ตอนที่ 12 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

จากวันนั้นที่ฉันเข้าโรงพยาบาล ก็ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้ว ตอนนี้ออกมาอยู่บ้านตามปกติแล้วค่ะ แถมฉันเริ่มทำใจเรื่องรุ่นพี่มิกิได้แล้ว ส่วนหนึ่งก็ได้รับการปลอบใจจากทุกๆคน และวันนี้ ก็คือวันเกิดของ อิทาจิ ล๊าาาาา จะเป็นพี่สาวแล้ว ตื่นเต้นจังค่ะ

"พ่อคะ วันนี้แม่คลอดน้องแล้วใช่มะคะ"ฉันยืนข้างๆคุณพ่อที่หน้าห้องคลอด สายตาเปล่งประกายแววตื่นเต้น 

"555+ ตื่นเต้นสินะ เป็นพี่สาวแล้วสิน้า"อุจิวะ ฟุงาคุ ผู้เป็นหัวหน้ากรมตำรวจคนปัจจุบัน และยังเป็นบิดาแท้ๆของเมงุอีกด้วย กล่าวออกมาอย่างเอ็นดูในลูกสาวตัวน้อยของเขาพร้อมๆกับการลูบหัวทุยๆเมงุ

"น้องต้องน่ารักมากแน่ๆ หนูสัมผัสได้ค่ะ!!!"

"งั้นเหรอๆ แต่อิทาจิเป็นผู้ชายต้องหล่อไม่ใช่เหรอ"

"แต่สำหรับหนู น้องจะเพศอะไรน้องก็น่ารักค่ะ"แน่นอนฉันต้องไม่เปลี่ยนความคิดค่ะ

"คุณอุจิวะคะ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ"ระหว่างยืนรออย่างตื่นเต้นแล้ว ในที่สุดพี่สาวพยาบาลก็มาเรียกให้เข้าไปดู

ฉันเดินเข้าไปในห้อง กลิ่นยาและกลิ่นเลือดมันฉุนมาก คุณแม่จะเป็นอะไรมั้ยนะ

"คุณได้ลูกชายค่ะ"พยาบาลคนเดิมเดินเข้ามาหาคุณพ่อ แล้วยื่นทารกน้อยหน้าตาน่าเกลียดน่าชังให้คุณพ่อ คุณพ่อรับทารกมาไว้ในอ้อมอกอย่างเบามือ ตบตูดทารกเบา

"แอ้ แอ้ แอ้ อ๊า อ๊า"นะ...น่าร๊ากกก แก้มยุ้ยๆน่าบีบเล่นชะมัด อ๊ายยย ถ้าโตเมื่อไหร่ ฉันจะจับมาเป็นหมอนหนุนให้ได้เลยคอยดูเถอะ

"ขอลองอุ้มน้องได้มั้ยคะ"ฉันยื่นมือ 2 ข้างไปหาคุณพ่อ เอียงคอเล็กน้อยพอน่ารัก

"ได้สิ"คุณพ่อยื่นเด็กชายน้อยวันแรกเกิดมาให้ฉัน ฉันก็รับมาอย่างเบามือ อะไรจะน่ารักขนาดนี้!!! ให้ตายเถอะ มีหวังได้คลั่งตายแน่ฉัน

"แอ้ แอ้ อึก อึก"พอฉันอุ้มน้องขึ้นมาไว้แนบอกเหมือนที่พ่ออุ้ม จู่ๆอิทาจิก็หยุดร้องทันที แหมๆ รักพี่สาวคนนี้ขนาดนี้เลยเหรอจ๊ะ น่ารักจริงๆ

"มะ...เมงุ ขอแม่ดูหน้าน้องหน่อยลูก"คุณแม่ที่มีใบหน้าซีดเซียว พยายามยื่นมือมาทางฉัน ฉันก็ยื่นอิทาจิให้คุณแม่ทันที

"น่ารักจังนะ"ถึงจะบอกว่าน่ารัก แต่โตไปก็ต้องหล่อสินะ 555+

"'งั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ พอดีมีธุระน่ะค่ะ"ฉันหันหลังเดินออกมาทางประตู เดินทางไปตลาด

"เฮ้ย พวกเรารุมมัน"เสียงอะไรนะคะ 

"หืม คนทะเลาะกัน น่าขำ 20 คนรุม 1 คน เนี่ยนะ"เฮ้อ ที่แท้ก็คนทะเลาะกัน ไปดีกว่า

"ว๊าย"ฉันกำลังเดินออกไปบริเวณที่คนทะเลาะกัน ก็ต้องร้องตกใจ เพราะอยู่ดีๆเจ้าพวกคนที่หาเรื่องคนนึงเตะโต๊ะมาทางฉัน ข้าวของฉันก็เลยตกพื้นไปหมด 

"พะ...พวกแก..."รู้ไหมของมันแพงน่ะห๊ะ!!! 

"ทำอะไรกันน่ะหะ!!!"ฉันตะโกนชี้หน้าทันที ความโกรธมันทำให้ฉันไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

"อะไรกันยัยหนู หลงทางกับพ่อ แม่เหรอห๊ะ 555+"หละ...หลงทางเนี่ยนะ!!! โตเป็นควายแล้วจะหลงทางได้ยังไงกันค๊ะ สิ้นคิดสุดๆ!!!

"จะหลงไม่หลงแต่คุณก็ทำของๆฉันตกพื้น รบกวนจ่ายค่าเสียหายด้วยค่ะ"ฉันแบมือขอเงินทันที ไม่ใช่ว่าจนนะ แต่เขาทำ เขาก็ต้องรับผิดชอบสิ ผิดตรงไหนกันคะ!?

"หา นั่นแกทำตกเองไม่ใช่เหรอ"เจ้าพวกคนหาเรื่องนี่...ยันเด็กเลยเรอะ!!!


"สรุปจะไม่คืนใช่มั้ยคะ???"ฉันเก็บมือ ยืนตรงก้มหน้าลง เตรียมท้าต่อสู้ทันที รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัว จากนั้นเงยหน้ามองพวกนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาถึงขั้วหัวใจ พวกคนที่หาเรื่องถึงกับตัวสั่น แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

"คะ...คิดว่าแค่นี้ทำพวกฉันกลัวรึไง พวกเรา รุมมันซะ"คนที่คาดว่าเป็นผู้นำ นั่งสั่นอยู่กับพื้น สั่งลูกน้องอีก 19 คน ทันที น่าสมเพชค่ะ

"เข้ามาสิคะ"ฉันยังตั้งท่าเดิม จู่ๆมีคนวิ่งมาหาฉันแบบตรงๆ โง่...สินะคะ ฉันหมุนตัวเตะเข้าที่ท้ายทอยด้วยความเร็ว คนต่อๆไปก็มาทีละคน ทีละคน จนกระทั่งเหลือตัวหัวหน้าแค่คนเดียว

"ฮะ...เฮ้ย กะอีแค่เด็กตัวคนเดียว พวกแกยังทำอะไรมันไม่ได้"หัวหน้าของพวกมันลุกขึ้น ชี้นิ้วด่าพวกลูกน้องที่นอนซมอยู่กับพื้น แล้ววิ่งหนี ถามว่าตามไหม ไม่ค่ะ เหนื่อยค่ะ

"แหมๆ ยังเด็กแท้ๆแต่เก่งจังนะคะ"ฉันกำลังจะเดินกลับบ้านด้วยความอารมณ์เสีย แต่จู่ๆมีเสียงพี่สาวคนนึงพูดขึ้นมา ฉันหันหลังกลับไปมีคน 1 คน ที่ตอนแรกโดนรุมอยู่ จะว่าไป คนพวกนั้นมาหาเรื่องพวกเค้านี่นา แล้วฉันจะสู้ไปทำไมกัน...

"ขอบคุณค่ะ"ฉันผงกหัวเล็กน้อย เป็นมารยาทพองาม

"แต่ว่า ฝีมือของเธอน่ะ ยังไปไกลได้กว่านี้อีกเยอะ มาฝึกกับพวกฉันไหมละจ๊ะ"พี่สาวผมยาวถึงกลางหลังสีคราม ตาสีม่วงสง่างามชวนมอง ยื่นมือมาชวนฉันไปฝึก แต่เรายังไม่รู้จักกันเลยนะ???

"เอ่อ เรายังไม่รู้จักกันเลยนะคะ"

"ฉันอาสึจ๊ะ"

"เมงุค่ะ แต่ฉันคงต้องถามคุณพ่อกับคุณแม่ก่อน"พูดไปงั้นแหละค่ะ เดี๋ยวค่อยเผ่น

"ฉันรอได้จ๊ะ"นํ้าเสียงอ่อนโยนตอบกลับมา แล้วเอามือลูบหัวฉัน

ฉันเดินกลับมา ตอนแรกก็ว่าจะไม่สนใจแล้วนะ แต่พอนึกถึงคำพูดนั้นแล้ว...

'ฝีมือของเธอน่ะ ยังไปไกลได้กว่านี้อีกเยอะ' ไกลกว่านี้งั้นเหรอคะ

'จงมีชีวิตต่อไปซะ ก่อนตาย ช่วยสัญญากันฉันหน่อยได้ไหม จะ...จงปกป้องเพื่อน และคนที่          ธะ...เธอรักให้ได้ซะ จงแข็งแกร่งอย่างอ่อนโยนซะนะ' ตอนนั้น ถ้าฉันแข็งแกร่งกว่านี้ละก็ รุ่นพี่มิกิก็คง เอาสิ ถ้าจะทำให้แข็งแกร่งขึ้นละก็ ฉันจะแข็งแกร่งอย่างอ่อนโยน แล้วจะปกป้องทุกๆคนที่ฉันรักค่ะ!!!

ฉันเปลี่ยนแผนค่ะ ฉันกลับบ้าน เก็บของแล้วเขียนจดหมายบอกคุณพ่อกับคุณแม่เอาไว้ วางไว้ที่โต๊ะหน้าประตู จากนั้นหยิบสัมภาระ ในนั้นมีอุปกรณ์นินจาต่างๆ เสื้อผ้า และเงินอีกจำนวนหนึ่งค่ะ แต่ก็แอบเสียใจนะคะ อิทาจิพึ่งเกิดเอง

"ไปก่อนนะคะ"ถึงจะไม่มีใครฟัง ไม่มีคนได้ยิน แต่ฉันจะกลับมาแน่ๆค่ะ รอก่อนนะคะ พ่อ แม่ อิทาจิ ทุกๆคน รอฉันก่อนเถอะค่ะ

ฉันเดินออกไปที่ร้านดังโงะ ซึ่งเป็นสถานที่นัดพบของฉันกับคุณอาสึ แต่ชื่ออาสึนี่...คุ้นๆแฮะ ระหว่างเดินก็นึกถึงชื่อนี้ไปเรื่อยๆ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก เหมือนมีอะไรมาปิดกั้นความทรงจำไว้ ชั่งเถอะ

"มาสินะจ๊ะ"คุณอาสึนั่งกินดังโงะไปกี่ไม้แล้วค่ะ ข้างๆมีแก้วนํ้าชาเขียวร้อนอยู่ คนอาสึดื่มชาจนหมดจากนั้นก็จ่ายเงิน แล้วเดินมาหาฉัน

"พร้อมแล้วใช่มั้ยจ๊ะ"คุณอาสึจะยืนยันอีกครั้งสินะค๊ะ 

"ขนาดนี้แล้ว คงจะหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้วล่ะค่ะ"ฉันตอบอย่างแน่วแน่ มาขนาดนี้แล้ว หันหลังกลับคงจะสายเกินไปแล้วค่ะ!!!

"งั้นไปกันเถอะ"คุณอาสึจับมือฉัน ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย แต่ตัวฉันนี่แทบปลิว เบาๆหน่อยก็ได้ค๊าาาา จากนี้แหละ ฉันจะแข็งแกร่งขึ้น






ขออภัยที่สั้นค่ะ แต่เราสมองตันค่ะ TT
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #47 (@0840850597) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 11:39

    อิทจี้ตัวน้อยเกิดแล้ว\*=₩=*/

    #47
    0
  2. #46 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 10:47
    ไม่เป็นไรค่าาาา^^//อัพช้าบุกบ้านนีค่าาาาาาาา^~^

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #46
    0