[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 46 : ModifyLove45 : Let’s go to the sea [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 เม.ย. 60

ModifyLove

45

Let’s go to the sea

[Sein Part]


“ข้อตกลงที่ว่าถ้าผมโตขึ้นจริงพี่จะยอมมีเซ็กส์นอกสถานที่กับผมไง ขี้ลืมจังนะครับ” ผมว่าออกไปเสียงเย็นก่อนจะรีบผละออกกลัวว่าจะมีเด็กมาเห็น

“ไอ้..! ไอ้บ้า!” พี่พายว่าออกมาหน้าแดงๆก่อนจะรีบเดินหนีผมทันที ผมยืนยิ้มมองพี่เขาที่กำลังเดินดุ่มๆหนีผมไปก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปหาพี่เขาบ้าง

“มาส่งผมแค่นี้ก็ได้ พี่จะได้ไปเตรียมตัวสอนก่อนไง ขอบคุณนะครับที่มาส่ง” ผมว่าออกไปยิ้มๆพลางยืนขวางคนตัวเล็กไว้อีกครั้ง พี่พายเงยหน้าขึ้นมองผมก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆแล้วพูดออกมา

“งั้นก็ตั้งใจทำงานล่ะ” พูดจบพี่เขาก็หันหลังกลับไปปล่อยให้ผมได้มองพี่เขาค่อยๆเดินออกไปจนสุดสายตา

ต่อจากนี้ไปผมจะได้อยู่ใกล้กับพี่พายแล้ว


หนึ่งเดือนผ่านไป

“พี่ พรุ่งนี้ไปเที่ยวทะเลกัน” ผมว่าออกไปเป็นภาษาอังกฤษพลางเดินเข้าไปหาพี่พายที่กำลังเดินอยู่ข้างๆครูอนุชาที่กำลังจะเดินไปยังห้องหมวดหลังจากเลิกสอนแล้ว

“พรุ่งนี้เลยเหรอ” พี่เขาคิดหนักเลยครับเมื่อผมมาชวนไปเที่ยวกันแบบกะทันหัน

ผมเลยหันไปมองครูอนุชาบ้างเผื่อครูเขาจะช่วยเกลี่ยกล่อมให้ ผมก็ไม่รู้ว่างานพี่เขาที่หมวดคณิตจะมีเยอะรึเปล่า ต่างจากผมที่เป็นครูต่างชาติน่ะ ผมสอนแบบฝรั่งเลยคือไม่สั่งการบ้านถ้าสั่งก็คือให้ส่งในชั่วโมงแล้วตรวจเดี๋ยวนั้นเลย

“ไปกับเด็กหน่อยก็ได้หนิพาย ยังไงนายก็ไม่มีงานอยู่แล้วหนิ” ครูอนุชาช่วยเสริม

“จะได้หาโอกาสพามิเกลไปเที่ยวด้วยไง” ผมก็เลยใช้โอกาสอ้างมิเกลไปในตัว พอได้ยินคำว่ามิเกลเท่านั้นแหละครับตอบตกลงกับผมอย่างไม่ลังเลเลย ทีกับลูกนี่แทบไม่ต้องคิด กับผมนี่คิดแล้วคิดอีกเลยนะพี่

“กลับบ้านกันเถอะ มิเกลคงถึงบ้านแล้วล่ะ” ผมเดินไปยังห้องหมวดพร้อมทั้งสองคน ก่อนจะเดินตามพี่พายไปยังโต๊ะพี่เขาติดๆระหว่างนั้นผมก็ยกมือไหว้ครูเก่าๆที่เคยสอนผมสมัยเรียนไปด้วย

ครูเก่าๆส่วนใหญ่ก็จะรู้หมดแหละครับว่าผมเรียนจบจากที่นี่แล้วผมก็สามารถพูดภาษาไทยได้

“ไปเช้าเย็นกลับหรือค้างคืน” พี่พายถามผมขึ้นมาระหว่างที่ผมกำลังนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้ทำงานของพี่เขาโดยที่คนแก่กว่าก็ยังคงยืนเก็บของอยู่อย่างนั้น ผมเงยหน้ามองคนถามก่อนจะนั่งคิดอยู่พักหนึ่งแล้วถามกลับบ้าง

“แล้วพี่อยากค้างคืนไหม”

“ไม่”

“งั้นค้าง” ผมว่าออกไปเชิงหยอกล้อให้คนร่างบางได้เหลือบมามองผมด้วยสายตาขุ่นเคือง หลังจากนั้นก็เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋ารวดเดียวแล้วรูดซิบกระเป๋าเป้ก่อนจะสะพายเดินออกจากห้องไปไม่รอผมเลย

“พี่อย่าเพิ่งดิรอผมด้วย เล่นๆแค่นี้เองทำเป็นจริงจังไปได้ ไม่โกรธนะไม่โกรธ” ผมว่าพลางวิ่งตามคนตัวเล็กไปติดๆ

“แล้วจะถามทำไมถ้าไม่ฟังคำตอบของพี่”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าล้อเล่น ไม่เอานะพี่ ไม่งอนผมนะ นะๆๆ” ผมเอ่ยออกไปเสียงเล็กเสียงน้อยพลางชะโงกหน้าเข้าไปอ้อนพี่เขาไปด้วย พี่พายก็ดูเหมือนจะสนใจผมนะ มีเหลือมามองผมด้วยแบบนี้ต้องหายงอนแน่ๆ

ตุ้บ!

“โอ๊ย!”

ด้วยความที่ว่าผมเดินไม่มองทางเอง ทำให้ผมหันไปอีกทีก็ชนกับเสาใต้อาคารของโรงเรียนเต็มๆโดยคนที่ผมง้ออยู่เมื่อกี้ก็เอาแต่ยืนกลั้นขำที่ผมเดินชนเสา ก็พี่เขาเล่นไม่บอกผมสักคำว่าข้างหน้ามันเป็นเสา!

“เอาไป”

พี่พายโยนกุญแจรถมาให้ผมก่อนร่างบางจะเดินนำไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง ทิ้งให้ผมได้เดินตามอยู่ห่างๆ

โคตรเจ็บเลยว่ะ

“พี่ไม่ปลอบผมหน่อยอ่อ” ผมเดินเข้าไปหาพี่พายที่กำลังยืนรออยู่ที่รถพลางว่าออกไปเชิงน้อยใจ พี่พายกอดอกเงยหน้ามองผมก่อนจะว่าออกมาเสียงเรียบ

“ที่บ้าน” คนแก่กว่าว่าออกมาสั้นๆ

“จะเอาที่นี่”

“แต่พี่จะทำที่บ้าน” พี่พายต่อปากต่อคำกับผม หรือจะบอกว่าผมต่อปากต่อคำกับพี่เขาดีเพราะยังไงพี่เขาก็อายุมากกว่าผมอยู่แล้ว ผมยังคงมองหน้าพี่เขาอยู่อย่างนั้นอย่างไม่ลดละ จนพี่พายถึงกับถอนหายใจออกมาแล้วยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากผมเบาๆก่อนจะว่าออกมาเสียงนุ่ม

“หายเจ็บนะ”

“กลับได้แล้วมิเกลรออยู่” พอเห็นผมยิ้มเท่านั้นแหละพี่พายก็เปลี่ยนเป็นเสียงเย็นก่อนจะใช้มือกดหน้าผากผมแรงๆแล้วผลักหน้าผมออกห่างจากพี่เขาทันที ผมมองพี่เขายิ้มๆก่อนจะรีบพาพี่พายกลับไปที่บ้าน ถ้ายังไม่ฟังอีกผมว่าพี่เขาได้ต่อยผมแน่ๆ

พอถึงบ้านพี่พายก็รีบลงจากมอเตอร์ไซค์แล้วเดินเข้าบ้านของตะวันทันที พี่เขาไปรับมิเกลน่ะครับเพราะมิเกลเลิกเร็วกว่าเรา พี่พายเลยฝากมิเกลไว้กับแม่ของตะวันซะเลยจะได้ไม่ต้องห่วงมาก เพราะยังไงพี่พายก็เห็นแม่ตะวันเป็นแม่คนที่สองอยู่แล้ว


“มิเกล พรุ่งนี้ไปเที่ยวทะเลกัน” ผมว่าออกมาพลางกดจอยสติ๊กเล่นเกมกับลูกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“จริงเหรอ! ไปเที่ยวทะเลเหรอ!” มิเกลว่าออกมาด้วยความดีใจจนเลิกสนใจเกมข้างหน้าที่ตัวเองกำลังเล่นอยู่ หันไปกระโดดโลดเต้นบนโซฟาแทน

“มิเกลเล่นก่อนเดี๋ยวแพ้!”

ตาผมมองจอโทรทัศน์ไปด้วย มืออีกข้างก็พยายามควานหาจอยของมิเกลที่ทิ้งไว้ข้างๆตัวผม ก่อนที่เกมที่ผมกับมิเกลเล่นกันก่อนหน้านี้จะเข้าสู่สภาวะปกติ แต่มิเกลยังกระโดดอยู่บนโซฟาอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ด้วยความสงสัยผมเลยหันไปมองข้างๆกาย ทำให้ผมเห็นพี่พายกำลังนั่งเล่นเกมแทนมิเกลอยู่

“พี่เล่นเกมเป็นด้วยเหรอ” ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

“แล้วที่เล่นอยู่นี่คืออะไร” พี่เขาตอบกลับมาเสียงเรียบพลางเล่นเกมไปด้วยราวกับไม่ค่อยใส่ใจกับสิ่งที่ผมถามออกไปเท่าไหร่ อย่าให้ลูกอยู่ตรงนี้นะ ถ้าอยู่กันแค่สองคนผมจับฟัดไปแล้ว

“โหพี่พาย ผมถามดีๆแล้วนะ”

          ผมพึมพำออกไปให้อีกคนได้ยินก่อนมิเกลจะแทรกตัวขึ้นมานั่งตักผมแล้วเขย่าแขนผมไปมา

“เราจะไปทะเลกันจริงๆเหรอพ่อ” มิเกลเงยหน้าขึ้นมองผมแล้วรอคำตอบจากผม

“ใช่ครับ พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวทะเลกัน มิเกลอยากไปไหม” ผมว่าระหว่างที่มิเกลดึงจอยจากมือผมไปเล่นเอง

          ให้ผมได้พักอุ้มลูกขยับให้ลูกได้นั่งตักผมดีๆแล้วมองไปที่พี่พาย คนใส่แว่นก็ยังไม่รู้ครับว่าผมกำลังมองอยู่ สนใจแต่เกมใหญ่เลยแฮะ

“อยากครับ!”

“ไปเช้าเย็นกลับนะมิเกล” พอผมพูดประโยคนี้ออกมาพี่พายเหลือบมามองผมด้วยหางตาทันที ก่อนจะหันกลับเมื่อรู้ว่าผมกำลังมองตัวเองอยู่ ผมเลยถือโอกาสคว้าคอพี่เขามาแล้วจับฟัดแก้มด้วยความมันเขี้ยว

“ซิน! หยุดเลยนะ!”

“นิดหนึ่งพี่”

“มิเกลช่วยแม่ด้วย! พ่อเขาแกล้งแม่!” พี่เขาฟ้องมิเกลพลางดันหน้าผมออกห่าง ก่อนจะเอาจอยที่อยู่ในมือมาตีหัวผมเมื่อผมไม่ยอมหยุดสักที

“Miguel help me!” พี่พายว่าออกมาเป็นภาษาอังกฤษเพื่อให้มิเกลหันไปสนใจพี่เขามากขึ้น แต่ก็นะลูกคนนี้ผมเลี้ยงมากับมือตั้งแต่เด็กๆ ลูกคงรู้ว่าผมต้องการอะไร

“Mom! Let dad go! I will play the game (แม่! ปล่อยพ่อไปเถอะ! ผมจะเล่นเกม)” มิเกลว่าออกมาเชิงหงุดหงิดให้พี่พายถึงกับเบ้หน้าทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้เลย!”

“โอ๋ๆ ผมหยุดก็ได้ๆ” ผมผละออกห่างจากพี่พายเมื่อเห็นว่าพี่เขาเอาจริง พี่เขาลุกออกจากโซฟาก่อนจะไล่ให้ผมกับลูกไปอาบน้ำนอนกัน ตอนแรกมิเกลก็งอแงจะเล่นเกมนะครับแต่พอพี่พายขู่ว่าจะไม่พาไปทะเล เจ้าตัวเล็กก็รีบวิ่งไปอาบน้ำทันทีโดยที่ไม่ต้องพูดซ้ำอีกรอบ

“ไปดุลูกแบบนั้นเดี๋ยวลูกก็กลัวหรอกพี่” พอได้ยินเสียงมิเกลปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วผมเลยว่าออกมาเสียงเรียบไม่ได้คิดจะหาเรื่องอะไรจริงๆจังๆ

“ลูกน่ะก็ต้องดุบ้าง ตามใจอย่างเดียวไม่ได้หรอกเดี๋ยวจะเสียคนเอา” พี่เขาก้มเก็บจอยสติ๊กที่มิเกลวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะเดินไปวางไว้หน้าทีวีจอแบนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะวางทีวีสีน้ำตาลอ่อน

“ว่าแต่นายน่ะ เลิกสกินชิพกับพี่แบบนั้นต่อหน้าลูกสักที ถ้าลูกเห็นแล้วเอาไปทำตามกับผู้ชายคนอื่นขึ้นมาจะทำยังไง พี่ไม่อยากให้ลูกถูกคนอื่นว่าหรอกนะ” พี่พายหันมามองที่ผมพลางว่าออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แล้วจะให้ผมสกินชิพได้ตอนไหนบ้างถ้าไม่ใช่ที่บ้าน เพราะถ้าทำที่โรงเรียนยังไงมันก็ไม่เหมาะสมอยู่แล้ว”

“เอางี้ ถ้าพี่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็ไม่เป็นไร”

          พี่เขาว่าออกมาทั้งๆที่ไม่สบตาผมก่อนเจ้าตัวจะชิงเดินเข้าห้องไปอาบน้ำโดยไม่รอผม ปล่อยให้ผมนั่งคิดทบทวนคำพูดพี่เขาอยู่อย่างนั้น

รู้สึกว่า...เมื่อกี้จะหน้าแดงด้วยนะนั่น


@ทะเล

“พี่ไม่ลงนะ” เสียงของคนข้างๆดังขึ้นมาหลังจากที่ตัวเองเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ผมหันไปมองคนตัวเล็กก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นชุดที่พี่พายใส่

“ไปเปลี่ยน”

“เปลี่ยนทำไม” พี่เขาเงยหน้ามองผม

“ใส่เสื้อสีอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สีขาว” ผมว่าออกไปเสียงเข้มเชิงอยากให้พี่เขารู้ว่าผมเอาจริงกับสิ่งที่ผมพูดออกไปเมื่อกี้

          จะอะไรซะอีกนอกจากพี่เขาใส่เสื้อสีขาวน่ะสิ ถึงจะไม่ได้ขาวล้วนก็เถอะ ไหนจะกางเกงขาสั้นสีดำนั่นอีกผมไม่ไล่ไปเปลี่ยนกางเกงด้วยก็บุญแล้ว

“พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ลงน้ำ” พี่พายขมวดคิ้วมองผมตอบบ้าง

“จะอะไรก็ช่าง ผมบอกว่าให้ไปเปลี่ยนไง”

“ไม่เปลี่ยน ไปกันเถอะมิเกล” นอกจากจะไม่ฟังที่ผมพูดแล้วพี่เขายังแย่งมิเกลไปจากผมด้วย

ผมเดินตามสองแม่ลูกคู่นั้นอยู่ข้างหลังพลางมองไปยังท่อนขาเรียวที่กำลังก้าวไปยังหาดพร้อมกับจูงมือคนเด็กตัวเล็กไปด้วย อะไรมันจะเรียวขาวได้ขนาดนั้น..

ผมส่ายหัวสลัดความคิดฟุ้งซ่านที่แล่นเข้ามาในหัวแว่บหนึ่งก่อนจะรีบเดินตามสองคนนั้นเข้าไปติดๆอย่างไม่คลาดสายตา พี่พายหยุดอยู่ใต้ร่มชายหาดก่อนจะจัดการจ่ายเงินเพื่อเช่าสำหรับเราสามคนไป

“แน่ใจนะว่าจะไม่ลง” ผมเดินเข้าไปถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจของอีกคน

“แน่ใจสิ ถ้าไล่ให้ไปเปลี่ยนอีกรอบพี่ก็ไม่ไปหรอกนะ” พี่พายว่าออกมาอย่างนั้นก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยืดกายบิดขี้เกียจก่อนจะสูดกลิ่นไอของทะเลเข้าไปลึกๆ

“พ่อ! ผมอยากเล่นน้ำทะเล!” มิเกลกระตุกชายเสื้อผม

          ผมก้มมองลูกก่อนจะมองตามไปยังนิ้วที่ชี้ออกไปยังทะเลสวย

“ไปเล่นกันเถอะ” ผมว่าออกไปก่อนจะพามิเกลออกไปเล่นที่ทะเล แต่ก่อนจะเดินออกไปผมก็หันไปมองพี่พายเขาอีกรอบเพื่อดูให้แน่ใจอีกทีว่าพี่เขาจะไปเล่นน้ำจริงๆรึเปล่า แต่ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่พี่เขาพูดแหละครับว่าตัวเขาเองไม่เล่น เพราะตอนนี้เจ้าตัวสวมหมวกสานแล้วดึงลงมาปิดหน้าตัวเองทำท่าจะหลับไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย

“ไปกัน แม่เขาหลับไปแล้ว” ผมว่าพลางพาลูกเดินลงทะเลไป

ผมกับมิเกลเล่นสาดน้ำกันอยู่ไม่นานผมก็เลยพาไปเล่นกับคลื่น ถ้าพี่พายมาเห็นพี่เขาต้องด่าผมแน่ๆ ก็ผมเล่นพาลูกเล่นน้ำโดยที่ไม่เช่าห่วงยางให้ลูกเลยน่ะสิ ลูกยิ่งว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ด้วย

แต่อย่างว่าแหละ เล่นกับห่วงยางมันจะไปสนุกอะไร

“ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามิเกลว่ายน้ำไม่เป็นแล้วทำไมถึงไม่เช่าห่วงยางให้ลูก” แล้วเสียงจากนรกก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังให้ผมได้หันไปมอง

“มาเอาห่วงยางไป” พี่พายว่าออกมาพลางยื่นห่วงยางให้ผมอยู่บนหาดทรายไม่ได้ลงมาในน้ำ ผมก็เลยจูงมือมิเกลเดินไปหาพี่เขาบนฝั่งก่อนจะรับห่วงยางมาไว้ในมือของผมเอง

“รู้ทั้งรู้ก็ยังไม่รู้จักป้องกัน” พี่พายยกมือขึ้นเขกหัวผมเป็นของแถม ก่อนจะไล่ให้ผมไปเล่นกับลูกต่อโดยที่มีพี่เขาคอยนั่งเฝ้าอยู่บนชายหาด

“แม่มาเล่นน้ำกันเถอะ มาทะเลด้วยกันทั้งทีนะ” มิเกลวิ่งหนีจากผมเข้าไปหาคนเป็นแม่พลางฉุดกระชากแขนอีกคนให้ลุกไปเล่นน้ำด้วยกัน

“ไม่เอาน่ามิเกล แม่ไม่ชอบเล่นน้ำทะเล”

“แล้วแม่จะมาทะเลทำไมถ้าแม่ไม่เล่นน้ำทะเลน่ะ” ผมเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองคนพลางฟังบทสนทนาที่ดูเหมือนจะเป็นการเถียงกันซะมากกว่าการชวนไปเล่น

“ไปถามพ่อเขาสิ พ่อเขาเป็นคนชวนมาทะเลหนิ” พี่พายพยักพเยิดมาทางผม เด็กตัวเล็กหันมามองผมพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ที่แม่ไม่ยอมไปเล่นด้วย ก่อนจะวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือจากผม

“พ่อ ดูแม่สิ!”

“เดี๋ยวพ่อคุยให้ มิเกลไปเล่นก่อกองทรายตรงนู้นก่อนเร็ว” ผมว่าพลางลูบหัวลูกไปด้วย ก่อนจะชี้ไปยังจุดก่อกองทรายที่อยู่ไม่ไกลจากพวกผมมากนัก

พอมิเกลวิ่งออกไปเล่น ผมก็เลยนั่งลงข้างๆพี่พายพลางมองหน้าคนที่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีไปด้วย

“พี่มีอะไรกับทะเลรึเปล่า” ผมถามออกไปเสียงเรียบ

“เปล่า ไม่มีมีอะไร” พี่เขาหันหนีผมเมื่อเห็นผมกำลังจ้องมองพี่เขาอยู่

“แล้วทำไมถึงอารมณ์ไม่ค่อยดีล่ะในเมื่อได้มาเที่ยวกันทั้งครอบครัวแบบนี้ทั้งที โอกาสแบบนี้หาไม่ได้บ่อยๆหรอกนะพี่” สิ้นสุดคำพูดผมคนข้างๆก็มองค้อนใส่ผมทันทีทันใด มองแบบนี้แสดงว่าผมต้องทำอะไรที่ไม่พอใจให้แน่ๆ

“ผมไปขัดใจอะไรพี่เหรอ”

“ก็พี่อยากใส่เสื้อตัวนี้เล่นน้ำนี่! ตัวนี้น่ะตัวโปรดของพี่เลยนะ อีกอย่างพี่ก็ใส่เสื้อกล้ามสีขาวไว้ข้างในแล้วด้วย พี่เซฟตัวเองพอน่า!” พี่พายว่าออกมาเชิงน้อยใจเหมือนอย่างกับว่าผมไม่ให้พี่เขาเล่นน้ำ

“แต่พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ลงเล่นน่ะ” พอเจอคำนี้เข้าไปพี่พายถึงกับหยุดงอแงแล้วปรับมาเป็นสีหน้าเรียบนิ่งหยุดคิดทวนความจำตัวเองทันที

“จริงด้วย...” เจ้าตัวพึมพำออกมาเบาๆ

“แล้วไหงจู่ๆถึงมาอยากเล่นน้ำล่ะ ก่อนหน้านี้บอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่อยาก” ผมชะโงกหน้าเข้าไปหาพลางส่งยิ้มยียวนไปให้ ก่อนจะโอบไหล่อีกคนให้ขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น

“ก็เห็นนายเล่นกับลูกมันน่าสนุกดี” ว่าแล้วก็เสหน้าไปมองทางอื่น แต่พี่เขาก็ไม่ปัดมือผมออกจากไหล่ตัวเองนะ สงสัยจะอนุญาต

“ผมให้เล่นน้ำแล้ว ไปเล่นกับเถอะลูกนะครับ” ผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนเป็นแฟนต้องหันกลับมามองแล้วผลักหน้าผมออกแล้วลุกไปหามิเกลโดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกไปสักคำ

ผมลุกแล้วเดินตามพี่เขาไปก่อนจะนั่งยองๆมองพี่เขาเล่นกับมิเกลที่กำลังช่วยมิเกลก่อปราสาททรายอยู่ ผมอาสาไปเก็บเปลือกหอยตามชายฝั่งไปให้สองแม่ลูกคู่นั้นตกแต่งปราสาททรายเล่น

“หู้ย พ่อเก่งจัง! เปลือกหอยสวยๆทั้งนั้นเลย” มิเกลว่าออกมาพลางชูเปลือกหอยให้ผมดูด้วยความตื่นเต้น

          “นอกจากเปลือกหอยสวยๆแล้ว เมียสวยๆพ่อก็หาได้”



      






ThaRat Talk
          ได้โปรดอย่าเพิ่งสงสัยว่า อ่าวแล้วไหนล่ะเซ็กส์นอกสถานที่ เดี๋ยวฉากนั้นจะไปอยู่ในตอนพิเศษน้าา อย่าเพิ่งโว้ยเค้าา เดี๋ยวได้อ่านกันแน่นอน ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวนี้คำพูดคำจาซินนะ เมียสวยๆพ่อก็หาได้ เขินไปอีกกกก
          

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #50 Pokkyz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 20:14
    เมีย;-;
    #50
    0