[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 42 : ModifyLove41 : I don’t want to see him [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 เม.ย. 60

ModifyLove
41
I don’t want to see him
[Sein Part]


“ก็แค่นั้นแหละ” ผมว่าตัดหน้าคนผมสีดำออกไปยิ้มๆ รู้ครับว่าพี่เขาจะว่าไงต่อ ผมเลยถือโอกาสพูดแทรกออกไปเลย แต่ถึงยังไงคนทางนู้นก็ยังคงหน้าแดงไม่หายอยู่ดี

“พี่นี่เขินง่ายเนอะ” ผมเท้าคางมองพี่พายไปด้วย ในขณะที่พี่เขาก็กำลังทำตัวให้ยุ่งเพื่อที่ตัวเองจะได้หายเขิน

“แล้วไงล่ะ นี่นายไม่ไปทำงานแล้วเหรอ” พี่พายถามออกมาเสียงนุ่มก่อนที่จะยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองเบาๆแล้วมองผมไปด้วย ผมพยักหน้าให้พี่เขาไปน้อยๆก่อนจะพูดออกไปบ้าง

“ผมเลิกทำงานไปสักพักแล้วล่ะ เพราะช่วงนี้ติดอ่านหนังสือสอบก็เลยอยากจะตั้งใจ” ผมว่าออกไปอย่างนั้น มันเป็นความจริงแค่ครึ่งเดียวแหละครับ อีกครึ่งหนึ่งผมไม่บอกพี่เขาหรอก

มันเป็นความลับ

“อื้อ แปลกคนแฮะ ปกติปีที่ผ่านมาไม่เห็นจะตั้งใจขนาดนี้เลยนี่” พี่พายว่าออกมายิ้มๆ

“นี่พี่ว่าผมไม่ตั้งใจเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย เดี๋ยวนะซิน...มีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน พี่ขอไปดูก่อนแป๊บนึง” ว่าจบพี่พายก็ไม่รอให้ผมตอบ พี่เขาลุกออกไปทันทีเลยครับ ผมนั่งมองหน้าจอที่พี่พายเพิ่งลุกออกไป มิเกลที่นอนอยู่บนหลังผมก็ค่อยๆขยับออกมาพลางมองไปที่จอเหมือนผมก่อนจะกระซิบข้างหูผมเบาๆเป็นภาษาไทย

“แม่ไปไหนแล้วล่ะพ่อ”

“มีใครมาหาก็ไม่รู้แม่เลยออกไปดูน่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” ผมหันไปตอบลูกเบาๆก่อนที่มิเกลจะพยักหน้าตอบผมแล้วหันไปเล่นเกมโทรศัพท์ต่อ

“นี่ มิเกลเรามาหาหนังดูกันเถอะ” ผมเอ่ยชวนคนตัวเล็ก มิเกลรีบกลิ้งลงจากหลังผมทันทีก่อนจะรีบคว้าหมอนมากอดไว้แล้วซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มพลางนอนมองจอโน๊ตบุ๊คไปด้วย เท่านั้นก็ถือว่าเป็นคำตกลงของเขาแล้วล่ะครับ

“ดูอะไรดีนะ”

“ซิน ดูซิใครมา”

          ในขณะที่ผมผมกำลังจะเสิร์ชหาหนังออนไลน์ให้มิเกลดู เสียงของพี่พายก็ดังขึ้นมาให้ผมรีบหันไปมองที่จอเล็กๆที่ผมย่อไว้ทันที ผมมองเห็นเพื่อนๆของผมกับคนรักของพวกมันยกโขยงกันมาที่บ้านครูพาย พวกมันที่อยู่ในชุดนักศึกษาของมหา’ลัยแต่ละที่วางถุงของกินลงบนโต๊ะหน้าโซฟาที่พี่พายวางโน๊ตบุ๊คไว้อยู่ ก่อนที่พวกมันจะพากันหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาแล้วเอ่ยทักผมทันที

“เฮ้ยเซอิน ว่าไงบ้างเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อพวกฉันกันเลยนะ” เบลล์เอายขึ้นมาทันทีที่มันเห็นหน้าผม

“เวลาจะคุยกับเพื่อนอะไรล่ะ แค่เวลาจะคุยกับแฟนยังจะไม่ค่อยมีเลย” ผมว่าออกไปตามน้ำ เพราะผมน่ะคุยกับพวกมันทุกวันเลยน่ะสิ แต่ก็ต้องปิดบังพี่พายไว้ เพราะมันเป็นหนึ่งในแผนที่พวกผมคุยๆกันไว้แล้ว

“ก็เลยเลือกที่จะคุยกับแฟนงั้นสิ” ไม้มันว่าออกมาเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วสูง

“ตามนั้น”

“พี่เซอิน เด็กคนนั้นคือใครเหรอพี่” ตะวันที่นั่งบนพื้นพิงโซฟาโดยที่มีเบลล์นั่งคุมอยู่ข้างบน ว่าออกมาก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาดูมิเกลใกล้ๆ ผมกำลังจะอ้าปากตอบออกไปแต่เสียงของคนที่ผมคุ้นเคยดีก็เอ่ยขึ้นมาแทนผมซะก่อน

“หลานของซินน่ะชื่อ มิเกล น่ารักดีใช่ไหมล่ะ” พี่พายว่าออกมายิ้มๆก่อนจะวางถาดที่เสริฟแก้วน้ำมาให้พวกมันกินกัน

“ขอบคุณมากครับ” พวกมันพูดออกมาพร้อมกันทั้งสี่คน หลังจากนั้นก็รีบคว้าแก้วน้ำแล้วยกดื่มขึ้นทันที พี่พายมองมาทางผมพลางส่งยิ้มให้นิดๆก่อนที่ไม้จะสละที่นั่งบนโซฟาให้ครูพายนั่งแทน โดยที่ตัวเองก็ถือโอกาสนั่งบนพื้นพิงหว่างขาของซันไปด้วย ครูพายแทรกกายผ่านเด็กๆมานั่งตรงกลางเพื่อที่จะได้เห็นหน้าผมชัดๆ

“จะว่าไป หลานของเซอินเนี่ยหน้าตาคล้ายๆเซอินเลยนะ”

“ก็เป็นอาหลานกันนี่ เหมือนกันก็ไม่เห็นแปลกเลยซัน” พี่พายว่าออกมายิ้มๆพลางเท้าคางมองผมกับมิเกลไปด้วย มิเกลก็ทำหน้าเอ๋อเหมือนเด็กที่ฟังภาษาไทยไม่ออก แต่ผมเชื่อครับว่ามิเกลเขาฟังออกบางคำ บางประโยค

“แล้วนี่พวกนายมาหาพี่พายที่บ้านทำไมล่ะ” ผมพยักพเยิดไปยังพวกมันที่กำลังนั่งหยิบขนมเข้าปากแล้วมองผมไปด้วย

“มาป่วน” เบลล์ว่าออกมาพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผมถึงกับส่ายหน้าให้มันเบาๆทันที

“เออจริงด้วย พี่พาย พี่เบลล์ ผมขอไปหาพ่อกับแม่ก่อนนะ ว่าจะมาเยี่ยมพ่อกับแม่แต่เดินมาบ้านพี่พายเฉย” จู่ๆตะวันก็ว่าออกมาก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านพี่พายไป จรตอนนี้ที่บ้านพี่เขาเหลือกันอยู่แค่สี่คน

“อย่าป่วนให้มันมากล่ะ พี่เขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก” ผมว่าออกไปเสียงเย็นให้พวกมันได้ทำท่าล้อเลียนกันใหญ่

“ครับพ่อคุณ” เบลล์มันตอบรับมาก่อนที่จะหัวเราะรวนใส่ ให้ครูพายที่นั่งอยู่ข้างๆเบลล์ถึงกับส่ายหน้าทันที

“ว่าแต่นายไม่คิดจะตัดผมบ้างเหรอ เห็นไว้ผมยาวแบบนี้มาตั้งหลายปีแล้วนะ” ซันคุยกับผมบ้าง ผมส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะว่าออกไปเสียงเรียบ

“ไว้ผมยาวมันก็เหมาะกับที่นี่อยู่หรอก”

“อากาศที่นู้นหนาวนี่เนอะ ไม่เหมือนนี่ ร้อนตับจะแตก” เบลล์ว่าออกมาเชิงอิจฉาผมที่ได้อยู่ต่างประเทศทีีอุณหภูมิต่ำกว่าที่ไทยอยู่มากโข ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่าถ้าผมกลับไปอยู่ไทยผมคงได้ตัดให้มันสั้นแน่ๆ

“แค่นี้ก็อิจฉา ทำตัวเป็นเด็กไปได้” ผมว่าออกไปตามที่ผมคิด คนผมสีดำขลับที่ผมเพิ่งว่าออกไปถึงกับมองหน้าผมอย่างเอาเรื่องทันที ก่อนที่จะได้เริ่มเถียงกันผมเลยละสายตาจากเพื่อนๆไปมองที่เว็บดูหนังต่อ

“ดูหนังอะไรดี” ผมว่าออกไปเป็นภาษาอังกฤษพลางมองไปที่มิเกลไปด้วย มิเกลเลยขยับเข้ามาเลื่อนหาหนังที่ตัวเองอยากดูไปด้วย จนเจอการ์ตูนนั่นแหละครับมิเกลถึงหยุดแล้วบอกผม

“เรื่องนี้ครับ”

“น้องเขาน่ารักจัง” ซันเท้าคางมองมาที่มิเกลก่อนที่จะมองไปที่ไม้แล้วบอกให้แฟนตัวเองมองด้วย ไอ้ไม้ก็มองตามครับ มันปรายตามองมาที่มิเกลนิดๆก่อนที่จะละสายตาไปมองที่ทีวีที่บ้านพี่พายต่อ

ไอ้นี่มันไม่ค่อยเล่นกับเด็กหรอกครับ

Rrrrrrrr.

แล้วเสียงโทรศัพท์ของพี่พายก็ดังขึ้นมากลางวงในขณะที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ พี่เขามองไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบคว้ามาไว้ในมือแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

“พี่เขาเดินไปที่ไหน” ผมว่าออกมาทันทีที่คิดว่าพี่พายเขาคงเดินพ้นออกไปแล้ว

“หลังบ้านน่ะ รู้สึกเหมือนภาคินจะโทรมา” ไม้ว่าออกมาเสียงเรียบให้ผมได้พยักหน้าเข้าใจ ไม้น่ะเป็นคนช่างสังเกต มันมองอะไรแค่แว๊บเดียวมันก็รู้หมดแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

“โทรมาหาขนาดนี้ ก่อนจะรับครูเขาก็ไม่ได้บอกนายเลยนะว่าขอไปคุยโทรศัพท์กับใคร” เบลล์ว่าออกมา

“ก่อนหน้านี้พี่เขาเล่าให้ฉันฟังแล้วว่าภาคินจะโทรมา” ผมคลิกเข้าไปดูการ์ตูนที่มิเกลอยากดู ก่อนที่จะเลื่อนโน๊ตบุ๊คไปให้ลูกดูคนเดียว ส่วนผมก็คว้าโทรศัพท์มาไว้ในมือก่อนที่จะส่งสัญญาณบอกพวกมัน

ต้นไม้ : มีอะไรว่ามา

Sein : ภาคินน่ะสารภาพรักกับพี่พาย แต่พี่เขาปฏิเสธไปเลยทะเลาะกับภาคินนิดหน่อย แล้วยอกให้ภาคินกลับบ้านไปถ้าสงบสติอารมณ์ได้แล้วค่อยโทรมา

Sein : นี่ภาคินก็คงสงบสติได้แล้วมั้งเลยโทรมาหาพี่พายเขา

Bell_T : แล้วนายไม่กลัวพี่เขาจะนอกใจนายเหรอ

Sein : ฉันเชื่อใจพี่เขา

SUN : แค่นี้?

Sein : ใช่ แค่นั้นแหละ

ต้นไม้ : ฉันรู้ว่านายไม่นอกใจพี่เขาหรอกเพราะนายมีมิเกลเป็นลูกอยู่ทั้งคน นายทำแบบนี้นายไม่คิดที่จะมีใหม่แน่ๆ แต่กับครูพายน่ะ มีภาคินอยู่ทั้งคน นายจะวางใจได้เหรอ

เห็นไม้เป็นคนเงียบๆแบบนี้ แต่เวลาที่มันอยู่ในแชทแล้วไม่ต้องพูดแล้วเอาแต่พิมพ์เนี่ย มันพิมพ์เก่งมากครับ ทุกอย่างที่มันพิมพ์ออกมามักจะแทงใจดำเสมอ เพราะในเป็นคนตรงๆไม่เสแสร้ง เพราะฉะนั้นเวลามันจะพิมพ์อะไรคอบกลับมานี่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้หน่อย แต่ก็แค่บางเรื่องนะ

อีกอย่างที่จะบอกคือ พวกมันทุกคนรู้นะว่ามิเกลเป็นลูกผม ไม่ใช่น้าหลานกันอย่างที่พี่พายเข้าใจ ถึงแม้ว่าผมจะเคยอยู่ในสถานะนั้นก็เถอะ

Sein : หลังๆมานี้ฉันถึงบอกให้พวกนายช่วยดูแลพี่พายไง ไม่ใช่ว่าคอยจับผิด แต่คอยช่วยพี่เขาจากภาคินที่เข้ามายุ่งวุ่นวาย พวกนายเข้าใจใช่ไหม

Bell_T : โอเค เดี๋ยวพวกฉันช่วยดูแลครูพายแทนช่วงที่นายไม่อยู่เอง

Sein : เอาจริงๆพวกนายก็น่าจะคิดได้ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่ที่อังกฤษแล้วนะ

SUN : แหม่ คุณชาย ช่วงนั้นพวกฉันอยู่ปีหนึ่ง กิจกรรมเยอะจะตายนายก็น่าจะรู้

ต้นไม้ : ครูพายมาแล้ว

หลังจากที่ไม้ส่งข้อความสุดท้ายมาก็ถือว่าเป็นการจบบทสนทนาของพวกผม ผมวางโทรศัพท์ลงข้างๆโน๊ตบุ๊คก่อนจะหันไปหามิเกลที่กำลังนอนดูการ์ตูนอยู่

“มันจบแล้ว” มิเกลเอ่ยออกมาพลางมองมาที่ผม  ให้ผมได้เลิกคิ้วแปลกใจทันที การ์ตูนอะไรมันจะจบไวขนาดนั้น หรือว่าพวกผมคุยกันนาน พอมองไปที่จอผมถึงได้รู้ว่านี่มันการ์ตูนสั้น

“มิเกลจะดูอีกไหม” ผมว่าพลางปิดหน้าจอลงแล้วมองไปยังพี่พายที่กำลังหย่อนตัวนั่งบนโซฟาพอดี ผมมองไปที่พี่เขา พี่พายก็สบตาผมกลับด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาพลางเม้มปากแน่นก่อนที่ผมจะหันไปสนใจมิเกลต่อ

“ไม่ดูแล้วครับ ผมจะดูเพื่อนของพ่อ” ประโยคหลังมิเกลขยับเข้ามากระซิบข้างหู ผมยิ้มออกมานิดๆก่อนจะปิดกูเกิลลงให้เหลือแต่หน้าวีดีโอคอล

“นี่จะมานั่งกินขนมกันอย่างเดียวรึไง” ครูพายหันไปถามลูกศิษย์ทั้งสามของตัวเอง

“แล้วครูจะให้ทำอะไรอ่ะ” เบลล์เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ก็ถึงได้ถามนี่ไง” ครูว่าย้อนกลับไป ถ้าให้สองคนนี้คุยกันแบบนี้เรื่อยๆล่ะก็มีตีกันตายแน่ๆ ผมนั่งมองคนรักกับเพื่อนของตัวเองที่กำลังมองหน้ากันอย่างเอาเรื่องก่อนที่มิเกลจะหัวเราะออกมาเสียงใส ทำให้คนที่อยู่ทางนู้นรวมถึงผมต้องหันไปมองที่เดินตัวเล็กทันที

“มิเกลขำอะไรน่ะ” ซันว่าออกมาพลางเลิกคิ้วสูง ผมเลยหันไปถามคำถามเดียวกันกับซันแต่เปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษแต่มิเกลกลับส่ายหน้าปฏิเสธผมอย่างทันควัน ผมเลยพึมพำออกไปเบาๆแล้วมองลูกตัวเองไปด้วย

“แปลกแฮะเด็กคนนี้”


หลายอาทิตย์ผ่านไป

ผมก้าวขาเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนที่ตัวเองจบมาพลางจูงมือเด็กสัญชาติอังกฤษเข้ามาในโรงเรียนด้วย ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วทำให้เด็กนักเรียนในโรงเรียนต่างกระจัดกระจายจับกลุ่มนั่งคุยกันอยู่ทั้งทั่วโรงเรียน ทันทีที่ผมเข้าโรงเรียนไปแล้วมีแต่นักเรียนหญิงที่มองตามผมและมิเกลกันให้พรึ่บ

“พ่อ ทำไมมีแต่คนมองมาที่เราล่ะ” มิเกลกระตุกมือให้ผมก้มลงไปฟังเขาพูด

“ไม่รู้สิ เพราะมิเกลหล่อล่ะมั้ง” ผมชมลูกออกไป มิเกลถึงกับยิ้มแป้นทันที ผมพามิเกลเดินเข้าไปในอาคารก่อนจะพากันเดินไปยังห้องผู้อำนวยการที่อยู่ริมฝั่งของอาคาร

“ท้องฟ้าเหมือนฝนจะตกเลย” มิเกลพึมพำออกมาเบาๆพลางมองไปนอกระเบียง

เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนวันที่ภาคินสารภาพรักกับพี่พายแล้วพี่เขาปฏิเสธออกไป หลังจากนั้นภาคินก็โทรมา พี่พายเขาเล่าให้ฟังว่าภาคินยืนยันว่าชอบพี่เขาจริงๆ ไม่ได้คิดไปเอง พี่พายเลยบอกให้ตัดใจเพราะพี่เขามีผมอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนภาคินจะงี่เง่าเอาแต่ใจตัวเองเลยตื๊อพี่เขาไม่เลิก สุดท้ายก็เลยทะเลาะกันผ่านทางโทรศัพท์ นั่นคือเหตุผลที่ว่าพี่เขากลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

หลังจากนั้นผมกับพี่พายก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ แต่เพื่อนๆผมที่อยู่ทางนู้นมันเล่นไปสังเกตการณ์ที่โรงเรียนทุกวันจนมันเห็นพฤติกรรมที่ภาคินคอยตามตอแยพี่พายไม่เลิก แล้วทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นพวกมันก็รีบเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคนนั้นทันที

ก๊อกๆๆ

“เข้ามา” เสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาหลายปีดังขึ้นมาหลังประตูบานใหญ่ ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไป มองไปยังคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ ผู้หญิงที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมานานค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่อย่างผม

“ซิน..!”

“สวัสดีครับน้าพิม” ผมยกมือไหว้คนตรงหน้าที่กำลังลุกเดินมาหาผมด้วยท่าทางดีใจที่ได้เจอผมอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานถึงสามปีเต็ม น้าพิมไม่สนใจคำพูดผมแล้วครับตอนนี้ น้าเขาเข้ามากอดผมอย่างเดียวเลย

“ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่ะว่าจะกลับมาแล้ว จู่ๆก็โผล่มาแบบนี้เดี๋ยวน้าก็หัวใจวายกันพอดีหรอก” น้าพิมว่าออกมาเสียงสั่นแล้วยิ่งกอดผมแน่นยิ่งขึ้นไปอีก ผมเลื่อนมือเข้าไปกอดตอบแล้วลูบหลังเบาๆเชิงปลอบใจ

“แบบนี้มันเซอร์ไพรส์กว่าไงน้าพิม” ผมว่าออกไปยิ้มๆ

“ดูสิ เธอนี่โตขึ้นมากจริงๆ” น้าพิมว่าแล้วไล่สายตามองผมอย่างพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับเด็กที่ยืนอยู่ข้างๆผม น้าพิมมองด้วยความแปลกใจทันที

“เด็กคนนี้?”

“ลูกผมเองครับ” ผมว่าออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางยกมือขึ้นลูบหัวเด็กตัวสูงเท่าเอวไปด้วย

“นี่น้าของพ่อเอง เรียกว่าย่าพิมละกันนะ” ผมพูดออกไปเป็นภาษาไทยกับมิเกล มิเกลเงยหน้ามองน้าพิมนิ่งๆก่อนที่จะก้มลงไหว้แล้วเอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยสำเนียงฝรั่งบ้าง

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีจ้ะ แล้วนี่เธอไปไงมาไงถึงมีลูกล่ะ ถ้าบอกว่าทำผู้หญิงท้องคงไม่ใช่ หรือว่าเป็นลูกติด นี่เลิกกับพายแล้วเหรอ” น้าพิมว่ายาวออกมาถึงสิ่งที่ตัวเองสงสัย ไอ้สงสัยว่าทำไมมีลูกน่ะผมจะไม่ว่าอะไรหรอก แต่ที่บอกว่าทำผู้หญิงท้องบ้างล่ะ ลูกติดบ้างล่ะ เลิกกับพี่พายบ้างล่ะมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

“ไม่ใช่ครับ เด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมน่ะ แล้วผมก็ยังไม่เลิกกับพี่พายเขาสักหน่อย” ผมอธิบายออกไปยิ้มๆเพื่อแก้ความเข้าใจผิดของน้ำพิม

“อ่าวเหรอ นึกว่าเลิกกันแล้วซะอีก”

“วันนี้น้าพิมเห็นพี่พายบ้างไหม พี่พายเขาได้มาโรงเรียนบ้างรึเปล่า” ไหนๆก็เปิดเรื่องพี่พายไปแล้วผมก็ขอว่าต่อเลยละกัน

“วันนี้พายลาน่ะ ไปซ้อมรับปริญญาน่ะพรุ่งนี้เขารับปริญญาโทหนิ เธอคบกับพายเธอไม่รู้เหรอ” น้าพิมเอ่ยออกมาเสียงมั่นคงก่อนจะมองผมด้วยสีหน้าสงสัย

“ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันน่ะครับ” ผมว่าพลางมองไปที่มิเกล

“แล้วพายรู้รึเปล่าว่าเธอกลับมาที่ไทยแล้ว” สิ้นสุดคำถามของน้าพิมแล้ว ผมส่ายหน้าให้ผู้หญิงวัยกลางคนอย่างทันควัน พอน้าได้คำตอบจากผมแล้วน้าเลยขมวดคิ้วแน่นทันทีราวกับสงสัยว่าผมจะทำอะไรกันแน่

“แล้วนี่คิดที่จะไปหารึเปล่า”

“ไม่ล่ะครับ ผมยังไม่อยากเจอพี่เขา”

      






ThaRat Talk
          ฮือออ ทำไมอ่าาา ทำไมถึงไม่อยากไปเจอกับครูพายล่ะ อุตส่าห์กลับมาไทยทั้งทีนะเซอินไปหาแฟนตัวเองสักหน่อยเซ่ มีเหตุผลใช่ไหมที่ไม่อยากเจอ จะเซอร์ไพรส์ครูพายล่ะสิ อย่าดราม่านะขอร้องงงงง
          

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #43 Wapitch (@Pokkyz) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:28
    อย่าม่านะฮืออออ
    #43
    0