่ะ เริ่มตั้งแต่พื้นฐาน ยันขั้นสูงเลยค่ะ 

อาจารย์อาสึ สอนเรื่อง การใช้ดาบค่ะ เป็นวิชาดาบคู่ค่ะ คุณอาสึเคยเป็นซามูไรน่ะค่ะ แต่ทำไมมาเป็นนินจาฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

อาจารย์คุชิน สอนเรื่อง คาถาต่างๆ อาจารย์แกมีนิสัยชอบรวบรวมคาถานินจาต่างๆน่ะค่ะ ทั้งคาถาต้องห้าม คาถาอัญเชิญ อาจารย์รู้หมดค่ะ ห้องสมุดเคลื่อนที่คือแบบนี้สินะ อืมๆ

อาจารย์มินามิน สอนเรื่อง กระบวนท่า และคาถาของนามิคาเสะโดยแท้เลยค่ะ เทพอัสนี คาถาสุดโกงที่สามารถเคลื่อนย้ายตัวผู้ใช้ ไปที่ไหนก็ได้ โดยตัวกลางคือ อักขระ ส่วนเรื่องกระบวนท่าก็สุดยอดไม่แพ้กัน 

ตอนแรกๆที่มาเรียนฉันเกือบ...ไม่สิ ฉันเอาตัวไม่รอดเลยล่ะค่ะ ทั้ง 3 คน สามารถควบคุมจักระได้ในระดับมาสเตอร์เลยล่ะค่ะ ควบคุมได้ดั่งใจ ทั้งปริมาณ ขนาด รูบร่าง ความเร็ว นํ้าหนัก ซึ่งฉันกว่าจะเป็นแบบพวกท่านได้ ก็ 3 เดือนเลยล่ะค่ะ

"เมงุจัง วันนี้มื้อเช้าคืออะไรเหรอจ๊ะ"อ๊ะ อาจารย์อาสึนี่นา

"ข้าวราดแกงกะหรี่ค่ะ"อาหารเช้าก็ตามนั้นแหละค่ะ

"แล้วดังโงะฉันล้าาาา"อาจารย์อาสึไถลตัวเองมากอดฉันจากข้างหลัง สงสัยไถลเพลิน หน้าเกือบจุ่มอ่างล้างจาน

"ในตู้เย็นค่ะ ไม่หวานเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ"ดังโงะของหวานแท้ๆ แต่ดันขอไม่หวานซะงั้น เฮ้อ...

"เมงุจังรู้ใจฉันที่สุดเลย น่าร๊ากกกกกกกก"ไม่ได้การล่ะ

"อย่ามากอดนะคะ เดี๋ยวล้มค่ะ"ฉันหันหลังชี้ช้อนที่ถือใส่หน้าอาจารย์อาสึ แล้วจากนั้นก็ดับไฟ ยกหม้อแกงกะหรี่ลงจากเตามาวางไว้ที่โต๊ะ ดูเหมือนว่านอกจากสกิลนินจาแล้ว ฉันยังได้สกิลแม่บ้านด้วยนะคะ

"อาจารย์ชิน อาจารย์มิน ลงมาทานข้าวได้แล้วค่ะ!!!!"อาจารย์ชินกับอาจารย์มินที่ฉันเรียก ก็คือ อาจารย์คุชินกับอาจารย์มินามินนั่นแหละค่ะ ชื่อเดิมยาวเกินไป เลยย่อค่ะ เรียกง่ายดี แถมน่ารักซะด้วย

"ว้าว วันนี้ก็น่ากินเหมือนเดิม"อาจารย์ชินที่ลงมาพร้อมกับอาจารย์มินกล่าวชมฉันดังเช่นทุกวัน 

"เมงุจัง หลักสูตรของพวกฉันที่สอนเธอได้จบลงแล้ว ดูเหมือนวันนี้ต้องทดสอบสุดท้ายแล้วล่ะนะ"อาจารย์อาสึกล่าวออกมาระหว่างทานข้าว อาจารย์ชินกับอาจารย์มินมองหน้ากันเล็กน้อยจากนั้นทั้ง 3 คน ก็ลุกขึ้นไปลานหน้าบ้าน แน่นอนว่าฉันก็ลุกตามไปค่ะ

"การทดสอบสุดท้าย พวกเราจะรุมเธอ และเธอต้องเอาชนะพวกเราให้ได้ เข้าใจนะ"รุมเลยเหรอคะ

"ค่ะ!!!"

"เริ่มได้!!!"อาจารย์อาสึวิ่งเข้ามาคนแรก ฟาดดาบใส่ฉันเต็มแรง แต่ฉันก็เอาดาบตัวเองกันไว้ได้ อาจารย์ชินวิ่งตามเป็นคนที่สอง ใช้คาถาไฟกับฉัน ฉันเลยใช้คาถานํ้าค่ะ โอ๊ะ ลืมบอกไปเลยค่ะ ฉันสามารถแปรคุณสมบัติธาตุทั้ง 5 ได้แล้วค่ะ ตอนฝึกเลือดตาแทบกระเด็น เมื่อใช้คาถานํ้าไปแล้ว ต่อด้วยคาถาสายฟ้าค่ะ แต่ก่อนจะได้ใช้คาถาสายฟ้า อาจารย์มินก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันซะอย่างนั้น ขี้โกงค่ะ วางอักขระไว้ตั้งแต่ตอนไหนคะ หรือเอาวางไว้ตั้งแต่แรกกันคะ!? อาจารย์เตะใส่สีข้างฉันซะแรง แต่ฉันสามารถเอาแขนมาป้องกันไว้ได้ทันพอดี เกือบไปๆแต่อยู่ดีๆ ทั้งสามคนก็หยุดต่อสู้ไปซะงั้น

"หยุดทำไมเหรอคะ ไม่ทดสอบต่อเหรอคะ"ฉันเก็นดาบทั้งสองเข้าฝัก แต่ดาบนี้น่ะ แค่ดาบหินค่ะ มันหนักเป็นพิเศษ แน่นอนว่าอาจารย์อาสึก็ใช้ดาบหินฝึกเหมือนกัน

"ไม่ล่ะ ตอนนี้เธอสามารถเอาชนะพวกเราได้แล้วล่ะ ถ้าสามารถป้องการการโจมตีของพวกเราได้ ฉันมีของขวัญจะให้เธอ ตามมาสิ"อาจารย์เมงุเดินเข้าบ้านไป ไปชั้นที่สอง ปกติฉันอยู่แต่แรกเท่านั้น

"เมงุ เธอคือศิษย์คนแรกของพวกเรา พวกเราเลยอยากจะให้ของขวัญชิ้นสุดท้ายกับเธอ ก่อนที่พวกเราอาจจะไม่ได้พบกันอีก"อาจารย์อาสึ ทำไมพูดแปลกๆ

"นี่คือของที่ฉันจะมอบให้เธอ ตลอด 3 ปี มานี้ ฉันพยายามทำและตามหามันให้ดีที่สุด เพื่อเธอเมงุ"อาจารย์อาสึยื่นกล่องสีดำหนังและมีริบบิ้นสีครามขอบนํ้าเงินผูกเป็นโบว์ขนาดยาวประมาณ 160 เซนติเมตรมาให้ฉัน มันยาวกว่าฉันอีกนะคะ

"อนาคตค่อยใช้มันก็ได้นะ แต่อยากให้เธอใช้วิชาของเธอ คู่กับของสิ่งนี้นะ"อาจารย์อาสึ...

"ค่ะ หนูจะใช้ของสิ่งนี้ เพื่อปกป้องคนที่หนูรักค่ะ"

"ของฉันน่ะ ไม่ได้เน้นการต่อสู้ แต่ของสิ่งนี้ ฉันทำเองเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ ยัยศิษย์ตัวน้อย"อาจารย์ชินส่งริบบิ้นมัดผมสีแดงสดเช่นเดียวกับสีผมของอาจารย์ และมีกระดิ่งสีทองแกะสลักรูปดอกกุหลาบตรงปลายทั้งสองด้าน ตัวริบบิ้นยาวประมาณ 30 เซนติเมตรเห็นจะได้ 

"มานี่สิ ฉันจะมัดผมให้"อาจารย์ชินจับฉันนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ หยิบหวีมาหวีผมของฉันอย่างนุ่มนวล อา...อยากนอนเลยล่ะค่ะ 

"เสร็จแล้ว"ฉันเงยหน้ามองกระจก อาจารย์รวบผมฉันที่ยาวถึงกลางหลังเป็นหางม้า มัดริบบิ้นความสูงประมาณสีข้างของฉันเลยล่ะค่ะ

"ขอบคุณค่ะอาจารย์"ฉันลุกขึ้น ก้มหัวกล่าวขอบคุณอาจารย์ เป็นมารยาทที่ดีควรทำตามนะคะ

"เอาล่ะ ของฉันน่ะ เธอจะใช้หรือไม่ใช้ก็ได้นะ แต่ขอให้เก็บไว้กับตัวก็พอ"อาจารย์มิน ส่งคุไนสีเงินมาให้ฉัน 3 อัน บริเวณที่จับมีอักขระเทพอัสนีของอาจารย์ไว้ แต่ทำไมถึึงสีเงินนดะคะ???

"ถ้าเธอเดือดร้อน ฉันจะรีบไปหาเธอทันทีเลย"อาจารย์มินเดินมาลูบหัวฉัน อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ มันทำให้ฉันเคลิ้มได้อย่างง่ายดายเลยล่ะค่ะ

"เอาล่ะเมงุ สุดท้ายก่อนจากกัน..."อาจารย์อาสึ อาจารย์ชิน อาจารย์มิน เดินมาหาฉันพร้อมกัน

"สุขสันข์วันเกิดอายุครบ 10 ขวบนะ ยัยตัวเล็กx3" วัน...เกิดเหรอคะ?

"วันนี้ วันคริสมาสพอดีเลยนี่เนอะ"อาจารย์ รู้ด้วยเหรอคะ

"อือ หิมะสวยจังนะ"อาจารย์ชินเอามือไปปรับเกล็ดหิมะเอาไว้ แล้วเอามาให้ฉันดู สวยจังค่ะ

"ขอโทษทีนะ วันเกิดพวกเราไม่มีเค้กหรืองานเลี้ยงให้เธอเลย"อาจารย์อาสึคะ...

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ แค่ของขวัญที่อาจารย์อุตส่าห์ให้หนูมา หนูก็ดีใจแล้วค่ะ"ฉันวางของขวัญทั้งหมดไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นที่ชั้นสอง จากนั้นหันหน้าหาพวกอาจารย์ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น อ้าแขนออกพอประมาณ

"ขอกอด...ได้ไหมคะ"ให้ตายสิ ขอกอดคนอื่นนี่มันเขินจัง

"555+x3"หัวเราะไมอ่ะคะ เชอะ ไม่กอดก็ได้ ฉันพองแก้มแล้วหันหลังยืนกอดอกไว้ แสดงถึงการงอลอย่างชัดเจนค่ะ ง้อด้วยนะ!!!

"น่าร๊ากกก"พวกอาจารย์เดินมาหาฉัน แล้วกอดกันเต็มรัก แถมอาจารย์ยังลูบหัวด้วย อ่า เคลิ้มเลยค่ะ

"งั้นหนูไปก่อนนะคะ ลาก่อน"

"จ๊ะ ลาก่อนนะ"

"อย่าตายก่อนพวกเราล่ะ"นี่แช่งกันเหรอคะอาจารย์ชิน

"ไปดีมาดีนะ"จะดีเร๊ออออ อาจารย์มิน

"เก็บของครบแล้วนะ"ตอนนี้ฉันอยู่ลานที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวสะอาดตา พร้อมกับอาจารย์ที่ออกมาส่ง

"ค่ะ"ฉันกอดตัวเองเล็กน้อย ไม่นึกว่าจะหนาวขนาดนี้ ตัวสั่นเลยค่ะ

"ยัยตัวเล็ก"อาจารย์มินเรียกฉัน เมื่อฉันหันไป อาจารย์ก็ถอดผ้าพันคอของตัวเอง แล้วมาพันคอให้ฉัน กลิ่นหอมอ่อนๆของอาจารย์ติดผ้าพันคอมาด้วย สดชื่นจังค่ะ

"ระวังตัวด้วยนะ ยัยตัวเล็ก"กล่าวแค่นั้น ก่อนทุกคนก็เข้ามากอดฉันอีกครั้ง 

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ ฉันฉวยตอนที่พวกอาจารย์เกิดมากอดฉัน ฉันเขย่งตัว แล้วจุ๊บที่แก้มของอาจารย์ทั้งสาม แล้วกระโดดออกมาทันที ได้ยินเสียงแว่วๆด้วยว่า น่ารัก ใจเย็นๆนะคะ 

"อืมมมมมม ตรงนี้คือป่าตรงนี้ เดินทางสัก 4-5 วัน น่าจะถึงโคโนฮะ ผ่านหมู่บ้านด้วยนี่นา เอาเสบียงเพิ่มด้วยละกัน"ฉันเก็บแผนที่เข้ากระเป๋า แล้วเดินไปตามทางที่วางแผนเอาไว้ คิดถึงจังน้า โคโนฮะ กระบังหน้าผากอันนี้ ตลอดที่ฝึกก็ไม่ได้ใส่มา 3 ปีแล้วนี่นา

"เอาล่ะ จะได้กลับไปแล้วสินะ โคโนฮะ"

2 วันต่อมา

ตอนนี้ฉันอยู่ที่หมู่บ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องการพนันค่ะ ว่าจะหาเสบียงสักหน่อย แต่ตอนนี้ฉันเจอสิ่งที่ จะว่ายังไงดี สุดยอดล่ะมั้ง เรื่องราวมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 1 ชั่วโมงที่แล้วค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า

"อืม ถึงหมู่บ้านแล้วสิ คงต้องหาที่พัก"ฉันเดินผ่านยามไป แล้วเดินหาที่พักไปเรื่อยๆแต่กลับเต็มหมดทุกที่ 

"หาข้าวทานก่อนละกัน"ฉันเดินเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง น่าจะเรียกว่าร้านเหล้าดีกว่ามั้ง ตอนเดินเข้ามาก้ไม่รู้หรอกค่ะ เจอกลิ่นเหล้านี่แทบกระโดดออกมา ก่อนจะหันหลังกลับไป ก็เห็นอะไรเด่นสะดุดตาขึ้นมา หัวสีทอง หน้าอกใหญ่ๆ ชัดเลย หน้าตาขนาดนั้น นมขนาดนี้ ท่านซึนาเดะชัวร์!!!

ตายละหว่า ท่านซึนาเดะ ฮิเมะ หนึ่งในสามนินจาในตำนาน ผู้ที่มีวิชานินจาแพทย์ไม่เป็นสองรองใคร งื้อ ขอเป็นศิษย์ได้มั้ยนะ เอาก็เอา มีวิชานินจาแพทย์ติดตัวดีกว่าไม่มีล่ะนะ

"เอ่อคือ ท่านคือ ซึนาเดะ ฮิเมะ หนึ่งในสามนินจาในตำนานเหรอคะ"ใจดีสู้เสือไว้ก่อนจะดีกว่า

"อือใช่ ฉันเอง เธอคือใคร"นั่นปะไร ใช่จริงด้วย

นั่นแหละค่ะ เรื่องราวทั้งหมด

"หนูชื่อ อุจิวะ เมงุ ได้โปรดรับหนูเป็นศิษย์ด้วยเถอะค่ะ"ฉันนั่งคุกเข่าลง แล้วก้มหัวจนหน้าผากติดพื้น 

"เงยหน้าขึ้นเถอะ"ฉันเงยหน้าขึ้น จ้องมองที่ดวงตาของท่านซึนาเดะ แววตาบอกชัดเจนถึงความมุ่งมั่นที่จะฝึก

"หึ ได้สิ ฉันจะสอนให้เธอ ยัยหนูอุจิวะ"ท่านซึนาเดะจิบเหล้าอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับผู้ติดตามของท่าน ท่านชิซึเนะ พร้อมกับอุ้มหมูน้อย ทงทง ไปด้วย

"กะจะไปพนันต่อ แต่มีศิษย์คนใหม่เข้ามา ต้องต้อนรับอย่างดี ตามมาสิ"ท่านซึนาเดะเดินเข้าบ้านหลังหนึ่ง ข้างในมีหนังสือมากมาย อาจจะเป็นร้อยเล่มเลยก็ได้

"ก่อนอื่น เธอต้องอ่านหนังสือทุกเล่มที่ห้องนี้ให้หมด และจดจำชื่อสมุนไพร สรรพคุณ รูปร่างหน้าตา ข้อแตกต่าง ของสมุนไพรแต่ละชนิดให้ครบและแม่นยำ แล้วชิซึเนะจะคอยดูเธอ"หมดเลยเหรอ ไม่เป็นไร เพื่อการฝึก

"ค่ะ"ฉันขาน ก่อนจะวางกระเป๋าของฉันไว้ริมห้อง แล้วเดินไปอ่านตั้งแต่ชั้นทางขวาสุด

3 วันผ่านไป

"อ่านจบแล้วค่ะ"ฉันเก็บหนังสือเล่มสุดท้ายเข้าชั้น แล้วเดินไปทางท่านชิซึเนะ

"เอ่อ ท่านชิซึเนะคะ ตื่นเถอะค่ะ เช้าแล้ว"อา 3 วันที่ผ่านมา ไม่ได้นอนเลยนี่นา

"อือ อ่อจ๊ะ ขอบใจที่ปลุกนะจ๊ะ เรียกชั้นว่า พี่ชิซึเนะ เถอะจ๊ะ เรียกท่านแล้วไม่ชินเท่าไหร่"

"ค่ะ พี่ชิซึเนะ"ว่าแล้วก็ยิ้มให้พี่ชิซึเนะอีกครั้ง

"อ่านหนังสือครบแล้วใช่มั้ยจ๊ะ ตามฉันมาเลยจ๊ะ"พี่ชิซึเนะเดินออกจากห้องไป แล้วเดินเข้สไปที่อีกห้องหนึ่ง ข้างในมีบ่อปลา กองคัมภีร์ หนังสือเล็กน้อย ประมาณ 100 เล่ม คือที่บอกว่าน้อย เพราะเมื่อเทียบกับห้องที่ผ่านมา นี่มันเล็กน้อยจริงๆ ทำไมสมุนไพรต้องเยอะขนาดนี้ด้วยนะ

"เอาล่ะ จะเริ่มสอนวิชาการแพทย์แล้วนะ เตรียมใจมารึยังล่ะ"เหมือนอาจารย์อาสึเป๊ะ

"แน่นอนค่ะ"

"หึ"

ผ่านไป 1 ปี

"เอาล่ะ ฉันสอนเธอแค่ปีเดียว แต่เธอก็สามารถเอาวิชาความรู้ของฉันไปได้ทั้งหมดเลยนะ อย่าลืมนะเมงุ เธอต้องเก็บจักระไว้ 3 ปี"

"ค่ะ ไม่ลืมแน่นอนค่ะ"

"เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว ไปก่อนนะยัยศิษย์อัจฉริยะ"

"ค่ะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ"ฉันกล่าวแค่นั้น ก่อนจะหบินกระเป๋าสัมภาระออกมา ยังไม่ได้เปิดกล่องของอาจารย์อาสึเลยนี่นา เดี๋ยวค่อยละกันคราวนี้น่าจะได้กลับของจริงแล้ว 4 ปีแล้วสินะ งั้นแสดงว่าอิจจี้น้อยของฉัน ก็จะ 4 ขวบแล้วนี่นา จะลืมฉันไปรึยังนะ รู้สึกว่า จะใกล้ถึงวันเกิดครบ 4 ขวบของอิจจี้แล้วนี่นา รีบกลับดีกว่า

2 วันผ่านไป 

ตอนนี้ฉันใกล้ถึงโคโนฮะแล้วค่ะ เดินไปอีกสักประมาณ 1 ชั่วโมง ความจริงฉันได้ยินข่าวมาค่ะ มีแต่เรื่องน่าตกใจทั้งนั้น 

เรื่องแรก ฉายาของรุ่นพี่คาคาชิ ที่โด่งดังออกมา คาคาชิเนตรวงแหวน

เรื่องที่สอง คุณซาคุโมะเสียแล้ว ตามข่าวที่บอกมา คุณซาคุโมะละทิ้งภารกิจเพื่อช่วยพวกพ้อง ทำให้มีผลกระทบต่อหมู่บ้านมาก ซํ้าคนที่คุณซาคุโมะช่วยเอาไว้ ยังมาด่าทอคุณซาคุโมะอีก ความจริงฉันคิดว่า คุณซาคุโมะอ่อนโยนมาก เค้าควรได้รับการชื่นชมมากกว่าด้วยซํ้าไป

เรื่องที่สาม เรื่องที่ นามิคาเสะ มินาโตะ ขึ้นเป็นโฮคาเงะรุ่นที่สี่อย่างเป็นทางการแล้ว ท่านรุ่นสี่ เป็นหลานของอาจารย์มินค่ะ เห็นหน้าตาหล่อแบบนั้น อายุ 40 กว่าแล้วล่ะค่ะ ไม่ใช่แค่อาจารย์มิน อาจารย์ชินกับอาจารย์อาสึก็เช่นกันค่ะ คนเรามองกันที่ภายนอกไม่ได้จริงๆสินะคะ

เรื่องสุดท้าย วันนี้วันเกิดอิจจี้น้อยแล้วค่ะ นี่ไม่ใช่ข่าวลือ แต่เป็นข้อมูลที่แน่ชัดค่ะ

พูดมานานตอนนี้ฉันถึงหน้าหมู่บ้านแล้วค่ะ คนเฝ้านี่เปลี่ยนไปนะคะ ว่าแล้วก็ขอทักทายหน่อยเถอะ

"สวัสดีค่ะ คุณคนเฝ้าหมู่บ้าน"ฉันกล่าวทักทาย แล้วเดินไปหาคนเฝ้า

"หือ หนูคือใครน่ะ"อ่า ไม่ได้มาตั้ง 4 ปี คนลืมไปหมดแล้วมั้งเนี่ย

"หนูชื่อ อุจิวะ เมงุ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ฉันยื่นมือออกไปเพื่อความสนิทสนมที่มากขึ้น

"อ่ะ อ่า"ดูเกร็งๆแฮะ แหม หนูไม่เหมือนอุจิวะคนอื่นสักหน่อย ออกจะยิ้มเยอะ

"ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ"ว่าแล้วก็ขอพูดให้เปิดใจคุยกันง่ายขึ้นหน่อยเถอะ

"นั่นสินะ เธอเนี่ย ดูร่าเริงดีนะ"

"ค่ะ ไปก่อนนะคะ"ฉันก้มหัวอีกรอบ แล้วเดินเข้าหมู่บ้านไป 

อืม อิจจี้จะลืมหน้าฉันไปรึยังนะ โอ๊ะ เดินเพลินแฮะ ถึงซะแล้ว เอ่อ เกร็งแฮะ ไม่ได้กลับตั้งนาน

ครืด ฉันเลื่อนประตูออกแต่ไม่พบใครเลย ฉันเอาสัมภาระออกไปวางไว้ที่ห้อง ฉันแกะกล่องที่อาจารย์อาสึให้มา มันเป็นดาบที่ไม่ไม่เหมือนกัน เล่มแรกฉันรู้จักดี คุซานางิ หนึ่งในสุดยอดดาบของโลกนินจา อาจารย์หามันได้ยังไง อีกเล่มหนึ่งเป็นคาตานะสีดำ ใบมีดสีเงินแวววาว ปลอกดาบสีดำ

"หายไปไหนกันหมด หรือว่า!?"ฉันวิ่งไปหยิบดาบที่อาจารย์พึ่งเอามาให้ แล้วรีบวิ่งไปหาท่านโฮคาเงะที่สำนักงานทันที

"ขออนุญาติค่ะ!!!"ฉันเคาะประตูสองครั้ง ได้ยินเสียงเชิญให้เข้าไป ไม่รอช้า รีบเข้าไปทันที


"หืม เธอเองงั้นเหรอ"ท่านรุ่นสี่แปลกใจเล็กน้อย ท่านรุ่นสามที่อยู่ข้างๆนี่ตกใจแทบสะดุ้ง

"ขอทราบว่า กรมตำรวจอุจิวะไปร่วมสงครามเหรอคะ"ฉันยืนตรงถามออกไปซึ่งๆหน้า

"อา ใช่แล้ว"จริงด้วย ให้เด็กสี่ขวบไปสงครามเนี่ยนะ

"ขออภัยที่มารบกวนค่ะ"ฉันก้มหัวทำความเคารพ แล้ววิ่งออกมาไปทันที จนถึงหน้าหมู่บ้าน ฉันรีบไปที่สงครามทันที วิ่งข้ามทะเลสาป และแม่นํ้ามาเรื่อยๆ ดูเหมือนข้างหน้าฉันจะมีเด็กวิ่งอยู่นะ เด็กเหรอ

"เดี๋ยวก่อน"เด็กคนนั้นหยุดวิ่ง แล้วมองมาทางฉัน เอ๊ะ นะ...นี่มัน

"เธอชื่อ อุจิวะ อิทาจิ รึเปล่า"ไม่น่าผิด หน้าตาแบบนี้

"ใช่ครับ"นั่น ฉันวิ่งเข้าไปกอดทันที คิดถึงชะมัด

"เอ่อ คุณคือใครเหรอครับ"อิจจี้ลืมฉันน อิจจี้ลืมได้ยังง๊ายย 

"ฉัน อุจิวะ เมงุ พี่สาวเธอไงล่ะ"ฉันผละออกจากอิทาจิ แต่ยังไม่ทันไร อิทาจิก็วิ่งเข้ามากอดฉันอีกรอบ อ่า น่ารักชะมัด 

"จะ...จริงเหรอครับ"เสียงสั่นแหะ

"จริงสิจ๊ะ"ฉันลูบหัวอิทาจิ เหมือนที่อาจารย์ชอบทำให้ฉัน

"เอาล่ะ ไปหาคุณพ่อกันเถอะ"ฉันวิ่งนําหน้าอิทาจิ แล้วไปตามทางแม่นํ้า จนถึงเนิน เมื่อมองลงจากเนินนั้น ก็เห็นเหล่าผู้คนกำลังต่อสู้กัน ฉันตัดสินใจให้อิทาจิยืนอยู่ที่เดิม 

รอจนพระอาทิตย์ขึ้น เป็นการเริ่มเช้าวันใหม่ ฉันเห็นพ่อยืนอยู่คนเดียวกลางสนามรบ ฉันปลุกอิทาจิที่เผลอหลับไป แล้วจูงมือน้องไปหาพ่อ 

"คุณพ่อคะ ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ"ฉันกำลังคุยกับคุรพ่อ อิทาจิก็เดินไปคนเดียว ดูเหมือนอิทาจิเห็นคนรอด เลยให้นํ้าดื่มไป แต่แล้วคนคนนั้นก็จะทำร้ายอิทาจิ ฉันไม่คิดจะไปช่วยหรอกนะ แค่นั้นอิทาจิต้องฆ่าได้อยู่แล้ว แล้วก็จริง อิทาจิฆ่าคนคนนั้นได้ด้วยการฟาดคุไนใส่ตัวเพียงครั้งเดียว 

"4 ปี ที่ผ่านมาไปฝึกอะไรมาบ้างล่ะ"

"กลับก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง"ฉันหันหลังเตรียมกลับ แต่อิทาจิก็วิ่งมาหาฉันก่อน

"ทำไมเค้าถึงจะฆ่าผมล่ะครับพี่"อิทาจิจับชายเสื้อฉัน แล้วเขย่าเล็กน้อย บอกเลยน่ารัก

"เพราะนี่คือสงครามไงล่ะอิทาจิ"ฉันลูบหัวอิทาจิ ใช่ นี่คือสงคราม ไม่มีการสงสารศัตรูทั้งสิ้น

"เอาล่ะ กลับกันเถอะอิทาจิ"ฉันจูงมืออิทาจิ แล้ววิ่งออกมา โดยมีคุณพ่อตามมาด้วย แล้วพวกเราก็กลับโคโนฮะพร้อมกันสามคน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #53 ็HAKUO (@nug1239900345475) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:29
    กรี๊ดดดดดด
    เจออิจจี้ซะที
    #53
    0
  2. #52 Sintia🌙 (@aisica1414) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 10:00
    ดีใจที่เจออิจจี้ ไรท์ขอร้องอย่าให้นางเป็นคนฆ่าล้างตะกูลนะ
    #52
    0
  3. #51 En_MarkBam (@Teay_MarkBam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 09:59

    ฮืออออ อิจจี้น้อยของฉัน~~~~
    #51
    0
  4. #50 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 09:49
    เจอน้องสักที;^;
    #50
    0