[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 45 : ModifyLove44 : What is your name? [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 เม.ย. 60

ModifyLove

44

What is your name?

[Pi Part]


ผมลืมตาขึ้นพลางมองไปรอบๆ มองหาคนที่เคยนอนอยู่ข้างๆผมเมื่อคืนนี้ ก่อนจะค่อยๆเอี้ยวตัวไปหยิบแว่นมาใส่ทำเอาผมถึงกับร้าวไปทั้งตัว ท่าทางวันนี้คงจะลุกไม่ได้เลยทั้งวัน

ผมคว้าโทรศัพท์มาเช็คว่ากี่โมง บ่ายสามแล้วแฮะ ป่านนี้เด็กๆคงเลิกเรียนแล้วล่ะ

นิ้วผมเลื่อนกดเข้าแอพไลน์ทันทีด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเข้าไลน์กลุ่มห้องเด็กมอห้าทับเก้าที่ผมเป็นที่ปรึกษาอยู่ พลางพิมพ์ถามเด็กๆทันทีว่าวันนี้เรียบร้อยดีรึเปล่า

‘เรียบร้อยครู พวกผมทำเวรกันหมดแล้วครูไม่ต้องห่วง’

‘แล้วพน.ครูจะมาโรงเรียนไหมครับ’

พอผมส่งไปยังไม่ทันถึงนาที เด็กๆก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที ยิ่งมีผมเป็นที่ปรึกษาคนเดียวอยู่ด้วยผมเลยต้องเอาใจใส่กับเด็กพวกนั้นมากขึ้น ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงให้ผมดูแลเด็กอยู่คนเดียว หรือเป็นเพราะว่าเด็กห้องนี้มีแค่สามสิบกว่าคนก็เลยจัดให้ผมดูแลแค่คนเดียว เพราะว่าอย่างห้องอื่นที่มีสี่สิบกว่าคนยังต้องมีครูที่ปรึกษาตั้งสามคนเลย

แล้วทีผมอ่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

‘น่าจะไปนะ ครูต้องดูอีกทีน่ะ’

ผมพิมพ์ตอบเด็กๆไปก่อนจะมองข้อความที่เด็กๆส่งสติกเกอร์ตอบรับกันมาให้เพียบ พร้อมกันกับซินที่เปิดประตูเข้ามาให้ผมได้ละความสนใจจากโทรศัพท์ไปมองคนมาใหม่ที่ตรงมายังผมก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆแล้วออกแรงคว้าตัวผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอดของเขาโดยที่ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรจนผมต้องเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

ผมเงยหน้ามองเขาที่กำลังกดหัวผมให้จมไปกับอกเปลือยเปล่าของเขา ตอนแรกเขาก็มองหน้าผมนะแต่พอเห็นผมจะมองตอบเขากลับหลับตาหนีผมซะงั้น

“เป็นอะไรรึเปล่าซิน” ผมว่าออกไปด้วยเสียงแหบพร่า ดูท่าเมื่อคืนจะใช้เสียงเยอะไปหน่อยแฮะ

พอผมพูดจบซินเขาก็ยังคงนิ่งอยู่ ผมเลยเงียบเผื่อเขาอาจจะกำลังใช้ความคิด แต่ผมว่าเรื่องพวกนี้มันไม่จำเป็นต้องใช้ก็ได้นะถ้ามันไม่ใช้เรื่องสำคัญอะไร หรือว่าเขาจะหลับไปแล้ว?

“เมื่อกี้ภาคินมาที่บ้าน ขึ้นมาถึงห้องนอนเลย” ซินว่าออกมาระหว่างที่เขายังคงหลับตาอยู่

“คิน? มาทำไมล่ะ” ผมถามออกไปด้วยความสงสัยก่อนจะขยับนอนหนุนหมอนดีๆ พลางมองหน้าซินไปด้วย

“มันบอกว่ามาหาพี่ พอผมบอกว่าพี่หลับอยู่ก็จะขอตัวกลับแต่ผมเรียกตัวไว้คุยด้วยก่อน” ซินว่าเรื่อยๆพลางลืมตามองผม ผมเลยยื่นมือเข้าไปกอดเขาไว้แล้วถามต่อ

“แล้วไงต่อล่ะ”

“ผมก็เลยเคลียร์กับภาคินว่าจะเอายังไงในเมื่อผมกับพี่ตกลงจะแต่งงานกันแล้วแต่มันยังคงชอบพี่อยู่ มันก็เลยบอกว่าจะตัดใจจากพี่ แค่นั้นแหละครับ” ซินว่าออกมาเสียงเรียบด้วยท่าทีเคร่งขรึมทำเอาผมถึงกับใจเต้นแรงทันที

อะไรมันจะเท่ขนาดนั้นวะ

ผมเม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆเอาหน้าซุกกับแผงอกแน่นเพื่อซ่อนหน้าแดงๆของตัวเอง ซินเขาก็ซุกหน้าลงหัวผมบ้างก่อนจะสูดกลิ่นผมเข้าปอดเต็มๆแล้วว่าออกมาเสียงอ่อนโยน

“ผมรักพี่พายนะ”

“อื้อ รักเหมือนกัน” ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะซุกอกต่อไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเขา

คิดไม่ผิดเลยที่รักคนๆนี้

“แล้วนี่พี่ลุกได้รึเปล่า” ซินถามผมแล้วส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้

“ลุกได้ก็เกินมนุษย์แล้ว”


สองวันผ่านไป

“พี่พาย ผมทำกับข้าวเสร็จแล้วนะ” ซินว่าออกมาจากห้องครัวหลังจากที่ได้ยินเสียงผมปิดประตูห้องนอน ผมขานรับพลางจัดเนคไทดีๆแล้วเดินไปยังห้องครัว มองซินที่กำลังตักกับใส่จาน

“แน่ใจนะว่าไหวแล้วอ่ะพี่” ซินหันมามองระหว่างที่ผมกำลังตักข้าวใส่จานเปล่าทั้งสองใบ

“ไหวสิ เมื่อวานพี่ก็หยุดพักไปแล้วทั้งวัน” ผมมองตอบเขาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะหน้าทีวี ก่อนซินจะเดินตามผมมาบ้าง เมื่อวานผมนอนซมอยู่บ้านคนเดียวทั้งวันเลยครับหลังจากที่เมื่อวานซืนจัดหนักกับซินเกือบทั้งคืน ที่บอกว่าคนเดียวคือซินเขารับไปมิเกลที่ฝากไว้กับผอ. พาไปสมัครเรียนที่โรงเรียนประถมน่ะครับ

จริงๆผมว่าเขาไปครึ่งวันก็น่าจะได้นะ แต่นี่เขาเล่นหายหน้าไปทั้งวันเลย

แล้วนี่ถ้าถามว่ามิเกลไปไหน รายนั้นเขาไปโรงเรียนแล้วล่ะครับ รถตู้ของโรงเรียนมารับตั้งแต่หกโมงครึ่งเลย ทั้งๆที่เป็นเวลาที่ผมต้องตื่นแท้ๆ เมื่อก่อนผมตื่นหกโมงนะแต่หลังจากที่อยู่ตัวคนเดียวผมกลับตื่นซะหกโมงครึ่ง สงสัยหลังจากนี้ผมคงต้องปรับเวลาใหม่แล้ว

“ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปส่งพี่ที่โรงเรียนนะ ผมลืมของไว้กับน้าพิม”

ซินว่าออกมาเสียงเรียบพลางนั่งลงกินข้าวข้างๆผม

“อื้อ แล้วแต่นาย”


@โรงเรียน

หลังจากที่เด็กๆเข้าแถวกันเสร็จแล้วผมก็เดินคุมเด็กๆให้ขึ้นไปที่ห้องเรียน ใครไม่ขึ้นมานี่โดนแน่เพราะผมบอกไว้แล้วว่าให้เจอกันข้างบนเพราะมีเรื่องจะเคลียร์กับเด็กพวกนั้น

“เพื่อนหลังห้องหายไปไหน” ผมว่าออกมาพลางมองเด็กๆที่นั่งประจำที่กันอย่างเรียบร้อย ขาดก็แต่พวกของคินที่ยังไม่ขึ้นมาบนห้อง

“โทรตามเดี๋ยวนี้”

“เพื่อนมาแล้วครู”

เด็กที่นั่งอยู่ข้างห้องมองออกไปนอกห้องก่อนจะเอ่ยกับผมที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน พวกของคินเดินเข้าหลังห้องเงียบๆโดยที่ไม่ได้เอะอะโวยวายอย่างที่ควรจะเป็น ปกติเด็กพวกนี้ไม่ได้เงียบสักหน่อยเพื่อนของคินน่ะร่าเริงจะตาย แต่ดูเหมือนวันนี้คงจะมีเรื่องอะไรให้เจ้าตัวเครียดกันอยู่

“ช่วงที่ครูไม่อยู่ได้ข่าวมาว่าดื้อกันเหรอ” ผมเริ่มเปิดประเด็นทันทีที่เด็กในห้องมากันครบหมด

“ครูเคยสอนไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าพวกเธอน่ะโตๆกันแล้ว แล้วทำไมถึงยังทำตัวดื้อกันอยู่อีก อีกไม่กี่ปีก็จะขึ้นมหา’ลัยกันอยู่แล้วทำไมไม่รู้จักทำตัวให้มันดีๆ เข้ามหา’ลัยไปแล้วไม่มีใครมาคอยเตือนพวกเธอกันหรอกนะ เขามีแต่จะด่าว่าไม่มีใครสั่งสอน” ผมกวาดตามองเด็กๆที่เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร

มีก็แต่คินคนเดียวนั่นแหละที่นั่งมองผมไม่ละสายตาไปไหน

พอเห็นอย่างนั้นจะให้ผมสบตากับเขาน่ะเหรอ

ไม่เอาหรอกครับ

“พวกเธอก็เหมือนลูกของครูให้ครูได้ต่อว่าพวกเธอคนเดียวก็พอแล้ว อย่าดื้อจนถึงขั้นให้ครูคนอื่นมาว่าพวกเธอได้ เข้าใจรึเปล่า” ผมว่าออกไปเสียงเรียบให้เด็กๆได้เอ่ยปากตอบรับกลับมา

“พวกหลังห้องล่ะ เข้าใจที่ครูพูดไหม” ผมพยักพเยิดพลางมองไปยังเด็กพวกนั้นเมื่อเห็นว่าเด็กพวกนั้นไม่ได้รับปากกับผม เพื่อนของคินได้เงยหน้ามองผมก่อนจะพยักหน้ารับแล้วขานรับบ้าง

“เข้าใจครับ”

“อย่าให้ครูเห็นว่าพวกเธอดื้ออีกล่ะ ไม่งั้นโดนหนักแน่” ผมละสายตาจากเด็กๆไปมองสภาพห้องเรียน ก็สะอาดสะอ้านดีแสดงว่าทำเวรกันทุกวัน ผมยังคงใช้หลักเกณฑ์เดิมในการแบ่งเวรเหมือนสมัยซินอยู่ครับ แบ่งชายหญิงทำกันไปเลย จะได้ลงโทษกันถูกตัว

“ครูพิภัช ขออนุญาตหน่อยนะ” ผมรีบหันไปตามเสียงทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อผม ผมหันไปหน้าห้องก่อนจะยกมือไหว้น้าของซินแล้วถอยให้เธอเดินเข้ามาหน้าชั้นเรียน

ถึงจะเป็นแฟนกับหลานของผอ.ก็เถอะแต่ถึงอย่างนั้นเวลาอยู่ในโรงเรียนก็ต้องเคารพกันบ้างแหละ

แต่เห็นอย่างนี้ผมก็สนิทกับน้าของซินอยู่นะ

“นักเรียนเคารพ” หัวหน้าห้องสั่งทำความเคารพ

    “วันนี้ครูมีเรื่องจะมาบอกกับพวกเธอนะ ว่าพวกเธอจะมีครูที่ปรึกษามาช่วยครูพิภัชอีกหนึ่งคน ครูพิภัชจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยกับพวกเธอมาก” สิ้นสุดคำพูดของเธอผมถึงกับขมวดคิ้วมองทันที เด็กๆต่างก็มองมาที่ผมเชิงขอคำอธิบาย ส่วนผมที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยได้มองตอบด้วยความงุนงง

ขอใครก็ได้อ่ะครับที่ไม่ใช่พวกต่างชาติ เพราะปีที่แล้วผมก็ได้คู่กับครูต่างชาติคือไม่ได้ช่วยอะไรผมเลยครับ แม้แต่จะแวะมาหาเด็กๆก็ยังไม่เคยโผล่มาให้เห็นหน้าเลยสักครั้ง

“Please come in (เชิญเข้ามาข้างในค่ะ)” ผมมองตามเด็กๆด้วยความลุ้นว่าจะเป็นใคร พอครูมาใหม่ก้าวขาเข้ามาในห้องแล้วเข้ามายืนข้างๆผอ.อยู่หน้าชั้นเรียนผมถึงกับมึนงงทันที

“นี่คือครูที่ปรึกษาคนใหม่ของพวกเธอนะให้เขาได้แนะนำตัวสั้นๆก่อนละกัน หลังจากนี้ค่อยมอบหน้าที่ให้ครูพิภัชต่อ” ว่าจบผอ.ก็พยักหน้าให้คนตัวสูงข้างๆเธอทันที ก่อนที่ครูมาใหม่จะเอ่ยแนะนำตัวเองออกมาเสียงเข้ม

“Hey guys! My name is Sein Maxwell. I’m 22. I’m a mixed-race person. I’m from London, England. I’ve just graduated from university in England. Nice to meet you Thank you! (ไงพวก! ผมชื่อเซอิน แม็กซ์เวลล์ อายุยี่สิบสอง เป็นลูกครึ่ง มาจากลอนดอน อังกฤษ เพิ่งจบมาจากมหาวิทยาลัยในอังกฤษมา ยินดีที่ได้รู้จัก ขอบคุณ!)”

ซินเขาแนะนำตัวออกมาสั้นๆให้เด็กผู้หญิงได้มองกันตาหวานเยิ้ม

ไอ้เด็กคนนี้ ทำไมชอบเซอร์ไพรส์ผมอยู่เรื่อย!

“ฝากดูแลครูใหม่ด้วยนะครูพิภัช”

ผอ.หันมามองหน้าผมพลางส่งยิ้มให้ ผมพยักหน้าพลางเอ่ยรับปากก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมยืนอยู่กับคนที่ผมรู้จักดีอยู่หน้าห้องกันอยู่สองคน โดยที่มีเด็กๆคอยเอาแต่มองครูสองคนยืนมองหน้ากันอยู่โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาสักที

“ครู ชวนเขาคุยหน่อยสิ ถ้าไม่คุยกันอยู่แบบนี้หนูว่าเขาคงอึดอัดแย่เลย” เด็กๆพากันพูดให้ผมชวนซินคุย

“เอ่อ...”

“What is your name?”

ห้ะ? อะไรนะ? เมื่อกี้เขาถามชื่อผม? นี่เขาไม่รู้จักผมรึไง?

ผมมองหน้าเขาด้วยความงุนงงก่อนที่เด็กๆจะเร่งให้ผมรีบตอบซินออกไป

“My name is Pipat”

“Pipat?”

“Yes, Pipat” ผมย้ำออกไปเมื่อเขาพยายามพูดชื่อจริงผมที่ติดสำเนียงฝรั่งๆให้เด็กนักเรียนได้เชื่อว่าเขาเป็นฝรั่งจริงๆ ฝรั่งที่พูดไทยไม่ได้ ฟังภาษาไทยไม่ออก

“I’m glad to meet you Mr.Pipat (ดีใจที่ได้พบคุณ คุณพิภัช)” ว่าจบเขาก็ยื่นมือขวาออกมาให้ผมได้ก้มมองอย่างเงอะๆงะๆ ก่อนจะจับมือตอบแล้วว่าออกไปเสียงเรียบ

“It’s a great pleasure (ด้วยความยินดีครับ)” ผมว่าออกไประหว่างที่เขาจับมือตอบแล้วเขย่ามือผมเบาๆพอเป็นมารยาท ก่อนที่จะพากันปล่อยมือออก

“ครูพิภัช นั่นอะไรอ่ะ”

ผมก้มมองตามที่เด็กชี้ไปยังมือของผม แหวนสีเงินลายเรียบที่ผมสวมอยู่บนนิ้วนางข้างขวาเด่นขึ้นมาทันทีที่เด็กในห้องเอ่ยทักขึ้น

“ก็แหวนไง” ผมว่าออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“แน่ใจ? ไม่ใช่ว่าแฟนครูให้มาหรอกเหรอ” เด็กผู้หญิงส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ทันทีพลางชี้หน้าผมไปด้วย ก่อนจะปรับสีหน้าให้ราบเรียบเหมือนเดิมเมื่อผมทำท่าจะเข้าไปตีด้วยความหยอกล้อ

“อ่าวครูพิภัช ครูกับทิชเชอร์จริงๆแล้วเป็นอะไรกันป่ะเนี่ย ใส่แหวนข้างเดียวกันลายเดียวกันเลยอ่ะ”

“จะให้เป็นอะไรล่ะ เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรกเนี่ยแหละ” ผมแก้ตัวออกไปถูๆไถๆออกไป

         ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ผมรู้จักดีเลยแหละกับคนๆนี้ ผมละสายตาจากเด็กๆไปมองยังแหวนที่ซินเขาใส่นิ้วเดียวกันเหมือนกับผม ก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงข้างๆแล้วหันหนีทันทีเมื่อเขามองตอบ

พอดีกับที่เสียงออดดังขึ้นมา เลยทำให้ผมรีบบอกให้นักเรียนทำความเคารพแล้วพาซินเขาเดินออกจากห้องเรียนไป เอาจริงๆทั้งห้องน่ะมีคินคนเดียวแหละที่รู้ว่าผมกับซินรู้จักกัน ผมล่ะไม่กล้ามองหน้าเขาเลยว่าเขาจะทำหน้ายังไงเมื่อตัวเองรู้ว่าซินมาเป็นครูด้วยอีกคน

“ทำไมไม่บอกพี่ คิดว่ามันเซอร์ไพรส์มากเลยเหรอที่นายทำแบบนี้”

หลังจากที่เดินออกมาไกลจากห้องอยู่พอสมควรผมก็เปิดประเด็นขึ้นมาทันที

“I can’t speak Thai (ผมพูดภาษาไทยไม่ได้)” เขาว่าออกมาอย่างลอยหน้าลอยตา ผมปิดเปลือกตาลงช้าๆพลางผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อเก็บอาการอารมณ์เสียเมื่อเขากวนผม

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหม” หลังจากที่ผมลืมตาขึ้น

ผมเงยหน้ามองเขาก่อนที่บทสนทนาหลังจากนี้จะกลายเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด

“แบบไหนล่ะครับ?”

“เวลาเราสองคนอยู่โรงเรียนเราไม่รู้จักกัน ไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่เคยเจอกันมาก่อนถ้านายต้องการอย่างนั้นพี่ก็จะจัดให้ เวลาอยู่ด้วยกันนายก็ห้ามมาสกินชิพพี่ด้วย ตามนี้” ผมว่าออกไประหว่างที่เดินลงจากอาคารเพื่อเดินไปยังโรงอาหารของโรงเรียน

“ห้ามสกินชิพ?”

“ใช่”

“ก็ได้ครับ แต่ผมว่าหลังจากนี้พี่คงต้องดูแลผมหน่อยเพราะนี่เป็นวันทำงานวันแรกของผม ผมไม่เคยฝึกสอนหนังสือเด็ก” คนมัดผมว่าออกมาพลางเดินตามผมมาเรื่อยๆ

“ไปเรียนครุซะสิมหา’ลัยเปิดก็มีสอน พี่ไม่ว่างมาสอนนายหรอก” ผมปฏิเสธออกไป

“มันเสียเงินไหมล่ะพี่” ซินงอแงออกมาให้ผมได้มองตาม

“ก็เสียเงินไง” ผมก้มลงหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นพลางเดินไปจ่ายเงินโดยที่คนร่างหนาก็ยังคงเดินตามผมอยู่ติดๆเป็นเหมือนเหงาตามตัว

“ทำไมอ่ะ ทีผมยังสอนภาษาอังกฤษให้พี่เลยพี่สอนผมบ้างไม่ได้เหรอ” จู่ๆซินเขาก็ทวงบุญคุณผมขึ้นมาดื้อๆอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็อย่างที่เขาว่านั่นแหละครับ ทุกวันนี้ที่ผมพูดภาษาอังกฤษได้คล่องปรือขนาดนี้เป็นเพราะซินเขาช่วยสอนผม

“นายก็สอนเด็กเหมือนกับที่เคยสอนพี่สิ”

“สอนไปด้วยจูบไปด้วยอ่ะนะ” คนตัวใหญ่ว่าออกมาเชิงหยอกล้อให้ผมได้เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองทันที ก่อนผมจะหันหน้าหนีเขาแล้วพาคนอายุน้อยกว่าเดินไปยังห้องหมวดอังกฤษ

“เออว่าแต่ พี่ว่าผมตัวโตขึ้นไหม”

ซินว่าออกมาระหว่างทางพลางหยุดเดินให้ผมที่เดินนำไปก่อนต้องหันกลับไปมองเขาอีกที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลังกรอบแว่นของผมไล่มองเด็กลูกครึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะตอบออกไป

“ตัวโตขึ้นสิ” ว่าแล้วผมก็หันกลับไปเดิน ทำให้ซินต้องรีบเดินขึ้นมาตีคู่กับผม ซินเขาตัวโตขึ้นจริงๆครับ สูงขึ้นนิดหน่อยก็จริงแต่กล้ามเนื้อเขาเนี่ยมีเพิ่มมาเป็นมัดๆเลย

“พูดจริงเหรอ”

“จริงสิ ถามทำไม” ผมเงยหน้ามองซินอีกที

“พี่ลืมข้อตกลงของเราไปแล้วเหรอ” ซินว่าพลางเลิกคิ้วสูงก่อนจะยืนขวางหน้าผมไว้เชิงอยากให้ผมโฟกัสกับสิ่งที่เขาพูดมากกว่าการเดินไปที่ห้องหมวดภาษาต่างประเทศ

“ลืมไปแล้ว” ผมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจริงๆครับว่าผมไปตกลงอะไรไว้กับซิน คนข้างหน้าปรับสีหน้าให้ราบเรียบก่อนจะเดินมาใกล้ๆผมพลางก้มลงกระซิบเสียงเย็น

“ข้อตกลงที่ว่าถ้าผมโตขึ้นจริงพี่จะยอมมีเซ็กส์นอกสถานที่กับผมไง ขี้ลืมจังนะครับ”









ThaRat
          เซอินนี่สงสัยจะติดเซอร์ไพรส์ให้ครูพายเนอะ น่ารักกกกก คบกับเด็กแล้วเด็กชอบทำให้เราหายเครียดงี้แหละ งู้ยยยยย อิจฉาครูพายอ่ะ

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #79 2222548 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 17:26
    ได้ข่าวว่ากเคยมีน่ะเซ็กนอกสถานที่น่ะ หอพยาบาล ห้องนำ แหม่ๆ ต้องการไรอีกค่ะ
    #79
    0
  2. #49 ss-ying-ss (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:48
    รอต่อไปค่ะครูพายยย
    โดนแน่ๆ
    #49
    0
  3. #48 Wapitch (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 15:20
    โคฟเป็นครูพาย
    #48
    0