ตอนที่ 10 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

หลังจากที่อาบนำ้เสร็จ ทุกคนก็ทานข้าวเช้ากัน และแล้วก็ถึงเวลาหาแหล่งกบดานของพวกโจรเสียที

"ฟังนะ ถึงในภารกิจจะบอกว่าให้ทำลายสุ่มกองโจรเล็กๆ แต่การที่บุกฮิโนะคุนิได้ แสดงว่าต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา และมีความเป็นไปได้สูงมากด้วยที่จะมีที่สุ่มมากกว่า 1 แหล่ง ถ้าหากเราไปจัดการทีละที่ พวกมันจะรู้ตัวได้เร็ว อาจทำให้ชาวบ้านโดนจับเป็นตัวประกันได้ ดังนั้น เราต้องแยกย้ายกันไป เป็น 3 ทีม ทีมละ 2 คน ตกลงตามนี้ ส่วนฉันจะอยู่คนเดียว" 

"รับทราบค่ะ/รับทราบครับ"

"เมงุไปกับมิกิ มิกะไปกับมุสะ แยกย้าย!!!"อาจารย์คนเดียวในทีมพูดคำสั่งฉะฉาน ซึ่งเด็กทุกคนก็รับคำสั่งได้อย่างดี

"ไปกันเถอะค่ะ"

"อืม"

ฉับกับรุ่นพี่มิกิกระโดดตามต้นไม้ไปทางเหนือ ระหว่างที่เดินทาง มันเงียบสงบมาก แต่เดี๋ยวนะ... เงียบสงบ???

"เดี๋ยวก่อนค่ะ รุ่นพี่"ฉันเรียกกรุ่นพี่ รุ่นพี่หยุดกระโดดแล้วหันมามองฉันด้วยแววตาสงสัย

"คุณน่ะ ใครกันคะ"ฉันถามคนตรงหน้าออกไป ไม่ใช่รุ่นพี่ แค่คนที่มาใช้ร่างรุ่นพี่เท่านั้น

"ฉันคือใคร??? ถามอะไรของเธอกันน่ะเมงุ ฉันก็คือฉันไง"รุ่นพี่มิกิยิ้มและหัวเราะออกมาน้อยๆ แต่ไม่เนียนเลยขอบอก

"ถ้าเป็นรุ่นพี่จริงๆละก็ ไม่มีทางที่จะเงียบปากได้ตลอดทางหรอกค่ะ และรุ่นพี่มิกิไม่มีทางพูดดีๆกับฉันหรือเรียกชื่อฉันแน่นอนค่ะ ขอถามอีกครั้ง คุณคือใครกันแน่คะ" ฉันกล่าวถามอีกรอบ พร้อมส่งสายตาเย็นเฉียบไปทางอีกฝ่าย

"ดูถูกเธอเกินไปสินะ ยัยเด็กน้อย" จู่ๆรุ่นพี่มิกิก็มีหมอกมาปกคลุม เมื่อหมอกจางลง ก็พบร่างกายกำยำของบุรุษ ผมหยักศกสีดำ ไว้หนวดไว้เคราดูซกมก ที่หลังมีดาบใหญ่ 1 เล่ม สวมชุดสีดำเกือบทั้งตัว

"คุณคือใครกัน โจรงั้นเหรอคะ" ฉันกล่าวอย่างระแวง พร้อมหยิบคุไนออกมาไว้ในมือทั้ง 2 ข้าง

"ใช่ ตามที่เธอคิด ฉันคือโจรที่มาบุกฮิโนะคุนิ ไม่น่าดูถูกเด็กอย่างเธอจริงๆเลยนะ"

"รุ่นพี่ของฉันหายไปไหนคะ"

"หืม ยัยเด็กนั่นน่ะเหรอ ป่านนี้ถูกฆ่าหมกป่าไปแล้วล่ะมั้ง 555+"

"จะถามอีกครั้ง คุณเอารุ่นพี่ของฉันไปไว้ที่ไหนคะ"ฉันถามพลางกดเสียงให้ตำ่ลง 

"ไม่รู้สิ ถ้าอยากรู้ก็ลองเค้นจากฉันซะสิ ยัยเด็กน้อย" หน๊อยยยย เจ้าโจรงอกง่อยอย่างแกนี่มันน่าโมโหชะมัด

"ตามนั้นค่ะ" ฉันหยิบคุไนมาไว้ในมือทัั้ง 2 ข้าง และตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เจ้าโจรก็หยิบดาบใหญ่ที่หลังมันมาไว้ในมือ แกว่งไปมาราวกับดาบใหญ่นั้น มีนำ้หนักเบาบางเพียงขนนก

"กลัวอะไรล่ะ ยัยหนู เข้ามาเซซซซ้" โจรงอกง่อยวิ่งมาทางฉันด้วยความเร็ว เมื่อเข้าสู่ระยะดาบ ไม่รอช้าฟันดาบเข้าหาเป้าหมาย แต่ฉันหลบได้ทันพอดี แต่ความเร็วแบบนี้มัน...

"คุณเคยเป็นนินจาสินะคะ"

"รู้ดีนี่ ยัยเด็กปลิ้นปล้อนอย่างเธอน่ะ ก็ฉลาดดีนะ" ปะ...ปลิ้นปล้อน!? 

"เสียมารยาท ฉันปลิ้นปล้อนตรงไหนคะ คุณมันก็แค่โจรงอกง่อย อย่ามาปากดีเลยค่ะ" ฉันตะโกนด่าชี้หน้าเจ้าโจรอย่างไม่เกรงกลัว จะไปกลัวอะไรคะ ตอนนี้โมโหมากกว่าอีกค่ะ!!!

"แล้วใครเป็นโจรงอกง่อยกันห๊าาาา"ดูท่าฝ่ายโจรก็โมโหไม่ต่างจากเธอนะ

"มาต่อกันเถอะค่ะ"ฉันพูดพร้อมกระชับคุไนแน่น กระโดดไปหาโจร หลบข้างหลังโจรแล้วแทงคุไนใส่ แต่โจรดันเอาดาบใหญ่มากันไว้ได้ทัน

ฉันกระโดดหลบจากหลังของโจร แล้วปาดาวกระจายไปใส่โจรไม่ยั้ง แต่ฝาดดาบเพียงครั้งเดียว ก็เกิดคลื่นลมมหาศาลพัดดาวกระจายกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ฉันจึงประสานอินทันที เพื่อไม่ให้จังหวะมันหยุดพัก

"คาถาไฟ ลูกบอลเพลิงยักษ์"ฉันอยู่ในระยะประชิดตัวโจร แล้วใช้คาถาประจำตระกูล ไม่มีทางที่จะหลบพ้นในระยะนี้แน่นอน

"กะ...เก่งดีนี่ เด็กอย่างเธอนี่ น่ารำคาญชะมัด ให้ตายสิ"โจรนอนบนพื้นอย่างหมดสภาพ ข้างกายมีดาบใหญ่ที่บัดนี้ แตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่เหลือเค้าเดิม

"คุณก็เก่งมากเลยนะคะ ใครเป็นคนสอนวิชาดาบให้คุณกันคะ สุดยอดมากเลยล่ะค่ะ"สภาพฉันก็ไม่ต่างกันค่ะ แต่ฉันยังพอยืนไหวบ้าง

"เป็นยัยแก่หน้าเด็ก ชื่อ อาสึ ไม่มีนามสกุล เอกลักษณ์คงจะเป็น ดวงตาสีม่วงล่ะมั้ง"โจรตอบมาด้วยนำ้เสียงอ่อนล้า ฉันเลยคิดที่จะช่วย

"อย่าคิดช่วยฉันเชียว เพื่อนของแกอยู่ในถำ้ทางใต้ 3 นาฬิกา 5 กิโลเมตร รีบไปซะ"

"ฮึ ก็ไม่ได้คิดจะชะ...ช่วยนี่คะ อึก"ทั้งๆที่เป็นศัตรูแท้ๆ แต่ทำไมถึง.... นำ้ตามันถึงไหลออกมากันนะ

"จะร้องทำไม รีบไปได้ละ...แล้ว..."โจรเริ่มพูดยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ มือที่กำลังจะลูบหัวเธอ ก็ร่วงหล่นสู่พื้นดินอีกครั้ง พร้อมกับลมหายใจที่หายไปตลอดกาล 

"ลาก่อนค่ะ"ฉันกล่าวลาครั้งสุดท้าย วางดอกไม้ไว้ที่ข้างๆตัวโจร แล้วกระโดดออกมาทันที เพื่อไปช่วยรุ่นพี่ต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

178 ความคิดเห็น

  1. #40 fatin-creammy (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 20:44
    สั้นสุดๆ
    #40
    0