[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 39 : ModifyLove38 : Mixed-race [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 เม.ย. 60

ModifyLove
38
Mixed-race
[Pi Part]

ภาคเรียนที่สอง
“ครูพิภัชวันนี้ผมติดรถไปด้วยดิ” เสียงคินดังขึ้นมาจากข้างหลังให้ผมที่กำลังเดินอยู่ได้หันกลับไปมองยังต้นเสียงที่กำลังวิ่งเข้ามาหาผม คินหยุดยืนอยู่หน้าผมพลางส่งยิ้มให้

“ไหนบอกวันนี้จะไปเตะบอลกับเพื่อนแล้วค่อยตามมาไง” ผมว่าพลางเลิกคิ้วสูง

“ก็ไอ้หอมมันถูกเรียกเข้าห้องปกครองอ่ะครู แล้วพ่อแม่มันก็มารับกลับบ้านไปเลยไม่ได้เล่นกัน ก็ครูอนุชานั่นแหละที่เป็นคนเอาเข้าห้องปกครองอ่ะ ผมเลยมาบอกว่าผมจะไปพร้อมครูเลย ตามนั้นนะครู” ว่าจบยังไม่ทันทีผมจะได้รับปากเด็กอายุน้อยกว่า เจ้าตัวก็รีบวิ่งเข้าห้องเรียนไปเลย

เด็กคนนี้หนิ ชอบทำอะไรตามใจตัวเองอยู่เรื่อย

ผมส่ายหัวเบาๆด้วยความระอาก่อนจะเดินเข้าห้องหมวดคณิตไป ห้องหมวดอยู่ชั้นเดียวกันกับเด็กม.4 ถ้าเรียนเสร็จคินก็คงจะเดินมาตามผมเองแหละ งั้นระหว่างที่รอคินเลิกเรียนผมตรวจงานไปพลางๆละกัน กลับบ้านไปจะได้ไม่ต้องเหนื่อยให้มากเพราะวันนี้ผมลงไปสอนเด็กม.2แทนพี่ในหมวด แค่นี้ก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว รู้สึกดีชะมัดที่ได้สอนเด็กม.ปลาย


“ครู ผมเลิกเรียนแล้วจะกลับเลยไหม” ผมค่อยๆเงยหน้ามองยังต้นเสียงที่กำลังพูดกับผมอยู่ ผมละสายตาจากเด็กอายุน้อยกว่าไปมองที่กองการบ้านที่ยังตรวจไม่เสร็จ เอาไว้พรุงนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้วะ

“อืม กลับเลย รอแป๊บครูขอเก็บของก่อน” ว่าแล้วผมก็เก็บของตามที่พูดโดยมีเด็กนักเรียนยืนดูอยู่ห่างๆอย่างไม่คิดจะช่วยและไม่คิดจะเข้ามาป่วนเหมือนเมื่อก่อน ไม่นานแป๊บเดียวก็จัดการเก็บของเข้าที่หมด

“ไปกันเถอะครู” คินถือวิสาสะดึงกระเป๋าเป้ออกไปจากมือผมไปสะพายให้ผมได้เดินไปตัวเปล่า ผมเดินตามหลังคินไปเรื่อยๆจนถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ ก่อนที่คนอายุน้อยกว่าจะแบมือขอกุญแจรถให้ผมได้ยื่นให้ก่อนจะขยับขึ้นไปซ้อนท้ายเจ้าตัว

คินขับรถออกไปจากโรงเรียนแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านผม ระหว่างทางก็ให้ผมได้มองไปรอบๆแล้วคิดอะไรไปเพลินๆ เห็นคินตอนนี้แล้วก็นึกถึงผมกับซินสมัยก่อนไม่มีผิด เลิกเรียนแล้วก็พากันกลับบ้านไปเรียนพิเศษต่อ แต่ต่างกันตรงที่คินไม่ได้นอนค้างบ้านผม ถามว่าเจ้าตัวขอนอนไหมก็ขอ แต่ผมไม่ให้นอน

ตั้งแต่ที่คินมาเรียนพิเศษกับผม ผมก็ได้ยินมาว่าคินเขาเกรดดีขึ้นนะ จากเกรดสองต้นๆตอนนี้อยู่ที่สามกว่าๆ ถือว่าเปลี่ยนไปมากเลยล่ะ เอาจริงๆคินเขาก็ไม่ให้ให้ผมสอนแค่คณิตอย่างเดียวหรอก เขาให้ผมสอนเกือบทุกวิชาแหละ ยกเว้นภาษาฝรั่งเศสที่เป็นวิชาหลักของสายที่คินเขาเรียนอยู่

เด็กคนนี้เขาเก่งภาษานะครับเห็นเกเรอย่างนี้ ได้ภาษาไทยแล้วหนึ่ง ญี่ปุ่นอีกสองเพราะเจ้าตัวเป็นลูกครึ่ง ไหนจะภาษาอังกฤษแล้วเจ้าตัวก็เลือกที่จะเรียนภาษาฝรั่งเศสอีก บอกเลยว่าเด็กคนนี้พูดได้สี่ภาษา

บางทีผมก็รู้สึกอิจฉา

คินจอดมอเตอร์ไซค์ตรงหน้าบ้านให้ผมได้ลงไปเปิดประตู แล้วเจ้าตัวก็ขับเข้ามาในบ้านก่อนจะดับเครื่องแล้วเดินนำผมเข้าบ้านไป

คิดถึงซินจัง...

เห็นบ้านทีไรจู่ๆผมก็คิดถึงซินขึ้นมาซะงั้น

“ครู เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ” คินว่าออกมาระหว่างที่วางกระเป๋าผมลงบนโซฟาแล้วหันมามองผมที่เพิ่งเดินเข้ามา ผมพยักหน้าให้เขาเชิงอนุญาตก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหายเข้าไปในบ้าน ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาก่อนจะหยิบโน๊ตบุ๊คออกมาตั้งบนโต๊ะวางของหน้าโซฟา เปิดหน้าจอค้างไว้อย่างนั้นโดยที่ไม่คิดจะทำอะไรกับโน๊ตบุ๊คนั่นเลย

“นี่ครูเอาอีกแล้วเหรอ เปิดโน๊ตบุ๊คทิ้งไว้แบบนั้นมันเปลือง... เอาเถอะ บอกไปยังไงครูก็คงไม่ฟังผมอยู่แล้ว” คินว่าขึ้นมาทันทีที่ผมกำลังจะขยับตัวลงไปนั่งกับพื้น ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนคินที่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดีถึงกับเปลี่ยนเรื่อง ก็แหง่ล่ะ บอกไปผมฟังที่ไหน นี่ก็รอบที่ร้อยแล้วมั้งที่ผมทำแบบนี้แล้วเขาก็บ่นผมทุกครั้ง ก็มีแต่ไอ้ครั้งนี้แหละที่เขาหยุดบ่นผมไปแล้วเดินเข้ามานั่งข้างๆผมแทน

“เปิดรอทุกวันแต่ก็ไม่เคยเห็นพี่เซอินเขาจะโทรมาสักครั้ง... รอไปก็เท่านั้นแหละ” คินพึมพำออกมาโดยที่ตั้งใจให้ผมได้ยินในสิ่งที่เขาพูด ผมหันไปมองคินนิดๆก่อนจะหันกลับเหมือนเดิมแล้วขยับเข้าไปเลื่อนโน๊ตบุ๊คเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะเปิดเพลงคลอไปเบาๆ

“Billionaire เหรอ”

“อื้ม เป็นเพลงแรกที่ได้ฟังด้วยกันกับซิน” ผมเอ่ยออกไปพลางยิ้มน้อยๆให้กับหน้าจอ นึกถึงตอนนั้นก็มีความสุขดีนะ ตอนที่ยังไม่ได้เริ่มชอบซินเห็นอย่างนั้นเขาก็เป็นคนมีน้ำใจอยู่หรอก

“เข้าใจเลือกเพลงเนอะ” คินว่าพลางก้มหน้าลงเปิดหนังสือคณิตที่เมื่อวานผมสอนยังไม่จบ

“แต่นี่ก็เป็นเพลงแรกเหมือนกันนั่นแหละที่ผมได้ฟังกับครู” คำพูดของคินทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าเขาพลางเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย

“หมายความว่าไง”

“ครูสอนต่อสิ” แล้วคินก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหันอีกครั้ง ช่วงนี้เขาชอบเปลี่ยนเรื่องอยู่เรื่อยเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ยังคุยกันไม่จบเลยด้วยซ้ำ

“วันนี้ผมเรียนไม่ได้นานแม่บอกให้รีบกลับบ้าน ครูรีบสอนผมก่อนเถอะ” คินเร่งผมให้ผมรีบสอน ผมเลยพยักหน้าตอบกลับไปเบาๆแล้วเริ่มสอนเขาต่อจากเมื่อวาน พอสั่งงานให้คินทำแบบฝึกหัดเสร็จผมก็เตรียมเอ่ยคำร่ำลากับคิน

“คิน มีอะไรก็สะกิดครูนะ ครูขอนอนก่อนไม่ไหวแล้วจริงๆ” ว่าจบผมก็จัดการถอดแว่นแล้วฟุบลงกับโต๊ะทันทีโดยที่ไม่รอให้คินตอบกลับมาเลยสักคำ


เวลาผ่านไป

“อื้อ...” ผมค่อยๆปรือตาขึ้นมองภาพเบลอๆตรงหน้าก่อนจะค่อยๆมองไปรอบๆเมื่อเห็นว่าสภาพแวดล้อนตอนนี้มันไม่เหมือนกับที่เป็นอยู่ก่อนหน้านี้ เพราะก่อนหน้านี้ผมนอนฟุบหลับอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ตอนนี้ผมกลับนอนอยู่ในห้องนอนของผมน่ะสิ

“ครูพิภัช คืนนี้ผมนอนที่นี่ได้ไหม ฝนตกหนักผมไม่อยากตากฝนกลับบ้าน” ภายในห้องนอนผมที่มืดสนิท มีเพียงแสงจัทร์เท่านั้นที่สาดส่องลงมาให้ได้เห็นคินกำลังนั่งอยู่ปลายเตียง ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปทางต้นเสียง

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

“จะเที่ยงคืนแล้ว” คินตอบผมกลับมาเสียงเรียบก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปกดโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่สักพักแล้วค่อยปิดหน้าจอหันกลับมามองผมเหมือนเดิม

“แล้วโทรบอกแม่รึยังว่าจะนอนที่นี่” ผมว่าออกไปเสียงงัวเงียพลางขยี้ตาตัวเองเบาๆ

“ผมบอกแล้ว สรุปให้ผมนอนที่นี่ได้ใช่ไหม งั้นผมขออาบน้ำก่อนละกัน” คินไม่รอให้ผมตอบ เจ้าตัวก็รีบลุกเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนผมไป ผมมองไปรอบๆห้องก่อนจะลุกขึ้นเปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นชุดสบายๆเพื่อเตรียมตัวนอน ไม่อาบแล้วครับน้ำน่ะ พรุ่งนี้ค่อยอาบทีเดียวเลยละกัน

ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ท่ามกลางความมืดอยู่ไม่นานประตูห้องน้ำก็เปิดขึ้นให้ผมได้หันไปมองยังต้นเสียง

“ซินได้โทรมาบ้างรึเปล่า”

ผมถามออกไปเสียงเรียบขณะที่คินค่อยๆเดินเข้ามานั่งบนเตียงข้างๆผม พอได้ยินคำถามนี้คินดูเงียบไปสักพัักก่อนจะไหวไหล่เบาๆแล้วเอ่ยปฏิเสธออกมา

“ไม่หนิครับ ก็เป็นเหมือนทุกวันนั่นแหละ พี่เขาไม่โทรมาเลย” สิ้นสุดคำพูดของคินผมเลยพยักหน้าให้เบาๆแล้วหันกลับไปกดโทรศัพท์ต่อ

          ช่วงนี้ซินดูแปลกๆไปครับ ตั้งแต่เขาเปิดเทอมขึ้นปี3 เขาก็ไม่ค่อยได้คุยกับผมเลย อย่าว่าแต่คุยกับผมเลยดีกว่าครับ แม้แต่โซเชียลเขาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร ไอจี เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรือแม้แต่แอพอื่นๆของเขามันนิ่งมากจนผมเองเริ่มรู้สึกแปลกใจว่าเขาเป็นอะไรไปรึเปล่า

ผมคุยกับเขาครั้งล่าสุดก็เมื่อต้นเดือนตุลาจนนี่จะขึ้นเดือนธันวาแล้ว ผมก็ไม่ได้รับการติดต่อจากเขาอีกเลย ถามว่าผมโทรไปหาเขาบ้างไหม ก็โทร แต่ไม่กล้าโทรไปรบกวนมากโทรไปอาทิตย์ละครั้ง ซินเขาก็ไม่รับสายผมเลยสักครั้ง

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมงี่เง่าขึ้นหรือว่าซินเปลี่ยนไป เพราะจู่ๆเขาก็หายไปโดยที่ไม่บอกผมเลย

“แล้วนี่ครูไม่อาบน้ำเหรอ”

“อาบพรุ่งนี้ทีเดียว”

“ครูจะนอนยัง” คินถามผมต่อ

“ยัง ให้นอนตอนนี้คงนอนไม่หลับหรอก ถ้านายง่วงก็นอนก่อนเลย ง่วงเมื่อไหร่เดี๋ยวครูนอนเอง” ผมว่าออกไปเสียงอ่อนก่อนจะเงยหน้ามองเด็กที่กำลังนั่งมองผมอยู่ข้างๆ คินมองหน้าผมอยู่สักพักก่อนที่จะยกมือขึ้นมา ใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หว่างของตาผม ให้ผมได้หลับตาลงโดยอัตโนมัติแล้วสะบัดหน้าหนีก่อนจะลืมตามองคนอายุน้อยกว่าอย่างสงสัย

“ครูถอดแว่นแล้วก็หน้าตาดีเมื่อกันหนิ”

“ได้ยินคนอื่นพูดแบบนั้นบ่อยอยู่เหมือนกัน” ผมตอบออกไปแค่นั้นก่อนจะหันกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อ เด็กข้างๆค่อยๆล้มตัวลงนอนข้างๆก่อนจะใช้แขนยันหัวตัวเองไว้แล้วนอนมองผมที่กำลังเล่นโทรศัพท์ไปด้วย

“งั้นก็แปลว่าถอดแว่นให้คนอื่นเห็นบ่อยอยู่เหมือนกันน่ะสิ”

“ก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น ถามทำไม ข้องใจอะไรรึเปล่า” ผมปรายตามองพลางถามไปด้วย เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมานิดๆซะแล้วสิ หงุดหงิดที่ซินไม่โทรมา แล้วก็หงุดหงิดที่คินถามมากเกินไป

แล้วเวลาอยู่กับคินทีไรผมก็ดันไปนึกถึงซินทุกที เพราะเป็นญาติกัน เพราะสองคนนี้ชื่อคล้ายกัน เพราะคินมาเรียนพิเศษกับผมเลยทำให้ผมนึกถึงตอนที่ผมสอนพิเศษให้ซิน

ถอยห่างจากเด็กคนนี้ทันไหมเนี่ย เพราะอีกตั้งปีกว่าซินจะเรียนจบ ผมว่าผมทนไม่ไหวหรอก

“ถามแค่นี้ก็ถามไม่ได้แฮะ” คินว่าออกมายิ้มๆ

“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน” ผมตัดบท ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

“งั้นก็... おやすみ (ฝันดีนะครับ)” คินว่าภาษาญี่ปุ่นออกมาเสียงระรื่น ก่อนที่เจ้าตัวจะจัดท่านอนให้ดีๆแล้วหลับตาลงไม่นานเขาก็หลับไป

พูดภาษาญี่ปุ่นมาแบบนี้คิดว่าผมจะรู้เรื่องรึไง

คราวนี้ก็เหลือแต่ผมแล้วล่ะว่าจะเอาไงต่อกับชีวิตนี้ดี เล่นนอนซะตั้งแต่หกโมง ตื่นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงคืน ถ้าจะให้นอนต่อก็คงจะนอนไม่หลับหรอกครับ

เอาไงดีวะ แบตโทรศัพท์ก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย... งั้นเดี๋ยวลงไปเอาโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเล่นแล้วเอาโทรศัพท์ไปชาร์ตแบตแทนละกัน

หลังคิดได้ผมก็รีบเอี้ยวตัวไปคว้าแว่นมาใส่แล้วค่อยลุกเอาโทรศัพท์ไปชาร์ตแบต ก่อนที่จะเดินเลยลงไปข้างล่างเพื่อไปเอาโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเล่นในห้องนอน ผมกระชับโน๊ตบุ๊คไว้ในมือแล้วค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งพิงหัวเตียงให้เบาที่สุด คินเขาจะได้ไม่ตื่น

ผมเปิดโน๊ตบุ๊คขึ้นมาใหม่อีกครั้งหลังจากที่คินเขาคงจะเป็นคนปิดไป เล่นอะไรดีวะทีนี้ ผมนั่งมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คอยู่สักพัก พลางเอานิ้วเคาะแป้นพิมพ์ไปเรื่อยๆ

ดูหนังดีกว่า

พอคิดได้อย่างนั้นผมก็จัดการเข้าเว็บหนังออนไลน์หาหนังดูทันที ผมเลื่อนสายตามองโปสเตอร์หนังที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เจอปุ๊บผมก็จัดการเลื่อนผ่านรัวๆ จะอะไรซะอีกนอกจากหนังรัก ปกติผมก็ไม่ค่อยชอบดูอยู่แล้วยิ่งอยู่ห่างจากซินด้วย ผมยิ่งทำให้ผมไม่อยากเห็นหนังรักเข้าไปอีก

“อะไรของแม่งวะเนี่ย” ผมพึมพำเบาๆหลังจากที่หาหนังอย่างอื่นดูไม่ได้เลวนอกจากหนังรัก แต่แล้วก็ต้องละสายตาไปมองคนข้างๆที่กำลังนอนอยู่ขยับตัวเข้ามาหาผม เจ้าตัวดึงผ้าห่มที่กำลังคลุมร่างผมอยู่เข้าไปห่มให้ตัวเองก่อนจะนอนขดเป็นกุ้งให้ผมได้เลิกคิ้วมอง

หนาวรึไงนะ หรือว่าติดผ้าห่ม?

ผมนั่งมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดึงผ้าห่มแบ่งให้คินเขาได้ห่มบ้างแล้วเลื่อนหาหนังดูต่อ หนังรักไม่ดู หนังผีไม่เอา หรือจะดูหนังพวกฆาตกรรมดี เพราะอย่างน้อยมันก็น่ากลัวน้อยกว่าหนังผี

งั้นเอาตามนี้ละกัน

“เจอแล้ว” ผมพึมพำเบาๆเมื่อเจอแนวหนังที่อยากดู


04:15 น.

ผมละสายตาจากนาฬิกาดิจิตอลที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอคอมไปมองคินที่ยังคงหลับอยู่ท่าไหนท่านั้นตั้งแต่ก่อนผมดูหนังยันหนังจบคินก็ไม่ได้ขยับตัวสักนิด เด็กคนนี้นอนนิ่งดีแฮะ ไม่เหมือนซิน มือไม้อยู่ไม่สุข ชอบกอด ชอบล้วงอยู่ตลอดเวลา

“นอนสักนิดก็ยังดี” ผมว่าออกไปก่อนจะหันไปปิดโน๊ตบุ๊คแล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้กับคิน ก่อนจะหลับตามคนข้างๆที่หลับก่อนผมไปหลายชั่วโมงแล้วบ้าง


“ครูพิภัช ตื่นเร็วนาฬิกาปลุกแล้ว” เสียงคุ้นหูดังขึ้นมาก่อนตัวผมจะถูกเขย่าเบาๆ ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพที่ไม่เต็มร้อยนัก นอนต่อไม่ถึงสองชั่วโมง ผมคงจะไหวอ่ะ ตอนนี้รู้สึกมึนหัวชะมัด

“ครูไหวไหมเนี่ย เมื่อคืนนอนตีอะไรล่ะ” คินถามเสียงเรียบพลางนั่งลงบนเตียง ผมลูบหน้าตัวเองแรงๆให้หายง่วงก่อนจะหยิบแว่นมาใส่พลางมองคนที่นั่งอยู่ต่อหน้าผม คินเขาใส่ชุดนักเรียนแล้วแฮะ

“ตีสี่”

“เห้ยครู แล้วนี่จะสอนไหวไหมเนี่ย นอนซะเช้าเลย” คินว่าออกมาหน้าตื่นเมื่อได้ยินคำตอบของผม

“ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะ ยังไงก็ต้องไปสอน” ผมว่าเสียงเรียบพลางลุกออกจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำแต่ก็นึกได้ว่าจะถามอะไรกับคิน

“อาบน้ำแล้วเหรอ” ผมหันกลับไปถามขณะที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ

“ผมอาบแล้ว”

“ทำกับข้าวเป็นไหม”

“กับข้าว? ก็เป็นอยู่นะ ครูจะให้ผมทำเหรอ” คินเลิกคิ้วสูง ก่อนที่คินเขาจะค่อยๆลุกออกจากเตียงแล้วมองหน้าผม

“อื้อ มีวัตถุดิบอยู่ในครัว อยากทำอะไรก็ทำเอา”

“ปกติครูจะไปกินข้าวเช้าที่โรงเรียนหนิ ทำไมวันนี้ไม่กินที่นู้นล่ะครู” คินยังคงถามต่อ จนผมต้องหันกลับมามองเขาอีกครั้ง เออว่ะ ปกติผมจะไปกินที่โรงเรียนนี่หว่า แล้วทำไมจู่ๆผมถึงได้ไปสั่งให้เด็กมันทำกับข้าวให้กินล่ะเนี่ย

สงสัยติดนิสัยตอนที่อยู่กับซิน ก่อนผมไปทำงานผมก็ชอบสั่งให้ซินทำข้าวเช้าให้กินทุกวัน พอมีคินมาอยู่ด้วยผมเลยเผลอสั่งให้เขาทำให้กินล่ะมั้ง

ก็ซินเขาทำกับข้าวเป็น แต่ผมทำกับข้าวไม่เป็นนี่

พอตอบเสร็จผมเลยถือโอกาสชิงเข้าห้องน้ำไปก่อนที่คินจะชวนคุยอะไรอีก ผมใช้เวลาไม่นานก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จพร้อมกินข้าวเช้าที่สั่งคินไว้ว่าให้ทำ ผมยืนเท้าเอวพิงกรอบประตู ยืนมองคินที่กำลังขดข้าวใส่จาน เออไอ้เด็กนี่มันก็ทำอาหารเป็นี่หว่า แต่จะกินได้รึเปล่ามันก็อีกเรื่องหนึ่งแหละเนอะ

“ดูแล้ว นายก็ทำอาหารเก่งเหมือนกันหนิ” ผมว่าพลางเดินเข้าไปช่วยคินจัดโต๊ะอาหารในห้องครัว ปกติผมไม่ค่อยได้ใช้โต๊ะนี้หรอก ส่วนใหญ่จะยกไปกินในห้องนั่งเล่น กินไปด้วยดูทีวีไปด้วย แต่นี่ไม่ค่อยมีเวลาหรอกถ้าได้ดูทีวีเมื่อไหร่ก็ยาวเลย ไปโรงเรียนสายแน่ๆ

“ทำเป็นแต่แนวๆญี่ปุ่นแหละครู แม่เป็นคนสอน”

“แม่เป็นคนญี่ปุ่น พ่อเป็นคนไทยงั้นสิ” ผมว่าพลางเลิกคิ้วสูง ระหว่างนั้นก็นั่งลงที่โต๊ะอาหารไปด้วย

“ใช่ ว่าแต่...ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม พี่เซอินเขาเป็นลูกครึ่งอะไรเหรอครู” คินว่าแล้วหย่อนตัวนั่งลงตรงข้ามกับผม ดูท่าเขาน่าจะรู้แค่ว่าตัวเองเป็นญาติกับซินอย่างเดียวจริงๆแหละ น่าจะยังไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยได้คุยกันเลยเขาถึงถามขึ้นมาแบบนี้

“ไทย-อังกฤษ ถามทำไมล่ะ”

“อื้ม...ดูท่าครูจะนิยมลูกครึ่งนะ”








ThaRat
          What??? นิยมลูกครึ่งอะไรคะลูกกกก ครูพายเขาไม่เอาลูกครึ่งญี่ปุ่นหรอกค่ะ ครูพายน่ะต้องเอเชียกับตะวันตกอย่างเซอิน ใหญ่ดี(?) หมายถึงตัวอ่ะใหญ่ ไม่ใช่อ่ะไรหรอก -.,-

-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #75 2222548 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 15:37
    กลัวใจพายจังเลยอ่ะ เรื่องนี้ทำให้ฉันกระวนกระวายมากกกกกก ซินหายไปไหนนน~
    #75
    0
  2. #38 LooknutPny (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 18:28
    เซอินนนน หายไปแบบนี้ระวังโดนแย่งนะเฟ้ยยย
    #38
    0
  3. #37 Pokkyz (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 15:22
    ไม่ได้จีบถูกมะ..
    #37
    0