[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 41 : ModifyLove40 : Whatever the case, I still love you [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

ModifyLove
40
Whatever the case, I still love you
[Pi Part]

หลายวันต่อมา

“พี่พาย พี่เลิกสอนภาคินได้ไหม” ซินว่าออกมาเสียงแข็ง ขณะที่สายตาเขาก็ยังคงจับจ้องมาที่ผมอย่างไม่คิดจะละไปมองอย่างอื่น

“ทำไมล่ะ คินทำอะไรผิดงั้นเหรอ ทำไมพี่ต้องเลิกสอนด้วย” ผมถามออกไปอย่างที่ใจตัวเองคิด พอคำพูดของผมสิ้นสุดลงซินถึงกับขมวดคิ้วแน่นทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมาเสียงแข็งให้ผมมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“พี่ไม่ต้องถามมากหรอก ผมบอกให้เลิกก็เลิก”

“นายก็บอกพี่มาดิวะ เหตุผลอ่ะ อย่างี่เง่าดิซิน” คราวนี้ผมเริ่มที่จะมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงทนเก็บอารมณ์ไว้ข้างในก่อน ผมเชื่อว่าซินจะต้องมีเหตุผลที่บอกให้ผมเลิกสอนคิน ซินเขาเป็นคนบอกผมเองนี่ว่าตัวเขาน่ะโตแล้ว ผมเชื่ออย่างนั้น

“ถ้าพี่ยังรักผมอยู่พี่ก็เลิกสอนภาคินซะ” แต่คำตอบที่เขาตอบกลับมามันทำให้ความเชื่อมั่นที่ผมเชื่อมาตั้งนานพังทลายลงทันที

ซินเขาไม่ได้โตขึ้นเลยสักนิด

“ไม่มีเหตุผลที่ดีกว่านี้แล้วใช่ไหม”

“แล้วพี่ต้องการเหตุผลแบบไหน” ซินถามย้อน

“เหตุผลที่ไม่ต้องเอาอะไรมาอ้าง จุดประสงค์ที่นายอยากให้พี่เลิกสอนจริงๆ ถ้านายยังยืนยันเหตุผลเดิมอยู่อีกพี่ก็ไม่เลิกสอนคินหรอก รู้ไว้ด้วย” ผมว่าออกไปอย่างมั่นใจ ทำไมผมต้องไปเลิกสอนคินเขาด้วยล่ะ คินไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

“งั้นระหว่างผมกับคิน พี่ก็เลือกคินงั้นสิ” ซินว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมพลางมองหน้าผมอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

“นายก็บอกเหตุผลมาสิ พี่พูดไปหลายรอบแล้วนะ นายก็ไม่ยอมบอกเหตุผลกับพี่สักที”

“ก็ผมไม่อยากให้พี่อยู่ใกล้กับคิน เหตุผลเท่านี้พอไหม ผมหึง ผมหวง” คนอายุน้อยกว่าถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดประโยคข้างต้นตามมา ถามว่าเขินไหม ก็เขินอยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมสงสัยมากกว่า จู่ๆเขาจะให้ผมเลิกสอนคินเพราะตัวเองหวงผมเนี่ยนะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมสอนคินดีๆเขาก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้เขาดันกลับคำพูดของตัวเองซะงั้น

“พี่เลิกสอนไม่ได้หรอกซิน เอาจริงๆเลยนะ จรรยาบรรณของความเป็นครูพี่ก็มีอยู่ในตัว ช่วงนี้คินเขากำลังลำบาก พี่ก็บอกไปแล้ว ซินจะให้พี่ทิ้งคินได้ไง” ผมพยายามอธิบายออกไปให้ซินฟัง เผื่อเขาจะเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้าง

“พี่ปกป้องมันเหรอ”

“นี่ซิน! กูเริ่มไม่ไหวแล้วนะ มึงเป็นอะไรก็บอกมาตรงๆดิวะ อุตส่าห์พูดดีๆด้วยแล้ว ทำไมมึงยังทำตัวแบบนี้อยู่อีก กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามีอะไรก็ให้บอกอย่าปิดบังกัน มึงจำไม่ได้เหรอวะ!!” ผมกระแทกกระทั้นออกไปด้วยความโมโห

“ถ้าพี่หัวร้อนมากนักก็รอให้หัวเย็นก่อนแล้วค่อยมาคุยกันทีหลัง ผมไม่ชอบคุยกับคนขี้โมโห” สิ้นสุดคำพูดราบเรียบของเขา เขาก็ตัดสายทิ้งไปทันที

เมื่อกี้มันว่าไงนะ... ไม่ชอบคุยกับคนขี้โมโหงั้นเหรอ มันก็รู้หนิว่าผมเป็นคนยังไง มันมาพูดแบบนี้ถือว่ามันไม่ชอบสิ่งที่ผมเลยนะ!!

“ไอ้เวรเอ้ย!!” ผมสบถออกไปพลางกำมือแน่น นานๆทีซินถึงจะโทรมา นี่เขาโทรมาเพื่อมาทะเลาะกับผมรึไงวะ

“ครูทะเลาะกับพี่เซอินเหรอ ไปโมโหใส่คนที่เขาคิดถึงครูมากๆแบบนั้น ครูไม่รู้สึกผิดบ้างรึไง” คินว่าออกมาเสียงเรียบพลางเดินเข้ามานั่งบนโซฟาในบ้านของผมให้ผมได้มองตาม

“วันนี้ครูไม่สอน กลับบ้านไปได้แล้ว”

“ทำไมล่ะ แค่เพราะทะเลาะกับแฟนน่ะเหรอ” คินยังคงว่าออกมาเสียงระรื่นราวกลับไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไรเลยว่าผมกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่

“อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของครู”

“ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก พี่เซอินเขาเป็นญาติผมเหมือนกันนะ” คินว่าออกมาแล้วมองมาที่ผม

“เป็นญาติกันแล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนวะ ครูบอกว่าไม่ต้องเข้ามายุ่ง กลับบ้านไปได้แล้ว” ผมค่อยๆลุกขึ้นพลางไล่เขาให้ออกจากบ้าน

“ทำไมอ่ะครูผมอุตส่าห์หวังดี ถ้ามันไม่ดีจริงๆครูก็เลิกไปเถอะ หน้าตาดีๆแบบครูน่ะหาใหม่ได้ง่ายๆอยู่แล้ว จะไปรอทำไมให้เสียเวลา” คินว่าออกมาเสียงเรียบ ก่อนที่จะลุกขึ้นมายืนประชันหน้ากับผม

“ไอ้คิน!!”

ผมตะคอกใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันทีที่เด็กมันพูดออกมาแบบนั้น คินก็ยังคงทำหน้าระรื่นไม่รู้สึกผิดจนผมถึงกับกำมือแน่นกลั้นอารมณ์โกรธไว้

“ออกไป!!”

“อย่างที่ผมบอกนั่นแหละครู ไม่เห็นจำเป็นจะต้อง...”

“กูบอกว่าให้ออกไป!!!”

ผมเงยหน้าขึ้นตะคอกใส่คนอายุน้อยกว่าเสียงดัง คินชะงักนิดหน่อยก่อนที่คิ้วของคนตรงหน้าจะขมวดกันเป็นปมอยู่กลางหน้าผากแล้วเอ่ยออกมาเสียงเข้ม

“ไม่ไหวก็หยุดดิครูจะทนไปทำไม อยู่ไกลกันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเชื่อใจกันได้สักหน่อย ขนาดอยู่ใกล้กันมันยังเลิกกันได้เลย ถ้าเหนื่อยนักก็เลิกไปเลยดิวะ!!” คินว่าออกมาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ผมไม่เคยได้เห็นมาก่อน

“แล้วมึงมาเสือกอะไรกับชีวิตคู่ของกู” ผมว่าออกไปเสียงเย็น ตอนนี้ฟิวส์ผมมันขาดทุกเส้นแล้ว

“...”

“กูถามว่ามึงมาเสือกอะไร!”

“พูดขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ” คินสบตาผมแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“รู้อะไร” ผมเงียบทบทวนคำพูดของเด็กมันอยู่พักหนึ่งก่อนถามออกไปพลางขมวดคิ้วนิดๆ

เด็กหนุ่มยื่นมือเข้ามาคว้าตัวผมไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ตัวเองให้มาขึ้น หลังจากนั้นเจ้าตัวค่อยก้มลงประกบริมฝีปากนุ่มของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของผมค้างไว้อย่างนั้นอยู่นานจนผมเรียกสติตัวเองกลับคืนมาได้ ผมถึงรีบผลักเขาออกทันที

“ทำไม...”

“ก็ผมชอบครูไง”

“แต่กูไม่ได้ชอบด้วย” ผมว่าออกไปเสียงสั่น ไม่ได้สั่นเพราะเขินหรือเพราะกลัวอะไร แต่ผมสั่นเพราะอารมณ์ข้างในตอนนี้มันปั่นป่วนไปหมด

“เพราะคบกับพี่เซอินอยู่ใช่ไหมล่ะ ผมรู้ แต่ทุกวันนี้ครูก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่เซอินอยู่แล้วนี่ครูก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องไปแคร์อะไรเลย แค่บอกเลิกพี่เซอินแล้วมาคบกับผมเท่านั้นก็จบ แล้วยิ่งทะเลาะกับพี่เซอินอยู่แล้วด้วยพี่เขาคงไม่ตามมาง้อครูหรอก ครูก็คงจะต้องไปง้อเองจริงไหม บอกเลิกพี่เซอินไปเลย รอไปก็เสียเวลา” คินขยับเข้ามาหาผมพลางพูดออกมาพลางพยักหน้าไปด้วยราวกับจะให้ผมพยักหน้าตอบตกลง

“มึงตั้งสติ” แล้วยิ่งเขาก้าวเข้ามาหาผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งถอยหนีมากขึ้นเท่านั้น

“คบกับผมสิ!!” คินรวบผมเข้าไปใกล้เขา

ผลัก!

“มึงเป็นบ้าไปแล้วรึไง! มึงชอบกูแต่กูไม่ได้ชอบมึง มึงบังคับให้กูคบด้วยไม่ได้หรอก!!” ผมผลักเขาออกอย่างแรงจนตัวผมถอยเซไปกระแทกกับผนังบ้าน ระหว่างนั้นผมก็ตะคอกใส่เขาไปด้วย

“ทำไมล่ะครู” คินว่าพลางจะเดินเข้ามาหาผมอีกครั้ง

“ถ้ามึงเข้ามาอีกคราวนี้ไม่ใช่แค่ผลักแน่” ผมขู่

ผัวะ!

ผมยกหมัดขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่หน้าเขาทันทีที่คินไม่ฟังคำพูดของผม คนโดนชกล้มลงไม่เป็นท่า คินเขาค่อยๆหันกลับมามองหน้าผมช้าๆก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าทำเอาซะผมถึงกับตกใจ

“ทำไมอ่ะ ผมชอบครูไม่ได้เหรอ...ครูคือคนๆเดียวที่อยู่กับผมมาตลอด มีอะไรก็คอยช่วยเหลือผมอยู่ทุกครั้ง พอผมชอบครูขึ้นมาทำไมครูต้องทำรุนแรงกับผมด้วย ถ้าไม่มีพี่เซอินครูก็คงจะชอบผมตอบใช่ไหมครูถึงได้ดูแลผมดีขนาดนี้” คินว่าออกมาเหมือนคนขาดสติ

นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วรึไงกัน?

“...”

“ครูพิภัช ผมชอบครูจริงๆนะ ครูบอกอะไรผมจะทำตามที่ครูบอกให้หมดเลย ครูคบกับผมเถอะนะ” เขาค่อยๆลุกขึ้นพลางโน้มน้าวใจผมอีกครั้งอย่างประนีประนอม

“ไม่” ผมว่าออกไปอย่างใจเย็น ผมว่าตอนนี้ถ้าผมไปหัวร้อนใส่เขาอีกเขาออาจะคลั่งขึ้นมาอีกก็ได้ ถ้าไม่มีใครคนใดสงบเพื่อที่จะทำให้เหตุการณ์นี้มันดุเดือดน้อยลง ผมว่าอีกหน่อยได้เป็นบ้ากันทั้งสองคนแน่ๆ

“ทำไมล่ะครู”

“นายยังไม่เข้าใจเหรอคิน ครูไม่ได้ชอบนายครูมีแฟนแล้ว นายจะให้ครูนอกใจคนรักของครูเหรอ ไม่มีทางหรอกถึงจะทะเลาะยังไงครูก็รักของๆครู นายโตแล้วนะหัดแยกแยะหน่อยสิว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรควรอะไรไม่ควร เอาจริงๆเลยนะคิน ครูว่านายไม่ได้ชอบครูหรอกนายแค่หลงครูเท่านั้นเอง” ผมค่อยๆอธิบายให้เขาฟัง จนคนที่กำลังยืนสบตาผมถึงกับเบือนหน้าหนีทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายของผม

“ครูว่านายกลับบ้านไปคิดทบทวนตัวเองให้ดีๆก่อนดีกว่า ว่านายรู้สึกยังไงกับครูกันแน่” ผมว่าต่อ

“ถ้าผมกลับบ้านแล้วโทรหาครู ครูพิภัชจะรับสายจากผมไหม” คินว่าออกมาเสียงอ่อนพลางสบตาผมด้วยแววตาสั่นไหว พอเห็นว่าคินเริ่มยอมผมเลยพยักหน้ารับปากเขาออกไป

“รับสิ ครูจะรับ”

“งั้น... ผมกลับบ้านก่อนนะครับ” ว่าแล้วเขาก็ยอมเดินออกจากบ้านไปอย่างว่าง่ายด้วยท่าทางเหม่อลอยนิดๆ

ผมไม่ค่อยห่วงหรอกครับว่าเขาจะเหม่อจนเกิดอุบัติเหตุรึเปล่าถ้าเขาต้องกลับบ้านไปด้วยสภาพแบบนั้น เพราะว่าบ้านเขาอยู่ซอยเดียวกันกับผมน่ะสิ เอาจริงๆผมก็เพิ่งจะรู้เนี่ยแหละว่าอยู่ซอยเดียวกันเพราะคินเขาเล่นไม่บอกอะไรกับผมเลย บ้านผมน่ะอยู่กลางๆซอย แต่บ้านคินอยู่ท้ายซอยเลย มันก็ไม่ค่อยไกลจากกันมากเท่าไหร่หรอก ผมเลยไม่ค่อยห่วง

พอคินเดินพ้นบ้านไปผมถอนหายใจออกมาทันที อะไรมันจะขนาดนั้นวะ เดี๋ยวโมโห เดี๋ยวร้องไห้ ผมละปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทันจริงๆ

ผมเดินกลับเข้าบบ้านอีกครั้งหลังจากที่ผมเดินไปส่งคินที่หน้าบ้านแล้ว ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาพลางเอามือก่ายหน้าผากไว้ คิดทบทวนเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้อีกครั้ง ผมว่าผมก็ไม่ได้แสดงท่าทีไปให้ความหวังหรืออะไรกับคินเขาเลยนะ ผมก็ทำทุกอย่างอย่างที่เคยทำมาตลอด คงเป็นเขานั่นแหละที่รู้สึกไปเองอยู่คนเดียว

คิดเรื่องคินจบแล้ว ไหนจะยังมีเรื่องของซินอีก

วันนี้มันวันบ้าอะไรวะเนี่ย

ผมเหลือบมองไปยังจอโน๊ตบุ๊คที่ยังคงเปิดค้างไว้อยู่อย่างนั้นตั้งแต่ที่ซินตัดสายไป ผมค่อยๆลุกขึ้นแล้วลงไปนั่งที่พื้นพลางคลิกเข้าไปที่โปรไฟล์ของซิน ผมนั่งจ้องสัญลักษณ์วีดีโอคอลอยู่นานก่อนที่จะตัดสินใจกดปิดไปแล้วกดเข้าช่องแชทแทน

PiTNN : ว่างรึเปล่า

PiTNN : พี่พร้อมคุยแล้ว

พอพิมพ์เสร็จผมกดปิดแล้วฟุบลงกับโต๊ะทันที ในหัวก็นึกถึงเรื่องของผมกับซินที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ไปด้วย เขาไม่บอกเหตุผลว่าทำไมเขาถึงให้ผมเลิกสอนคิน เขาเอาแต่พูดอย่างเดียวเลยว่าระหว่างคินกับเขา ผมจะเลือกใคร

อีกคนก็แฟน อีกคนก็เด็กนักเรียนที่กำลังลำบาก

นอกจากคินเขาจะเรียนพิเศษกับผมแล้ว เวลาว่างอื่นๆเขาก็ไปทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเก็บไปด้วย เด็กมันลำบากขนาดนี้ทำไมซินเขาถึงให้ผมเลิกช่วย ยังไงซินเขาก็เคยเป็นลูกศิษย์ผมอยู่เหมือนกัน เขาก็น่าจะรู้นิสัยผมดีว่าผมไม่มีทางปล่อยมืออยู่แล้ว นอกซะจากเขาจะทำให้ผมเลิกยุ่งกับเขาเองน่ะนะ แต่สถานการณ์ของผมกับซินที่เคยเกิดขึ้นน่ะมันต่างกัน มันไม่เหมือนของผมกับคินหรอก

คราวก่อนที่ผมตีตัวออกห่างจากซินซะขนาดนั้นเพราะผมรู้สึกกับซินไง ถ้าผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับซินผมก็คงจะทำกับเขาเหมือนกันกับคินนั่นแหละ ผมไม่ปล่อยมือไปง่ายๆหรอกถ้าลูกศิษย์ของผมยังลำบากอยู่น่ะ

Sein : ผมว่างแล้ว

Sein : ให้ผมโทรไปหาเลยไหม

PiTNN : เดี๋ยวพี่โทรเอง

ผมพิมพ์ตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะรีบวีดีโอคอลหาซินทันที

“ก่อนที่เราจะพูดเรื่องคิน... พี่ขอเล่าอะไรสักอย่างให้นายฟังก่อนได้ไหม” ผมว่าออกไปเสียงอ่อนพลางสบตาคนที่เพิ่งเดินเข้าบ้านที่นู้นไปด้วย ดูท่าแล้วน่าจะเพิ่งไปรับมิเกลที่โรงเรียนมา

“พี่จะเล่าอะไรล่ะ” เขาว่าออกมาเชิงอนุญาต ก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดประตูเข้าห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงให้ผมได้มองใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนเมื่อเขายกโทรศัพท์ขึ้นให้พอดีกับองศาของกล้อง

“เมื่อกี้คินมาเรียนพิเศษกับพี่ แต่ยังไม่ทันจะได้เรียนหรอก เขาบังเอิญมาได้ยินเรื่องที่พี่ทะเลาะกับนายพอดี คินเขาเลยบอกให้พี่เลิกคบกับนายแต่พี่ไม่เลิก หลังจากนั้น...” ผมหยุดชะงักทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ต่อมาที่เกิดขึ้นกับผม

“จากนั้นอะไรพี่” ซินลุกขึ้นนั่งพลางจ้องหน้าผมอย่างไม่ละสายตาหลังจากที่เขาฟังผมเล่าอยู่สักพักโดยที่ไม่พูดแทรกอะไรขึ้นมาเลย

“คิน...คินเขาดึงพี่เข้าไปจูบ แล้วสารภาพว่าชอบพี่ แต่พี่ปฏิเสธเขาไปเด็กมันเลยคลั่ง ตอนแรกพี่ก็คลั่งแบบคินนั่นแหละ แต่พอเห็นเด็กมันร้องไห้ออกมาพี่เลยสงบสติอารมณ์ แล้วค่อยๆเกลี่ยกล่อมให้คินกลับบ้านไป กลับบ้านเพื่อให้ไปคิดทบทวนมาว่าชอบพี่จริงๆรึเปล่า ถ้าคินเขารู้สึกยังไงเขาก็จะโทรมาหาพี่”

ผมเล่าออกไปอย่างชั่งใจหลังจากที่พูดว่าคินจูบกับผม ไม่อยากปิดบังซินหรอกครับ เพราะยังไงก็เป็นแฟนกันแล้วยิ่งปิดบังมันยิ่งไม่น่าเชื่อใจ

          พอซินเขาได้ยินคำว่าจูบเท่านั้นแหละ เขารีบเบือนหน้าหนีผมเลย ดูก็รู้ว่าเขาไม่พอใจ

“พี่ขอโทษนะที่พี่ไม่ทันระวังตัว คือเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วพี่เลย...”

“ไม่เป็นไร เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้หรอก” ซินแทรกขึ้นมาเสียงเย็นพร้อมสบตาผมตรงๆ

“อื้อ...” ผมพยักหน้าตอบรับกลับไปเบาๆก่อนจะเม้มปากมองซินที่กำลังหยิบโน๊ตบุ๊คมาเปิด

“รอแป๊บนึงพี่ ผมอยากเห็นหน้าพี่ชัดๆ” ว่าแล้วเขาก็วางสายผมไป ก่อนที่ซินจะเป็นคนโทรมาหาผมเองผมเลยกดรับแล้วมองหน้าเขาที่ปรากฏอยู่ในจอโน๊ตบุ๊คอีกครั้งหนึ่ง

“แล้ว...ตอนนั้นพี่กลัวรึเปล่า ตอนที่คินคลั่งน่ะ” ซินเขาว่าออกมาเสียงเรียบระหว่างที่คนอายุน้อยกำลังนอนคว่ำเพื่อที่จะคุยกับผม

“ก็กลัวนิดหน่อย” ผมเอ่ยออกไปเสียงอ่อนพลางสบตาซินไปด้วย

“ผมมันดูแลพี่ไม่ดีเอง”

“นายจะมาดูแลพี่ได้ไง นายอยู่ตั้งที่นู้น ดูแลพี่ไม่ได้หรอก” ผมว่าออกไปพลางมองคนที่กำลังทำสีหน้าราบเรียบไปด้วย ดูเขาไร้อารมณ์มากเลยช่วงนี้ ดูเขาเหมือนจะเหนื่อยๆไม่ค่อยมีแรงด้วย

“ว่าแต่...นายสอบไฟนอลไปยัง” ผมถามตัดหน้าซินออกไป

“วันนี้สอบวันสุดท้าย” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเคย ก่อนที่เขาจะหันไปทางประตูห้อง เมื่อมีใครทางนู้นเปิดเข้ามา ก่อนที่เขาจะกวักมือเรียกให้เข้าไปหาเขาใกล้ๆ

เด็กตัวเล็ก...ไม่สิ ไม่เล็กแล้ว โตขึ้นจากเมื่อก่อนอยู่พอสมควร หลานผมสีน้ำตาลประกายทองของซินเดินเข้ามาหาซินที่กำลังกวักมือเรียกอย่างว่าง่าย

“Hi, Miguel” ผมว่าทักทายมิเกลออกไปอย่างปกติที่เคยทำ

“Hi, long time no see. (สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีรึเปล่าครับ)” มิเกลว่าออกมาพลางขึ้นไปนอนบนตัวของซิน ก่อนจะกอดคอซินแล้วเอาหน้าตัวเองซุกผมของซินไว้ ทำให้ผมไม่เห็นหน้าเขาอีกเหมือนเคย

“Yes, I’m good. (ใช่ พี่สบายดี)”

“แล้วพี่ล่ะ ปีนี้จบป.โทไม่ใช่เหรอ พี่สอบไฟนอลไปยัง” ซินถามผม

“สอบไปแล้ว รับปริญญาวันเกิดซินเลย ยี่สิบเจ็ดมิถุนา” ผมเท้าคางมองเขาตาเป็นประกาย พอซินเขาได้ฟังคำตอบของผมเขาถึงกับถอนหายใจออกมาทันที

“วันเกิดผมแน่นะ” ซินถามย้ำ

“แน่สิ ทำไมเหรอ นายอยากได้ของขวัญล่ะสิไหนๆก็จะยี่สิบสองแล้วนี่” ผมว่าออกไปเชิงสงสัย วันผมรับปริญญามันตรงกับวันเกิดของซิน เขาจะสงสัยอะไรนักหนา

“เปล่า แค่ถามเฉยๆ ใครจะไปสู้พี่ได้ล่ะ ใกล้สามสิบแล้วไม่ใช่เหรอ” ซินว่าออกมายิ้มๆพลางมองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“แล้วไง จะบอกว่าพี่แก่ว่างั้นเถอะ” ผมเบ้ปากใส่เขาทันทีเมื่อเขาพูดเรื่องอายุของผมบ้าง

“รู้ดี เอาจริงๆผมแค่จะบอกว่า...” เขาเว้นช่วงไว้ให้ผมเอ่ยออกมาบ้าง

“ว่า?”

“แก่ยังไงผมก็รัก” เขาว่าออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางส่งสายตาแวววาวมาให้ จนผมถึงกับหน้าร้อนขึ้นมาทันทีเพราะความเขิน ผมกำลังจะอ้าปากถามต่อว่า ‘แค่นี้?’ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป ซินก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีเชิงรู้ทัน

“ก็แค่นั้นแหละ”








ThaRat
          ว้ายยยย คือเขินนนแก่ยังไงก็รัก รักกันไปจนหัวหงอกทั้งคู่เลยนะคู่นี้ >////< ห้ามทะเลาะกันอีกเด็ดขาด เห็นไหมว่าคินทำอะไรลงไปแล้วบ้าง อย่าทะเลาะกันอีกน้าาา ไม่งั้นคินได้เสียบแทนแน่

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #42 Wapitch (@Pokkyz) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:23
    อย่าทะเลาะกันเลยใจคอคนอ่านไม่ดี..
    #42
    1
    • #42-1 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 41)
      14 พฤษภาคม 2560 / 16:03
      จับมือ รู้สึกเหมือนกัน อยากฆ่าภาคินอ่ะ
      #42-1