[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 5 : ModifyLove04 : Are you gay? [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.ย. 59


ModifyLove
04
Are you gay?
[Pi Part]



ผมอาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวลงไปข้างล่างทันทีเพราะว่าเซอินยังรออยู่ ส่วนที่ว่าผมจะสอนพิเศษให้เซอินไหม ผมไปคิดมาแล้วครับ ผมก็สอนให้นั่นแหละไหนๆเซอินเด็กที่ไม่ตั้งใจเรียนนึกอยากที่จะเรียนพิเศษขึ้นมาผมก็ให้โอกาสเขาแหละครับ เซอินเขาก็ต้องเข้ามหา’ลัยนั่นให้ได้เพื่อที่จะได้อยู่กับพ่อแม่อีกครั้ง

แล้วจะให้ครูอย่างผมไปดับความฝันของนักเรียนได้ยังไง

“พี่พาย แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว” พอผมลงมาจากบันไดตะวันก็เดินเข้ามาหาผมทันทีหลังจากที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆเซอิน

“อ่า โอเค” ผมตอบรับตะวันเสร็จผมก็เดินเข้าไปหาเซอินที่กำลังนั่งมองผมอยู่ด้วยสายตามีความหวัง พอเดินไปหยุดอยู่หน้าคนที่นั่งอยู่ผมก็เอ่ยปากออกไป

“ครูจะให้นายเรียนพิเศษ” พอผมพูดออกไปแค่นั้นเซอินถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“จริงนะ” แล้วเซอินก็พูดออกมาพลางผุดลุกขึ้นยืนตรงหน้าผม ผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าเด็กนักเรียนที่ถามผมอยู่ ผมเลยพยักหน้าให้เบาๆก่อนที่จะหันกลับไปถามตะวัน

“ตะวัน พี่ให้เด็กคนนี้ไปกินข้าวเย็นด้วยได้รึเปล่า” ตะวันที่กำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าให้เบาๆ ผมหันไปหาเซอินแล้วชวนไปกินข้าวเย็นด้วย เด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมก็พยักหน้าตอบรับให้ก่อนที่จะพากันไปกินข้าวเย็นที่บ้านของตะวัน

ใช้เวลากินข้าวเย็นกันสักพักผม เซอิน และตะวันก็พากันย้ายตัวเองจากบ้านของตะวันมาที่บ้านของผมก่อนที่จะนั่งลงกันที่โซฟา ผมยืนมองเซอินที่กำลังนั่งบนโซฟาข้างๆกับตะวัน ก่อนที่ตะวันจะฉุดแขนผมให้ผมลงไปนั่งข้างๆตะวัน เป็นคนคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนไว้

แต่นึกสภาพผู้ชายสามคนนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันออกไหมครับ อึดอัดฉิบเป๋ง ผมเลยรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที จริงๆก็ไม่ใช่แค่อึดอัดอย่างเดียวหรอกแต่ผมรู้สึกว่าผมนั่งทับมือของใครด้วยก็ไม่รู้น่ะสิ และพอผมลุกขึ้นได้ผมก็พลิกตัวหันกลับไปมองทันทีว่าเป็นมือของใคร

เซอินครับ

“ครูขอโทษ” ผมเลยรีบเอ่ยขอโทษออกไป แต่เซอินก็พึมพำออกมาเบาๆพลางมองไปที่มืองของตัวเอง ผมน่ะไม่ได้ยินเสียงหรอกว่าเซอินพูดว่าอะไรแต่ถ้าอ่านจากปากแล้วน่าจะเป็นคำว่า นิ่มๆ ยิ่มๆ ลิ่มๆ อะไรสักอย่างนั่นแหละครับ

“แล้วครูจะให้พี่เขาเริ่มเรียนเมื่อไหร่”

ตะวันที่นั่งอยู่ข้างๆเซอินก็พูดออกมา ก่อนที่ผมจะนึกขึ้นได้ว่าจะให้เซอินทำอะไรก่อนที่ผมจะตัดสินใจว่าจะให้เซอินเริ่มเรียนตั้งแต่แรกเลยรึเปล่า ผมเลยเดินไปที่ชั้นวางหนังสือที่ตั้งอยู่ข้างทีวีแล้วหยิบปึกกระดาษแบบฝึกหัดข้อสอบออกมาแล้วเลือกข้อสอบตั้งแต่ม.1-6ออกมาอย่างละแผ่นก่อนจะเย็บรวมกันเป็นชุดเดียวแล้วยื่นให้เซอินพร้อมกับปากกา

“ทำซะ ครูจะดูว่านายต้องเริ่มเรียนตั้งแต่ตรงไหน” แล้วผมก็ยื่นไปที่หน้าของเซอิน ก่อนที่เซอินจะรับมันมาไว้ในมือแล้วเริ่มทำ แล้วจังหวะที่เซอินเริ่มทำตะวันก็ขยับเข้ามาหาผมแล้วหยิบเอกสารที่อยู่ในกล่องลังขึ้นมาดู

“เดี๋ยวผมช่วยนะพี่”

“อ่า... ขอบใจมากนะตะวัน” ผมเอ่ยออกไปพลางหยิบเบาะรองนั่งจากบนโซฟาที่ตะวันส่งมาให้วางลงบนพื้นเย็นแล้วนั่งลง ก่อนที่จะหันไปสนใจกับกล่องลังที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี ตะวันก็ลงมานั่งกับผมแล้วช่วยผมดูเอกสารบ้าง ก่อนที่ผมจะคอยอธิบายให้ตะวันฟังว่าอันนี้ต้องทำอะไรยังไง

แล้วระหว่างที่ทำ ผมก็คอยเหลือบมองเซอินเป็นระยะๆเพื่อดูว่าเซอินเขาทำได้บ้างรึเปล่า แต่ก็น่าจะทำได้อยู่นะ เพราะผมเห็นเขาตั้งหน้าตั้งตาทำอย่างดีเลย


สามชั่วโมงผ่านไป

ผมละสายตาจากกองเอกสารขึ้นมามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง

“เฮ้ย!...”

ผมเผลออุทานออกไปด้วยความตกใจ ทำเอาตะวันและเซอินที่ใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังทำอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองผมพลางเลิกคิ้วสูง

“สี่ทุ่มกว่าแล้ว...” แล้วผมก็พูดออกไปพลางค่อยๆหันไปมองหน้าเซอินที่กำลังมองนาฬิกาอยู่ ก่อนที่ผมจะเอ่ยถามออกไปเสียงอ่อน “แล้วนายจะกลับยังไงล่ะเซอิน”

“ผมนอนค้างที่นี่เลยได้ไหม” เซอินเงียบไปสักพักก่อนตอบออกมา

ผมเลยพยักหน้าให้เบาๆหลังจากที่คิดไปครู่หนึ่ง ให้นอนค้างที่นี่แหละดีแล้วถ้าเกิดว่าระหว่างทางเซอินกลับบ้านคนเดียวแล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาล่ะ อีกอย่างนี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย ผมไม่ปล่อยให้เด็กนักเรียนของผมต้องไปเสี่ยงกับอะไรอย่างนั้นหรอก

“แล้วนายทำเสร็จรึยังล่ะ” ผมเลยพยักพเยิดไปยังกระดาษที่อยู่ในมือของเซอินก่อนที่เซอินจะตอบผมกลับมา “เหลืออีกข้อนึง”

“แล้วเราล่ะ จะกลับบ้านเลยรึเปล่า” พอได้คำตอบจากเซอินแล้วผมเลยหันไปถามตะวันบ้าง ผมว่าตะวันก็คงจะกลับไปนอนที่บ้าน แต่เปล่าเลย ผมคิดผิด

“นอนที่นี่แหละ จะได้ช่วยพี่ทำงานด้วยไง” แล้วพอตะวันพูดมาแบบนี้ผมเลยยกมือขึ้นไปลูบหัวคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยความเอ็นดู

“ขอบใจมากนะตะวัน ถ้าพี่ไม่มีตะวันพี่จะเป็นยังไงเนี่ย”

“แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอกพี่พาย พี่ก็ลองนึกถึงตอนที่พี่ต้องสอนผมทั้งๆที่พี่มีงานสิ  ผมมาช่วยพี่แค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อย” ตะวันพูดพลางยิ้มให้ผมก่อนที่จะมีเสียงของใครอีกคนพูดแทรกขึ้นมาบ้าง

“เสร็จแล้ว” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ลงมือทำงานต่อเซอินก็พูดขึ้นมาก่อนที่จะยื่นเอกสารมาให้ผม ผมเลยเอื้อมมือที่ลูบหัวตะวันอยู่เข้าไปรับเอกสารที่เซอินส่งให้ก่อนที่จะไล่สายตาดูคราวๆ

“เซอินนายจะนอนเลยรึเปล่า” ผมเงยหน้าถามคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนที่คนที่นั่งอยู่ข้างบนจะพยักหน้าให้เบาๆ

“แต่ว่าครูไม่มีชุดให้นายเปลี่ยนเลยน่ะสิ ตะวันพอจะมีชุดให้พี่เขาใส่ไหม” และพอนึกขึ้นได้ว่าตะวันตัวใหญ่กว่าผมนิดหน่อยบวกกับตะวันเป็นคนที่ชอบใส่เสื้อใหญ่กว่าตัวเองผมก็เลยกันไปถามตะวันทันที ขืนลองให้เซอินใส่เสื้อผ้าผมสิ คงจะรัดน่าดู

“น่าจะมีนะ” ตะวันตอบออกมาเสียงเรียบก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เพราะตะวันก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร พอตะวันเดินออกจากบ้านไปผมเลยลุกขึ้นก่อนที่จะเดินนำไปยังห้องนอนของผม บ้านผมมีแค่ห้องเดียวนั่นแหละครับ เวลาพ่อแม่มาก็ให้นอนห้องของผมนั่นแหละ

“ห้องครูรกหน่อยนะ” ผมว่าระหว่างที่เปิดประตูห้องเข้าไป ที่รกน่ะรกเพราะตุ๊กตาเบย์แม็กซ์จากเรื่อง บิ๊กฮีโร่ซิกซ์ นั่นแหละครับไม่มีอะไรมากหรอก

“เดี๋ยวนายอาบน้ำในห้องครูแล้วก็นอนห้องครูไปเลยนะ วันนี้ครูคงจะทำงานทั้งคืน ถ้าตะวันเอาชุดมาแล้วเดี๋ยวครูจะวางไว้ให้บนเตียง นี่ผ้าเช็ดตัว” ผมเดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาวล้วนให้เด็กที่ตัวใหญ่กว่า

“นี่ครูยังเป็นเด็กอยู่รึเปล่าเนี่ย” แล้วเซอินที่เงียบมานานก็เริ่มพูดขึ้นมาพลางเดินไปรอบๆห้องผม

“ก็ชอบไม่ได้รึไง” ผมว่าพลางกอดอกมองคนแปลกหน้าที่กำลังเดินร่อนอยู่ในห้องผมไม่เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำสักที

“น่ารักตรงไหน กะอีแค่ตัวสีขาวกลมๆอ้วนๆมีแต่ตาไม่มีปากเนี่ยนะ” แล้วเซอินก็หันมาทำท่าเลียนแบบโมเดลเบย์แม็กซ์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของผม

“พูดงี้แสดงว่าไม่เคยดูล่ะสิ”

“เหอะ ของเด็กๆแบบนั้นเคยดูก็บ้าแล้ว” เซอินว่าเสียงเรียบพลางส่งยิ้มยียวนมาให้ผม

“เด็กงั้นเหรอ งั้นพรุ่งนี้มาลองดูกันไหมล่ะ ถ้าดูแล้วใครร้องไห้คนนั้นต้องโดนทำโทษ” ผมเดินเข้าไปจ้องหน้าเซอินที่กำลังจ้องหน้าผมตอบก่อนที่จะขยับปากหนานั้นพูดกับผม

“ถ้าเด็กอย่างครูจะท้าผม ผมรับคำท้าครูก็ได้”

“นี่! ครูโตกว่านายนะมาว่าครูเด็กได้ไง!” แล้วเซอินก็ไม่อยู่ให้ผมว่าหรอกครับ รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย พอในห้องเหลือแต่ผมผมเลยส่ายหัวให้กับเด็กปีนเกลียวอย่างเขา ก่อนที่จะสะดุ้งทันทีเมื่อเดินมาเจอกับตะวันที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา

“อ้าว มาแล้วเหรอ” ผมว่าพลางยิ้มให้กับเด็กที่เดินขึ้นมายืนอยู่บนชั้นเดียวกันกับผม

“เป็นอะไรอ่ะพี่ ปวดหัวเหรอ” แล้วพอตะวันเห็นผมเดินกุมขมับมาก็รีบถามผมทันที ผมยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับคนตัวใหญ่กว่านิดหน่อยเบาๆก่อนที่จะเอ่ยออกไปเสียงอ่อน

“นิดหน่อยน่ะ ปวดหัวที่ต้องเถียงกับเซอินเขา”

“คนนี้เหรอที่พี่เล่าให้ฟังว่าชอบเถียงกันบ่อยๆ แต่ดูแล้วพี่ก็เถียงได้สบายๆเลยหนิ เรื่องต่อปากต่อคำพี่ก็ถนัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” ตะวันพูดขึ้นยิ้มๆระหว่างที่ผมยื่นมือเข้าไปรับชุดของตะวันมาไว้ในมือแล้วเดินไปที่ห้องของผม

“นี่เราเห็นพี่เป็นคนแบบนั้นรึไง” ผมว่าพลางวางชุดที่ตะวันเอามาให้วางลงบนเตียงก่อนที่จะกอดอกยืนมองตะวันที่กำลังเดินสำรวจรอบห้องผมเหมือนเซอินก่อนหน้านี้

“ผมเปล่านะ แค่พูดตามความจริงเอง”

“ขอให้จริงอย่างที่ว่าเถอะ” ผมหัวเราะหึออกมาก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงบนเตียง

“นี่พี่ยังเก็บตุ๊กตาเบย์แม็กซ์ที่ผมซื้อให้ไว้อยู่เหรอ” ตะวันว่าพลางหยิบตุ๊กตาที่อยู่บนหัวเตียงผมขึ้นมาแล้วจับพลิกไปพลิกมา ตุ๊กตาตัวนี้ตะวันซื้อให้ผมเมื่อตอนที่ผมเรียนจบมหา’ลัยน่ะครับ พูดถึงตุ๊กตาตัวนี้ก็หลายปีแล้วนะสักสองสามปีได้แล้วมั้ง ผมจบมหา’ลัยตอนอายุยี่สิบสอง ตอนนี้ก็ยี่สิบห้าแล้วด้วย

“เก็บไว้สิ เราอุตส่าห์เสียเงินซื้อให้พี่นะ จะให้พี่ทิ้งรึไง” ผมพูดออกไปเสียงเล็กเสียงน้อยก่อนที่จะเอนหลังลงบนเตียงแล้วหันไปมองตะวันที่กำลังมองผมอยู่

“ก็นึกว่าพี่จะเอาไปเก็บไว้ในตู้หรืออะไรประมาณนั้น” ตะวันทรุดลงนั่งบนเตียงข้างๆผมก่อนที่จะกอดตุ๊กตาตัวนั้นไว้

“พี่ชอบเบย์แม็กซ์จะตาย อีกอย่างถ้าพี่ทำแบบนั้นเราก็เสียใจแย่เลยสิ พี่ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก” ผมว่าก่อนที่จะหลับตาลง เวลาหัวถึงหมอนทีไรผมล่ะเคลิ้มทุกที

“แค่พี่รับมันไว้ผมก็ดีใจแล้ว” สิ้นสุดประโยคผมก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่กำลังรดหน้าผมอยู่แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ลืมตามองภาพข้างหน้า เสียงประตูจากห้องน้ำก็ดังขึ้นมาให้ผมได้หันไปมองซะก่อน

“อาบเสร็จแล้วเหรอ” ผมหันไปมองเซอินทันทีที่เขาเปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เซอินเขานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาซึ่งเผยให้เห็นมัดกล้ามเป็นลอนสวยปรากฎอยู่บนหน้าท้องของเขา เป็นนักเรียนแท้ๆแต่ทำไมมีกล้ามเป็นมัดๆเลยวะ

เซอินมองผมกับตะวันอึ้งๆปนตกใจ ผมเลยเลิกคิ้วสูงก่อนที่จะหันไปมองตะวันที่นั่งอยู่ข้างๆผม แต่ตอนนี้ตะวันกลับกำลังโน้มตัวลงมาใกล้ๆพลางสบตาผมไปด้วยจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกคน ผมเลยต้องเป็นฝ่ายขยับออกมาด้วยความตกใจ

“ขอโทษที่ขัดจังหวะ” แล้วเซอินก็เดินเข้ามาก่อนที่จะหยิบชุดที่อยู่บนเตียงแล้วหันหลังกลับเดินเข้าห้องน้ำไป เท่านั้นแหละผมรู้เลยว่าเซอินเขาคิดอะไรอยู่

“ตะวัน เมื่อกี้เราจะทำอะไรน่ะ” แล้วพอเซอินเข้าห้องน้ำไปได้ผมก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมองตะวันที่ค่อยๆหยัดตัวขึ้นนั่งเหมือนเดิม

“ผมเห็นอะไรไม่รู้ติดหน้าพี่น่ะ ผมก็เลยจะก้มลงดูใกล้ๆ” ตะวันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบออกมา ผมเลยได้แต่นิ่งเงียบแล้วมองตะวันที่ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนที่จะเดินออกไปตะวันเขาหันกลับมาพูดกับผมเสียงเรียบ

“ขอโทษนะครับ”

“นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย...” แล้วพอตะวันปิดประตูห้องลงผมเลยชันเข่าขึ้นแล้วยกมือขึ้นขยุ้มผมตัวเองไว้ สิ่งที่ตะวันทำกับผมเมื่อกี้มันไม่ใช่แค่ดูแน่ๆว่ามีของติดหน้าผม

แต่มันมากกว่านั้น..

แล้วเสียงประตูจากห้องน้ำก็ดังขึ้นอีกครั้งให้ผมได้หันไปมอง ก็เห็นเซอินเดินถือผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำพลางเหลือบมองผมก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นมา

“ผ้านี่ตากไว้ไหน” เซอินพูดขึ้นมาห้วนๆ ผมเลยลุกออกจากเตียงแล้วรับผ้าเช็ดตัวจากเซอินไปตากไว้ที่ระเบียงนอกห้องนอนของผมแล้วเดินกลับเข้ามา

“ครูเป็นเกย์เหรอ”

“จะบ้าเหรอ ครูไม่ได้เป็น” ผมมุ่นคิ้วทันทีที่เซอินเอ่ยถามออกมาแบบนั้น ผมมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงที่กำลังส่งสายตาที่ยากจะคาดเดามาให้ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามต่อ

“แล้วที่ผมเห็นมันคืออะไรถ้าครูไม่ใช่เกย์”

“ครูจะไปรู้เหรอ นายไปนอนได้แล้วไป” ผมพูดตัดบทออกไปแค่นั้นก่อนที่จะเดินไปที่ประตูห้องแล้วเสียงของเซอินก็ดังขึ้นมาทำให้ผมต้องหยุดชะงักแล้วหันกลับไปมอง

“ระวังตัวไว้ให้ดีแล้วกัน คนที่ใกล้ตัวที่สุดอาจจะเป็นคนที่อันตรายที่สุดก็ได้”

แล้วเซอินก็ยกยิ้มเย็นขึ้นมาให้ผมได้เสียวสันหลังก่อนที่ผมจะปิดประตูแล้วเดินลงไปข้างล่าง ผมเดินลงบันไดลงไปช้าๆพลางนึกถึงสิ่งที่ตะวันทำกับผมก่อนหน้านี้ ผมรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าตะวันแล้ว

“วันนี้เรากลับไปนอนที่บ้านก่อนก็ได้ พรุ่งนี้เราค่อยมาช่วยพี่ทำงานต่อ” ผมบอกออกไปเสียงเรียบพลางก้มมองคนที่กำลังทำงานให้ผมอยู่ ตะวันเงยหน้ามองผมก่อนที่จะพยักหน้าให้เบาๆแล้วลุกเดินออกจากบ้านไป

ผมเลยทรุดตัวลงนั่งที่เดิิมของผมแล้วสบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนที่จะเริ่มทำงานต่อ

ผมทำงานต่อไปเรื่อยๆไม่มีพักจนรู้สึกตัวอีกทีฟ้าก็สว่างแล้ว ผมเลยลุกจากห้องนั่งเล่นแล้วเดินเข้าไปในครัวก่อนจะชงกาแฟแล้วเอามานั่งดื่มไปด้วยขณะที่ผมนั่งทำงานต่อ

“นี่ครูยังทำงานอยู่เหรอ” แล้วเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากทางบันไดให้ผมได้หันไปมอง ผมเลยหันกลับไปทำงานต่อพลางพยักหน้าตอบรับ

“ได้นอนบ้างรึเปล่าเนี่ย” แล้วเซอินก็เดินเข้ามาพลางนั่งลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่ข้างหลังผม เซอินน่าจะอาบน้ำแล้วเพราะเขาใส่เสื้อยืดของตะวันแล้วก็ใส่กางเกงนักเรียนสีน้ำเงินของเขาเอง

“เปล่า ยังไม่ได้นอน” ผมตอบไปห้วนๆก่อนที่จะเร่งทำงานต่อ เสร็จปึกนี้แล้วค่อยไปนอนละกัน อีกประมาณสามสิบกว่าหน้า ไหวอยู่แล้วล่ะน่า

“งั้นครูไปนอนเลย เดี๋ยวผมทำต่อเอง” แล้วเซอินก็ขยับลงมานั่งข้างๆผมก่อนที่จะแย่งปากกาไปจากมือของผม

“เซอินเอาปากกามา ครูจะทำปึกนี้ให้เสร็จแล้วค่อยไปนอน” ผมว่าพลางยื้อปากกาของผมไว้

“ปึกนี้? โห่ครู อีกนานแหละกว่าปึกนี้จะเสร็จ ครูดูดิตั้งหลายหน้า ครูไปนอนก่อนไป ตื่นมาค่อยมาทำต่องานมันไม่หายไปไหนหรอก” แย่งปากกาไม่พอเซอินยังยื่นมือเข้ามาแย่งงานที่ผมกำลังทำอยู่ด้วย

“ครูเพิ่งกินกาแฟไป นอนไม่หลับหรอก” สิ้นสุดคำพูดร่างกายของผมมันก็ต่อต้านคำพูดผมทันทีโดยการที่ทำให้ผมหาวหวอดออกมา

“แล้วครูก็หาว เชื่อผมดิไปนอนนิ่งๆอยู่บนเตียงเดี๋ยวก็หลับ” ว่าอย่างเดียวไม่พอเซอินยังหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วดึงแขนผมให้ผมลุกขึ้นอีกด้วย ผมว่าผมก็ถ่วงน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปนั่งอยู่กับพื้นแล้วนะแต่พอเขาออกแรงดึงเท่านั้นแหละ ตัวผมลอยหวือขึ้นไปยืนเลย

“นี่แรงคนหรือแรงควายวะ” ผมบ่นพึมพำเบาๆแล้วเดินขึ้นบันไดไปโดยที่มีเซอินคอยดันหลังไว้ให้เดินไปที่ห้อง

“แรงคนสิครับครู” แล้วเซอินก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน ผมว่าผมก็พูดเบาอยู่นะ แต่ตอนนี้ก็ไม่สำคัญมากกว่าตอนที่ผมจะได้นอนแล้ว เริ่มทำงานตั้งแต่หนึ่งทุ่มกว่าๆแล้วตอนนี้ก็ใกล้จะแปดโมงแล้วด้วย ทำงานมันทั้งวันทั้งคืนจากตอนแรกที่ไม่ง่วงตอนนี้กลับง่วงขึ้นมาทันทีที่เห็นเตียง ผมรีบเดินเข้าไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงทันที

“ไหนบอกว่าไม่ง่วงไง จะนอนก็ถอดแว่นก่อนสิครู” ผมได้ยินเสียงแว่วๆของเซอินดังขึ้นมา จริงๆก็กะจะตอบกลับไปอยู่หรอก แต่ตอนนี้ง่วงมากจนได้แต่ขยับปากพูดพึมพำออกไปไม่ได้ศัพท์ ก่อนที่สติที่ผมมีอยู่จะดับวูบลงไป


ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มแล้ว ผมค่อยๆกระพริบตาถี่ๆปรับให้ภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้นก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง

ห้าโมงเย็น..

ผมค่อยๆลุกออกจากเตียงแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำแล้วจัดการอาบน้ำสระผมแต่งตัวให้เรียบร้อย หลังจากนั้นก็เดินลงไปข้างล่าง ไม่รู้ว่าเซอินจะทำงานไปถึงไหนแล้ว แล้ววันนี้ตะวันจะมาช่วยทำงานรึเปล่าก็ไม่รู้ ข้อสอบที่ผมให้เซอินทำเมื่อวานผมก็ยังไม่ได้ตรวจ ผมก็ต้องลองตรวจดูก่อนว่าเซอินมีพื้นฐานเรื่องอะไรบ้าง จะได้รู้ว่าจะเริ่มสอนจากตรงไหนดี

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอพี่ ผมกำลังจะขึ้นไปปลุกอยู่พอดี” พอผมก้าวขาเข้ามาในห้องนั่งเล่นเสียงของตะวันก็ดังขึ้นมาทันทีที่เห็นผม

“อื้ม แล้วนี่กินไรกันยัง” ผมว่าพลางทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาพลางเช็ดหัวให้แห้งไปด้วย ผมมองไปยังตะวันและเซอินที่นั่งอยู่บนที่ของผม สองคนนั้นส่ายหัวให้ผมเบาๆเป็นคำตอบ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปต้มมาม่าให้” ผมว่าก่อนจะลุกเดินเข้าไปในครัวแล้วหยิบมาม่าออกมาหกห่อก่อนที่จะตั้งน้ำให้เดือด เวลาผมอยู่คนเดียวผมก็กินสองห่อ ยิ่งเวลาตะวันอยู่ด้วยต้มทีก็สี่ห่อ แล้วนี่มีเซอินมาอีกผมเลยต้มไปเลยหกห่อละกันเนอะ

พอต้มมาม่าใส่ไข่สามฟองเสร็จผมก็ตักใส่ชามสามใบแล้วยกไปที่โต๊ะหน้าทีวีก่อนที่เซอินกับตะวันกำลังช่วยกันเก็บของออกจากโต๊ะ เปลี่ยนจากโต๊ะทำงานมาเป็นโต๊ะกินข้าว

“เซอิน เข้ามาช่วยครูยกหน่อย” ผมว่าแล้วเดินนำเซอินเข้าไปในครัวก่อนที่ผมจะยื่นอีกชามนึงให้เซอินพร้อมกับขวดน้ำ ที่เหลือผมก็ถือแก้วอีกสองใบเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น

“ไหนครูบอกว่าจะให้ผมดูเรื่องที่ครูชอบไง” เซอินว่าขึ้นมาระหว่างที่วางชามลงบนโต๊ะแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเบาะรองนั่ง

“งั้นเดี๋ยวครูเปิดให้ดู” ผมเดินไปที่เครื่องเล่นซีดีก่อนที่จะใส่แผ่นเรื่องบิ๊กฮีโร่ซิกซ์เข้าไปแล้วกลับมานั่งกินข้าวเย็นพร้อมกันทั้งสามคน เรื่องนี้ผมรู้จักเพราะไปเจอไตเติ้ลของเรื่องนี้โดยบังเอิญ หลังจากนั้นผมก็ชวนตะวันไปดูในโรง

“ตามที่ท้าไว้นะ ใครร้องไห้ก่อนจะต้องถูกทำโทษ” ผมว่าออกไปพลางหันไปมองเซอินที่กำลังซดน้ำมาม่า ก่อนที่จะพยักหน้าให้ผมเบาๆ

“ได้ ตามนั้น”







ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:49
    งื้อออออ
    #90
    0
  2. #62 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 18:49
    สนุกอ่าาาา~ เราว่าครูพายแพ้
    #62
    0