[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 49 : ModifyLove Special02 : Red rose [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 พ.ค. 60

ModifyLove Special

02

Red rose

[Sein Part]

 

สี่ปีก่อน วันปัจฉิมนิเทศ

          เซอิน เข้าไปข้างในกันเถอะซันเรียกผมที่กำลังยืนอยู่หน้าห้องประชุมให้เข้าไปข้างใน ตามเพื่อนสนิทที่ทั้งสามคนเข้าไปข้างในกันหมดแล้ว

          ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย เรียนยังไงนะให้มาถึงวันนี้จนได้เบลล์ว่าออกมาเรื่อยเปื่อยตามสไตล์คนพูดเก่งอย่างมัน

         “ว่าแต่ครูพายจะมาไหมไม้มันถามขึ้นมาดื้อๆขณะที่พวกเรากำลังจะนั่งลงเตรียมทำพิธี

         “มาสิ ครูเขาต้องมาผมว่าออกไป ถามมาได้ไงว่าครูพายจะมาไหม ครูเขาเป็นที่ปรึกษาห้องสี่ แถมเด็กห้องห้าก็ยังเป็นเด็กในปกครองครูเขาอีก ถ้าไม่มาก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว

         “อีกสักครู่จะเริ่มพิธีกันแล้วนะครับรุ่นน้องประธานนักเรียนประกาศออกไมค์ ให้พวกผมได้รู้ว่าใกล้จะได้เริ่มพิธีไหว้ครู

         ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนี้จะมาถึง แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เรียนและอีกสามวันก็ต้องมาสอบ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้นั่งเรียนกับเพื่อนอีกแล้วเปล่าวะ ไหนจะไม่ได้นั่งมองครูพายสอนหนังสืออีก

         ผมน่ะชอบมองเวลาครูเขาสอนหนังสือสุดแล้ว

        ไม่นานพิธีไหว้ครูก็เริ่มขึ้น ก่อนจะตามด้วยพิธีบายศรีสู่ขวัญไปเรื่อยๆจนถึงตอนผูกข้อมือ

          ไปหาครูพายก่อนนะ

          ผมบอกเพื่อนๆหลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปหาครูที่ตัวเองต่างอยากให้ผูกข้อมือให้ แต่ดูท่าแล้วครูที่เพื่อนอยากจะให้ผูกข้อมือให้เนี่ยเหมือนจะเป็นคนๆเดียวกันกับที่ผมคิด อย่างน้อยๆก็ห้องสี่กับห้องห้าแหละครับที่แห่กันไปหาครูเขา

          นานแค่ไหนวะเนี่ยกว่าผมจะได้ผูก

          ต่อแถวกันเซอินเพื่อนๆทั้งสามคนเดินเข้ามาต่อหลังผมเมื่อเห็นว่าผมยืนชั่งใจมองหางแถวอยู่นานสองนาน

          จะไปให้ครูคนอื่นผูกให้ก่อนดีไหมวะ

           “ฉันไปให้ครูคนอื่นผูกก่อนละกัน พวกนายผูกก่อนเลยว่าแล้วผมก็เดินออกจากแถวไปแล้วให้ครูคนอื่น ผมว่าผมค่อยไปนอกรอบกับครูพายทีหลังดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลาด้วย

 

          ครูพายครับผมเดินเข้าไปหาคนเป็นครูพลางยกมือไหว้ ครูเขาเลยรับไหว้ผมแล้วเงยหน้าสบตาผม เกือบไปแล้ว ครูเขาเกือบเดินออกจากห้องประชุมแล้ว เพราะหลังจากผูกข้อมือเสร็จเด็กม.6จะมีกิจกรรมต่ออีกน่ะสิ

          มาสิ

          รู้ใจผมจริงๆเลยคนๆนี้ ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่แถวๆประตูห้องประชุม ผมเลยเดินตามแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้าพลางยื่นมือข้างขวาให้

          เดี๋ยวครู เอาข้างซ้ายดีกว่าผมนึกเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหันในขณะที่ครูพายกำลังจะอวยพรแล้วผูกข้อมือให้

          เอาสักข้าง ครูจะได้ลงไปสักทีครูพายมองหน้าผมพลางว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงหงุดหงิดนิดๆ ผมเลยรีบยื่นมือข้างซ้ายที่ไม่มีใครผูกข้อมือให้เลยสักคนไปให้ครูพายได้ผูก

          สำหรับคนพิเศษพอผมว่าออกไปแค่นั้นแหละครูพายหน้าแดงฉ่าขึ้นมาเลย

           ทำไมวันนี้ครูเขาเขินง่ายจังวะ หยอดนิดหยอดหน่อยเอง

          ไม่มีอะไรจะพูดก็หุบปากไปว่าจบก็เม้มปากกลั้นความเขินอายไว้

          ปลายภาคนี้ก็ตั้งใจอ่านหนังสือสอบล่ะ ทำคะแนนให้ได้ดีๆถึงแม้จะเป็นเทอมสุดท้ายแต่ก็ตั้งใจหน่อยเพื่อเป็นการพิสูจน์ตัวเอง นายจะได้ภูมิใจว่าอย่างน้อยๆก็มีคะแนนดีๆติดตัวไปเหมือนกับคนอื่นเขาครูเขาว่าออกมาก่อนที่จะเริ่มผูกข้อมือผมไปด้วย

           ครับ

          ติดมหาลัยดีๆที่ตัวเองอยากเข้า เรียบจบมาจะได้มีงานทำ ที่สำคัญเลยคือตั้งใจเรียนอย่าเถลไถลเหมือนที่ผ่านมา เข้าใจรึเปล่าจบประโยคนี้ครูพายก็ผูกเสร็จพอดี ผมเลยละสายตาจากข้อมือไปมองที่หน้าครูเขา

           ตั้งใจสอบล่ะ

           ย้ำอยู่นั่นแหละ อยากคบกับผมก็บอกผมว่าออกไปแค่นั้นทำเอาคนฟังถึงกับคิ้วกระตุก หน้าแดงกว่าเดิม แล้วทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดทันที

          แล้วผมพูดจริงไหมล่ะ ย้ำอยู่นั่นแหละว่าให้ตั้งใจสอบ ถ้าไม่อยากคบกับผมครูเขาจะบอกให้ผมตั้งใจสอบทำไมล่ะ

          หรือไม่จริง?

          หมดธุระของครูแล้ว นายไปร่วมกิจกรรมต่อได้แล้วไป

          แล้วครูไม่อยู่ดูวีทีอาร์กับพวกผมก่อนเหรอผมว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนพลางมองคนลุกตามด้วยท่าทีสงสัย เพราะปกติแล้วครูที่ปรึกษาจะอยู่ดูกับเด็กในห้องอยู่ก่อนนะ แต่ครูพายกลับไม่อยู่ด้วยเนี่ยสิผมเลยสงสัย

          ครูมีธุระต้องทำน่ะว่าจบก็เดินหนีผมออกจากห้องประชุมไปเลย

          อะไรของครูเขาวะ ปกติไม่ใช่แบบนี้หนิ

 

          เซอิน นายดูน้องม.1แต่ละคนดิ นี่เราต้องก้มลอดจริงๆเหรอวะเบลล์ชี้ไปยังน้องม.1ที่กำลังจับมือกันเป็นซุ้มต่อกันไปเรื่อยๆตั้งแต่ทางลงห้องประชุมยาวไปจนถึงลานสนามบาส

          แล้วคิดดูคนตัวสูงแบบพวกผมจะต้องลอดแขนน้องม.1ไป ต้องก้มต่ำแค่ไหนอ่ะถึงจะลอดผ่านน้องๆเขาไปได้

          แค่คิดก็ปวดหลัง

          ไม่ได้ว่าน้องเตี้ยเลยนะจริงๆ

          ลอดไปเลยค่ะพี่กรรมการนักเรียนรุ่นน้องตะโกนบอกเหล่าพี่ๆที่อายุมากที่สุดให้ลอดผ่านซุ้มมือของน้องๆที่ตั้งใจกันยืนรอมาตั้งแต่ผมทำกิจกรรมอยู่ข้างบนหอประชุม

           เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

          ผมยืนมองเพื่อนๆที่ต่างพากันต่อแถวลอดผ่านไป ก่อนจะละสายตาไปมองยังปลายทางที่วนรอบสนามบาสสองสนามขนาดใหญ่ภายในโดมของโรงเรียน พอถึงตาผมแล้วผมเลยลอดตามเพื่อนๆในห้องไป ระหว่างทางน้องๆผู้หญิงก็ยื่นดอกไม้มาให้เพียบ บอกตรงๆว่าผมไม่รู้จักสักคน ผมว่าน้องม.ต้นนี่คงไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนผมเป็นคนยังไง เพราะผมเลือกแต่เด็กม.ปลาย ไม่ก็ระดับชั้นเดียวกันน่ะครับถ้าผมจะมีอะไรด้วย หมายถึงสมัยก่อนน่ะนะ

           แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่เอาแล้วอ่ะครับแค่ครูพายคนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว

          อีกไกลไหมวะ

          ผมพึมพำพูดกับตัวเองเบาๆพลางยืดตัวขึ้นตรงโดยที่ตัวเองก็ยังคงอยู่ในวงแขนของน้องๆทั้งสองคน ขณะที่ข้างหน้าก็หยุดเป็นระยะผมเลยไม่คิดที่จะรีบเพราะมันจะมีพวกรุ่นน้องที่คอยดักให้ดอกไม้กับรุ่นพี่เหมือนที่ผมได้เนี่ยแหละครับ วันนี้แหละคือวันที่จะได้รู้ว่าใครฮอตสำหรับน้องๆ

            พี่คะ หนูให้ค่ะผมหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นมาจากข้างตัวผม ก็เห็นน้องม.4ที่อยู่นอกซุ้มมือยื่นดอกกุหลาบมาให้ผมรับ

          ขอบคุณครับ น้องสอดเข้ามาเลยผมเอี้ยวตัวไปให้น้องสอดดอกกุหลาบลงมารวมกับดอกไม้ที่ได้มาก่อนหน้านี้ ถ้าผมยื่นมือไปรับผมว่ามันต้องร่วงลงพื้นแน่ๆ ได้มาเยอะซะขนาดนี้

           พอได้เวลาที่ผมต้องไปผมเลยต้องก้มลงลอดผ่านมือน้องๆแล้วเดินต่อ จนถึงทางออกนั่นแหละครับผมถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นอิสระ

          แม่งโคตรจะเมื่อยเลยให้ตายสิ!

          โห่เซอิน ได้ดอกไม้เยอะเหมือนกันนี่หว่า ฉันนึกว่าฉันได้เยอะอยู่คนเดียวซะอีกเบลล์มันเดินเข้ามากระทบไหล่ผม ผมเลยไล่สายตามองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำไมเพื่อนผมมันหลงตัวเองขนาดนี้วะ คิดมาได้ไงว่ามันจะได้อยู่คนเดียว

          ไม่กลัวตะวันรึไง

          แค่รับดอกไม้เว้ย ไม่ได้ขอไลน์น้องเขาสักหน่อยทำไมต้องกลัวล่ะมันเบ้ปากใส่ผมก่อนจะว่าออกมาเชิงไม่รู้สึกรู้สาอะไร

          ก็แล้วแต่ผมไหวไหล่ให้เพื่อนตัวเองเบาๆก่อนจะหันไปมองน้องม.1ที่พากันกอดคอกันเป็นวงกลมล้อมรอบเด็กม.6แล้วเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

          ผมไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมเด็กๆถึงเงียบ เพราะน้องๆรอหลีดมาสั่งบูมให้พวกผมไง

          บูม! บูม! บูมเซนต์พร้อม! สาม! สี่!”

          หวีด...ด บูม!! มิรินาล! มิรินาล! มิรินาล! เซนต์! M I R I N A L มิรินาล! เซนต์! บูม!!!”

           บูมเซนต์เนี่ยผมฟังมาหกปีแล้ว แต่บูมครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทำให้ผมรู้สึกขนลุกได้มากขนาดนี้ ไม่ได้แค่ทำให้ผมรู้สึกขนลุกแค่อย่างเดียว น้ำตาจะไหลด้วยแหละประเด็น ถึงจะเป็นรุ่นพี่กับรุ่นน้องที่ไม่เคยได้คุยกันแต่มันก็ยังคงมีความผูกพันกันอยู่นั่นแหละ เพราะโรงเรียนนี้สอนให้รักกันแบบพี่น้อง มีอะไรก็คอยช่วยเหลือกันอยู่ตลอดเวลา

           ขอให้พี่ม.6โชคดีนะครับ!!” ประธานนักเรียนม.5ตะโกนขึ้นมาให้พวกผมและเพื่อนร่วมรุ่นอีกสามร้อยกว่าคนหันไปมองกันให้ขวับ ก่อนจะเผยยิ้มบางๆออกมาด้วยความเอ็นดู

          เข้าไปหาพี่ม.6ได้เลยครับน้องๆกรรมการนักเรียนตะโกนออกมาให้น้องๆระดับชั้นอื่นๆได้เดินเข้ามาหารุ่นพี่กัน

          จะมีใครมาหาผมวะ เพราะผมไม่ได้สุงสิงอะไรกับรุ่นน้องเลย ผมไม่ชอบเด็กอ่ะ ผมชอบอยู่กับเพื่อนรุ่นเดียวกันมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีน้องผู้หญิงเดินมาให้ดอกไม้ผมอยู่เหมือนกัน ขอถ่ายรูปด้วยก็มี

           เซอิน ขอเขียนเสื้อหน่อยสิเพื่อนผู้หญิงที่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเสร็จผมมาแล้ว เดินเข้ามาหาผมพลางถือปากกาเมจิกมาด้วย พร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ชนิดที่ว่าหวานหยดย้อยเลย

          ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนผมคงจะนัดเธอหลังจากเสร็จกิจกรรมตรงนี้ไปทำเรื่องอย่างว่าแล้วล่ะ

           เอาสิผมก้มลงมองเสื้อตัวเองที่ยังไม่มีใครมาเขียน เธอยิ้มราวกับชอบใจหลังจากนั้นค่อยเดินตรงเข้ามาจะมาเขียนตรงอกข้างซ้ายผม ให้ผมได้นึกขึ้นได้แล้วเอ่ยปากห้ามไว้ทัน

          เดี๋ยวๆ ตรงนี้เธอห้ามเขียน

          ทำไมล่ะเธอเงยหน้าขึ้นมองผมตาแป๋ว

          จะเก็บไว้ให้คนพิเศษเหรอแล้วพอผมไม่ตอบเธอเลยเดาคำตอบด้วยตัวเอง ผมเลยพยักหน้ารับไปไม่ได้ปฏิเสธ

          ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างนายก็มีหัวใจด้วยว่าจบก็ก้มลงเขียนที่อกข้างขวาของผม ก่อนจะกล่าวลาแล้วเดินออกไป

          ผมก็ได้แต่ยืนมองคนอื่นๆที่มีรุ่นน้องมาคุยด้วย มาถ่ายรูปด้วย ผมเลยเลือกที่จะเดินไปหาเพื่อนๆทั้งสามของผม พอพวกมันเห็นว่าผมถูกเขียนเสื้อแล้ว เท่านั้นแหละครับหยิบอาวุธมาคนละแท่งแล้วรุมเขียนเสื้อผมทันที

          พอเขียนเสร็จผมก็ยืนคุยกับพวกมันไปเรื่อยๆจนกระทั้งมีคนมาสะกิดผมเลยหันไปมองด้วยความสงสัย มีน้องม.5สามคนยืนอยู่ข้างหลังผมผมเลยเลิกคิ้วมอง

          พี่ นี่น้องรหัสพี่นะน้องคนที่สะกิดผมชี้ไปยังน้องใส่แว่น มือข้างหนึ่งน้องเขาปิดปากตัวเองไว้ส่วนอีกข้างก็ยื่นถุงขนมมาให้ผมด้วยมืออันสั่นเทา

          ขอบคุณครับผมยื่นมือไปรับก่อนที่น้องเขาจะพยักหน้าเบาๆแล้วหันหลังเดินกลับไปทันทีโดยที่ไม่ได้พูดหรือทักทายอะไรผมเลยสักคำ

           มึงจะตื่นเต้นทำไมวะ มึงชอบพี่เขารึไงมึงถึงสั่นขนาดนั้นอ่ะแล้วเพื่อนที่มาด้วยก็ตบเข้าไปที่แขนของน้องแว่น

           มึง พี่เขาจะเห็นว่ากูสั่นรึเปล่าวะ

            ไม่เห็นก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วครับน้อง

           แต่ว่านะทำไมน้องมาหาผมเอาตอนนี้ ผมเกือบลืมไปเลยว่าผมมีน้องรหัสด้วย เพราะจำได้ว่าพวกผมเล่นพี่รหัสน้องรหัสกันตั้งแต่ตอนที่ผมอยู่ม.5 ผมประกาศหาน้องเขาในเฟซบุ๊คแล้ว แต่น้องเขาไม่มาหาผมเอง

          เอาวะ มาตอนนี้ก็ยังดีกว่าไม่มาเลย

          ผมก้มลงมองถุงขนมที่น้องส่งมาให้ ก่อนจะมองข้างในถุงพลาสติกสีใส มีแต่ขนมที่ผมชอบแฮะ

          เดี๋ยวนะ...มีกระดาษที่น้องเขาเขียนมาด้วยนี่หว่า กลับบ้านไปค่อยอ่านละกัน

          ซิน

          แล้วเสียงที่ผมอยากได้ยินมาตั้งนานก็เอ่ยขึ้นมาจากข้างหลังให้ผมได้รีบหันไปมองทันที คนตัวเล็กยืนถือดอกกุหลาบสีแดงช่อเล็กที่ห่อด้วยกระดาษสาสีขาวพลางยืนมองมาที่ผมอยู่

          เอาไปสิว่าแล้วก็ยื่นให้ด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย

          ขอบคุณมากครับผมว่ายิ้มๆพลางยื่นมือออกไปรับ ครูพายเสมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตาผม ครูพายเขาจำเป็นจะต้องทำตัวน่ารักขนาดนี้ไหมวะ มีการเอาดอกไม้มาให้ผมด้วย

          ไม่คิดว่าครูจะเอาดอกไม้มาให้ผมด้วยผมเลยเปิดประเด็นออกไปเพื่อที่ครูพายจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดที่ต้องอยู่กับผมแค่สองต่อสอง เพราะพอผมหันมาเพื่อนๆผมก็หายไปแล้วครับ

          ก็แค่อยากให้ ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอก

          แน่ใจนะ

           แน่ใจสิ

          ไม่ใช่ว่านี่คือสัญลักษณ์การจองตัวผมหรอกเหรอ

          จองตัวบ้านป้านายสิ งั้นดอกไม้ที่นายได้จากเด็กๆก็แปลว่าเด็กพวกนั้นจองตัวนายงั้นสิครูเขาว่าออกมาด้วยท่าทีเชิงไม่พอใจเล็กน้อยปนๆกับอาการเขิน เขินที่ผมบอกว่าครูเขาจองตัวผมไว้ก่อนนั่นแหละ

          เปล่าครู ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นผมว่าออกไปยิ้มๆ

          งะ งั้นก็หยุดคิดไปเลยว่าที่ครูเอาดอกไม้มาให้เนี่ยคือการจองตัวนายคนตัวเล็กพูดตะกุกตะกักก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกแล้วทำท่าจะเดินออกไป

          เดี๋ยวก่อนครู เขียนเสื้อให้ผมด้วยสิ

          ผมยื่นมือเข้าไปคว้าแขนอีกคนไว้ ทำเอาดอกกุหลาบทั้งหมดที่ผมถือไว้ร่วงลงพื้นหมด ยกเว้นช่อกุหลาบที่ครูพายให้ผมน่ะนะ อันนั้นผมถือไว้อย่างดีเลยล่ะ ไม่มีร่วงแน่นอน

          นายนี่มัน...”

          คนแก่กว่าพึมพำออกมาเบาๆให้ตัวเองได้ยินก่อนจะก้มลงช่วยผมเก็บดอกกุหลาบทั้งหมดโดยที่ผมไม่ต้องขอ พอก้มเก็บจนหมดครูเขาก็ยืดตัวลุกขึ้นพร้อมผมก่อนจะเอ่ยปากสั่งผมออกมาบ้าง

          หันข้างมา

          กระเป๋ากางเกงก็มีทำไมไม่รู้จักใช้พอหันข้างให้แล้ว คนที่เอ่ยปากสั่งก็สอดดอกกุหลาบก้านสั้นๆลงมาในกระเป๋ากางเกงนักเรียนสีน้ำเงินของผม

          เออว่ะ ทำไมผมนึกไม่ได้นะว่าตัวเองก็มีกระเป๋ากางเกงอยู่ ต้องให้ครูมาจัดการกับปัญหาให้ผมเฉย

          แต่มองจากมุมนี้แล้วครูเขาก็น่ารักไปอีกแบบแฮะ

          ครูหักก้านยาวๆไปเลยก็ได้ผมเสนอความคิดเมื่อครูพายสั่งให้ผมหันอีกข้างไปหาครูเขา แต่ครูเขาไม่ได้ทำตามที่ผมบอกครับ ครูพายเพียงแต่เหลือบมามองแล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

          ถ้าคนที่ให้ดอกไม้กับนายมาเห็นดอกไม้ที่อุตส่าห์ซื้อมาให้โดนหักก้านออกแบบนั้น เป็นนายนายจะรู้สึกยังไงว่าแล้วก็ขมวดคิ้วมองผมไปด้วยเชิงอยากให้ผมเป็นคนที่รู้จักคิดมากกว่านี้

          โอเคๆ ผมขอโทษครับ ผมไม่หักก้านดอกกุหลาบของครูหรอกอุตส่าห์เสียเงินซื้อให้ผมหรอก เนอะ แล้วนี่ครูจะเขียนเสื้อผมไหมผมรีบเปลี่ยนเรื่องจากหักก้านดอกไม้มาเป็นเขียนเสื้อผมทันที

          ก็ดูครูเขาทำหน้าสิ มีหวังผมได้โดนฟาดแน่ๆที่ไปกวนครูเขา

          ปากกาอยู่ในกระเป๋าเสื้อครับผมเอียงไหล่ซ้ายให้ครูหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

          เขียนตรงอกข้างซ้ายที่ผมจองไว้ให้ครูสิถ้าครูเขาไม่เขียนนี่ผมกินแห้วเลยนะ มีผู้หญิงตั้งหลายคนอยากจะเขียนตรงนี้แต่ผมคอยห้ามไว้เพราะจะเก็บไว้ให้ครูพายเขียน

          ผมมองหน้าครูเขาลุ้นๆว่าคนที่สูงแค่ปลายจมูกผมจะเอายังไงต่อในเมื่อผมบอกให้เขียนตรงอกข้างซ้าย แล้วก็เป็นไปตามที่ผมขอครับ ครูเขาก้มหน้าก้มตาเขียนไปเงียบๆโดยที่ไม่ได้ว่าอะไรออกมาสักคำ

          เขียนอยู่นานเลยล่ะกว่าครูเขาจะผละออกจากอกผม

          เสร็จแล้วว่าจบครูเขาปิดฝาปากกาแล้วใส่มาที่กระเป๋าเสื้อผมเหมือนเดิม ครูพายเงยหน้ามองหน้าผมอยู่สักพักก่อนจะหันหลังเดินออกไปอีกครั้ง

          ครูพาย

          อะไรอีกล่ะทีนี้อีกคนหันมามองผมพลางย่นคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมอยู่กลางหน้าผาก

          ผมเลยยิ้มออกไปน้อยๆแล้วเอ่ยออกมาบ้าง

          ผมจะตั้งใจสอบนะครับ



      






ThaRat Talk
          โอ้ยยย ครูพาย ย้ำอยู่นั่นแหละว่าให้ต้องใจสอบ แล้วยังจะหาข้ออ้างว่าจะได้มีคะแนนดีๆกับเขาบ้าง ไม่ใช่ว่าตัวเองก็อยากคบกับเด็กฝรั่งรึไง -3- เหลือตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนน้าาา อย่าเพิ่งทิ้งกัลล
          

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #57 LooknutPny (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:51
    พึ่งว่างมาอ่านสเป หืมมมมท ครูพายร้อนแรงฝุดดด
    #57
    0
  2. #56 Pokkyz (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:47
    หวีททท-///-
    #56
    0