[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 8 : ModifyLove07 : Every time I close my eyes [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 ก.ย. 59


ModifyLove
07
Every time I close my eyes
[Sein Part]



“ครูพาย ตื่นได้แล้ว” ตอนนี้ผมกำลังปลุกคนที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆผมอยู่ครับ จำได้ว่าเวลานี้ครูจะต้องตื่นก่อนผมนะแล้วครูก็ต้องเป็นคนปลุกผมด้วย แต่วันนี้ทำไมผมถึงมาปลุกครูก่อนล่ะ

จริงๆแล้วเมื่อวานที่ผมไม่คุยกับครูก็เพราะเรื่องที่ครูพูดไม่ดีกับผมนั่นแหละ พูดกับตะวันเป็นอีกอย่างพูดกับผมเป็นอีกอย่าง สองมาตรฐานชัดๆ แต่ผมน่ะหายโกรธตั้งแต่ตอนที่ครูขอโทษผมแล้วที่แกล้งทำเป็นโกรธต่อน่ะแค่อยากแกล้งก็เท่านั้น

พอผมปลุกครูแล้วครูไม่ยอมลุกสักทีผมเลยหันไปมองนาฬิกา เผื่อผมจะตื่นเช้าก่อนวันอื่นๆเลยยังไม่ถึงเวลาที่ครูจะตื่นขึ้นมา แต่พอผมดูที่นาฬิกาเท่านั้นแหละ ผมถึงหันกลับไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆด้วยสายตางุนงงทันที

เก้าโมงครึ่งแล้วทำไมครูยังไม่ตื่น

“ครูพาย ถ้าครูยังไม่ตื่นก็ไม่ต้องไปโรงเรียนกันแล้วนะ” ผมขยับเข้าไปกระซิบข้างๆหูอีกคนเพื่อให้ครูได้ยินชัดขึ้น แต่ก็ยังไม่ได้ผลครับ ครูก็ยังไม่ตื่นเหมือนเดิม ผมเลยตัดสินใจลุกไปอาบน้ำ วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนละกัน หยุดพักผ่อนสักวันน้าพิมก็คงไม่ว่าหรอกทำงานจนแทบจะไม่ได้พักมาตั้งหลายวันแล้วหนิ

ผมจัดการอาบน้ำสระผมให้เรียบร้อยแล้วแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำ พอเปิดประตูออกไปก็เห็นครูพายค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นนั่งพลางขยี้ตาเบาๆก่อนที่จะนั่งหันหลังให้ผมแล้วหยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ หลังจากนั้นครูก็ค่อยๆหันมามองหน้าผมช้าๆ

“ตื่นแล้วเหรอซิน ตอนนี้กี่โมงแล้ว” ครูพายสูดน้ำมูกเข้าจมูกไปทีหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยกับผมด้วยเสียงขึ้นจมูกพลางยกมือขึ้นมากุมคอตัวเองไว้

“ครูไม่สบายเหรอ”

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว” แล้วครูก็มุ่นคิ้วใส่ผมทันทีเหมือนผมไม่ยอมตอบครูเขา

“จะสิบโมงแล้วครับ” ผมตอบออกไปพลางขยี้หัวตัวเองให้ผมแห้งแล้วมองคนตรงหน้าไปด้วย พอผมบอกเวลาออกไปเท่านั้นแหละครูพายถึงกับเบิกตากว้างแล้วรีบลุกขึ้นจะวิ่งเข้าห้องน้ำแต่พอลุกขึ้นยืนเท่านั้นแหละครูก็ทรุดลงกับพื้นทันที

“เฮ้ยครู! เป็นไรป่าวเนี่ย อย่าลุกพรวดพราดอย่างนั้นสิ ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ” ผมว่าพลางเดินเข้าไปประคองอีกคนขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วจับให้นอนลงที่เดิม แต่คนตัวเล็กกว่าขัดขืนปากก็พึมพำว่าจะไปสอนให้ได้

“ผมโทรไปบอกน้าพิมแล้วว่าวันนี้ครูขอลาวันหนึ่ง” ผมว่าพลางรวบแขนทั้งสองข้างของครูไว้ด้วยมือเดียวก่อนที่จะสบตาอีกคน ครูพายดูนิ่งไปทันทีก่อนที่จะบิดข้อมือออกแล้วถามผม

“บอกตอนไหน”

“ตอนที่ครูหลับ” เอาจริงๆคือผมยังไม่ได้โทรบอกเลยสักนิด จะให้ผมเอาเวลาไปบอกตอนไหนล่ะ ตื่นมาก็ลุกไปอาบน้ำเลยแล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนไปบอกครูล่ะว่าขอลางาน

“งั้นเหรอ” ครูเขาพูดออกมาเบาๆก่อนที่จะหลับตาลงแล้วกุมขมับตัวเองไว้พร้อมกับขมวดคิ้วแน่น จนผมต้องปล่อยมืออีกข้างที่ยังจับไว้อยู่ออก พอมือข้างนั่นเป็นอิสระจากผมครูก็ทรุดตัวลงนอนทันที

“ถ้าครูจะนอนครูก็ถอดแว่นก่อนดิ” ผมว่าพลางมองคนที่กำลังคลุมโปง ก่อนที่ครูจะโผล่หน้ามาถอดแว่นแล้วยื่นให้ผมแล้วกลับไปคลุมโปงเหมือนเดิมโดยที่ผมก็ไม่ได้เห็นหน้าตาของครูอีกเหมือนเคย อยากเห็นเหมือนกันนะว่าหน้าตาครูตอนถอดแว่นมันจะเป็นยังไง

“ครู เดี๋ยวผมหาอะไรให้กินนะ จะได้กินยาแล้วนอนต่อ” ผมว่าไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มจะหลับไปแล้ว ทีนี้ผมจะหาอะไรให้ครูกินล่ะกับข้าวผมก็ทำไม่เป็นด้วย ถ้าออกไปซื้อโจ๊กแถวบ้านผมตอนนี้เขาจะยังขายอยู่ไหมวะ จะสิบโมงแล้ว

เอาวะ ลองไปดูหน่อยก็คงไม่เสียหาย เผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมา

สิ้นสุดความคิดของผมผมเลยคว้ากุญแจรถของครูแล้วขับมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านไปพร้อมตรงไปที่ตลาดแถวบ้านผม ถึงผมจะรวยอยู่บ้านหลังใหญ่โตก็เถอะ แต่ผมก็ไม่ได้มีคนมาคอยทำอาหารให้กินหรอก หากินเองทั้งนั้น

พอผมขับไปจนถึงตลาดแถวบ้านผม ผมก็ขับตรงไปที่ร้านขายโจ๊กทันที โชคดีนะเนี่ยที่ยังขายอยู่

“พี่ครับ ขอโจ๊กสองถุง” ผมจอดรถเสร็จก็สั่งโจ๊กทันทีกับพี่ผู้ชายที่กำลังทอนเงินให้กับลูกค้าอยู่ รอสักพักผมก็ได้โจ๊กมาแล้วรีบขับรถกลับไปที่บ้านของครู พอไปถึงผมก็จัดแจงเทโจ๊กใส่ถ้วยทั้งสองถ้วยแล้วถือขึ้นไปข้างบน ถ้วยนึงของครูอีกถ้วยก็ของผม

“ครู ตื่นมากินโจ๊กเร็ว” ผมวางถ้วยทั้งสองลงบนโต๊ะหัวเตียงก่อนที่จะหันไปเขย่าคนที่ยังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มเหมือนก่อนหน้านี้ที่ผมออกไปจากห้อง

แต่พอผมพูดออกไปแล้วครูก็ยังเงียบอยู่ครับ ผมเลยดึงผ้าห่มออกจากตัวของครูเผยให้เห็นคนที่ไม่สบายกำลังนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง ผมยื่นมือเข้าไปทาบลงบนแก้มเนียนเบาๆ

“ตัวร้อนนี่...” สิ้นสุดคำพูดผมเลยลุกไปเอากะละมังกับผ้าผืนเล็กมาแล้วจัดการถอดเสื้อครูออก ก่อนที่จะบิดน้ำให้หมาดๆแล้วค่อยๆเช็ดตัวครูอย่างแผ่วเบา

“อื้อ... หนาว” แล้วครูพายก็พึมพำออกมาเบาๆเมื่อผมเช็ดแขนให้ครู แต่ว่านะ... ผิวครูจะไม่เนียนไปหน่อยเหรอ เนียนพอๆกับผู้หญิงเลยด้วย นี่ถ้าจับไปแล้วไม่เจอกล้ามเนื้อผมก็นึกว่าเป็นผู้หญิงนะเนี่ย

“ซิน นายทำอะไรน่ะ” ผมละสายตาจากท่อนแขนของครูขึ้นไปมองที่ใบหน้าของคนที่ค่อยๆลืมตาขึ้น พอครูลืมตาขึ้นมาสบตากับผมเท่านั้นแหละ

เชี้ย! นี่คนหรือนางฟ้าวะ สวยฉิบหาย!

“มองไร ไม่เคยเห็นคนอ่อ” แล้วพอครูเห็นผมมองอยู่นานครูเลยเอ่ยปากออกมาพลางขมวดคิ้วแน่น ก่อนที่จะก้มมองตัวเองด้วยสภาพเปลือยท่อนบนอยู่

“นี่คนเหรอ นึกว่านางฟ้า” แล้วผมก็แกล้งหยอดไปที อยากรู้ว่าครูจะรู้สึกยังไงถ้าโดนผู้ชายด้วยกันแซว

“นางฟ้าบ้าบออะไร ออกไปจากห้องได้แล้วเดี๋ยวครูเช็ดตัวต่อเอง” ครูว่าจบก็รีบผลักผมออกทันที ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงไล่ให้ออกไปจากห้อง ผมเลยต้องลุกออกไปตามที่ครูบอก พอตอนที่จะปิดประตูห้องลงผมเหลือบไปเห็นครูกำลังนั่งหน้าแดงอยู่บนเตียงด้วย หรือว่าจะหน้าแดงเพราะไข้? ไม่หรอกน่า มันแดงไปถึงหูเลยนะ

ระหว่างที่ยืนรอครูเช็ดตัวผมก็ยืนนึกอะไรไปเพลินๆสักพักก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมทำอะไรไป สิ้นสุดความคิดผมเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรหาน้าพิมทันที

“น้าพิม วันนี้ผมกับครูพายขอลาหยุดหนึ่งวันนะครับ ครูพายไม่สบาย” ผมกรอกเสียงลงโทรศัพท์ทันทีที่น้าสาวกดรับสาย

“ใครคือครูพาย ครูพิภัชน่ะเหรอ แล้วไปอยู่บ้านครูเขาได้ยังไง” น้าพิมตอบผมกลับมาแล้วถามต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ก็น้าให้ผมช่วยครูเขาทำงานหนิ ผมก็เลยมาช่วยแล้วก็นอนค้างเลย วันนี้ตื่นมาครูเขาไม่สบายผมก็เลยโทรมาลาแทน ผมก็จะบอกแค่นี้หละ ผมวางสายล่ะนะ สวัสดีครับ” ว่าจบผมก็กดวางสายทันที แล้วพอผมเก็บโทรศัพท์ผมก็ได้ยินเสียงครูพายเรียกให้ผมเข้าไปในห้อง

“อ้าว ครูใส่ชุดนอนชุดเดิมเหรอ” ผมว่าพลางมองคนที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่พร้อมกับชุดนอนตัวเดิม คราวนี้ใส่แว่นแฮะ

“สภาพอย่างนี้คงลุกไหวหรอก ไม่อยากเปลี่ยนด้วยแหละครูขี้เกียจซัก” ว่าจบครูก็ทำท่าจะนอนต่อ แต่ผมเข้าไปดึงแขนครูไว้ไม่ให้ครูล้มตัวลงนอน ครูหันมามองหน้าผมพลางขมวดคิ้วแน่นก่อนที่จะเอ่ยปากถาม

“มีไร” ครูเอ่ยขึ้นมาเสียงแข็ง

“กินข้าวก่อนดิครู จะได้กินยาแล้วแล้วพักผ่อน” ผมเลยยกถ้วยขึ้นมาแล้วยื่นให้ครู ครูเลยหยัดตัวขึ้นนั่งดีๆพลางรับถ้วยจากผมไปไว้ในมือแล้วเลิกคิ้วมอง

“โจ๊ก?”

“ข้าวเหนียวหมูปิ้งมั้งครับ” ผมว่าพลางนั่งบนเตียงแล้วยกถ้วยของตัวเองขึ้นมาก่อนที่จะตักโจ๊กเข้าปาก

“แค่ก แค่ก... เดี๋ยวเถอะรอให้ครูหายไข้ก่อนนะ นายเจอดีแน่” ครูว่าพลางปิดปากไอก่อนที่จะเลื่อนมืออันสั่นเทามาจับช้อนแล้วตักโจ๊กเข้าปาก

“ไหวป่าวครู ให้ผมช่วยไหมเห็นมือสั่นๆ” ผมเอ่ยขึ้นมาทันทีที่เห็นครูกินไปได้ไม่กี่คำต้องลดมือลงวางถ้วยโจ๊กไว้บนตักแล้วก้มหน้ามองอยู่อย่างนั้น

“ช่วยยังไง”

“ผมก็ป้อนโจ๊กให้ครูไง” แล้วพอสิ้นสุดคำพูดของผมครูก็ดูชะงักไปนิดก่อนที่จะก้มหน้าแล้วพูดออกมา

“มะ ไม่ต้อง ครูกินเองได้” ครูพูดตะกุกตะกักพร้อมกับก้มหน้าซ่อนหน้าแดงๆไว้ให้ผมมองตามจนเลิกคิ้วสูง พอครูเห็นผมจ้องอยู่นานครูเลยเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมแล้วเอ่ยขึ้นมา

“มองไร มีอะไรติดหน้าครูรึไงนายถึงมองอยู่ได้” ดูท่าการที่ครูไม่สบายนี่จะไม่ได้ทำให้ครูหายพูดมากเลยนะ ครูพูดออกมาเสียงแข็งด้วยเสียงที่ขึ้นจมูกพร้อมกับหน้าที่ยังแดงอยู่นิดหน่อย

“ผมเห็นว่าหน้าครูแดงๆอ่ะ ไม่รู้ว่าแดงเพราะพิษไข้หรือว่าแดงเพราะเขินกันแน่” ผมพูดพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนที่กำลังมองหน้าผมอยู่ พอสิ้นสุดคำพูดของผมเท่านั้นแหละ ครูยกมือเข้ามาผลักหัวผมทันที

“ไสหัวไปไหนก็ไปเลยไป” ว่าพลางยกมือร้อนๆขึ้นมาผลักหัวผมไปด้วย แถมยังมีตบหัวผมอีกทีก่อนที่จะดึงมือกลับไปอีก พอครูดึงมือกลับไปได้ครูก็กินโจ๊กต่อจนหมดถ้วยโดยที่ไม่พูดไม่จาอะไรอีก หลังจากที่ครูกินโจ๊กหมดครูก็ถอดแว่นแล้วทำท่าจะนอนต่อแต่ผมดักไว้ก่อน

“อ่ะครู” ผมว่าออกไปพลางส่งยาให้อีกคนที่กำลังดื่มน้ำ ครูรับยาจากผมมาก่อนที่จะดูยาในมือตัวเองสักพักแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับผมอีก

“ไปเอายาแก้อักเสบให้หน่อยแผงยาวางอยู่บนโต๊ะ ยาชื่ออะม๊อกซี่นายรู้จักป่าว แคปซูลสีฟ้ากับสีเขียว” สองประโยคแรกครูพูดกับผม แต่พอผมทำหน้าเอ๋อใส่ครูเลยพูดประโยคสุดท้ายออกมาให้ผมได้ลุกขึ้นไปหยิบยาให้

“นี่ครูเป็นเภสัชป่ะเนี่ย รู้ชื่อยากับสรรพคุณด้วย”

“มันก็ต้องรู้ป่าววะ เป็นยาที่กินอยู่บ่อยๆหนิ”

“ใช่อันนี้ป่ะครู” ผมที่ยืนมองยาอยู่นานก็หยิบยาขึ้นมาแพงนึงแล้วชูให้ครูดู

“เอามาดู ครูมองไม่เห็น” พอครูว่าออกไปอย่างนั้นผมเลยเดินเข้าไปแล้วยื่นซองที่บรรจุยาอยู่ข้างในให้

“อันนี้แหละ” ครูว่าขึ้นมาเสียงเรียบก่อนที่จะเปิดซองออกแล้วแกะแคปซูลออกมาจากแผงยา หลังจากนั้นค่อยหันไปหยิบขวดน้ำที่อยู่ข้างหัวเตียงมาแล้วดื่มไปพร้อมกับยา

“ครูสายตาสั้นเหรอ” ผมว่าขึ้นพลางหย่อนตัวนั่งลงที่ปลายเท้าครู ครูหันมามองผมก่อนที่จะพยักหน้าให้เบาๆแล้วล้มตัวลงนอน

“โหครู เอางี้เลยอ่อ” ผมว่าพลางมองขาของครูที่พาดมาบนตักของผม

“ครูไม่อยากนอนขดตัว ไหนๆครูก็พาดไปแล้วนายนวดขาให้ครูหน่อย ครูจะได้หายไวๆ” แล้วครูก็เหลือบมองผมนิดหน่อยก่อนที่จะหันไปเอาหน้าซุกกับหมอนแล้วหลับตาลง

“มันใช่ไหมล่ะครู นวดขาแล้วหายไข้เนี่ย” ผมถลกผ้าห่มขึ้นจนถึงเข่าของครูแล้วจับไปที่ท่อนขาที่พาดอยู่บนตักของผม จับไปครั้งแรกนี่แข็งมาก กล้ามเนื้อทั้งนั้น นึกว่าจะนิ่มซะอีก

“นวดๆไปเหอะ อย่าบ่นให้มากนักเลย”

“ครูรู้ไหมเนี่ยว่าผมเป็นใคร” ผมว่าขึ้นมาพลางบีบๆนวดๆไปตามน่องที่ยังพาดอยู่บนตักของผมทั้งสองข้าง พลางชวนคนที่ผมกำลังนวดให้อยู่คุย

“เด็กนักเรียนคนนึงที่ครูเป็นครูที่ปรึกษาให้ ว่าอีกอย่างก็ลูกของครูไง” แล้วครูก็หันมาคุยกับผมดีๆจากตอนแรกที่กำลังเอาหน้าซุกหมอนอยู่ ผมได้ฟังคำตอบแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อใส่คนพูดทันที

“ผมเป็นหลานของผอ. ครูไม่กลัวโดนไล่ออกเหรอที่มาใช้ให้ผมทำอะไรแบบนี้” แล้วผมก็ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางมองอีกคนแล้วยิ้มมุมปากออกมา

“ถ้าครูจะโดน ครูคงโดนตั้งแต่ที่เจอกับนายแล้วเถียงกันตอนครั้งแรกในห้องเรียนแล้วล่ะ ครูก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าถ้านายไม่พอใจครูคนไหนก็จะไล่ออก แต่ตอนนั้นนายก็ไปหาท่านผู้อำนวยการไม่ใช่รึไง ท่านผู้อำนวยการก็ไม่เห็นจะไล่ครูออกเลยหนิ แถมยังให้ครูมาเป็นครูที่ปรึกษาห้องนายอีก เพราะฉะนั้นครูไม่โดนไล่ออกง่ายๆหรอก เชื่อสิ”

“แหม่ มั่นใจจังนะ บอกตรงๆเลยละกันว่าตอนที่ผมเห็นครูครั้งแรกที่ข้างบ้านครูอ่ะ โคตรจะไม่ถูกชะตาด้วยเลย แต่ดูตอนนี้ดิครูกลับมานอนให้ผมนวดขาให้เนี่ยนะ มันผิดจากที่ผมคิดไปหมดเลย” ผมว่าพลางนวดต่อไปเรื่อยๆ

“มาเปิดใจคุยกันเลยมา ไหนๆนายก็ต้องมาเรียนพิเศษกับครูอยู่แล้ว มาพูดความรู้สึกตรงๆกันเลยดีกว่า ท่าทางจะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน” แล้วครูก็ว่าออกมาพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไว้ก่อนที่จะหยิบแว่นขึ้นมาใส่

“ตอนที่ครูเห็นหน้านายครั้งแรกเลย ครูก็ไม่ชอบเหมือนกันนั่นแหละ หน้าตานายมันแบบ...น่าหมั่นไส้อ่ะ อยากจะเข้าไปต่อยสักที รู้สึกคันไม้คันมือ” ว่าจบครูก็ยกมือขึ้นมาแล้วหักนิ้วดังกรอบ

ดูท่าครูจะไม่ได้ใสๆอย่างที่ผมคิดแล้วล่ะ แว่นนั้นไม่ได้ทำให้ครูดูเป็นคนเรียบร้อยเลยตอนนี้

“สักทีไหมครู เอาให้หายคัน” สิ้นสุดคำพูดของผมหมัดหลุนๆของคนตรงหน้าก็กระแทกเข้ามายังซีกหน้าของผมทันที ผลจากการที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ผมถึงกับล้มลงไปนอนทันที

“เสียดาย เป็นไข้แล้วไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ ไม่งั้นคงจะต่อยได้สะใจกว่านี้” ครูว่าพลางกำข้อมือตัวเองข้างที่ต่อยผมไว้หลวมๆ ผมค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆก่อนที่จะหันไปมองหน้าคนที่เพิ่งต่อยผมไปเมื่อกี้นี้ด้วยความแค้น

“เจ็บรึเปล่าน่ะ” แล้วครูก็ค่อยๆขยับเข้ามาหาผมเพื่อดูหน้าของผมชัดๆ

“ไม่เจ็บมั้ง! เลือดไหลเลยเนี่ย!” ผมโวยวายขึ้นมาพลางมองคนที่ยื่นมือเข้ามาเช็ดเลือดที่มุมปากผมออกก่อนที่จะใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดมาเช็ดเสื้อของผม

“น่าๆ อย่างนายน่ะโดนต่อยแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”

“ครูอยากลองโดนบ้างไหมล่ะ”

“ครูยั้งแรงไว้แล้ว อย่ามาทำเป็นสำออยเลยน่า เออจริงสิ ไปเอางานของครูกับข้อสอบที่ครูเคยให้นายทำมาด้วย ครูวางไว้อยู่แถวๆทีวีในห้องนั่งเล่นมาให้ด้วย ไหนๆก็หยุดแล้วครูจะได้ทำงานให้มันเสร็จๆ” แล้วครูก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเลยครับเมื่อเห็นว่าผมทำท่าจะต่อยคืน

“อะไรวะ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องดิ”

“พูดจาให้มันดีๆหน่อย นี่ครูนะเว้ยไม่ใช่เพื่อนนายมาพูดแบบนี้ได้ไง บอกไปแล้วไงว่าไม่ชอบเด็กปีนเกลียว” ครูมุ่นคิ้วใส่ผมพลางเอ่ยออกมาเสียงแข็งราวกับไม่ชอบใจที่ผมพูดจาแบบนั้น

“เออก็ได้ หน้าทีวีใช่ไหม”

ว่าจบผมก็ลุกพรวดเดินออกจากห้องไปทันทีโดยที่ไม่รอคำตอบจากครู ผมย่างกายเดินลงบันไดไปยังห้องนั่งเล่นก่อนที่จะหยิบปึกกระดาษเอกสารที่น้าพิมให้มาทำขึ้นมาสามปึกใหญ่แล้วค่อยเดินไปหยิบข้อสอบตามที่ครูบอกแล้วค่อยเดินขึ้นไปข้างบน

“อ้าวนี่” พอเดินขึ้นไปถึงห้องผมก็โยนเอกสารลงบนเตียงทันที

“อ่า... ขอบใจมาก” ครูละมือที่กำลังนวดขมับอยู่มาดึงเอกสารเข้าหาตัวเองพร้อมด้วยสีหน้าที่ซืดเซียวจนผมสังเกตได้ ผมหย่อนตัวลงปลายเท้าครูก่อนที่จะเอ่ยปากออกไป

“ครูไหวไหมเนี่ย”

“ไหวอยู่” ครูตอบผมออกมาโดยอัตโนมัติโดยที่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะไหวจริงๆอย่างที่พูดออกมาเลยรึเปล่า ผมเลยถือวิสาสะยื่นมือเข้าไปแย่งปึกเอกสารมาไว้ที่ตัวเอง

“เดี๋ยวพวกนี้ผมทำเอง ครูพักผ่อนไปเถอะ” ครูเหลือบมองหน้าผมนิดๆก่อนที่จะหยิบข้อสอบที่ผมเคยทำขึ้นมาแล้วจัดการนอนคว่ำ ตรวจข้อสอบไปเงียบๆโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับผมอีก

“ครูตรวจแบบนี้ต้องใช้สมองแล้วไม่ปวดหัวเหรอ ตรวจข้อสอบเสร็จผมขอดูด้วยนะว่าผิดเยอะรึเปล่า” ผมขยับเข้ามานอนคว่ำข้างๆครูแล้วเอาหมอนรองอกเหมือนครูไว้แล้วเริ่มทำงานต่อให้มันเสร็จๆ

“ไม่ปวดหรอกแค่นี้ ครูให้นายดูอยู่แล้วล่ะน่า” ครูพูดขึ้นมาเบาๆราวกับกำลังคุยอยู่กับตัวเอง ก่อนที่จะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของครูที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา

“อ้าว พี่นุโทรมาเหรอ ไลน์มาด้วยหนิ” พอครูได้จับโทรศัพท์เท่านั้นแหละครับ ยาวเลย ทำตัวยังกับเด็กที่กำลังตั้งใจที่จะสอบแล้วพอได้จับโทรศัพท์ก็ลืมหนังสือที่จะอ่านไปยังไงยังงั้น

“ครู ไม่ตรวจข้อสอบต่อแล้วอ่อ”

“แป๊บนึง คุยกับพี่นุก่อน” เอาเข้าจริงๆก็ไม่แป๊บหรอกครับ ผมทำไปได้ครึ่งปึกครูถึงได้เปิดเพลงในโทรศัพท์ฟังคลอเบาๆแล้ววางลงพลางทำงานไปด้วย เสียงเพลงดังขึ้นมาให้ผมได้โยกหัวไปตามจังหวะพร้อมกับครูด้วยความเพลิดเพลิน

เพลงนี้ผมรู้จักครับ ชอบด้วยล่ะ เพลง Billionaire ไง

“Oh every time I close my eyes~"

"Oh every time I close my eyes..” ผมกับครูหันมามองหน้ากันทันทีที่ร้องเพลงออกมาพร้อมกัน ครูมองหน้าผมอยู่สักพักครูถึงใช้ปากกาจิ้มมาที่ผม

“นี่ เพลงมันสนุกนะ ไม่ได้เศร้าสักหน่อย ร้องให้มันสนุกมีชีวิตชีวาหน่อยสิถ้าจะร้องน่ะ ร้องด้วยทำนองเศร้าๆอย่างนั้นก็นึกว่าเพลงช้า”

“รู้แล้วล่ะน่า ถ้าผมจะร้องผมก็ร้องแค่ท่อนนั้นท่อนเดียวนั่นแหละ ครูก็ตรวจต่อไปเหอะวันนี้ผมจะรู้ผลไหมเนี่ย” ผมว่าพลางใช้ปากกาจิ้มครูกลับบ้างก่อนที่ครูจะหันกลับไปพึมพำเพลงเบาๆแล้วตรวจคำตอบของผมต่อ

ผมกับครูต่างคนต่างทำงานกันไปสักพักครูก็วางปากกาลงแล้วซุกหน้าลงกับหมอนพลางส่งกระดาษข้อสอบที่ผมทำมาให้ ผมรับมันมาไว้ในมือแล้วหันไปมองคนที่กำลังซุกหน้าลงบนหมอน ก่อนที่ผมจะหันกลับมาแล้วเปิดดูข้อสอบที่ครูตรวจออกมา

แรกๆก็ทำได้นะพวกของม.ต้น ผิดแค่ข้อสองข้อเองต่อระดับชั้นน่ะนะ พอมาเปิดดูของม.4โอเคยังพอรับได้ แต่เปิดมาของม.5เนี่ยสิผิดทุกข้อ ม.6นี่ไม่ต้องพูดถึง

“ท่าทางจะต้องเริ่มเรียนใหม่กันตั้งแต่ม.4 เดี๋ยวครูจะปูพื้นฐานให้แน่นๆเพื่อที่ม.5นายจะได้ทำได้ ส่วนเรียนตอนไหนน่ะเหรอ... ครูขอทำงานที่ท่านผู้อำนวยการให้เสร็จก่อนได้ไหมแล้วค่อยเริ่มเรียนกัน” ครูหันมาถามผมขณะที่ยังนอนซบกับหมอนอยู่

“ได้ ผมเริ่มเรียนตอนไหนก็ได้”

“งั้นต่อจากนี้ไปก็มาเรียนทุกวันเลยนะ จะได้ไม่เสียเวลา” ครูว่าพลางหยิบข้อสอบไปจากมือผมแล้วพลิกไปมาดูคำตอบที่ผมทำผิด

“เรียนทุกวันเลยเหรอ งั้นผมนอนบ้านครูเลยได้ป่าว ขี้เกียจไปๆมาๆระหว่างบ้านผมกับบ้านครู อีกอย่างบ้านครูก็อยู่ใกล้โรงเรียนกว่าบ้านผมด้วย จะได้ไปโรงเรียนพร้อมกันด้วย ง่ายดี” ผมเสนอความคิดเห็นขึ้นมาพลางจ้องมองหน้าครูที่กำลังคิดตามไปด้วย

“ขอเวลาคิดแป๊บนึง”






ThaRat Talk
          เอาแล้วๆ ครูพายจะให้ซินมานอนที่บ้านมั้ยเนี่ย ถ้านอนพักด้วยกันนี่ก็ยาวเลยนะ 5555
          ขอโทษนะคะที่มาอัพให้ช้า ที่จริงจะอัพให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะแต่ว่าไม่ว่าง ขอโทษน้าาาที่ช่วงนี้หายไปนานมาก ที่รร.กิจกรรมเยอะน่ะค่ะก็เลยไม่ค่อยได้มาแต่ง ถ้าว่างเมื่อไหร่จะมาอัพให้ทันทีเลยนะคะ
          ช่วยกันคอมเมนต์ให้หน่อยน้าา รัตน์จะได้มีกำลังใจในการแต่ง Thank you!



ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น