[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 47 : ModifyLove46 : Making a marriage proposal [Pi Part] END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

ModifyLove

46

Making a marriage proposal

[Pi Part]


“นอกจากเปลือกหอยสวยๆแล้ว เมียสวยๆพ่อก็หาได้”

          ซินว่าออกมาพลางส่งยิ้มยียวนมาให้ ผมถึงกับยื่นมือไปตีไหล่เขาทันทีเมื่อเขาพูดคำที่ไม่ควรพูดออกมา อีกอย่างคือผมเขินด้วยแหละประเด็น คนบ้าอะไรชมผมว่าสวยผมเป็นผู้ชายแท้ๆต้องบอกว่าผมหล่อสิ

“หรือไม่จริง? มิเกลว่าพ่อพูดถูกไหม” ว่าแล้วคนผมยาวก็หันไปหาแนวร่วม เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกๆเชิงเห็นด้วยอย่างทันควันโดยที่คนเป็นพ่อไม่ต้องสงซิก

“เข้ากันได้ดีจริงๆเลยพ่อลูกคู่นี้” ผมบ่นอุบ

“แม่ดูนี่สิ” ผมก้มลงตามเสียงเรียกของเด็กที่นั่งอยู่ข้างๆ มิเกล มิเกลโชว์กองทรายที่ตัวเองก่อขึ้นมาให้ผมดูแล้วส่งยิ้มสดใสมาให้ผม ผมเลิกคิ้วมองสิ่งที่มิเกลก่อขึ้นมาด้วยความแปลกใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปให้หายสงสัย

“มิเกลก่อกองทรายเป็นรูปอะไรน่ะครับ”

“พีระมิดกับสฟิงซ์!” เจ้าตัวตอบกลับมาด้วยความมั่นใจ

ผมกับซินหันไปมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ซินเขาก็คงจะคิดเหมือนกันกับผมนั่นแหละเด็กตัวแค่นี้ก่อกองทรายเป็นรูปพีระมิดกับสฟิงซ์ได้เนี่ย ถึงแม้จะไม่ได้เหมือนมากแต่คือดูก็รู้อ่ะครับว่ามันคืออะไร

หรือมิเกลจะมีพรสวรรค์ด้านพวกนี้

“ทำไมเหรอครับ” มิเกลว่าออกมาเสียงอ่อนเมื่อเห็นผมถามแล้วเงียบไปนาน

“แม่แค่คิดอยู่น่ะว่าทำไมมิเกลก่อกองทรายเก่งจัง ตัวแค่นี้เอง” ผมยื่นมือเข้าไปลูบหัวมิเกลเบาๆด้วยความเอ็นดูพลางมองเด็กฝรั่งที่กำลังยิ้มมาให้ผม เด็กคนนี้ยิ้มเก่งจริงๆเลย

“มิเกลไปเล่นน้ำกัน” เสียงทุ้มของคนนั่งตรงข้ามผมดังขึ้นมาให้ผมได้หันไปมองก็เห็นซินกำลังมองผมอยู่แทนที่จะเป็นเด็กฝรั่งข้างๆผม

“มองหน้าพี่ทำไม”

“ไปเล่นน้ำกันนะแม่” มิเกลลุกขึ้นแล้วดึงแขนผมให้ลุกตาม ผมมองซินที่ยืนขึ้นตามมิเกลก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้าผมบ้าง ผมเลยยื่นมือไปจับมือซินให้เขาช่วยพยุงผมขึ้นพร้อมกับมิเกล พอผมลุกขึ้นมาได้ซินก็เอ่ยปากแซวผมโดยทันที

“อายุยังไม่ถึงสามสิบสักหน่อยถึงแม้ว่าปีหน้าก็จะสามสิบแล้วก็เถอะ เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้ผมช่วยเนอะ”

          ว่าแล้วซินก็หันไปหามิเกล มิเกลก็เออออไปกับเขาด้วย ผมมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจูงมือมิเกลเดินลงทะเลไปโดยที่มืออีกข้างก็ถือห่วงยางไว้ในมือไปด้วย ก่อนที่ผมจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้วลงมือทำทันที

“ซิน! รับพี่ด้วย! รับไม่ได้มึงซวย!!”

ผมตะโกนออกไปก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคนที่กำลังหันกลับมามอง ผมวิ่งเข้าไปหาเขาด้วยความเร็วพอได้จุดที่คิดว่าสมควรแล้วผมเลยกระโดดขึ้นกอดคอเขาไว้ให้เจ้าตัวที่กำลังตกใจได้ปล่อยห่วงยางที่กำลังถืออยู่กับมือมิเกลแล้วช้อนร่างผมไว้ในอ้อมแขนแกร่ง

“พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย! ถ้าผมรับพี่ขึ้นมาไม่ทันจะทำยังไง!” ซินตะคอกใส่ผมด้วยความตกใจปนเป็นห่วง

“นายก็ซวยไง” ผมว่าออกไปอย่างลอยหน้าลอยตาราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองทำออกไปเมื่อกี้นี้ไม่ได้ผิดอะไร ก่อนจะกระชับวงแขนที่กำลังกอดคอซินไว้อยู่ให้แน่นขึ้น

“ทำแบบนี้ไม่อายลูกเหรอ” คนที่กำลังอุ้มผมอยู่ก้มลงกระซิบข้างหูผม

“อายก็คงไม่ทำ”

“พ่อแม่ทำอะไรกันเนี่ย ผมไปเล่นน้ำดีกว่า” มิเกลมองผมกับซินที่กำลังคุยอยู่สักพักก่อนจะเดินนำลงทะเลไปโดยที่ไม่รอพวกผมสองคน

ผมดิ้นลงจากแขนของเขาก่อนจะก้มลงเก็บห่วงยางแล้วเดินตามเด็กตัวเล็ก แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาตามไปร่างผมกลับเซไปข้างหลังเพราะแรงของคนที่อยู่ข้างหลังเขาดึงแขนผมไว้ ผมเลยหันกลับไปมองด้วยความสงสัยแต่ภาพข้างหน้าที่ปรากฏกลับเบลอไปหมดก่อนที่ริมฝีปากของคนข้างหลังจะประกบเข้ากับริมฝีปากของผม

ริมฝีปากได้รูปที่ผมเคยเอ่ยออกไปว่าสวย ว่าชอบ กำลังบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของผมด้วยความเร้าร้อน ผมใช้มือดันแผ่นอกแกร่งไว้ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นทุบให้เขาผละออกจากผม แต่ทุบไปก็เท่านั้นแหละมันไม่ได้ผลอะไรเลยกับสิ่งที่ผมทำลงไป เขายังคงจูบผมอยู่อย่างนั้นโดยไม่อายใครราวกับว่าทะเลนี้เป็นของเขา

“อื้อ...ซิน หยะ อื้ม หยุดก่อน” ผมว่าออกไปอย่างยากลำบาก

เขาค่อยๆละปากออกเมื่อเขาพอใจในสิ่งที่เขาทำ ก่อนจะดึงผมเข้ามาใกล้ตัวอีกรอบแล้วก้มลงกระซิบข้างหูผมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วจั๊กจี้หู

“อร่อย” เขาว่าออกมาแค่นั้นแต่เขากลับทำให้ผมรู้สึกวาบหวิวขึ้นมาได้

“ไอ้บ้า!”

ผมผลักเขาออกก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเข้าไปหามิเกลที่กำลังยืนมองพวกผมอยู่โดยที่ผมไม่ได้หันกลับไปมองซินเขาเลย แต่ถึงผมจะหนียังไงเขาก็ยังคงตามผมทันอยู่ดีนั่นแหละ คนร่างหนาเริ่มเล่นกับลูกทันทีที่ตัวเองเดินมาถึง

“แม่! มาเล่นสิ!”


“เฮ้อ เหนื่อย!”

ผมลากสังขารเปียกๆเดินกลับขึ้นฝั่งไปนอนบนเก้าอี้ชายหาดเป็นคนแรก อย่าได้ถามว่ามีส่วนไหนบ้างที่แห้ง บอกเลยว่าเปียกทั้งตัว ขนาดแว่นที่ลืมเก็บก่อนก็จะเปียกซะจนมีแต่หยดน้ำเกาะ

“แม่ขึ้นจากน้ำไม่รอผมกับพ่อเลยอ่ะ” แล้วเสียงติดสำเนียงฝรั่งก็ดังขึ้นมาติดๆให้ผมได้หันไปมอง

มิเกลเดินเข้ามาทิ้งตัวนอนข้างๆผมอย่างหมดสภาพไม่แพ้ผม ผมมองเด็กตัวเล็กพลางหัวเราะออกมาผ่านลำคอก่อนที่ซินจะเดินเข้ามาแล้วหยิบผ้าเช็ดแว่นมาเช็ดให้ผมโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปากใช้

“ขอบใจ” ผมรับมาใส่แล้วมองไปรอบๆทะเล

เด็กนักเรียนผู้ชายหลายคนพากันถือบอลมาแล้วแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเพื่อที่จะเล่นบอลกัน เด็กพวกนั้นก็เอารองเท้ามาวางไว้ราวกับว่าเป็นประตู ผมก็นั่งมองเด็กพวกนั้นไปเรื่อยๆจนตัวเองก็ชักอยากจะเล่นขึ้นมาบ้างผมเลยหันไปบอกซินที่กำลังสั่งกับข้าวอยู่

“ซิน พี่ไปเล่นบอลก่อนนะ”

“บอล? บอลที่ไหน”

          เขาขมวดคิ้วมองผมก่อนจะละสายตาไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายหลายคนที่กำลังเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย

“ไปเล่นแล้วนะ”

ผมไม่รอให้อีกคนอนุญาต สิ้นสุดคำพูดของผมผมก็ลุกออกไปทันที ผมตรงไปยังเด็กกลุ่มนั้นที่กำลังยืนคุยกันอยู่ จับใจความได้ว่าคนมีไม่เท่ากันนั่นแหละเลยทำให้อีกฝ่ายเสียเปรียบ ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะเอ่ยทักเด็กพวกนั้นไป

“น้อง พี่ขอเล่นบอลด้วยได้เปล่า”

“กี่คนครับพี่” เด็กๆหนึ่งในนั้นหันมามองผมทันทีเมื่อได้ยินว่ามีคนจะมาเล่นบอลด้วย

“ก็มีพี่คนเดียวเนี่ยแหละ” ผมว่าออกไปยิ้มๆก่อนที่เด็กพวกนั้นจะให้ผมไปอยู่ฝั่งคนน้อยกว่าแล้วเริ่มเล่นบอลราวกับกลัวว่าจะเสียเวลา

“เฮ้ย! พี่!”

“โคตรเก่งเลย! มาถึงก็ยิงเข้าประตูเลยว่ะพี่!”

          เด็กๆต่างพากันวิ่งเข้ามาหาผมเมื่อเริ่มเกมได้ไม่ถึงกี่นาทีผมก็ทำประตูได้เลย ผมเลยยิ้มตอบเด็กๆพวกนั้นไปแล้วสายตาผมก็มองไปเห็นซินที่กำลังยืนกอดอกมองผมอยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบโดยที่มีมิเกลยืนชูนิ้วโป้งแล้วยิ้มให้ผมอยู่ข้างๆ

“พี่ชื่อไรครับ” เด็กผู้ชายตัวเล็กๆเดินเข้ามาหาผม

“พาย พี่ชื่อ พาย” ผมเลยตอบออกไปตามที่เด็กๆอยากรู้ ดูท่าเด็กพวกนี้น่าจะอยู่ม.ปลาย เพราะว่ามากันตามลำพังไม่ได้มีผู้ปกครองมาด้วย

“โอเคพี่พาย มาเล่นกันต่อเถอะพี่”

เล่นอยู่นานเลยล่ะครับกว่าผมจะเหนื่อย ตอนแรกว่าเล่นน้ำกับมิเกลเหนื่อยแล้วนะแต่พอมาเห็นบอลก็หายเหนื่อยขึ้นมาทันทีเลย แหงล่ะ ของชอบผมนี่ แค่เห็นก็หายเหนื่อยแล้ว

“จะมากินข้าวได้ยัง บ่ายสองแล้วนะ” ขณะที่ผมกำลังยืนเกาะไหล่เด็กตัวสูงแล้วหอบหนักอยู่ ซินก็เอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์จนเด็กๆที่กำลังจะเริ่มเกมใหม่ต้องหันไปมองคนร่างใหญ่ด้วยความสงสัยปนเกรงกลัว

“ขออีกเกม”

“มากินข้าวเดี๋ยวนี้”

          แม่ง! ดุเป็นแม่เลย! ดุผมอย่างกับผมเป็นเด็กที่เล่นจนลืมกินข้าวอย่างนั้นแหละ! ผมมองค้อนใส่เขาก่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดแล้วบอกให้เด็กๆเล่นต่อ

“ผมบอกว่าให้มากินข้าวก่อนไงพี่พาย”

“เอ่อ...ผมว่าพี่ไปกินข้าวกับน้องชายพี่ก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวพวกผมจะเล่นรอไปพลางๆ” แล้วเด็กๆก็เริ่มกลัวซินที่ดูจะมีน้ำโหขึ้นมานิดๆเมื่อผมไม่ยอมฟังในสิ่งที่เขาพูด

ก็มันอยากเล่นนี่!

“มิเกล มาช่วยพ่อมา”

          ไอ้นี่หนิ! แค่นี้ก็ต้องเอาลูกมาช่วย! ผมมองมิเกลที่กำลังเดินตรงดิ่งมายังผม ให้ผมได้ถอยกรูดจนตัวเองไปชนกับเด็กที่กำลังยืนอยู่ ผมที่กำลังสนใจแต่มิเกลก็เลยลืมมองซินที่เดินเข้ามาใกล้ผมโดยที่ผมไม่ได้ทันตั้งตัว

“เฮ้ย! ปล่อยกู!” จะอะไรซะอีกล่ะนอกจากซินเขาแบกผมกลับไปที่โต๊ะที่เช่าไว้ แบกชนิดที่ว่าจับผมพาดบ่าเขาแล้วเดินดุ่มๆไม่สนใจใคร ทำเอาเด็กพวกนั้นพากันมองตาค้าง

อย่าให้กูตัวใหญ่นะ มึงแบกกูไม่ขึ้นแน่ซิน!

“แค่นี้ก็ต้องทำให้มันเป็นเรื่องยุ่งยาก” ซินวางผมลงบนเก้าอี้ก่อนจะบ่นผมออกมา ผมเบ้หน้าใส่เขาก่อนจะรีบลงมือกินข้าวที่เขาสั่งไว้ให้ผม

รีบๆกินจะได้รีบๆไป

“ที่อยู่ต่อหน้าแบบนี้ก็กินได้หนิ” ซินเท้าคางมองผมพลางพยักพเยิดมาทางผมที่กำลังกินไม่พูดไม่จาอยู่คนเดียว เอาจริงๆแล้วผมก็รู้สึกหิวอยู่นะพออาหารเข้าปากแบบนี้แล้ว

ปฏิเสธเขาไม่ได้เลยครับ


เวลาผ่านไป

“กี่โมงแล้วนะซิน” ผมถามคนหลังที่ผมกำลังนั่งพิงเขามองพระอาทิตย์ตกดินอยู่บนหาดทราย

“หกโมงครึ่งแล้วครับ”

เอาจริงๆไหมหลังจากที่ผมกินข้าวเสร็จผมก็ไม่ได้ไปเล่นบอลกับเด็กพวกนั้นต่อหรอกครับ เพราะมิเกลมากระซิบข้างหูผมว่าซินเขาหึง หวงผมด้วยที่ผมไปยืนเกาะไหล่เด็กๆอยู่แบบนั้น ผมเลยไม่ได้ไปเล่นต่อ กลัวซินเขาจะอารมณ์ไม่ดีด้วยแหละ แต่ประเด็นสำคัญเลยนะคือผมอิ่ม ถ้าไปเล่นต่อแล้วกลัวจุก ผมไม่อยากทรมาน

“แม่ครับ ผมยังไม่อยากกลับบ้าน” มิเกลหันหลังกลับมามองผมในขณะที่ตัวเองกำลังนั่งพิงผมอยู่ต่อเป็นทอดๆ

ซินนี่ต้องแข็งแรงมากเลยนะเขาถึงรับน้ำหนักจากผมทั้งตัวได้ ไหนจะมิเกลที่พิงผมต่ออีก เท่ากับว่าเขาต้องรับน้ำหนักของผมและมิเกลทั้งสองคนเลย แล้วดูเจ้าตัวตอนนี้สิไม่ได้เอาแขนยันพื้นไว้ด้วย ซินเขากลับชันเขาขึ้นแล้วนั่งกอดเข่าซะงั้น ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกหนักเลยยังไงอย่างนั้น

“อยู่ต่ออีกสักหน่อยก็ได้”

“พูดจริงนะ”

“จริงสิครับ” ว่าแล้วผมก็ลูบหัวมิเกลเบาๆ

เพิ่งนึกขึ้นมาได้นะว่านี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมกับซินได้มาทะเลด้วยกัน ผมเงยหน้าขึ้นมองซินที่กำลังมองลูกด้วยความเอ็นดูอยู่ก่อนที่คนถูกมองจะรู้สึกตัวแล้วหันมามองตอบผมบ้าง ผมเลยถือโอกาสกดคอเขาลงมาจุ๊บแล้วซบลงอกแกร่งเขาทันทีไม่ให้ซินได้โต้ตอบกลับ

“ขอบคุณนะที่รอผม” ซินว่าออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ต้องมาทำซึ้ง ที่รอมาจนถึงทุกวันนี้เนี่ยเพราะกลัวหาใหม่ไม่ได้เท่านั้นแหละ”

ผมว่าออกไปเชิงติดตลกให้ซินได้เบ้ปากออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจกับคำตอบของผมสักเท่าไหร่

“จริงดิ แล้วไม่กลัวผมมีใหม่บ้างเหรอ” แหม่ ถามมาได้ว่าไม่กลัวบ้างเหรอ แฟนตัวเองไปอยู่ต่างประเทศคนละซีกโลกกับเรา เวลาก็ใช่ว่าจะตรงกัน มีใครที่ไหนบ้างจะไม่กลัววะ

“ถามมาได้ ก็ต้องกลัวสิ” ผมบ่นอุบออกไปพลางหันหนีคนที่ได้ยินคำตอบของผมแล้วยิ้มออกมาอย่างอัตโนมัติ

หลังจากที่ผมหันหนีซิน ผมเลยมองไปยังมิเกลที่นั่งพิงผมไม่ขยับไปไหน เลยรู้ว่าตอนนี้มิเกลหลับไปแล้ว หลับคาอกผมเลยแหละ แหงล่ะ เล่นน้ำทะเลทั้งวันแบบนี้ไม่เหนื่อยก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

“ผมก็กลัวเหมือนกันนะว่าพี่จะไปมีคนอื่นอ่ะ ยิ่งมีคินเข้ามายุ่งกับพี่ด้วย”

          ซินเขาเล่าออกมาเสียงเรียบแล้วมองหน้าผมไปด้วย

“พี่ก็อยู่กับนายแล้วไง ไม่หายไปไหนหรอกน่า”

“อยากเล่าให้ฟังเฉยๆว่าผมคิดยังไงระหว่างที่ไปเรียนอยู่นู้น” พูดจบซินก็เอาคางมาวางไว้บนหัวผมก่อนจะจับมือผมข้างขวาที่ใส่แหวนหมั้นไปด้วย

เออจะว่าไป ผมกับซินก็ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานเลยนะ ผมว่าอีกสักพักแหละถึงจะจัดเพราะผมกับซินเป็นครูกันทั้งคู่ เงินก็ไม่ได้มีมากมายอะไรไหนจะค่าใช้จ่ายส่งมิเกลเรียนอีก

ผมเลยไม่ได้ทักท้วงอะไรเรื่องการจัดงานแต่งงาน

ถึงแม้ว่าต้นทุนชีวิตของซินจะมีมากกว่า แต่ซินก็เลือกที่จะลดตัวลงมาใช้ชีวิตติดดินกับผม เริ่มต้นทุกอย่างใหม่หมด ทั้งๆที่เขาก็มีเส้นทางที่สบายกว่านี้แต่เขากลับไม่เลือก

ซินเขาเลือกผม

“ปิดเทอมเล็กเราพามิเกลไปบ้านพี่ที่ต่างจังหวัดดีไหม” ซินเสนอ

บ้านผมที่ต่างจังหวัดเหรอ ก็ดีนะเพราะผมไม่ได้กลับไปหาพ่อแม่ตั้งนานแล้วด้วย เรื่องที่ซินขอผมแต่งงานพ่อแม่ก็ยังไม่รู้ พ่อแม่ผมรู้แค่ว่าผมกับซินเป็นแฟนกันก็แค่นั้นเอง

“อื้ม เอาสิ ตั้งแต่นายไปอยู่นู้นพี่ก็ไม่ค่อยได้กลับไปที่บ้านสักเท่าไหร่”

“ทำไมไม่กลับไปล่ะ เหงาเหรอที่ไม่มีผมนั่งรถทัวร์ไปเป็นเพื่อนน่ะ” ซินชะโงกมามองผมให้ผมได้เสมองไปทางอื่น จะว่าไปมันก็ใช่แหละ พอไม่มีซินผมก็ไม่ค่อยอยากจะไปไหนคนเดียว มันเหงา

“งั้นคราวนี้เรายืมรถน้าพิมขับไปบ้านพี่กันนะ” ผมพยักหน้าตอบรับเขาไป จริงๆที่มาทะเลกันเนี่ยก็ยืมรถของผอ.มานะเพราะผมก็มีแต่มอเตอร์ไซค์ ซินเขาก็มีแต่บิ๊กไบค์อยู่ที่บ้านของเขา ซินก็เลยไปยืมรถมาใช้

“จะไปสู่ขออย่างเป็นทางการน่ะ” ซินกระซิบข้างหูผม

ห้ะ? สู่ขอ? อย่างเป็นทางการ?

ผมกำลังจะหันไปมองเจ้าตัว แต่คนที่อยู่ข้างหลังก้มลงมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะไล่ริมฝีปากไปที่ใบหูของผมแล้วงับเบาๆให้ผมได้ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แต่แค่นั้นยังไม่จบครับ ซินเขายังต่อด้วยการสอดลิ้นเข้ามาทำให้ผมต้องรีบดันหน้าเขาออกทันที

“ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!” ผมตวาดใส่เขาด้วยความเขินอาย

“รักนะครับ”

ไอ้นี่! ถามว่าทำบ้าอะไรมันตอบกลับมาว่ารักนะครับ แล้วผมจะตอบกลับมันยังไงดีเนี่ย!


-THE END-









ThaRat
          โง้ยยยย จบแล้วอ่ะ จบแล้วนะคะสำหรับนิยายเรื่องนี้ ของคุณทุกคนมากนะคะที่คอยติดตามกันมาจนถึงขนาดนี้ ขอบคุณนักอ่านเงาด้วยน้าาา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คอมเมนต์นิยายอะไรแต่ก็ติดตามมาจนจบเรื่องขนาดนี้ ขอบคุณมากจ้าา
          แต่อย่าลืมนะๆ นิยายเรื่องนี้ยังมีตอนพิเศษอยู่ อย่าเพิ่งทิ้งกันล่ะ






ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #52 Pokkyz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:02
    จบไวไปตั้งตัวไม่ทันน
    #52
    0
  2. #51 NattamonMeow (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 13:51
    แงงงงง เรารักเรื่องนี้อย่าพึ่งจากไปไหนนะ ตอนพิเศษอะต้องมานะ ฮือ จะมีภาค2มั้ยอ่า
    #51
    0