[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 24 : ModifyLove23 : Use to say [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

ModifyLove
23
Use to say
[Sein Part]

 

อาทิตย์ต่อมา

          ทันทีที่รถมอเตอร์ไซค์ของเบลล์จอดสนิทที่ลานจอดรถสำหรับเด็กในโรงเรียน ผมที่นั่งซ้อนท้ายมาด้วยก็ลงแล้วยืนรอมันดับเครื่องอยู่ข้างรถมันก่อนที่จะหันไปมองมอเตอร์ไซค์ของใครบางคนที่จอดไว้ที่ลานจอดรถครูตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วโดยที่ไม่มีใครเข้าไปยุ่งเลยสักคน

          ครูพายหายไป...

          หลังจากวันนั้นที่มีเรื่องกันผมก็ไม่ได้เจอครูพายอีกเลย ผมอุตส่าห์กลับไปที่บ้านทุกวันเพื่อที่จะไปคอยครูเผื่อครูจะกลับมาแต่ก็ไม่เคยกลับมาอย่างที่ผมคิดไว้เลยสักครั้ง จนเมื่อวันศุกร์ผมเลยล้มเลิกความตั้งใจแล้วไปนอนที่บ้านเบลล์แทน บ้านตัวเองก็มีให้อยู่แต่ทำไมผมถึงไม่อยู่น่ะเหรอ ผมว่าผมคงอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วล่ะตั้งแต่ที่ผมอยู่กับครูพาย

          ผมทั้งโทรไปหาครูเขา ทักไลน์ ทักเฟซบุ๊กไปก็ไม่มีการตอบรับอะไรจากครูเลย แม้แต่ตะวันก็ด้วยผมถามน้องเขาทุกครั้งที่เจอหน้าว่าครูพายกลับมารึยังน้องเขาก็เอาแต่ปฏิเสธ ขนาดให้เบลล์หลอกถามน้องเขาเผื่อน้องเขาจะรวมหัวกับครูพายเพื่อโกหกผมแต่คำตอบที่ได้กลับมาก็ยังคงเป็นคำตอบเดิม

          หายไปตั้งอาทิตย์นึงโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวใคร ทุกคนต่างเดือดร้อนกันหมด แต่ดูแล้วมีอยู่คนนึงที่น่าจะรู้ว่าครูพายหายไปไหนแต่ผมไม่ได้เข้าไปถามเขา คนนั้นคือครูอนุชา

          “เซอิน ไปกินข้าวกัน” แล้วเสียงของเบลล์ก็เรียกให้ผมได้ละสายตาจากมอเตอร์ไซค์คันนั้นไปที่มันก่อนที่จะพากันไปกินข้าวเช้าในโรงอาหาร

          หลังจากที่กินข้าวเสร็จพวกผมก็ใช้ชีวิตประจำวันอย่างที่ผ่านมาคือไปเข้าแถวบ้างล่ะ เข้าเรียนบ้างล่ะ จนเวลาผ่านเลยไปถึงพักเที่ยง แต่ที่แปลกไปจากเดิมก็คือไม่มีครูพายเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของผมด้วย ผมรู้สึกแปลกอย่างนั้นมาตั้งหนึ่งอาทิตย์

          หรือว่าครูพายจะโกรธเลยหนีกลับต่างจังหวัดไป ผมควรตามไปหาครูเขาไหม ไม่หรอกครูพายไม่ใช่คนแบบนั้น ครูเขาไม่มีทางหนีอะไรที่มันเล็กๆน้อยๆแบบนี้หรอก

          “เฮ้ยเซอิน นั่นครูพายไม่ใช่เหรอวะ”

          ขณะที่พวกเรากำลังเดินออกจากอาคารเพื่อเข้าไปในโรงอาหาร เสียงของเบลล์กลับเรียกให้ผมรีบหันไปมองตามที่มันชี้อย่างทันควัน

          ผมเห็นครูพายนั่งอยู่ในรถเก๋งสีดาดสีบรอนส์เงินที่จอดอยู่ลานจอดรถครูพร้อมกับผู้ชายหน้าตาดีอีกหนึ่งคนที่กำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยคุยกับครูเขาด้วยท่าทียียวนกวนประสาท

          แล้วดูเหมือนจะได้ผลเพราะครูพายเอาแต่โวยวายกับท่าทีของผู้ชายคนนั้น แต่คุยกันได้ไม่นานผู้ชายคนนั้นก็ลงจากรถแล้วอ้อมมาฝั่งครูพายก่อนที่จะเปิดประตูรถให้ แล้วครูพายค่อยเดินลงจากรถพร้อมกันกับแขนข้างซ้ายที่ใส่เฝือกมาด้วยให้ผมได้มุ่นคิ้วมอง

          “ครูเขามากับใครน่ะ แฟนเหรอ” คำพูดของซันทำเอาผมถึงกับใจกระตุกทันที ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะมองว่าครูเขาเป็นเกย์เพราะผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ที่ผมรู้สึกแปลกๆคือประโยคหลังที่ซันพูดมามากกว่า

          “ไม่ใช่หรอก น่าจะเป็นเพื่อนกันมากกว่า...มั้ง” เสียงของไม้ขาดช่วงไปเมื่อผู้ชายคนนั้นยื่นมือเข้ามารั้งหัวครูพายเข้าไปใกล้ๆก่อนที่จะกดริมฝีปากจูบลงบนผมหน้าม้าสีน้ำตาลแดงของครูเขาแล้วผละออกให้พวกผมที่กำลังแอบมองอยู่ได้ตะลึงกันเป็นแถบ

          ทะเลาะกับผมครั้งเดียวแค่นี้ก็หนีไปอยู่กับคนอื่นเลยคิดดู

          พวกผมยังคงยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้อย่างไม่คิดจะละสายตาไปไหน จนกระทั้งครูพายเดินออกมาจากผู้ชายคนนั้นแล้วผู้ชายคนดังกล่าวค่อยเดินกลับเข้าไปในรถแล้วออกรถไป

          “เดี๋ยวฉันมา”

          ผมบอกกับเพื่อนทันทีที่เห็นครูพายทำท่าจะเดินเข้าไปในอาคาร ดูแล้วก็น่าจะไปที่ห้องหมวดคณิตศาสตร์ ผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับหน่อย ผมเร่งฝีเท้าวิ่งตามครูเขาเข้าไปในอาคาร

          “ครูพาย!”

          ผมตะโกนเรียกชื่อคนที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าผมก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปประชิดตัวอีกคนเมื่อคนที่ผมเรียกเขาหันมามอง ครูเขาดูชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นผมอยู่นิดหน่อยก่อนที่จะรีบหันกลับแล้วเดินหนีผมไป

          “เดี๋ยวดิครู!”

          ว่าแล้วผมก็คว้าแขนอีกข้างที่ครูเขาไม่ได้ใส่เฝือกไว้ก่อนที่จะดึงให้หันกลับมามองหน้าผมเหมือนก่อนหน้านี้ ตัวครูเขาหันมาแล้วแต่หน้าครูเขายังคงหันไปทางอื่นจนผมต้องเดินเข้าไปยืนตรงหน้าแล้วมองหน้าครูเขาอย่างไม่ละสายตาไปไหน

          “มีอะไรรึเปล่าครับ” ครูว่าออกมาพลางหลุบตามองลงต่ำ แต่ที่ผมแปลกใจคือครูพูดครับกับผมทำไม ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยที่จะพูดกับผมเลยด้วยซ้ำ

          “ครูหายไปไหนมา ผู้ชายคนนั้นเป็นใครแล้วทำไมมือถึงใส่เฝือกแบบนี้” ผมถามออกไปพลางมองเฝือกไปด้วย

          “คุณจะอยากรู้เรื่องของผมไปทำไม” ว่าแล้วครูพายก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นพลางช้อนสายตาขึ้นมองผมด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วสรรพนามที่ครูเขาเรียกแทนตัวเองและเรียกตัวผมทำเอาผมถึงกับต้องมุ่นคิ้วหนักทันที

          “นี่ครูโกรธ?”

          “ผมไม่ได้โกรธ”

          “แล้วคุณกับผมเมื่อกี้มันคืออะไรล่ะถ้าครูไม่ได้โกรธผมจริงๆอย่างที่ครูว่า” ผมว่าออกไปพลางบีบต้นแขนของครูเขาไว้แน่นราวกับว่าต้องการจะเค้นคำตอบออกมาให้ได้ ครูเขานิ่วหน้าทันทีก่อนที่จะสะบัดแขนตัวเองออกจากฝ่ามือของผม

          “ก็แค่ทำตามคำที่ผมเคยพูดกับคุณ”

          ว่าจบแค่นี้ครูก็รีบเดินออกไปทิ้งให้ผมยืนคิดอยู่คนเดียวว่าครูพายเขาพูดอะไรไว้กับผม ผมเดินออกมาจากตรงนั้นพลางเดินลงบันไดไปที่โรงอาหาร ในหัวก็คิดไปด้วยว่าผมไปทำอะไรกับครูไว้จนกระทั้งผมเดินมานั่งลงร่วมโต๊ะกับเพื่อนๆที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่

          “ไม่ได้ซื้อข้าวมาให้ฉันเหรอวะ” ผมบอกออกไปพลางมองเพื่อนๆทั้งหลายที่ต่างคนจ่างกำลังนั่งกินข้าวอยู่ ตาก็มองการ์ตูนที่กำลังฉายอยู่บนทีวีไปด้วยก่อนที่เบลล์ที่นั่งตรงข้ามกับผมจะละสายตาจากจอทีวีมามองที่ผมแล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

          “ก็นายไม่ได้ฝากฉะ...”

          “เออ เดี๋ยวไปหาของกินก่อน” ผมว่าตัดบทออกไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยคงที่นัก ตอนนั้นครูพูดอะไรกับผมออกมาวะทำไมถึงต้องห่างเหินกับผมแบบนั้นด้วย ผมเดินหาของกินไปตามทางในโรงอาหารพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนไปด้วย

          เรื่องมันเกิดขึ้นก็ตั้งอาทิตย์ที่แล้ว ใครมันจะไปจำได้วะ!

          ‘เซอิน แม็กเวลล์... ถ้ามึงยังไม่หยุด กูจะถือว่ามึงไม่ใช่ลูกศิษย์กู มึงจะไม่ใช่คนที่กูรู้จักอีกต่อไป’

          ผมหยุดฝีเท้าลงทันทีที่อยู่ๆประโยคที่ครูพายเคยพูดออกมากับเมื่อตอนนั้นจะลอยเข้ามาในหัวให้ผมได้ชะงัก ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนที่จะตั้งสติขึ้นมาได้อีกทีแล้วรีบหันหลังวิ่งออกจากโรงอาหารไปที่ห้องพักครูหมวดคณิตศาสตร์อย่างไม่คิดชีวิต

          ต้องรีบไปขอโทษ...

          พอผมเปิดประตูเข้ามาในห้องก็ไม่เจอครูพายแล้ว ผมเลยหันไปถามครูคนอื่นๆที่กำลังนั่งอยู่ในห้องหมวด แล้วคำตอบที่ได้ก็คือครูพายเขาไปที่ห้องผู้อำนวยการ

          อย่าบอกนะว่าจะลาออกน่ะ!

          ทันทีที่คิดได้ผมก็รีบวิ่งต่อไปที่ห้องของน้าพิมก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปข้างในห้องโดยไม่ขออนุญาต ผมหอบหายใจหนักพลางมองทั้งสองคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ที่จะหันมามองผมกันเป็นตาเดียว

          “ซิน ทำไมเธอเข้าห้องมาอย่างนี้ ไม่มีมารยาทเลยนะ” แล้วน้าพิมก็ดุผมทันทีที่ผมก้าวขาเข้าไปในห้องพร้อมๆกันกับจังหวะที่ครูพายหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของครูเขา

          “หมดธุระของผมแล้ว...ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ...” ครูพายหันไปบอกกับน้าของผมก่อนที่จะเดินสวนผมออกจากห้องไปแต่ผมคว้าแขนครูเขาไว้ก่อน

          “...”

          ครูพายมองที่ต้นแขนของตัวเองที่ถูกผมจับไว้อยู่ ก่อนที่จะเลื่อนสายตาเย็นชาขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าราบเรียบแล้วสะบัดแขนออก ผมกำลังจะคว้าแขนครูเขาไว้อีกครั้งแต่ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงของใครบางคน

          “ซินมานี่ เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน” เพราะคำพูดของน้าพิมครูพายเลยหลุดมือผมไปได้ ผมมองตามครูที่เพิ่งเดินออกไปก่อนที่จะเดินเข้าไปหาน้าของตัวเองแล้วนั่งลงตรงที่ที่อีกคนเคยนั่งก่อนหน้านี้

          “มีอะไรครับ”

          “เธอไปทำอะไรไว้กับครูพิภัช ทำไมครูเขาถึงต้องมาขอย้ายห้องและยกเลิกข้อตกลงที่จะสอนพิเศษเธอ บอกน้าหน่อยได้ไหม” น้าพิมว่าออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางมองหน้าผมไปด้วย

          ย้ายห้อง? เลิกสอนพิเศษ?

          “ผม... เดี๋ยวผมจัดการเองครับ” ว่าจบผมก็เดินออกจากห้องมาให้น้าพิมได้ขมวดคิ้วมองตามโดยที่ไม่คิดจะยื้อผมไว้ ปล่อยให้ผมจัดการเรื่องของครูพายเอาเอง

          ย้ายห้องงั้นเหรอ จะเลิกสอนพิเศษผมเอาดื้อๆแบบนี้เนี่ยนะ ผมยังไม่ติดมหา’ลัยเลยแท้ๆทำไมครูถึงมาทิ้งผมไว้กลางคันอย่างนี้ล่ะ ก็ไหนว่าคอยดูแลผมไง!

          ผมเดินมาตามทางพลางมองไปตามห้องเรียนของเด็กม.6เพื่อที่จะหาครูพายไปด้วย เพราะตอนนี้มันเลยเวลาพักกินข้าวมาแล้วจนกระทั้งผมหาครบหมดทุกห้องก็ยังไม่เจอ ผมเลยเดินไปที่ห้องหมวดคณิตศาสตร์อีกครั้งก็ยังไม่เจอเหมือนเดิม

          “มาทำอะไรที่นี่ เซอิน” ผมหันไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากโต๊ะครูพายก็เห็นครูอนุชากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของครูพายพลางมองมาทางผมด้วยท่าทีสงสัย

          “ครูพายอยู่ไหน”

          “ครูพายคือใคร”

          ผมถึงกับมุ่นคิ้วหนักทันทีที่ครูอนุชาตอบกลับมาแบบนี้ อ่อ ลืมไป ที่นี่จะเรียกชื่อครูต้องเรียกชื่อจริงเท่านั้น เขาไม่ให้เรียกชื่อเล่นกันหรอก มีแต่ครูพายนั่นแหละที่อนุญาตให้ผมเรียกชื่อเล่นของครูเขาได้

          “ครูพิภัชอยู่ไหน” ผมถามออกไป

          “นายจะถามไปทำไม” ครูอนุชาถามผมกลับมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมพลางมองจ้องมาที่ผมไปด้วย ครูอนุชาจะมากวนตีนผมตอนนี้ทำไมวะเนี่ย ยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่

          “ผมมีเรื่องจะครูพิภัชเขา แล้วครูรู้ไหมว่าครูพิภัชเขาไปอยู่ไหน” ผมว่าออกไปพลางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับว่าเป็นเรื่องเครียด

          “ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นหน้าเลยตั้งแต่ไปห้องผู้อำนวยการ”

          สิ้นสุดประโยคนั้นผมก็เดินออกจากห้องพักครูทันที ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมวิ่งวุ่นตามหาครูพายจนทั่วทั้งโรงเรียนแต่ก็ยังหาไม่เจอ ก็แค่จะขอโทษทำไมผมต้องกระวนกระวายขนาดนี้ด้วย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยรู้สึกบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน...

          ผมทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนที่วางไว้อยู่แถวๆอาคารเรียนพลางกวาดตามองไปรอบๆเพื่อมองหาใครบางคนด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลาว่ากี่โมงก่อนที่จะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

          สี่โมงเย็น...

          “เซอินหายหน้าหายตาไปไหนมาวะ คาบบ่ายนี่ไม่คิดจะเข้าเรียนสักวิชาเลยรึไง” เบลล์ ไม้แล้วก็ซันเดินเข้ามาหาผมพร้อมๆกันทั้งสามคน ก่อนที่เบลล์จะเอ่ยถามพลางยื่นกระเป๋านักเรียนของผมมาให้ผมได้รับไว้

          “เห็นครูพายบ้างไหม...” ผมเงยหน้าถามเพื่อนๆที่กำลังยืนมองหน้าผมอยู่

          “นายตามหาครูเขาอยู่เหรอ” ซันถามขึ้นมาบ้างผมเลยพยักหน้าให้เพื่อนไปเบาๆก่อนที่ไม้จะเอ่ยต่อ “วันนี้ครูเขาเข้าสอนคาบบ่าย ถ้านายเข้าเรียนนายก็จะเจอ”

          “...” พอได้ยินคำตอบของไม้ผมถึงกับเงียบกริบทันทีก่อนที่จะหยุดตัวลุกขึ้นยืนแล้วสะพายกระเป๋าเดินออกจากตรงนั้นไป มุ่งหน้าไปยังที่จอดรถสำหรับครูในโรงเรียน

          ทำไมทางของผมกับครูมันถึงสวนทางกันได้ตลอดเลยวะ...

          ผมยืนมองรถมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นเคยอยู่ห่างๆ กะดักรอครูพายถ้าครูเขากลับมาเอามอเตอร์ไซค์เพื่อขับกลับบ้านผมก็จะได้คุยกับครูเขาให้มันจบ แล้วขอให้ครูเขากลับมาทำเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น

          แล้วคนที่ผมกำลังรอคอยอยู่ก็เดินลงมาจากอาคารพร้อมกับครูอนุชาที่เดินถือกระเป๋าเป้ของครูพายมาให้ ว่าแต่ว่าครูเขายังไม่ได้บอกผมเลยนะว่าครูเขาไปทำอะไรมาทำไมถึงใส่เฝือกแบบนั้น ผมกำลังจะก้าวขาเดินเข้าไปหาครูเขาแต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อรถเก๋งสีดาดสีบรอนส์เงินคันเมื่อกลางวันมาจอดเทียบท่าให้ครูพายได้โบกมือลากับครูอนุชาแล้วเดินขึ้นรถคันนั้นไป

          แล้วมอเตอร์ไซค์ครูที่ผมอุตส่าห์ยืนดักรอล่ะวะ

          ผมมองรถคันนั้นที่ขับผ่านหน้าผมไปพลางมองครูพายที่กำลังหันไปคุยกับผู้ชายคนขับรถด้วยสีหน้ามีความสุข สีหน้าครูเขานี่ต่างจากตอนที่ยืนคุยกับผมมากเลย คุยกับผมทีก็ดึงหน้าใส่ พูดจาห่างเหิน มองผมด้วยแววตาว่างเปล่าทำอย่างกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนยังงั้นแหละ

          แต่มีสิ่งนึงที่ผมอยากจะรู้ ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นใคร?

          ผมสะบัดหัวความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนที่จะเดินกลับไปหาเพื่อนอีกครั้ง เพื่อนทั้งสามยังคงนั่งคุยกันอยู่ที่เดิมพอผมเดินเข้าไปซันเลยละสายตาจากไม้ขึ้นมามองผม

          “ไปเที่ยวกันไหมเซอิน” ซันเอ่ยชวนผมออกมา

          “ที่ไหนล่ะ”

          “ว่าจะไปเล่นเกมที่ห้างกัน” ไม้ว่าออกมาอย่างนั้นผมเลยยืนคิดอยู่สักพักก่อนที่จะพยักหน้าตอบรับไป เอาวะไปเที่ยวหน่อยก็ดีจะได้เลิกคิดเรื่องครูพาย ไหนๆวันนี้ก็จะได้เจอกันที่บ้านครูเขาอยู่แล้ว

          “งั้นรอตะวันแป๊บนึง น้องเขาจะไปเที่ยวกับฉันด้วยเดี๋ยวน้องเขาขับรถมาที่นี่” เบลล์ว่าพลางมองไปทางประตูทางเข้าโรงเรียน แต่พูดยังไม่ทันขาดคำรถมอเตอร์ไซค์ของตะวันก็ขับมาจอดหน้าโรงเรียนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาทำท่าจะโทรหาเบลล์

          “เซอิน นายขับมอ’ไซค์ฉันไปนะ เดี๋ยวฉันไปกับตะวันเอง” ว่าแล้วมันก็โยนกุญแจรถมาให้ผมก่อนที่มันจะรีบถือกระเป๋าวิ่งเข้าไปหาตะวันที่รออยู่หน้าโรงเรียน

          “งั้นเดี๋ยวฉันจะไปกับต้นนะ” เพื่อนที่ตัวเล็กที่สุดว่าออกมาพลางเดินไปทางไม้ที่ตอนนี้อยู่บนรถมอเตอร์ไซค์เรียบร้อยแล้ว ทุกคนมีคู่หมดยกเว้นผมแค่คนเดียว

          เซ็งโว้ย!

 

@ห้าง P

          “ต้น อยากกินไอติมอ่ะเลี้ยงหน่อยดิ” ตอนนี้ผมกลายเป็นส่วนเกินของทั้งสี่คนไปแล้วครับ เป็นส่วนเกินแล้วไงล่ะ ก็ได้แต่เดินตามทั้งสี่คนที่เดินกันเป็นคู่ๆ แล้วตอนนี้ก็กำลังเดินมองซันที่กำลังอ้อนไม้จะกินไอติมอยู่ครับ

          พอซันพูดออกไปแบบนั้นไม้เลยมองคนอ้อนนิ่งๆก่อนที่จะดึงซันไปที่ร้านไอติมแล้วซื้อให้กิน อะไรมันจะซื้อให้ง่ายขนาดนั้นวะ พวกผมเป็นเพื่อนกับมันมาจะหกปีแล้วมันยังไม่เคยเลี้ยงอะไรให้ผมกับเบลล์ได้กินเลย ซันก็ใช่ว่าจะไม่มีตังค์ ครอบครัวซันนี่รวยพอๆกันกับไม้เลยก็ว่าได้

          แล้วระหว่างที่ผมยืนรอเบลล์ซื้อไอติมให้ตะวันอีกคู่ ผมเลยยืนมองรอบๆห้างไปเรื่อยๆ ดูปริมาณจำนวนคนในห้างที่พากันมาเดินกันให้เพียบ ผมยืนมองอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆจนกระทั้งไปสะดุดเข้ากับคนสองคนที่กำลังเดินมาทางนี้

          ...ครูพายกับผู้ชายคนนั้น...

 

      






ThaRat Talk
          งื้ออออ ครูพายไม่ยุ่งกับเซอินแล้ววว ก็สมควรแล้วล่ะเซอินเล่นไปทำกับครูเขาไว้ซะขนาดนั้น -.- 
          เห็นคอมเมนต์แฟนคลับบอกว่ารัตน์เล่นเกม Seven Knights เอาจริงๆรัตน์ไม่ได้เล่นหรอกค่ะ 5555 ได้ยินชื่อเซอินมาจากเพื่อนก็เลยเอามาแต่งเป็นพระเอกนิยาย ก่อนหน้านี้เคยพิมพ์ชื่อเซอินเป็นภาษาอังกฤษลงไปในกูเกิลอยู่ก็เห็นมันขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษแล้วอ่านไม่ออกอ่ะค่ะดูแล้วก็คงจะเป็นเกมก็เลยไม่ได้สนใจอะไร พอแฟนคลับทักขึ้นมาก็เลยนึกขึ้นได้ รัตน์ไปดูมาแล้วว่าตัวละครในเกมนั้นมีชื่อว่าอะไรบ้าง แล้วมันดันไปตรงกับชื่อของพี่สาวเซอินอีกที่ชื่อว่า ราเชล บอกเลยว่าอันนี้คิดเอาเอง ไม่ได้เอามาจากในเกม เชื่อมั้ย 5555 รัตน์พูดจริงนะ มันบังเอิญเฉยๆ






ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #83 OHMeMEII (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 05:40
    เริสค่ะ
    #83
    0
  2. #81 Tatum Sensopis (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 15:02
    เซอินลูก!!! ความจำสั้น?หรือไม่มีสมอง?คะที่รัก!!! ไปทำเค้าไว้ขนาดนั้นยังกล้าคิดจะให้พายกลับมาทำตัวเหมือนเดิมอีกเหรอ เฮลโหลลลล เรื่องที่แกทำมันร้ายแรงนะยะ อีเด็กเลว!!
    #81
    0
  3. #69 2222548 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 10:39
    ทำไมทุกคนแบบ ครูพายทำงั้น ทำงี้
    แต่ที่เรารู้สึกคือ ซินแกชอบครูพายก็บอกไป หึงก็บอกไป แต่ที่คราวก่อนไปพูดทำร้ายจิตใจครูพายนี้อยากตบซินมาก แล้วไปตบและต่อยครูพายอีก ทำไปทำไมว่ะ ซินใช้กำลังเกินไปน่ะ เสียใจแทนครูพายยยย แต่เดียวก็ดีกันแล้วช่ะม่ะ
    # เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #69
    0
  4. #44 ss-ying-ss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 09:14
    เสียใจจังเลยย
    #44
    0
  5. #14 Sweety026 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:32
    เอาให้หนักเลยนะพาย มีความสุขให้ซินอิจฉาเลยนะ
    #14
    0
  6. #13 Wapitch (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 16:52
    สมน้ำหน้าซินนน ไม่ทีมซิน แบนซิน
    #13
    0